I C 201/20

Sygn. akt:I C 201/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2022 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Tadeusz Trojanowski Protokolant: Tomasz Chmiel po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 roku w Gliwicach sprawy z powództwa F. R. przeciwko (...) z siedzibą w W. o ustalenie 1. ustala, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy o kredyt konsolidacyjny numer (...) z dnia 15 marca 2016 roku zawartej pomiędzy powodem F. R. oraz L. R. , a pozwanym (...) w W. w stosunku do powoda F. R. ; 2. uchyla postanowienie z dnia 26 lipca 2021 roku; 3. zasądza od pozwanego na rzecz pełnomocnika powoda - adwokata M. W. kwotę 13.284 (trzynaście tysięcy dwieście osiemdziesiąt cztery 00/100) złotych w tym tytułem podatku VAT kwotę 2.484 (dwa tysiące czterysta osiemdziesiąt cztery 00/100) złotych tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu; 4. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30 (trzydzieści 00/100) złotych tytułem zwrotu poniesionej opłaty od pozwu; 5. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 1170 (jeden tysiąc sto siedemdziesiąt 00/100) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. SSO Tadeusz Trojanowski I C 201/20 UZASADNIENIE Powód wnosił ostatecznie o ustalenie ,że stosunek prawny wynikający z umowy o kredyt z dnia 15 marca 2016 roku nie istnieje w stosunku do powoda, podając że powód skutecznie- na podstawie art.53 ustawy o kredycie konsumenckim- odstąpił od umowy , którą wraz z żoną zawarł z pozwanym Bankiem. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa (k.57) powołując się na art.371 kc , podając że gdy po jednej ze stron zobowiązania występuje więcej niż jeden podmiot, odstąpienie może być dokonane tylko przez wszystkich uprawnionych. Sąd ustalił co następuje. W dniu 15.03.2016 r. powód F. R. i jego żona L. R. zawarli z pozwanym (...) Bank SA umowę o kredyt konsolidacyjny( umowa k.76). Pismem z dnia 16.03.2016 r. powód odstąpił od umowy kredytu (k.13). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wskazane dokumenty złożone do akt. Dokumenty jako nośniki informacji wątpliwości nie budziły .Przesłuchanie powoda jedynie dodatkowo naświetliło tło konfliktu stron, gdyż wszystkie istotne fakty wynikały z dokumentów. Sąd zważył co następuje. Zgodnie z art. 53 ustawy o kredycie konsumenckim(dalej też : kk ) , konsument ma prawo, bez podania przyczyny, do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy. W niniejszej sprawie zachowanie terminu (nazajutrz) nie budzi wątpliwości. Sporne ostatecznie było jedynie, czy skoro umowę z bankiem zawarły dwie osoby, to czy może odstąpić tylko jedna z nich. Przyczyny odstąpienia są ustawowo nieistotne(„bez podania przyczyny”). Dla porządku Sąd ustala ,że powód po rozmowie z J. Ś. (k. 106) uświadomił sobie że w jego sytuacji rodzinnej zawarcie umowy jest dla niego niekorzystne, gdyż większość środków finansowych otrzymał jego pasierb a sam powód nie będzie miał już zdolności kredytowej na zaspokojenie swoich potrzeb(k.107). Z uzasadnienia wyroku SA w Warszawie z 4 grudnia 2018 r., VACa 1460/17 str. 7 (treść w aktach; akta w załączeniu) wynika, że w poprzednim procesie stron „powód nie zgłosił żądania ustalenia , że skutecznie odstąpił od umowy kredytu na podstawie art. 53 ustawy o kredycie konsumenckim, a więc nie było ono przedmiotem rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Należy jednak zauważyć, że powyższa okoliczność nie pozbawia skarżącego możliwości wystąpienia z takim powództwem”. Art. 53 powołanej ustawy jest przepisem szczególnym (lex specialis) do przepisów kodeksu cywilnego . Powód zwrócił otrzymane przez siebie środki finansowe a bank w toku procesu nie zgłaszał zastrzeżeń co do kwoty czy odsetek; niniejszy proces jest ponadto tylko procesem o ustalenie, żądań w przedmiocie rozliczeń nie zgłoszono. Konsument w ustawie o kk występuje w liczbie pojedynczej, podobnie jak w art. 22(1) kc - wynika stąd ,że każdy konsument może odstąpić od umowy, nawet jeśli po danej stronie umowy osób było więcej. Przepisy kc o wielości dłużników lub wierzycieli( art.366 i n .) jako przepisy ogólne nie mają tu zastosowania. Granice sporu są określone przez pozew i odpowiedź na pozew. Zarzut oparty na art. 371 kc z odpowiedzi na pozew nie jest zasadny. Drugi kredytobiorca w toku był procesu był zawiadomiony o sprawie i do procesu nie przystąpił, trudno zatem mówić o jego pokrzywdzeniu; kwestia czy bank wypowie umowę drugiemu kredytobiorcy nie może wpływać na wyraźne i jednoznaczne uprawnienie powoda do odstąpienia od umowy. Biorąc pod uwagę powyższe w oparciu o przepisy art.189 kpc i art.53 ustawy o kredycie konsumenckim orzeczono jak w w pkt 1 wyroku. W pkt 2 wyroku uchylono- na zasadzie art. 108 par.1 kpc - postanowienie o kosztach z 26 lipca 2021 roku będące uzupełnieniem postanowienia o odrzuceniu pozwu(k.123), które stało się nieaktualne wobec uchylenia postanowienia o odrzuceniu pozwu(k.151). O kosztach pełnomocnika z urzędu postanowiono -wobec wyniku sprawy -na zasadzie art.98 kpc w pkt 3 wyroku, biorąc pod uwagę także koszty postepowania zażaleniowego wg norm przepisanych. W pkt 4 wyroku orzeczono na zasadzie art.98 kpc o kosztach poniesionych przez samego powoda(k.12).O nieuiszczonych kosztach sądowych, w tym kosztach postępowania zażaleniowego, postanowiono wobec wyniku sprawy na zasadzie art. 113 ust. 1 uoks. .