I C 2090/14

Sygn. akt I C 2090/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Dalba Protokolant: Anna Szwed po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. w W. sprawy z powództwa miasta (...) W. przeciwko A. B. (1) o opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz w sprawie z powództwa A. B. (1) przeciwko miastu stołecznemu W. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu 1. nakazuje pozwanemu A. B. (1) opróżnienie z rzeczy i opuszczenie lokalu mieszkalnego numer (...) znajdującego się w budynku przy ul. (...) w W. oraz wydanie go powodowi miastu (...) W. ; 2. orzeka, że pozwanemu A. B. (1) nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego; 3. zasądza od pozwanego A. B. (1) na rzecz powoda miasta (...) W. kwotę 320,- zł. (trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie z powództwa miasta (...) W. o opróżnienie lokalu mieszkalnego, w tym kwotę 120,- zł. (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 4. oddala powództwo A. B. (1) o ustalenie; 5. zasądza od powoda A. B. (1) na rzecz pozwanego miasta stołecznego W. kwotę 600,- zł. (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie z powództwa o ustalenie. Sygn. akt I C 2090/14 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 25 lipca 2014 roku powód miasto (...) W. wniósł przeciwko pozwanemu A. B. (1) o nakazanie opuszczenia i opróżnienia lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w W. wraz z osobami i rzeczami prawa jego reprezentującymi oraz wydanie go powodowi, a nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pełnomocnik powoda wyjaśnił, iż przedmiotowy lokal znajdował się w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, zaś osobą posiadającą tytuł prawny do tego lokalu była matka pozwanego – G. B. – na podstawie przydziału nr 75/61 kwatery stałej mieszkania służbowego wydanego w dniu 9 marca 1961 roku. Komendant Główny Policji zrzekł się posiadanej dyspozycji wszystkimi lokalami, w tym m.in. lokalu nr (...) przy ul. (...) . Zdaniem powoda nigdy nie doszło do zawarcia umowy najmu pomiędzy m. st. W. a G. B. , tym samym po jej śmierci pozwany nie mógł wstąpić w stosunek najmu i dlatego obecnie zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Co więcej w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż żona pozwanego posiada prawo do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przy ul. (...) w W. oraz udział w lokalu przy ul. (...) w W. . W związku z powyższym powód odmówił zawarcia umowy najmu zajmowanego przez pozwanego lokalu / k. 2-4 sygn. akt I C 2090/14/. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pozwany wyjaśnił, iż z dniem 19 lipca 2009 roku wstąpił z mocy prawa w stosunek najmu przedmiotowego lokalu, jako syn zmarłej najemczyni G. B. . Nadto podniósł, iż w dniu 1 marca 1961 roku Zarząd (...) .D.M. nr 5 zawarł umowę najmu lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. z dotychczasową najemczynią. Natomiast dokument zatytułowany Przydział nr (...) został sporządzony dopiero 9 dni później i wydany pomimo tego, że G. B. nigdy nie była pracownikiem organów MSW, nie obejmowały ją przepisy dotyczące przydziału kwater stałych i mieszkań służbowych przysługującym pracownikom MSW, jak również nie przysługiwało jej prawo do lokalu służbowego / k. 22-23 sygn. akt I C 2090/14/. Pozwem z dnia 1 września 2014 roku powód A. B. (1) wniósł przeciwko pozwanemu miastu (...) W. o ustalenie, że A. B. (1) wstąpił w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w W. przy ul. (...) w dniu 19 lipca 2009 roku po śmierci matki G. B. , najemcy w/w lokalu oraz zasądzenie kosztów procesu / k. 1-4 sygn. akt I C 2400/14/. Postanowieniem z dnia 27 października 2014 roku wydanym w sprawie sygn. akt I C 2400/14 z powództwa A. B. (1) przeciwko miastu (...) W. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie na podstawie przepisu art. 219 kpc połączył sprawę niniejszą ze sprawą o sygn. akt I C 2090/14 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił o prowadzeniu jej pod sygn. akt I C 2090/14 / k. 33 sygn. akt I C 2400/14/. W odpowiedzi na pozew o ustalenie, pozwany - miasto (...) W. wniósł o oddalenie tego powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu / k. 33-34 sygn. akt I C 2090/14/. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 1 marca 1961 roku pomiędzy Zarządem (...) .D.M. nr 5 jako Wynajmującym a G. B. jako Najemcą doszło do stwierdzenia przedmiotu i warunków najmu oraz zawarcia umowy o najmie lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w W. . W myśl zapisu § 1 skuteczność niniejszego aktu uwarunkowana była przedłożeniem w ciągu 14 dni od dnia jego podpisania przez najemcę przydziału lokalowego. Zgodnie z zapisem zawartym w § 19 akt niniejszy został sporządzony na czas oznaczony w przydziale lokalu i tracił moc z upływem tego terminu lub na wypadek prawomocnego cofnięcia przydziału albo rozwiązania stosunku najmu / dowód: k. 24-26 sygn. akt I C 2090/14 – odpis umowy najmu poświadczony za zgodność notarialnie/. W dniu 9 marca 1961 roku G. B. uzyskała przydział Nr (...) kwatery stałej-mieszkania służbowego w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. lokalu nr (...) . Do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu uprawnieni byli: B. M. ( syn), B. A. ( syn), B. J. ( matka), L. C. ( kuzynka) / dowód: k. 5 sygn. akt I C 2090/14 – przydział nr 75/61 (kserokopia)/. Powyższy lokal pozostawał w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych / dowód: k. 6 sygn. akt I C 2090/14 – pismo z MSW z dnia 10 lutego 1970 roku (kserokopia)/. Mieszkanie przy ul. (...) w W. G. B. otrzymała zamiast zajmowanej wcześniej kwatery przy ul. (...) w W. , przydzielonej w 1953 roku jej mężowi K. B. – oficerowi Wojska Polskiego przez Wydział Kwatermistrzowski MON / dowód: k. 10 sygn. akt I C 2400/14 – odpis imiennego nakazu przydziału kwatery nr (...) poświadczony za zgodność notarialnie/. Po śmierci K. B. , G. B. została wezwana do opuszczenia wraz z dziećmi mieszkania przy ul. (...) . G. B. była wówczas pracownikiem Komitetu Wojewódzkiego (...) . G. B. zmarła w dniu 19 lipca 2009 roku / dowód: k. 12 sygn. akt I C 2400/14 – odpis skrócony aktu zgonu/. W dacie śmierci nie posiadała ona żadnych uprawnień do renty lub emerytury przysługującej funkcjonariuszom służb mundurowych. Otrzymywała emeryturę z ZUS-u. Ani ona ani jej syn A. nie posiadali również uprawień do tzw. policyjnej renty rodzinnej. Do dnia jej śmierci A. B. (1) – jej syn, prowadził z nią wspólne gospodarstwo domowe . Na mocy porozumienia z dnia 4 sierpnia 2009 roku pomiędzy m. st. W. a Komendantem Głównym Policji w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność m. st. W. i pozostającymi w dyspozycji KGP z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji oraz Aneksu podpisanego w dniu 2 lutego 2010 roku do w/w porozumienia – Komendant Główny Policji zrzekł się posiadanej dyspozycji wszystkimi lokalami ( w tym m.in. lokalu nr (...) przy ul. (...) ) na rzecz m. st. W. dowód: k. 69-71 akt lokalowych – porozumienie z dnia 4 sierpnia 2009 roku; k. 66-68 akt lokalowych – aneks do porozumienia z dnia 2 lutego 2010 roku/. Zgodnie z uchwałą Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. W. z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego W. ( Dz.Urz. Woj. M. . Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.) w przypadku zrzeczenia się przez dotychczasowego dysponenta prawa dysponowania wszystkimi lokalami pozostającymi w dyspozycji i należącymi jednocześnie do mieszkaniowego zasobu lub zawarcia przez Prezydenta m. st. W. porozumienia, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały – można zawrzeć umowę najmu lokalu na czas nieoznaczony, m.in. z osobami pozostającymi w lokalu po śmierci osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu, należącymi do kręgu osób wymienionych w art. 691 k.c. , a jeśli osoby te zamieszkiwały wspólnie z tą osobą w tym lokalu na stałe do jej śmierci, a w pozostałych przypadkach - na zasadach określonych niniejszą uchwałą ( § 47 ust. 1 pkt 2 uchwały) / dowód: k. 8-8v. sygn. akt I C 2090/14 – pismo (...) m. st. W. z dnia 4 czerwca 2014 roku/. Uchwałą nr 12136/14 Zarządu D. Ś. miasta (...) W. z dnia 28 maja 2014 roku w sprawie rozpatrzenia wniosku A. B. (1) o zawarcie umowy najmu zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu po śmierci najemcy, w związku ze zrzeczeniem się przez dotychczasowego dysponenta prawa dysponowania wszystkimi lokalami pozostającymi w jego dyspozycji – Burmistrz D. Ś. m. st. W. odmówił zakwalifikowania A. B. (1) do zawarcia umowy najmu zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. , po śmierci najemcy lokalu, w związku ze zrzeczeniem się przez dotychczasowego dysponenta prawa dysponowania wszystkimi lokalami pozostającymi w jego dyspozycji oraz umieszczenia go na liście osób oczekujących na najem lokalu / k. 106-108 – akt lokalowych/. Obecnie w przedmiotowym lokalu mieszkalnym zamieszkuje A. B. (1) . Prowadzi on jednoosobową działalność gospodarczą, z której osiąga miesięczny dochód w kwocie 5.000-6.000 zł. netto. Nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, nie jest obłożnie chory, nie ma ustalonego prawa do emerytury czy renty, nie ma statusu bezrobotnego, nie ma innego lokalu niż dotychczas używany, w którym mógłby zamieszkać w razie ewentualnego orzeczenia o eksmisji, posiada oszczędności w kwocie 500.000 zł. w gotówce i papierach wartościowych. Żona A. M. B. mieszka w W. przy ul. (...) . Jest to lokal będący własnościowym spółdzielczym prawem jej przysługującym. Nadto jest współwłaścicielką mieszkania w W. przy ul. (...) w udziale ¼, który odziedziczyła po ojcu. W mieszkaniu tym mieszka córka A. B. (1) i M. B. . A. B. (1) i M. B. nie mieszkają razem od lat 80-tych XX wieku, nie mają orzeczonej separacji ani rozwodu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wszechstronnej analizy akt sprawy, na które złożyły się dokumenty wskazane i opisane w treści znajdujące się w aktach spraw o sygn. akt I C 2090/14 i I C 2400/14, oraz w aktach lokalowych, co do autentyczności których Sąd nie miał żadnych wątpliwości i które to nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Nadto Sąd oparł się na zeznaniach pozwanego w sprawie o eksmisję ( powoda w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu) A. B. (1) / k. 37-38; 72-73 sygn. akt i C 2090/14/, które ocenił jako szczere i dlatego obdarzył je walorem wiarygodności. Poza tym nie zachodziły żadne uzasadnione powodowy, aby kwestionować powyższe zeznania, zwłaszcza jeżeli chodzi o sytuację rodzinno – majątkową pozwanego. Zeznania te miały charakter uzupełniający w zakresie okoliczności wynikających ze zgromadzonych dokumentów. Zebrane dowody stanowiły wystarczająca podstawę do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd zważył co następuje: Powództwo o wstąpienie powoda A. B. (1) w stosunek najmu nie zasługiwało na uwzględnienie, w przeciwieństwie do powództwa o jego eksmisję, które Sąd uwzględnił w całości. Najemczyni lokalu nr (...) położonego w W. przy ul. (...) G. B. zmarła w dniu 19 lipca 2009 roku. W dacie jej śmierci przedmiotowy lokal mieszkalny pozostawał jeszcze w dyspozycji Komendanta Głównego Policji i tym samym do stosunku prawnego, którego przedmiotem był sporny lokal, znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura ochrony rządu, państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin * Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Powyższe wynikało z brzmienia przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz.U. z 2014 r., poz.150 t.j.), zgodnie z którym: do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Z ustaleń stanu faktycznego wynikało, iż na mocy Porozumienia z dnia 4 sierpnia 2009 roku zawartego pomiędzy Komendantem Głównym Policji a miastem (...) W. oraz Aneksu do tego porozumieniu z dnia 2 lutego 2010 roku Komendant Główny Policji zrzekł się posiadanej dyspozycji wszystkimi lokalami ( w tym m.in. lokalu nr (...) przy ul. (...) ) na rzecz miasta (...) W. . W ocenie Sądu o charakterze spornego lokalu, a także o tym, które przepisy powinny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, przesądzała okoliczność w czyjej dyspozycji znajdował się ten lokal w chwili śmierci najemczyni. Z uwagi na to, że w dniu 19 lipca 2009 roku sporny lokal pozostawał w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, to w sprawie niniejszej należy odwołać się do przepisu art. 29 cytowanej ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), zgodnie z którym: funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy ( ust. 1). Prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach ( ust. 2). Prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej ( ust. 3). Jak wynikało z zeznań pozwanego A. B. (1) ani jego matce ani jemu nie przysługiwało prawo do renty rodzinnej tzw. policyjnej, tj. przysługującej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz jego matka nie była emerytowanym funkcjonariuszem. Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 691 k.c. lecz przepis art. 29 cytowanej powyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku. Do lokali, o których mowa w rozdziale 8 ustawy z 1990 r. o Policji, nie mają zastosowania przepisy k.c. , w tym art. 691 § 1 k.c. ( pkt 1). Prawo do powyższych lokali mieszkalnych będących w dyspozycji organów Policji nie jest instytucją prawa cywilnego, lecz szczególną uregulowaną w ustawie o Policji oraz w ustawie z 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( pkt 2) ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2011 roku, sygn. akt II SA/Wa 1644/09, opubl. Lex nr 993856). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), orzekł o oddaleniu powództwa A. B. (1) o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu spornego lokalu z uwagi na niespełnienie przesłanki wymienionej w tym przepisie, tj. nie przysługiwania mu uprawnienia do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu ( pkt 4 wyroku). Na marginesie rozważań dodać należy, iż przydział Nr 75/61 kwatery stałej – mieszkania służbowego w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. , tj. lokalu nr (...) z dnia 9 marca 1961 roku wskazywał i potwierdzał w czyjej dyspozycji pozostawał przedmiotowy lokal mieszkalny, sam zaś fakt wcześniejszego zawarcia umowy najmu ze strony miasta (...) W. jako wynajmującego, nie zmieniał charakteru spornego lokalu. O kosztach procesu związanych z wytoczeniem powództwa o ustalenie Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 98 kpc w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego urzędu ( Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349) ( pkt 5 wyroku). Konsekwencją rozstrzygnięcia w zakresie oddalenia powództwa A. B. (1) , było ustalenie, iż pozwany A. B. (2) zajmuje obecnie przedmiotowy lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. Stosunek najmu, bowiem wraz ze śmiercią najemczyni G. B. wygasł i tym samym przedmiotowy lokal mieszkalny powinien zostać zwrócony aktualnemu dysponentowi, tj. miastu (...) W. . Jak stanowi przepis art. 675 § 1 k.c. po zakończeniu najmu, najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. Mając na uwadze powyższe na podstawie przepisu art. 675 § 1 k.c. Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Zgodnie z art. 14 ust. 4 powołanej ustawy Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 3) obłożnie chorych, 4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) osoby posiadającej status bezrobotnego, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały - chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany. Jak wynikało z ustaleń stanu faktycznego pozwany A. B. (1) nie spełnił żadnego z kryteriów wymienionych w przepisie art. 14 ust. 4 uopl. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż jego aktualna sytuacja majątkowa pozwala mu na zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych. O powyższym przesądził stan oszczędności pozwanego w wysokości ok. 500.000 zł. oraz jego bieżące dochody miesięczne, które wynoszą w granicach 5.000-6.000 zł. netto. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 14 uopl, orzekł o braku uprawnienia pozwanego w sprawie o eksmisję do otrzymania lokalu socjalnego ( pkt 2 wyroku). O kosztach procesu ( o eksmisję) Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 kpc w zw. z § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349) ( pkt 3 wyroku). Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE (...) . Dnia 24.02.2015 r.