I C 215/23

Sygnatura akt I C 215/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2024 roku Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie: Przewodniczący:  SSR Anna Potyraj Protokolant:   Kamila Grzybek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 czerwca 2024 roku w S. sprawy z powództwa W. D. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w S. o zapłatę zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz powoda W. D. kwotę 1 155,64 zł (tysiąc sto pięćdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt cztery grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 listopada 2022 roku do dnia zapłaty; oddala powództwo w pozostałym zakresie; zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz powoda W. D. kwotę 118,86 zł (sto osiemnaście złotych i osiemdziesiąt sześć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 762,18 (siedemset sześćdziesiąt dwa złote i osiemnaście groszy) z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa. Sygnatura akt I C 215/23 UZASADNIENIE Powód W. D. w pozwie wniesionym przeciwko (...) S. A. w S. wniósł o zasądzenie: a) 
        kwoty 2 132,42 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia zapłaty tytułem częściowego odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 25 października 2022 r. w mieniu należącym do poszkodowanej P. R. , a) 
        kwoty 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem poniesionych przez powoda wydatków związanych z wykonaniem wyceny kosztów przywrócenia mienia poszkodowanych do stanu sprzed szkody; b) 
        zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25 października 2022 r. powstała szkoda, w wyniku której uszkodzeniu uległo mienie należące do poszkodowanej. W dniu zdarzenia pozwany udzielał sprawcy szkody ochrony ubezpieczeniowej w zakresie odpowiedzialności cywilnej. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 240,32 zł. Wypłacona przez pozwanego kwota odszkodowania została znacząco zaniżona i nie umożliwia przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed szkody. Prawidłowo ustalone koszty przywrócenia mienia do stanu sprzed szkody wynoszą łącznie 2 372,74 zł. Ponieważ pozwany wypłacił poszkodowanej kwotę 240,32 zł, do zapłaty pozostaje kwota 2 132,42 zł. Dodatkowo powód domagał się zwrotu kwoty 500 zł z tytułu kosztów prywatnej ekspertyzy uzyskanej w celu prawidłowego oszacowania wysokości szkody. (pozew – k. 4-7) Nakazem zapłaty z dnia 14 marca 2023 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości. (nakaz zapłaty – k. 33) Od powyższego nakazu pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że w niniejszej sprawie powód nie wykazał, aby poszkodowana rzeczywiście poniosła koszty remontu w wysokości dochodzonej w pozwie. W przekonaniu pozwanego dotychczas wypłacona w postępowaniu likwidacyjnym kwota odszkodowania obejmująca koszty usunięcia szkód powstałych w nieruchomości poszkodowanej jest adekwatna do wysokości szkody. Pozwany zakwestionował przedstawiony przez powoda kosztorys, bowiem zawiera on wiele nieprawidłowych pozycji i odbiega od rzeczywistego zakresu szkody. Powód nie zweryfikował rzeczywistego zakresu szkody jak i stanu mienia przed szkodą, w kosztorysie zastosowano nieprawidłowe obmiary, roboty, których wykonanie nie było potrzebne jak chociażby malowanie ścian w przypadku, gdy uszkodzeniu uległ tylko sufit, jak również mycie podłóg, gdy były one zabezpieczone folią. Pozwany zakwestionował także zasadność domagania się przez powoda zwrotu kosztów sporządzenia na jego zlecenie kosztorysu. Pozwany wskazał, że powód niejako sam na siebie wystawił fakturę VAT celem uzyskania dodatkowego odszkodowania za zlecenie rzekomo niezależnemu rzeczoznawcy wyceny powstałej w niniejszej sprawie szkody. (sprzeciw pozwanego – k. 37-40) W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2023 r., w związku z odnotowaniem wpłaty pozwanego w kwocie 516,38 zł dokonanej po wytoczeniu powództwa, powód zmodyfikował żądanie pozwu i wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 1 616,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia zapłaty, odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 516,38 zł od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia 5 maja 2023 r., kwoty 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (pismo procesowe powoda z dnia 18.05.2023 r. – k. 93-102) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 października 2022 r., z powodu nieszczelności pasa rynnowego, doszło do zalania lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w Z. , stanowiącego własność P. R. . W wyniku zalania uszkodzeniu uległy sufity w dwóch pokojach. Podmiotem odpowiedzialnym za szkodę była Wspólnota Mieszkaniowa (...) z siedzibą w Z. , która w dacie ww. zdarzenia była ubezpieczona w zakresie odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w (...) S.A. w S. . Ubezpieczenie zostało potwierdzone polisą nr (...) . Do ubezpieczenia zastosowanie miały Ogólne Warunki Kompleksowego (...) i P. w (...) o symbolu (...) 01/21. Umowa ubezpieczenia przewidywała także pomniejszenie należnego odszkodowania o franszyzę redukcyjną w kwocie 500 zł. (okoliczność niesporna, nadto dowód: polisa – k. 43-45, OWU – k.46-58a, dokumentacje zdjęciowa – akta szkody zapisane na płycie CD k. 105, zeznania świadka P. R. – k. 86-87) Szkoda z dnia 25 października 2022 r. została niezwłocznie zgłoszona pozwanemu towarzystwu ubezpieczeń i zarejestrowana pod nr (...) . W toku postępowania likwidacyjnego pozwany sporządził kosztorys ofertowy, wskazując, że konieczne prace remontowe w obrębie pokoju małego powinny oscylować wokół kwoty 264,67 zł, natomiast w obrębie pokoju dużego – kwoty 475,65 zł. Decyzją z dnia 15 grudnia 2022 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie łącznej 240,32 zł brutto. Należne odszkodowanie w kwocie łącznej 740,32 zł zostało pomniejszone o franszyzę redukcyjną w kwocie 500 zł. (dowód: kosztorysy – k. 60-62, decyzja – k. 15-16) W wyniku zawarcia umowy cesji wierzytelności z dnia 05 stycznia 2023 r. pomiędzy powodem (jako cesjonariuszem) a P. R. (jako cedentem), powód nabył wszelkie prawa do odszkodowania, które przysługują poszkodowanej od (...) S.A. , sprawcy szkody oraz wszystkich innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę w związku ze szkodą z dnia 25 października 2022 r. (dowód: umowa cesji – k. 10a-11, pełnomocnictwo – k. 12) Powód skorzystał z usług prywatnego rzeczoznawcy (...) Sp. z o.o. , który sporządził kosztorys naprawy uszkodzonego mienia, szacując wysokość tych kosztów na kwotę 2 872,74 zł. W dniu 25 stycznia 2023 r. firma (...) Sp. z o. o. w S. wystawiła fakturę VAT (...) na kwotę 615,00 zł brutto (500 zł netto) tytułem wykonania powyższego kosztorysu naprawy na zlecenie powoda. (dowód: kosztorys naprawy – k. 17-27, faktura VAT – k. 28) Po zalaniu, poszkodowana przeprowadziła remont zalanych pomieszczeń. W obu pomieszczeniach naprawiane były sufity. (dowód: zeznania świadka P. R. – k. 86-87) Koszt przywrócenia lokalu poszkodowanej do stanu sprzed szkody z dnia 25 października 2022 r., przy uwzględnieniu cen i stawek aktualnych na dzień sporządzenia opinii wynosił 1 395,96 zł brutto. (dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa J. D. – k. 129-152) Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci dokumentów załączonych do pism procesowych stron, jak i tych znajdujących się w aktach szkody przedłożonych przez powoda (zapisanych na płycie CD) oraz opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty znajdujące się w aktach szkody i przedstawione przez strony w toku procesu, bowiem ich autentyczność ani wiarygodność nie była kwestionowana przez strony ani nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd zważył przy tym, iż kalkulacje kosztów przywrócenia lokalu mieszkalnego poszkodowanych do stanu sprzed szkody, sporządzone na zlecenie każdej ze stron stanowiły jedynie wyjaśnienie stanowisk stron co do sposobu wyliczenia szkody i jej wysokości. Były to kalkulacje prywatne, wykonane na zlecenie stron lub przez wybrane przez nich podmioty. Sąd uznał je więc jedynie za dowód tego, iż takie kalkulacje były sporządzane na zlecenie stron. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka P. R. , niemniej jednak zeznania świadka zasadniczo nie przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Świadek bowiem nie uczestniczyła w remoncie lokalu mieszkalnego, nie wiedziała także dokładnie jako był zakres tego remontu ani też jakie były jego koszty. Jak wskazała świadek, remontem mieszkania zajmował się jej brat. Świadek potwierdziła fakt zaistnienia zdarzenia szkodowego, wypłatę przez pozwanego odszkodowania w kwocie 240,32 zł jak i konieczność poddania naprawie sufitów w dwóch pokojach znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Brak było podstaw do odmowy zeznaniom tym wiarygodności. Z uwagi na spór stron co do zakresu uszkodzeń powstałych w lokalu poszkodowanej jak i kosztów ich naprawienia Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa J. D. . Opinia biegłego została sporządzona starannie i rzetelnie, przez biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą specjalistyczną z zakresu budownictwa oraz doświadczeniem zawodowym. Na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił zakres uszkodzeń w lokalu poszkodowanej na skutek zalania oraz wysokość kosztów przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed szkody. Treść opinii została sformułowana w sposób przejrzysty, jasny. Opinia jest wewnętrznie spójna i zrozumiała. Sąd zważył, że do opinii głównej biegły załączył kosztorys naprawy sporządzony w oparciu o czynniki cenotwórcze na dzień sporządzenia opinii. Biegły wyraźnie wskazał jaki zakres prac jest według niego uzasadniony, a wyjaśnienie poczynionych ustaleń biegłego było przytoczone w opinii głównej. Dlatego w ocenie Sądu sama opinia, jak i kosztorys biegłego są przejrzyste i zrozumiałe. Do powyższej opinii strona pozwana nie zgłosiła zastrzeżeń, to jest nie kwestionowała ustaleń biegłego, sposobu jego rozumowania, nie wskazywała na żadne luki lub niespójności opinii. Pełnomocnik pozwanego wniósł tylko o ustalenie przez biegłego sądowego wyceny prac remontowych w lokalu mieszkalnym poszkodowanej na dzień powstania szkody. W ocenie Sądu stanowisko pozwanego w powyższym zakresie nie było uzasadnione. Sąd zważył, że biegły sporządził opinię zgodnie z sentencją postanowienia Sądu z dnia 23 maja 2023 r. (k. 86) tj. wycenił wszystkie niezbędne prace naprawcze wg stanu na dzień zdarzenia i cen aktualnych na dzień sporządzenia opinii. Strona pozwana nie zgłaszała zastrzeżeń do treści postanowienia dowodowego i dopiero po sporządzeniu opinii złożyła wniosek o dokonanie wyliczenia kosztów naprawy na dzień powstania szkody. Wniosek ten był więc spóźniony, nie wynikał z tego, że opinia biegłego była niejasna, niezupełna czy niespójna. Dodatkowo Sąd zważył, iż w niniejszej do ustalenia zakresu odpowiedzialności pozwanego zastosowanie miał art. 363 § 2 k.c. Należne powodowi odszkodowanie winno zostać ustalone według stawek i cen z daty ustalania odszkodowania (tj. wydania opinii/wyrokowania). Dlatego ustalenie wysokości kosztów remontu na dzień powstania szkody było nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Do powyższej opinii zastrzeżenia złożyła także strona powodowa wnosząc o przeprowadzenie dowodu z pisemnej opinii uzupełniającej, w której biegły odniesie się do przedstawionych w piśmie procesowym z dnia 05 kwietnia 2024 r. zastrzeżeń. W ocenie Sądu zarzuty strony powodowej do opinii nie zasługiwały na uwzględnienie. Biegły na rozprawie w dniu 06 czerwca 2024 r. w sposób przekonywający i rzeczowy odniósł się do wszystkich zarzutów powoda. Zarzuty powoda koncentrowały się wokół braku zastosowania w wycenie sporządzonej przez biegłego gruntowania ścian, zaniżenia kosztów związanych z przełożeniem m.in. lamp, karniszy i gniazdek czy też nieuwzględnienia w kosztorysie prac m.in mycia okien po robotach malarskich. W ocenie Sądu zarzuty te były całkowicie bezpodstawne. Biegły sądowy w swojej ustnej opinii wyraźnie wskazał, że w sporządzonym kosztorysie nie uwzględnił prac malarskich ścian w dwóch zalanych pokojach, albowiem już chociażby z protokołu oględzin wynika, że ściany w pokojach nie zostały zalane. Zalaniu uległy jedynie sufity w pokojach. Dlatego też brak było podstaw do ujęcia prac malarskich ścian itd. Biegły wyjaśnił, że jeżeli w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy byłaby mowa o choćby najmniejszym uszkodzeniu ścian w pokojach, wówczas uznałby konieczność malowania ścian ze względu na kryterium wizualno – estetyczne. Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje na brak uszkodzenia ścian, dlatego też w kosztorysie biegły nie ująć prac malarskich ścian. Biegły wyjaśnił, że w technologii malarskiej można pomalować sufity niezależnie od ścian. Biegły wyjaśnił także, że w kosztorysie uwzględnił pełne zakrycie ścian folią malarską, co wykluczało konieczność późniejszego mycia okien, drzwi i ścian. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia tych prac w kosztorysie. Podobnie biegły nie ujął w kosztorysie konieczności demontażu m.in. gniazdek. Skoro ściany w pokojach nie uległy zalaniu, nie było także konieczności demontażu gniazdek. W ocenie Sądu wyjaśnienia biegłego były przekonywające, logiczne i wskazały na bezzasadność zgłoszonych zarzutów do opinii. W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. Podstawę żądania powoda stanowił art. 822 § 1 k.c. , przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz zawarta została umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń ( art. 822 § 4 k.c. ). Bezsporna między stronami była odpowiedzialność pozwanego co do zasady za szkodę w mieniu poszkodowanej P. R. na skutek zalania jej mieszkania z racji świadczenia ochrony ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej świadczonej na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za szkodę. Kwestią sporną była wysokość świadczenia, które pozwany był zobowiązany w związku z nią spełnić. Pozwany stał na stanowisku, że wypłacone przez niego w toku postępowania likwidacyjnego świadczenie w kwocie 240,32 zł za szkodę w mieszkaniu w pełni rekompensuje szkodę w mieniu poszkodowanej. Ponieważ ustalenie tej kwestii spornej wymagało wiedzy specjalistycznej, Sąd dopuścił na tę okoliczność opinię biegłego z zakresu budownictwa. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym opinii biegłego, Sąd ustalił, że koszt przywrócenia mieszkania poszkodowanej do stanu sprzed zalania z dnia 25 października 2022 r. wynosił 1 395,96 zł brutto. Biegły przedstawił kosztorys robót niezbędnych do odtworzenia stanu lokalu sprzed szkody, z uwzględnieniem cen i stawek z daty ustalania odszkodowania (daty opinii). Opinia biegłego z zakresu budownictwa była podstawą ustaleń Sądu co do wysokości należnego poszkodowanej (a w konsekwencji powodowi) świadczenia. W ocenie Sądu należne powodowi odszkodowanie winno zostać ustalone w wysokości obejmującej stawki i ceny z daty wydania opinii. Zastosowanie winien znaleźć tutaj bowiem przepis art. 363 § 2 k.c. , zgodnie z którym jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. W toku niniejszego postępowania strona pozwana nie powoływała się na żadne szczególne okoliczności. W ocenie Sądu nie było podstaw do odstąpienia od ogólnej reguły ustalania odszkodowania wskazanej w art. 363 § 2 k.c. Dochodzone roszczenie dotyczyło bowiem odpowiedzialności za szkodę zalaniową z tytułu OC sprawcy szkody. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że ustalona i wypłacona w toku postępowania likwidacyjnego kwota 240,32 zł z tytułu częściowego zniszczenia mieszkania poszkodowanej wskutek zalania była wartością zaniżoną, niepozwalającą na przywrócenie mienia poszkodowanej do stanu sprzed zdarzenia szkodowego. Pozwany w ramach zastosowanej metody kosztorysowej błędnie wyliczył wysokość szkody na ww. kwotę. Zatem poszkodowanej, a na podstawie umowy cesji powodowi, przysługiwało roszczenie o dopłatę odszkodowania w kwocie 1 155,64 zł (1 395,96 zł – 240,32 zł) i taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda na zasadzie art. 822 §§ 1 i 4 k.c. , oddalając powództwo co do zwrotu kosztów remontu w pozostałym zakresie jako nieudowodnione co do wysokości na podstawie art. 6 k.c. W zakresie roszczenia odsetkowego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie powód wnosił o zasądzenie odsetek za opóźnienie od dnia 25 listopada 2022 r. Zgodnie z treścią art. 817 k.c. , ubezpieczyciel zobowiązany był do wypłaty odszkodowania w ciągu 30 dni od złożenia zawiadomienia o szkodzie. Zdarzenie szkodowe miało miejsce w dniu 25 października 2022 r. i szkoda została niezwłocznie zgłoszona pozwanemu. Wysokość świadczenia winna być ustalona przez pozwanego najpóźniej do dnia 24 listopada 2022 r. Od dnia następnego tj. 25 listopada 2022 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz poszkodowanego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od należności głównej w kwocie 1 155,64 zł od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia zapłaty. Powód domagał się również zwrotu kosztów wykonanej na jego zlecenie prywatnej ekspertyzy. Sąd zważył, że w orzecznictwie wskazuje się, że nabywcy wierzytelności o odszkodowanie za szkodę przysługuje od ubezpieczyciela zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej tylko wtedy, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach danej sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r., III CZP 68/18). W niniejszej sprawie to nie poszkodowana poniosła koszty sporządzenia opinii, lecz powód będący nabywcą wierzytelności. Nadto koszty te poniesione zostały już po dacie nabycia wierzytelności. Są to koszty niepozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę. Sąd zważył, że powód dochodził od początku jedynie części roszczenia, wskazując wyraźnie, że wysokość roszczenia zostanie sprecyzowana po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. W tej sytuacji, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie powoda, iż wydatki na prywatną ekspertyzę przedsądową były niezbędne i celowe dla prawidłowego sformułowania żądania pozwu. Sąd wziął również pod uwagę, że inaczej należy oceniać działania samego poszkodowanego, jeśli nie ma on orientacji w kwestiach dotyczących ustalenia zakresu uszkodzeń powstałych w mieniu i ich wartości, jest laikiem w tej dziedzinie, a inaczej firmy skupującej takie wierzytelności o wypłatę odszkodowania, zawodowo zajmującego się oceną ryzyka i szacowaniem strat. W niniejszej sprawie koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy zostały poniesione przez powoda, a więc podmiot prowadzący działalność gospodarczą związaną ze skupem i dochodzeniem wierzytelności odszkodowawczych. W ocenie Sądu, koszt sporządzenia prywatnej ekspertyzy w rozpoznawanej sprawie nie był ani niezbędny, ani celowy, ponieważ to w zasadzie na podstawie ustaleń biegłego (o którego przeprowadzenie dowodu z opinii zwrócił się powód) kształtuje się ostateczna i rzeczywista wysokość poniesionej szkody. Przy tym mając także na uwadze wspomnianą uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r. o sygn. III CZP 68/18, niezasadne byłoby ustalanie precyzyjnej wysokości żądania na etapie przedsądowym przez powoda i obciążanie tymi samymi kosztami dwukrotnie strony przegrywającej sprawę (koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy, koszty sporządzenia opinii biegłego). Z tego względu w ocenie Sądu nie było podstaw, by uznać, że wydatek ten był uzasadniony z punktu widzenia prawidłowej likwidacji szkody i stanowił normalne, zwykłe, typowe następstwo szkody. Dlatego też Sąd w pkt II wyroku oddalił żądanie pozwu co do kwoty 500 zł z tytułu zwrotu wydatków na prywatną kalkulację kosztów naprawy na podstawie art. 361 § 1 k.c. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na mocy 98 § 1 k.p.c. , art. 108 § 1 k.p.c. , art. 100 zdanie 2 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów. Sąd zważył, iż w niniejszej sprawie powód wygrał w 44 %, a pozwany 56 %. Powód winien zatem ponieść 56 % kosztów procesu, pozwany natomiast 44%. Na koszty procesu w niniejszej sprawie składały się: a) koszty poniesione przez powoda w postaci: opłaty od pozwu w wysokości 200 zł, kosztów zastępstwa procesowego powoda w wysokości 917 zł (wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i opłata skarbowa w kwocie 17 zł) oraz wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 750 zł. b) koszty poniesione przez pozwanego w postaci kosztów zastępstwa procesowego powoda w wysokości 917 zł (wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i opłata skarbowa w kwocie 17 zł). Łącznie suma kosztów procesu wyniosła 3 546,18 zł. Powód winien był ponieść 56 % tych kosztów, a więc 1 985,86 zł, a poniósł 1875 zł. Różnica pomiędzy tymi kwotami wynosiła 118,86 zł. Należało zatem w pkt. III zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 118,86 zł, a w pkt. IV wyroku nakazać ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 762,18 zł z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa. Wynagrodzenie biegłego sądowego z zakresu budownictwa wyniosło w niniejszej sprawie 1512,18 zł. W zakresie kwoty 750 zł zostało pokryte z zaliczki uiszczonej przez powoda, natomiast w zakresie 762,18 zł tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.