I C 183/24

Sygn. akt: I C 183/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2026 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sylwia Piasecka Protokolant: Sekretarz sądowy Klaudia Kiedrowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 roku w O. na rozprawie sprawy z powództwa I. I. (2) przeciwko (...) S.A. z siedzibą w C. o zapłatę 2. 
        oddala powództwo w pozostałym zakresie, 5. 
        nakazuje pobrać od powoda I. I. (1) na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 756,29 złotych (słownie: siedemset pięćdziesiąt sześć złotych i dwadzieścia dziewięć groszy) tytułem nieopłaconych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 183/24 UZASADNIENIE Powód wskazał nadto, że szkoda została niezwłocznie zgłoszona ubezpieczycielowi. W toku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i na podstawie decyzji z dnia 22 grudnia 2023 roku oraz 16 stycznia 2024 roku powodowi wypłacono świadczenie odszkodowawcze w łącznej kwocie 9.979,01 złotych. Kwota ta została ustalona na podstawie kalkulacji przygotowanej przez pozwanego i zakładała, iż nie jest konieczna wymiana zderzaka w pojeździe i wystarczająca jest jedynie jego naprawa, która to okoliczność nie została w żaden sposób uzasadniona oraz opierała się na oczywiście zaniżonej stawce roboczogodziny w kwocie 60,00 złotych netto. W piśmie z dnia 16 stycznia 2024 roku pozwany nie kwestionował merytorycznie ani zakresu prac przyjętych w kalkulacji przedłożonej przez powoda, ani całościowej wyceny. Natomiast w piśmie z dnia 25 stycznia 2024 roku pozwany podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, oferując możliwość dokonania kolejnej dopłaty w kwocie 700,00 złotych. Ostatecznie w piśmie z dnia 5 lutego 2024 roku pozwany podtrzymał dotychczasowe rozstrzygniecie, uznając je za prawidłowe. Powód podkreślił, że kalkulacja w oparciu o którą pozwany wyliczył szkodę ma charakter nierzetelny i wybiórczy, albowiem pozwany ubezpieczyciel sporządził kalkulację wyłącznie na podstawie zdjęć – nie było żadnej wizyty rzeczoznawcy, z której sporządzony zostałby protokół ani żadnych oględzin pojazdu. Powód wskazał nadto, że pozwany nie uwzględnił faktu uszkodzonego zawieszenia w pojeździe i konieczności wymiany zderzaka. Powód zaznaczył, że w sporządzonej przez autoryzowany serwis kalkulacji - koszt naprawy został ustalony na kwotę 31.451,76 złotych brutto. Dlatego też zakres uszkodzeń pojazdu — co znajduje odzwierciedlenie zarówno w kalkulacji sporządzonej przez serwis, jak i w dokumentacji fotograficznej — jest na tyle daleko idący, że kalkulacja sporządzona przez ubezpieczyciela, w której założono jedynie lakierowanie zderzaka, jest w oczywisty sposób niewystarczająca i nierzetelna, zaś przyznane odszkodowanie w wysokości o 21.472,50 złotych niższe nie pozwala na pełną naprawę pojazdu i jednocześnie skutkuje naruszeniem przez pozwanego obowiązków wynikającej z łączącej strony umowy potwierdzonej polisą nr (...) . Do pozwanego wystosowano dwa wezwania do zapłaty. Powód podkreślił, że w ramach wyliczenia kwoty objętej niniejszym pozwem, to jest różnicy pomiędzy kalkulacją sporządzoną przez autoryzowany serwis (...) Sp. z o.o. z siedzibą w J. , a kwotą przyznaną przez Pozwanego odjęto kwotę 62,00 złotych. Wobec powyższego powód zauważył, że odszkodowanie przyznane przez pozwanego jest zaniżone, jak również, że powód nie miał wpływu na regulacje określające zasady wyliczania odszkodowania wynikające z OWU (...) Casco (orzeczenie Sądu Okręgowego w Poznaniu Wydział Il Cywilny Odwoławczy z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt Il Ca 1004/13) oraz, że postanowienia (...) nie były przez powoda indywidualnie negocjowane, a w szczególności, powód nie miał możliwości w ramach wybranego wariantu ubezpieczenia uzgodnienia kryteriów, od których zależała wysokość należnego odszkodowania. Powód podkreślił, że pozwany ubezpieczyciel w kwestii wyceny kosztów naprawy pojazdu narzucił przyjęcie stawki za 1 rbh w wysokości 60,00 zł (netto). Stawka ta rażącą odbiega od wartości rynkowej tych prac. Jak wynika bowiem z kalkulacji sporządzonej przez autoryzowany serwis funkcjonujący na lokalnym rynku, stawka za 1 rbh wynosi 248,00 zł (netto). Takie postanowienia kształtują sytuację prawną konsumenta w znacznie mniej korzystnej sytuacji niż ubezpieczyciela. Zapisy umowne stwarzające ubezpieczycielowi możliwość jednostronnego ustalania stawki za roboczogodzinę naprawy oraz uwzględniania zużycia eksploatacyjnego pojazdu zostały zanegowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów i na podstawie prawomocnych wyroków tego sądu zostały wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych pod numerem 2001 (zob. www.uokik.gov.pl/rejestr_klauzul_niedozwolonych2.php).) Klauzule te dotyczą także umów ubezpieczenia autocasco bowiem strony zgodnie z art. 353 k.c. mogą dowolnie kształtować treść swoich praw i obowiązków. Klauzula generalna zawarta w art. 385 1 § 1 k.c. znajduje zastosowanie do wszystkich umów obligacyjnych (także umów ubezpieczenia) mających charakter konsumenckich. Oczywistym jest, iż powód zawierając przedmiotową umowę ubezpieczenia w świetle art. 22 1 k.c. był konsumentem. Sam wybór dokonany przez powoda co do wariantu kosztorysowego i jego skutków, nie może prowadzić do przyjęcia, że wszystkie poszczególne, postanowienia tego wariantu były z konsumentem indywidualnie pertraktowane i uzgadniane. Powód zaznaczył, że nie ulega wątpliwości, iż strony dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego mogą ustalić umownie sposób kalkulacji świadczenia odszkodowawczego, które — zgodnie z takimi ustaleniami — może nie pokrywać całości uszczerbku majątkowego ubezpieczonego. Uzgodnienie stawki za roboczogodzinę także jest poddane woli stron. Jednakże dopóki ubezpieczyciel jako profesjonalny podmiot nie określi takiego sposobu na tyle precyzyjnie, że możliwa będzie jednoznaczna weryfikacja takiej stawki w oparciu o obiektywne kryteria, postanowienia umów ubezpieczeniowych nie mogą być w tym zakresie interpretowane na niekorzyść ubezpieczonego. Podgląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie (tak Sąd Apelacyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 1996 roku, sygn. akt I ACr 37/96, OSA 1996/9/43, Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 lipca 1997 roku, sygn. akt I ACa 181/97) . Powód podniósł, że zawarcie umowy ubezpieczenia zmierza do tego, że to ubezpieczyciel ponosi konsekwencje zdarzenia objętego umową w zamian za uiszczaną przez ubezpieczającego składkę, zaś obowiązek spełnienia świadczenia powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i winno nastąpić niezależnie do tego, czy ubezpieczający dokonał naprawy pojazdu (tak też w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 roku, IV CKN 387/01, uchwale Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 roku, III CZP 68/01 oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 roku, I CR 151/88). Zaznaczył, że ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania w pełnym, wnioskowanym przez niego zakresie, co narusza wprost przepisy kodeksu cywilnego statuujące zasadę pełnego odszkodowania. Zgodnie z art. 363 kodeksu cywilnego naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W art. 363 § 1 kodeksu cywilnego wskazane są dwa sposoby naprawienia szkody: przywrócenie stanu poprzedniego (restytucja naturalna) oraz odszkodowanie w postaci zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej (odszkodowanie pieniężne). Natomiast przyznane świadczenie nie pozwala na naprawę szkody w sposób zgodny z zasadą pełnego odszkodowania oraz z pozostałymi regulacjami wynikającymi z Kodeksu Cywilnego . Natomiast wysokość odszkodowania powinna jednocześnie odpowiadać rzeczywistym, uzasadnionym skutkom zdarzenia, z którego wniknęła szkoda. Zgodnie bowiem z art. 824 1 § 1 k.c. , o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczone są przez normalny związek przyczynowy między zdarzeniem wywołującym szkodę, a szkodą. W przedmiotowej sprawie fakt zaistnienia szkody i podstawa wypłaty z jej tytułu odszkodowania przez pozwaną są bezsporne. Koszty naprawy pojazdu należącego do powoda w związku ze szkodą, powstałą w dniu 1 grudnia 2023 roku, na dzień powstania szkody, stosując technologię naprawy jaka pozwoli przywrócić mu wszystkie funkcje techniczne i estetyczne, przy stawce za roboczogodzinę w wysokości 248,00 złotych netto, z uwzględnieniem wariantu kosztorysowego, wynosi łącznie 31.451,76 złotych brutto. Natomiast pozwany wypłacił powodowi jedynie kwotę 9.979,00 złotych brutto. W związku z czym do zapłaty pozostaje kwota 21.472,75 złotych tytułem różnicy pomiędzy kosztami naprawy wynikającymi z kalkulacji ubezpieczyciela oraz prawidłową kalkulacją sporządzoną przez serwis (...) Sp. z o.o. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty (minus koszty diagnostyki w kwocie 62,00 złotych). Powód podkreślił również, że ubezpieczyciel uznał generalną odpowiedzialność za powstałą szkodę, przyznając powodowi w części stosowne odszkodowanie. Jednakże pomimo uznania odpowiedzialności co do zasady, ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania w zakresie kwoty 21.472,75 złotych. Odmowne stanowisko zostało ostatecznie podtrzymane przez ubezpieczyciela w piśmie z dnia 5 lutego 2024 roku. Powód wskazał także, że zgodnie z art. 187 § 1 pkt 1 1 k.p.c. roszczenie stało się wymagalne najpóźniej w dniu 6 lutego 2024 roku (dzień następny po otrzymaniu od pozwanego ostatecznego odmownego stanowiska w sprawie — w ramach pisma z dnia 5 lutego 2024 roku). Nakazem zapłaty z dnia 3 kwietnia 2024 roku, wydanym w sprawie I Nc 62/24, Sąd Rejonowy w Człuchowie uwzględnił roszczenie powoda w całości i orzekł o kosztach procesu. W przepisanym terminie pozwany złożył sprzeciw od nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że strony podjęły rozmowy, zmierzające do pozasądowego rozwiązania niniejszego sporu poprzez zawarcie ugody. Ponadto podniósł, iż powód nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. , bowiem nie wykazał już w pozwie zasadności wysokości dochodzonego roszczenia, dlatego też jego roszczenie należy za bezpodstawne. Pozwany potwierdził, że uznał co do zasady swoją odpowiedzialność, wypłacając poszkodowanemu kwotę odszkodowania w wysokości 10.479,01 złotych. Pozwany zaznaczył, iż kalkulacja naprawy sporządzona przez niego została sporządzona w sposób prawidłowy, zgodnie z OWU oraz z zawartą polisą. Jak wynika z polisy poszkodowany wybrał wariant ubezpieczenia kosztorys. Natomiast zgodnie z zapisem zawartym pkt. 87 OWU AC w wariancie kosztorys wysokość odszkodowania ustalano dodatkowo na podstawie: 1. stawki za roboczogodzinę - 60 zł netto, 2. cen części alternatywnych. Jeśli w systemie używanym do kalkulacji kosztów naprawy nie ma cen części alternatywnych, odejmujemy 30% od cen Części oryginalnych. Natomiast powód, nie zgadzając się z wyceną naprawy, sporządził własny kosztorys naprawy pojazdu, który przedstawił pozwanej. Pozwany podkreślił, że dotychczas wypłacona kwota odszkodowania została ustalona w sposób prawidłowy i w adekwatnej wysokości do zaistniałej szkody. Zaznaczył, że powód dochodząc przedmiotowej kwoty całkowicie zapomina, iż w przypadku roszczenia z umowy AC, wysokość odszkodowania określają warunki umowy, a wypłacone odszkodowanie nie może być wyższe od kwoty na jaką strony w danej umowie się umówiły. Powyższe jest zgodne z dyspozycja art. 824 § 1 k.c. , który stanowi, iż jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela. Ponadto podkreślił, że odmienny jest reżim odpowiedzialności ubezpieczyciela w ramach ubezpieczenia AC oraz ubezpieczenia OC, czego zdaje się nie dostrzegać strona powodowa. Strony dobrowolnie zawarły bowiem umowę, zapoznały się z jej warunkami i winny je respektować. Pozwany wskazał nadto, że zastosowane w kalkulacji powoda parametry są niezgodne z OWU, albowiem na podstawie zawartej polisy pozwana jest uprawniona do dokonania potrącenia w wysokości 30% w przypadku braku części alternatywnych, a wykupienie amortyzacji nie jest równoznaczne ze 100% wartością cen części w wariancie „kosztorys". Pozwana jest uprawniona ponadto do urealnienia kosztów lakierowania. Tym samym brak jest uzasadnienia dla dopłaty odszkodowania ponad kwotę wypłaconą przez pozwaną oraz zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej kalkulacji naprawy. Dlatego też, w ocenie strony pozwanej, wypłacona kwota stanowi całość odszkodowania należnego od pozwanej ustalonego w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego , a w szczególności art. 361 § 1 kodeksu cywilnego . Z ostrożności procesowej pozwany podniósł, iż żądanie powoda zasądzenia odsetek w sposób wskazany w pozwie również jest bezpodstawne. W ocenie pozwanego w przedmiotowej sprawie zasadne jest zasądzenie odsetek ustawowych co najwyżej od chwili wyrokowania. Dlatego też brak jest podstaw do ustalenia innej daty jako początkowej dla naliczania odsetek bowiem przeprowadzone dowody umożliwią dopiero w chwili zamknięcia rozprawy ocenę stanu rzeczy stanowiącego podstawę roszczeń powoda. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 roku, sygn. akt II CSK 635/10, jeżeli Sąd ustala odszkodowanie, to odsetki należą się nie od dnia wezwania do zapłaty ani wniesienia pozwu, ale od wyrokowania. Zatem, skoro wysokość odszkodowania ustalana jest na datę wyrokowania, to wtedy dopiero następuje konkretyzacja tego świadczenia, odsetki należne mogą być dopiero od tego dnia. Pozwany zaznaczył, że naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku, nie dopuszczając jednak zarazem do nieuzasadnionego wzbogacenia się poszkodowanego. Odszkodowanie należy się bowiem w granicach normalnego związku przyczynowego i nie może polegać na wypłacie wyższej niż faktyczna wartość szkody. Ponadto, skoro, w świetle powyżej wskazanych okoliczności, powód nie wykazał zasadności oraz wysokości roszczenia dochodzonego przedmiotowym pozwem, to powództwo winno skutkować oddaleniem powództwa w całości. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 1 grudnia 2023 roku, na skutek kolizji, uszkodzeniu uległ samochód osobowym marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) , rok produkcji 2012, stanowiący własność powoda – I. I. (1) . W dacie zdarzenia autem kierowała małżonka powoda. W wyniku kolizji auto nie było jezdne i zostało przetransportowane na lawecie do firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w J. , gdzie nadal się znajduje. Pojazd nie jest naprawiony. bezsporne W dniu zdarzenia pojazd objęty był dobrowolnym ubezpieczeniem pojazdów mechanicznych auto - casco (AC) w pozwanym zakładzie ubezpieczeń, na podstawie umowy dobrowolnej zawartej w dniu 7 września 2023 roku, zapewniającej ochronę gwarancyjną w przypadku uszkodzenia pojazdu oraz kradzieży i potwierdzonej polisą nr (...) . Przedmiotowa umowa obowiązywała strony w okresie od dnia 22 września 2023 roku do dnia 21 września 2024 roku i została zawarta na zasadach określonych w OWU oraz we wniosku o ubezpieczenie. Suma ubezpieczenia pojazdu w ramach ubezpieczenia AC w wariancie kosztorysowym ustalona została na kwotę 68.500,00 złotych (brutto), natomiast udział własny na kwotę 500,00 złotych i dodatkowy udział własny dla młodego kierowcy – 2.000,00 złotych. Dodatkowo w ramach wykupionej polisy powód posiadał ubezpieczenie w zakresie amortyzacji części, która wynosiła 0%, czyli bez potrącenia procentowego i zwrot kosztów dodatkowych po szkodzie w postaci parkowania – 500,00 złotych i holowania – 700,00 złotych, natomiast udział własny w przypadku wymiany szyby czołowej wynosił 0%. W treści postanowień Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (...) wskazano, że przed zawarciem umowy ubezpieczający zobowiązany był przekazać informacje potrzebne do zawarcia umowy – w formie wniosku o ubezpieczenie. Były to, między innymi, dane osobowe i dane pojazdu. Informacje te mogły być sprawdzone. W przypadku wystąpienia szkody częściowej odszkodowanie ustalano w oparciu o koszty naprawy pojazdu i przy uwzględnieniu wybranego wariantu i opcji ubezpieczenia. Przy ustalaniu odszkodowania brano pod uwagę tylko te koszty naprawy, które uwzględniała ocena techniczna oraz koszty naprawy i wymiany tylko tych części, które zostały uszkodzone lub utracone w związku przyczynowym ze zdarzeniem, które obejmowało ubezpieczenie. Natomiast w wariancie kosztorysowym wysokość odszkodowania była dodatkowo ustalana na podstawie stawki za roboczogodzinę wynoszącą 60,00 złotych netto i cen części alternatywnych. Przy czym jeśli w systemie używanym do kalkulacji kosztów naprawy nie było cen części alternatywnych, to pozwany odejmował 30% od cen części oryginalnych. Powód – I. I. (1) zgłosił szkodę. Pozwany, w toku postępowania likwidacyjnego, ustalił wysokość szkody na kwotę 9.133,33 złotych, od której odjął kwotę udziału własnego w wysokości 500,00 złotych. W konsekwencji pozwany w dniu 27 grudnia 2023 roku wypłacił powodowi kwotę 8.633,33 złotych i jednocześnie poinformował powoda, że w przypadku konieczności zgłoszenia dodatkowych uszkodzeń w pojeździe należy wysłać zdjęcia lub/i opis uszkodzeń na wskazany w kalkulacji naprawy adres e-mail. Kalkulacja została sporządzona przy uwzględnieniu części zamiennych dostarczanych przez niezależnych dostawców. Powód – I. I. (2) nie zgodził się z kalkulacją pozwanego i zlecił sporządzenie kalkulacji naprawy firmie (...) sp. z o.o. z siedzibą w J. , którą wraz z uwagami przedłożył pozwanemu. W kalkulacji naprawy nr (...) z dnia 28 grudnia 2023 roku ustalono, że koszt naprawy auta powoda wynosi kwotę 25.570,54 złotych bez VAT i kwotę 31.451,76 złotych z VAT. Kalkulacja obejmowała koszty robocizny w wysokości 5.745,34 złotych przy przyjęciu stawki (...) w wysokości 248,00 złotych, koszty dodatkowe w wysokości 246,00 złotych, koszty lakierowania – 4.536,37 złotych oraz koszty części zamiennych w wysokości 15.042,83 złotych. Pozwany dokonał ponownej analizy i podjął decyzję o dopłacie odszkodowania w wysokości 1.345,68 złotych, którą przelał na rachunek powoda w dniu 18 stycznia 2024 roku. W konsekwencji pozwany ustalił wysokość szkody na kwotę 10.479,01 złotych, uwzględniając zapisy zawarte w OWU (...) zatwierdzonych przez Zarząd (...) TU S.A. w dniu 15 listopada 2022 roku, które stanowiły integralną część dobrowolnej umowy, na podstawie której została zawartą polisą nr (...) . Pozwany dokonał rozliczenia szkody na podstawie kosztorysu wykonanego przez (...) TU S.A. zgodnie z wybraną opcją ubezpieczenia, wariant: Kosztorys, według którego w przypadku szkody częściowej wysokość odszkodowania ustalano na podstawie stawki za roboczogodzinę – 60,00 złotych netto i cen części alternatywnych. Powód ponownie zgłosił uwagi dotyczące szkody nr (...) . Po ponownej analizie sprawy pozwany nie znalazł podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska. Jednocześnie poinformował powoda, że wyraża wolę polubownego zakończenia sprawy poprzez zawarcie porozumienia w zakresie szkody w pojeździe poprzez dopłatę kwoty 700,00 złotych oraz, że propozycja ta nie stanowi uznania roszczenia, lecz jest propozycją wzajemnego ustalenia wysokości odszkodowania. Pozwany nie znalazł również podstaw do uwzględnienia dalszych uwag powoda, wskazując iż decyzja została podjęta na podstawie całości zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, a przesłane odwołanie nie wnosi nowych dowodów do sprawy. dowód: kalkulacja szkody z dnia 22 grudnia 2023 roku nr (...) k. 20 – 24, kalkulacja szkody z dnia 15 stycznia 2024 roku nr (...) k. 25 - 29v, kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 28 grudnia 2023 roku k. 30 – 34, dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk pisma z dnia 22 grudnia 2023 roku k. 35 – 35v, wydruk informacji z dnia 16 stycznia 2024 roku k. 37 – 38, informacji w sprawie z dnia 25 stycznia 2024 roku k. 39 – 40, informacji w sprawie z dnia 5 lutego 2024 roku k. 41 – 41v, potwierdzenie przelewu na rachunek z dnia 27 grudnia 2023 roku k. 42, potwierdzenie przelewu na rachunek z dnia 18 stycznia 2024 roku k. 43. Powód – I. I. (2) wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 20.910.75 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności i to w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia przedsądowego wezwania do zapłaty z dnia 17 stycznia 2024 roku k. 44 – 44v. Wysokość celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu U. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) , w wariancie kosztorysowym, czyli przy zastosowaniu dostępnych części alternatywnych jakości, pomniejszenia na oryginalne części „ (...) ” w wysokości 30% i przyjęciu stawek za roboczogodzinę w wysokości 60,00 złotych netto, w celu przywrócenia go do stanu przed uszkodzeniem wynosi kwotę 15.831,81 złotych. Zakres stawek za roboczogodzinę, występujących na rynku lokalnym, za prace mechaniczno – blacharskie mieści się w granicach od 88,00 złotych do 250,00 złotych netto, natomiast za prace lakiernicze od 100,00 złotych do 250,00 złotych netto. dowód: ekspertyza biegłego sądowego T. A. z dnia 30 lipca 2025 roku k. 188 – 199, ekspertyza T. A. uzupełniająca z dnia 17 listopada 2025 roku k. 267 - 270, OWU (...) k. 15. Sąd zważył, co następuje: Powództwo powoda znajduje oparcie w zawartej przez ubezpieczającego umowie ubezpieczenia autocasco i zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 805 i n. k.c. oraz przepisy części ogólnej zobowiązań, w szczególności art. 361 - 363 k.c. , jak również ogólne warunki ubezpieczenia autocasco. Zgodnie z treścią art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie określonego w umowie odszkodowania. Ponadto jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela ( art. 824 § 1 k.c. ). Przy czym wysokość odszkodowania powinna jednocześnie odpowiadać rzeczywistym, uzasadnionym skutkom zdarzenia, z którego wyniknęła szkoda. Zgodnie bowiem z treścią art. 824 1 § 1 k.c. , o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczone są przez normalny związek przyczynowy między zdarzeniem wywołującym szkodę a szkodą. Pod pojęciem szkody, stanowiącej podstawową przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej, należy rozumieć powstałą wbrew woli poszkodowanego różnicę między jego obecnym stanem majątkowym, a takim stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Wszelka szkoda, rozpatrywana jako uszczerbek o charakterze majątkowym, może mieć w świetle przepisów kodeksu cywilnego ( art. 361§2 k.c. ) postać dwojaką. Może ona bowiem obejmować zarówno stratę, jakiej doznaje mienie poszkodowanego, wskutek czego poszkodowany staje się uboższy ( damnum emergens czyli szkoda rzeczywista), jak również utratę korzyści, jakiej spodziewać mógł się poszkodowany, gdyby mu nie wyrządzono szkody, wskutek czego poszkodowany nie staje się bogatszy ( lucrum cessans ). Podstawę obliczenia wysokości szkody stanowić powinno uchwycenie różnicy między stanem majątku osoby poszkodowanej, który rzeczywiście istnieje po nastąpieniu zdarzenia wywołującego szkodę, a stanem majątku hipotetycznym, pomyślanym jako stan, który urzeczywistniłby się, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Podstawą skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego jest także wykazanie istnienia pomiędzy określonym zdarzeniem a szkodą normalnego związku przyczynowego ( art. 361 §1 k.c. ). Tak rozumiany związek przyczynowy zachodzi wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez szczególnego zbiegu okoliczności, szkoda jest typowym następstwem określonego rodzaju zdarzeń. Ocena, czy skutek jest normalny powinna być oparta na całokształcie okoliczności sprawy oraz wynikać z zasad doświadczenia życiowego i zasad wiedzy naukowej, specjalnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 1956 roku, III CR 515/56, OSNC 1957, nr 1, poz. 24). Zatem szkoda związana z uszkodzeniem pojazdu może być jedynie częścią całościowego uszczerbku majątkowego, jakiego doznaje podmiot poszkodowany w kolizji drogowej. Tak też było w niniejszej sprawie, w której strona powodowa domagała się kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji. Należy przy tym przypomnieć, że postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, czego wyrazem jest przede wszystkim dyspozycja art. 232 k.p.c. , określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły zawartej w art. 6 k.c. , wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Podkreślić przy tym należy, że zasady art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Dlatego też nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie za stronę dowodów przez nią nie wskazanych, mających na celu udowodnienie jej twierdzeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76) . Dopuszczenie dowodów z urzędu jest bowiem prawem, a nie obowiązkiem Sądu, z którego to prawa powinien szczególnie ostrożnie korzystać, tak by swym działaniem nie wspierać żadnej ze stron procesu. Faktycznie działanie Sądu z urzędu powinno ograniczać się tylko do sytuacji, gdy strona działa bez fachowego pełnomocnika i dodatkowo jest nieporadna. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z ogólną regułą, wyrażoną w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. , ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazana zasada oznacza, że powód składając pozew powinien udowodnić fakty, które w jego ocenie świadczą o zasadności powództwa. Udowodnienie faktów może nastąpić przy pomocy wszelkich środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego . Nie ulega także wątpliwości, że co do zasady to na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia twierdzeń zawartych w pozwie, bowiem to on domaga się zapłaty i powinien udowodnić zasadność swojego roszczenia. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być jednak pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie. W zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii faktycznych i prawnych ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei – na pozwanym. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie co do zasady, to na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia istnienia dochodzonego pozwem roszczenia, bowiem to ona domagała się zapłaty odszkodowania. W niniejszej sprawie przesłanką ubezpieczenia było zdarzenie ubezpieczeniowe, które miało miejsce w dniu 7 września 2023 roku z udziałem pojazdu marki U. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) , objęte dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Zaistniała zatem okoliczność faktyczna, która rodziła po stronie pozwanego obowiązek naprawienia szkody zgodnie z zawartą umową ubezpieczenia. Strony procesu nie kwestionowały bowiem faktu zawarcia umowy ubezpieczenia AC, potwierdzonej polisą nr (...) , jak również przyznaniu powodowi – I. I. (1) , przy uwzględnieniu zapisów zawartych w OWU (...) Casco, odszkodowania w łącznej wysokości 10.479,01 złotych i wypłacie z tego tytułu kwoty pomniejszonej o udział własny w wysokości 500,00 złotych, a mianowicie kwoty 9.979,01 złotych. Okolicznością sporną była natomiast wysokość należnego odszkodowania, albowiem strona powodowa kwestionowała wysokość stawki roboczogodziny przyjętej przez pozwanego przy ustalaniu wysokości odszkodowania oraz zakres ustalenia tej szkody, powołując się przy tym na brak wpływu powoda na treść postanowień regulujących zasady ustalenia wysokości szkody, zawarte w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia (...) .. Strona powodowa wskazała bowiem, że pozwany posłużył się wzorcem umowy i OWU, w konsekwencji czego interesy powoda - konsumenta zostały rażąco naruszone, albowiem nie miał on wpływu na treść zapisów umownych w OWU (...) Casco oraz nie miał możliwości negocjowania tych zapisów, w szczególności w zakresie wysokości stawki roboczogodziny ustalonej na kwotę 60,00 złotych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci polisy nr (...) , wynika że powód zawarł umowę ubezpieczenia AC w wariancie kosztorys. Integralną częścią tej umowy były postanowienia OWU (...) Casco, z których wynikało, między innymi, że przed zawarciem umowy ubezpieczający zobowiązany był przekazać informacje potrzebne do zawarcia umowy – w formie wniosku o ubezpieczenie. Były to, między innymi, dane osobowe i dane pojazdu. Informacje te mogły być sprawdzone. Ponadto regulowały one zasady ustalania wysokości odszkodowania w przypadku szkody całkowitej i częściowej oraz w zależności od wybranego wariantu: Kosztorys albo Warsztat, a mianowicie w przypadku wystąpienia szkody częściowej odszkodowanie ustalano w oparciu o koszty naprawy pojazdu i przy uwzględnieniu wybranego wariantu i opcji ubezpieczenia (pkt 86 OWU). Przy czym w wariancie kosztorysowym wysokość odszkodowania była dodatkowo ustalana na podstawie stawki za roboczogodzinę wynoszącą 60,00 złotych netto i cen części alternatywnych. Jeśli jednak w systemie używanym do kalkulacji kosztów naprawy nie było cen części alternatywnych, to pozwany odejmował 30% od cen części oryginalnych (pkt 87 OWU). W treści OWU (...) Casco wyjaśniono, że w wariancie Kosztorys poszkodowany otrzymuje odszkodowanie „do ręki” i sam decyduje czy, kiedy i gdzie naprawisz auto. Warunki OWU zostały zakwestionowane przez powoda z uwagi na treść art. 385 1 § 1 kc , regulującego kwestię stosowania klauzul abuzywnych, dlatego też podlegały one analizie w pierwszej kolejności. Wprawdzie, w toku niniejszego procesu, pozwany nie wykazał aby postanowienia OWU (...) Casco, które stanowiły integralną część umowy, a w szczególności pkt 86 i 87 OWU zostały uzgodnione z drugą stroną indywidualnie, niemniej jednak ubezpieczyciel ma prawo wprowadzania ograniczeń determinujących wysokość wypłacanych świadczeń, ale ograniczenia te muszą być przedstawione konsumentowi w sposób jak najbardziej jasny i czytelny, aby decydując się na zawarcie umowy miał on pełną świadomość co do zakresu przysługujących mu świadczeń. Niezbędne jest zatem precyzyjne określenie i zaakcentowanie owych ograniczeń. Analiza postanowień OWU w zakwestionowanym zakresie przez powoda zakresie, w ocenie Sądu, spełnia powyższy wymóg, albowiem procedura ustalenia wysokości odszkodowania w przypadku szkody częściowej w wariancie: Kosztorys, została precyzyjnie i w sposób nie budzący wątpliwości określona, w szczególności w zakresie wysokości stawki roboczogodziny. Zatem w chwili zawierania umowy dobrowolnego ubezpieczenia AC powód miał pełną świadomość i wiedzę, na jakich zasadach będzie ustalana wysokość odszkodowania w przypadku szkody częściowej. Niewątpliwym jest również, że z chwilą doręczenia ubezpieczonemu ogólnych warunków ubezpieczenia stają się one integralną częścią umowy i należy je stosować. W ubezpieczeniach autocasco bowiem kompensacja szkody dokonywana jest w granicach określonych warunkami ubezpieczeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1981 roku, IV CR 555/80, Lex nr 8304). Ponadto, w myśl art. 384 § 1 kc , ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. Natomiast powód nie wykazał, w toku niniejszego procesu, aby przed zawarciem umowy nie otrzymał tekstu ogólnych warunków ubezpieczenia, na podstawie których zawarta została dobrowolna umowa ubezpieczenia AC. Wprawdzie z opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki samochodowej T. A. z dnia 30 lipca 2025 roku wynika, że wysokość stawki za roboczogodzinę stosowana przez serwisy działające na rynku lokalnym oscylują w granicach 88,00 – 250,00 złotych netto za prace mechaniczno – blacharskie i 100,00 – 250,00 złotych netto za prace lakiernicze. Należy jednak przy tym zauważyć, że ustalenia biegłego, zgodnie z wnioskiem dowodowym powoda, dotyczyły serwisów autoryzowanych działających na rynku lokalnym. Niewątpliwym natomiast jest, że w przypadku wariantu: Kosztorys powód nie miał obowiązku naprawy auta w serwisie autoryzowanym. Mógł bowiem dokonać tej naprawy, po otrzymaniu odszkodowania, w dowolnie przez siebie wybranym miejscu, czyli również w warsztacie lub serwisie nieautoryzowanym, w którym wysokość stawek roboczogodziny mogła być niższa i mieścić się w zakresie kwoty wynikającej z OWU (...) Casco. Jednakże powód nie wykazał tej okoliczności, albowiem teza dowodowa została jasno sformułowana przez profesjonalnego pełnomocnika powoda i nie uległa ona zweryfikowana w toku niniejszego procesu. Zatem, skoro ubezpieczyciel w sposób precyzyjny i jasny określił wysokość stawki roboczogodziny w przypadku wybranego przez powoda wariantu: Kosztorys, zaś analiza powyższych postanowień OWU (...) Casco w połączeniu z treścią polisy (a więc umowy), w zakresie w jakim oba dokumenty dotyczą kwestii sposobu likwidacji szkody częściowej, w ocenie Sądu, zostały sformułowane w sposób jednoznaczny oraz zrozumiały dla przeciętnego, „rozsądnego” konsumenta i nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości, to nie doszło do rażącego naruszenia interesów powoda. Ponadto powód nie wykazał aby przed zawarciem umowy nie miał możliwości zapoznania się z postanowieniami OWU. W konsekwencji, podniesiony przez powoda zarzut naruszenia przez pozwanego art. 385 1 § 1 kc , zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Z opinii biegłego sądowego T. A. wynika jednak, że wysokość celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu U. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) , w wariancie kosztorysowym, przy zastosowaniu dostępnych części alternatywnych jakości, pomniejszenia na oryginalne części „O” w wysokości 30% i przyjęciu stawek za roboczogodzinę w wysokości 60,00 złotych netto, w celu przywrócenia go do stanu przed uszkodzeniem wynosi kwotę 15.831,81 złotych. Sąd dał wiarę opinii biegłego sądowego T. A. w tym zakresie, albowiem została ona sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i jest szczegółowa oraz logiczna. Istotnym jest również, że zarówno powód, jak i pozwany nie przedstawili żadnego wiarygodnego przeciwdowodu. Ponadto powód nie zaoferował żadnego wiarygodnego dowodu, który w sposób nie budzący wątpliwości, potwierdziłby podnoszone okoliczności, że zakres uszkodzeń był inny niż objęty opinią i kalkulacją. Wobec powyższego, skoro pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił uprawnionemu zaniżone odszkodowanie, to roszczenie powoda o wypłatę dalszego odszkodowania należało uznać za usprawiedliwione co do kwoty 5.858,80 złotych. Rozstrzygając w kwestii odsetek należnych powodowi z tytułu opóźnienia w zapłacie Sąd miał na uwadze zarówno dyspozycję art. 481 § 1 i 2 k.p.c. , jak i przepis art. 817 § 1 k.c. , zgodnie z którym pozwany zobowiązany był ustalić i wypłacić na rzecz uprawnionego należne odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia zgłoszenia szkody. W przedmiotowej sprawie szkoda w pojeździe powstała w dniu 7 września 2023 roku, natomiast pozwany ostatecznie odmówił powodowi wypłaty dalszego odszkodowania pismem z dnia 5 lutego 2024 roku. Niewątpliwym natomiast jest, że pozwany jest profesjonalistą zajmującym się zawodowo likwidacją szkód komunikacyjnych, dlatego też winien on dołożyć należytej staranności w celu ustalenia wysokości odszkodowania, zgodnie z postanowieniami OWU (...) Casco. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, o czym orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 1 kpc , zgodnie z zasadą ich stosunkowego rozdzielenia, przy uwzględnieniu, że powód wygrał niniejszy proces w 27%, zaś pozwany w 63%. W przedmiotowej sprawie koszty procesu poniesione przez powoda opiewały na sumę 6.6791,00 złotych, która obejmowała opłatę stosunkową od pozwu w wysokości 1.074,00 złotych, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości 3.600,00 złotych i uiszczona przez powoda zaliczka na poczet opinii biegłego sądowego w wysokości 2.000,00 złotych, natomiast koszty procesu po stronie pozwanego wyniosły kwotę 3.617,00 złotych i obejmowały opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 3.600,00 złotych. Zatem, skoro powód wygrał w 27%, to pozwany winien zwrócić mu koszty procesu w wysokości 1.806,57 złotych, natomiast pozwany – powodowi kwotę 2.278,71 złotych (3.617,00 złotych x 63%). Sąd dokonał kompensacji i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 472,14 złotych, o czym orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Na mocy art. 98 § 1 1 kpc Sąd orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c. , nakazując ich pobranie od stron zgodnie z wynikiem postępowania. W toku procesu biegłemu sądowemu T. A. przyznano wynagrodzenia za sporządzenie ekspertyzy i ekspertyzy uzupełniającej, w łącznej wysokości 3.200,46 złotych, które w zakresie kwoty 2.000,00 złotych zostało pokryte z zaliczki w wysokości 2.000,00 złotych uiszczonej przez powoda – I. I. (1) . Pozostała kwota w wysokości 1.200,46 złotych została tymczasowo pokryta przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Człuchowie. Zatem, skoro powód wygrał proces w 27% (27%x1.200,46 złotych), a pozwany w 63% (63%x1.200,46 złotych), to Sąd orzekł o kosztach sądowych jak w punkcie 4 i 5 wyroku.