I C 1016/22

Sygn. akt I C 1016/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 7 marca 2025 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polit Protokolant stażysta Zuzanna Kurek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2025 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa P. W. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda P. W. kwotę 151 400 (sto pięćdziesiąt jeden tysięcy czterysta) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 sierpnia 2017 roku do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałej części; III. nakazuje pobranie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych: 1. od powoda P. W. kwoty 21 925,82 zł (dwadzieścia jeden tysięcy dziewięćset dwadzieścia pięć złotych i osiemdziesiąt dwa grosze), w tym kwoty 12 269,16 zł (dwanaście tysięcy dwieście sześćdziesiąt dziewięć złotych i szesnaście groszy) wyłącznie z roszczenie zasądzonego na jego rzecz w punkcie I niniejszego orzeczenia; 2. od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 13 279,41 zł (trzynaście tysięcy dwieście siedemdziesiąt dziewięć złotych i czterdzieści jeden groszy). Sygn. akt I C 1016/22 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do tut. Sądu w dniu 5 grudnia 2017 roku (data stempla pocztowego – k. 164) powód P. W. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. (dalej: (...) S.A. ) na rzecz powoda: I. kwoty 401 400 zł – na podstawie art. 445§1 k.c. tytułem zadośćuczynienia w związku z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu powoda, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 czerwca 2017 roku do dnia zapłaty; II. o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W ramach pozwu powód wnosił o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. W razie skierowania sprawy do postępowania zwykłego, wniósł o wydanie wyroku wstępnego przyznającego twierdzenie, że pozwany uznał roszczenie, albowiem reklamacja powoda złożona do pozwanego w dniu 26 czerwca 2017 roku powinna być rozpatrzona zgodnie z wolą powoda do dnia 26 lipca 2017 roku, przy czym pozwany wydał decyzję dotyczącą szkody dopiero w dniu 4 sierpnia 2017 roku, a następnie wydanie wyroku końcowego i zasądzenie w nim ww. dochodzonego roszczenia pieniężnego (pozew – kk . 2-3). W odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 8 maja 2018 roku (data stempla pocztowego – k. 228) pozwany (...) S.A. wniósł o oddalenie powództwa w całości, obciążenie powoda kosztami procesu i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Pozwany wskazał, że:  roszczenie o zadośćuczynienie jest wygórowane;  brak jest uzasadnienia roszczenia odsetkowego, gdyż zasadność roszczenia głównego może zostać wykazana dopiero w toku procesu;  brak jest podstaw do zastosowania w sprawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, a w każdym razie nieudzielenie przez pozwanego odpowiedzi na reklamację powoda we wskazanym terminie nie może przesądzać o uznaniu przez pozwanego roszczeń powoda; jednocześnie brak jest podstaw do wydania wyroku wstępnego, gdyż wyrok będzie mógł zapaść dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego (odpowiedź na pozew – kk . 185-193). W dalszym toku postępowania strony podjęły rozmowy ugodowe, które jednak nie zakończyły się zawarciem ugody (pismo pozwanego z 8.08.2018 – k. 236). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) roku na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) w K. A. P. naruszył zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego w ten sposób, że kierując samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo z ul. (...) w ul. (...) i nie ustąpił pierwszeństwa poruszającemu się ul. (...) na wprost z kierunku przeciwnego P. W. , kierującemu motocyklem marki H. (...) o nr rej. (...) , czym doprowadził do zderzenia. P. W. na skutek wypadku stracił przytomność, którą odzyskał dopiero po 3 dniach. P. W. został przewieziony na SOR, a następnie na Oddział Kliniczny Chirurgii Ogólnej i Obrażeń Wielonarządowych w SPZOZ Szpitalu (...) w K. . W wyniku wypadku P. W. doznał licznych obrażeń wielonarządowych ciała, w postaci:  wieloodłamowego złamania dalszego końca lewej kości piszczelowej,  złamania trzonu lewej kości strzałkowej,  złamania kłykcia bocznego prawej kości piszczelowej,  ran szarpanych lewego podudzia i lewej stopy,  urazu kręgosłupa szyjno-piersiowego ze złamaniem blaszki łuku i wyrostka kolczystego kręgu C7 oraz wyrostków kolczystych kręgów Th6-Th9,  urazu lewego barku ze zwichnięciem w lewym stawie barkowym i złamaniem trzonu lewego obojczyka z podejrzeniem uszkodzenia splotu barkowego,  urazu lewej stopy ze złamaniem kości piętowej, kości sześciennej, kości śródstopia III-V, kości palucha i palców II i IV  stłuczenia klatki piersiowej. P. W. w wyniku wypadku przebywał w szpitalu w dniach 25.06.2016-29.07.2016 a następnie w dniach 30.11.2016-2.12.2016, przechodząc kolejne specjalistyczne zabiegi operacyjne. Był operowany w trybie ostrodyżurowym – wykonano zamknięte nastawienie złamania kości piszczelowej lewej ze stabilizacją fiksatorem zewnętrznym, zamknięte nastawienie zwichnięcia stawu ramiennego lewego, zamknięte nastawienie zwichnięcia stawu IP palucha lewego ze stabilizacją drutem K. , chirurgicznie opracowano rany podudzia i stopy lewej. W dniu 29 czerwca 2016 roku wykonano otwarte nastawienie złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej prawej z wewnętrzną stabilizacją płytką (...) (stal). W dniu 11 lipca 2016 roku wykonano otwarte nastawienie złamań dalszego odcinka kości piszczelowej lewej z wewnętrzną stabilizacją płytką d. ( S. ) oraz otwarte nastawienie złamania kostki przyśrodkowej z wewnętrzną stabilizacją śrubami kaniulowanymi ( S. ). Następnie odbywał liczne konsultacje lekarskie i przechodził długotrwałą rehabilitację. W dniach 27-28.08.2017 przebywał w (...) Centrum (...) w W. celem wykonania operacji – artroskopii barku lewego: artrolizy artroskopowej stawu (opinia biegłego – kk . 497-513; akta II K 1044/17/P: uzasadnienie wyroku z 23.10.2018 – kk . 303-307; zdjęcia – kk . 255-263; dokumentacja medyczna – kk . 54-107, kk . 114-116; zeznania powoda – protokół kk . 370-370v.). Na skutek wypadku P. W. doznał również obrażeń układu nerwowego:  ciężkiego uszkodzenia pnia nerwu pachowego lewego z objawami aktywnego odnerwienia w mięśniu naramiennym lewym,  zaburzeń przewodnictwa we włóknach ruchowych nerwu promieniowego lewego na wysokości ramienia, nerwu pośrodkowego lewego na wysokości splotu ramiennego oraz nerwu łokciowego lewego w okolicy rowka nerwu łokciowego i splotu ramiennego,  zaburzeń przewodnictwa nerwowego w zakresie włókien czuciowych nerwu łokciowego lewego. Ww. uszkodzenia mają charakter tzw. aksonotmezy nerwów obwodowych (uszkodzenie nerwu poprzez przerwania aksonu, z zachowaniem nieuszkodzonej otoczki mielinowej, które mają tendencję do częściowej regeneracji) (opinia biegłego – k. 517). P. W. odbywał rehabilitację leczniczą w Centrum Medycznym (...) S.A. w W. w dniach 15.11.2017-12.12.2017. W wyniku przeprowadzonego leczenia usprawniającego uzyskano częściową poprawę kliniczną w zakresie zmniejszenia dolegliwości bólowych lewego barku, wzmocnienia siły kończyn. Utrzymywały się jednak dolegliwości bólowe stawu skokowego lewego. W badaniu przedmiotowym: chód samodzielny z utykaniem na lewą kończynę dolną, przy pomocy kul łokciowych, ograniczenie ruchomości w stawie ramiennym lewym, stawach skokowych, zanik mm. obręczy barkowej, liczne blizny podudzia L i P, barku lewego (informacja o przebytej rehabilitacji – kk . 248-250v.). W okresie rekonwalescencji P. W. pobierał:  wynagrodzenie chorobowe – w okresie 25.06.2016-27.07.2016,  zasiłek chorobowy – w okresie 28.07.2016-23.12.2016,  świadczenie rehabilitacyjne – w okresie 24.12.2016-18.12.2017 (świadectwo pracy – k. 147; decyzja ZUS – kk . 149-150; decyzja o świadczeniu rehabilitacyjnym – kk . 378-379). Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 16 marca 2018 roku ustalono, że P. W. jest częściowo niezdolny do pracy od dnia 25 czerwca 2016 roku do dnia 31 marca 2019 roku, w związku ze stanem narządu ruchu (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – k. 251). Decyzją ZUS z 10 kwietnia 2018 roku przyznano P. W. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 975,38 zł, a po waloryzacji – 1 004,45 zł. Za okres od 19 grudnia 2017 roku do 31 marca 2018 roku, wraz ze świadczeniem za kwiecień, przyznano łącznie świadczenie w kwocie 3 573,46 zł. Od dnia 1 maja 2018 roku przyznano świadczenie w wysokości 857,05 zł (decyzja o przyznaniu renty – kk . 252-253). Zdarzenie z dnia 25 czerwca 2016 roku, związane z nim zagrożenie życia, doznane obrażenia (z wynikającymi z nich ograniczeniami funkcjonowania i dolegliwościami) i przebieg koniecznego leczenia (z licznymi zabiegami chirurgicznymi, długotrwałymi i wielospecjalistycznymi konsultacjami oraz konieczną rehabilitacją), stanowiły również kompleks czynników o znacznym potencjale stresowym dla stanu psychicznego P. W. , oddziałujący na niego w sposób przewlekły. Podjął on leczenie psychiatryczne wraz z farmakoterapią. Występowały objawy lękowo-depresyjne (obniżenie nastroju, napięcie wewnętrzne, drażliwość i impulsywność reakcji). Wg stanu na dzień 14 września 2023 roku (dzień wykonania opinii biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii), w dalszym ciągu wskazanym jest ponownie podjęcie systematycznego leczenia psychiatrycznego i wsparcia psychoterapeutycznego (opinia biegłych – kk . 557). P. W. w dniu wypadku miał 29 lat. Przed wypadkiem był silnym, zdrowym człowiekiem. Pracował jako przedstawiciel handlowy w spółce (...) Sp. z o.o. Oddział w W. . Posiada wykształcenie średnie, z zawodu wyuczonego jest cukiernikiem. Wraz z narzeczoną J. P. planował ślub i założenie rodziny. Spędzał aktywnie czas wolny (wyprawy w góry, bieganie, siłownia, jazda na motocyklu – był członkiem klubu motocyklowego). Wskutek doznanych urazów, czas rekonwalescencji P. W. był niezwykle trudny – przez długi czas był praktycznie osobą leżącą, nie mogącą samodzielnie się poruszać, zaspokajać potrzeb fizjologicznych i higienicznych. Poruszał się na wózku inwalidzkim, a następnie przy wsparciu kul łokciowych. Wymagał intensywnej opieki i pomocy osób trzecich, której udzielała narzeczona. Przez cały ten okres towarzyszyły mu silne dolegliwości bólowe (leki przeciwbólowe często nie powodowały całkowitego uśmierzenia bólu), cierpienie związane z długotrwałym procesem dochodzenia do względnej sprawności, wielokrotnymi wizytami lekarskimi, badaniami i rehabilitacją. Ponadto jest on leworęczny, co stanowi niewątpliwie utrudnienie w codziennym życiu wobec trwałego ograniczenia sprawności lewej ręki, z ograniczeniem funkcji chwytnej dłoni. Po wypadku podjął pracę jako opiekun kolektur (...) (zdjęcia – kk . 264-269; zeznania świadek J. P. – protokół kk . 326-330; zeznania świadek B. W. – protokół kk . 344-345; zeznania świadka B. M. – protokół kk . 345v.-346v.; zeznania świadka A. J. – protokół kk . 346v.-348; zeznania powoda – protokół kk . 370-370v.). Na skutek wypadku P. W. zakończył pracę w dotychczasowym miejscu pracy, na mocy rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z dnia 11 kwietnia 2017 roku na podstawie art. 30§1 pkt 3 w zw. z art. 53§1 pkt 1 lit. b k.p. – bez zachowania okresu wypowiedzenia, z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego w okresie pierwszych 3 miesięcy jego obowiązywania. Łącznie pracował w ww. Spółce od dnia 19 maja 2014 roku do dnia 20 kwietnia 2017 roku (świadectwo pracy – k. 147; rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia – k. 148; zaświadczenie o zarobkach – kk . 270-272). P. W. posiada ograniczenia stanowiskowe w zakresie dźwigania do 7 kg. Jego aktualny stan nie będzie ograniczał mu zdolności do pracy biurowej zgodnej z III poziomem wykształcenia, który posiada. Będzie mógł wykonywać pracę przedstawiciela handlowego, tj. pracę, którą wykonywał przed wypadkiem (opinia biegłego – k. 618). Obecny stan P. W. jest „dość dobry”. Porusza się on chodem utykającym na lewą nogę. Występują ograniczenia ruchomości kręgosłupa szyjnego do 20 st. w poszczególnych płaszczyznach ruchu. Ma pełną ruchomość stawów prawej kończyny górnej, ale też znaczne ograniczenie ruchomości lewego barku: brak rotacji zewnętrznej, rotacja wewnętrzna 30 st., zgięcie 60 st., odwodzenie 30 st., wyprost 30 st. Są widoczne zaniki mięśni na lewej kończynie dolnej (zmniejszenie obwodów o 2 cm). Brak jest zgięcia grzbietowego lewego stawu skokowego, zgięcie podeszwowe 10 st., brak ruchomości czynnej palców lewej stopy. Ograniczone jest zgięcie kolana prawego do 110 st. Ruchomość prawego stawu skokowego jest pełna. Widoczne są liczne blizny: pooperacyjne blizny lewej kończyny górnej, blizny na lewym podudzi i w okolicy lewego stawu skokowego, blizna pooperacyjna okolicy kłykcia bocznego prawej kości piszczelowej. Ogólne rokowanie na przyszłość P. W. jest niepomyślne, niepewne. Ograniczenie ruchomości narządu ruchu ma charakter trwały i nie rokuje na poprawę w przyszłości. P. W. w dalszym ciągu wymaga okresowej rehabilitacji w celu utrzymania sprawności narządu ruchu, masażu i rozciągania mięśni, ćwiczeń usprawniających. O. może wymagać leczenia operacyjnego w przyszłości (endoprotezoplastyki prawego stawu kolanowego). P. W. będzie w przyszłości trwale ograniczony w podejmowaniu niektórych czynności, w tym uprawiania sportów. Ma on ograniczoną sprawność lewej kończyny górnej w zakresie odwodzenia w stawie barkowym ruchów zginania, prostowania w stawie łokciowym oraz osłabionej siły mięśniowej lewej kończyny górnej, z ograniczeniem funkcji chwytnej dłoni lewej. Kończyna górna lewa nigdy nie wróci do pełnej sprawności w zakresie funkcjonowania, bowiem możliwa regeneracja nerwu pachowego i pozostałych struktur splotu barkowego jest już dokonana i nie ma możliwości dalszej ich regeneracji (opinia biegłego – kk . 512-520). Wyrokiem z dnia 23 października 2018 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie Wydział II Karny w sprawie o sygn. II K 1044/17/P, w sprawie przeciwko A. P. , oskarżonemu o to, że w dniu 25 czerwca 2016 roku o godzinie 18:45 w K. na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) A. P. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego w ten sposób, że kierując samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo z ul. (...) w ul. (...) i nie ustąpił pierwszeństwa poruszającemu się ul. (...) na wprost z kierunku przeciwnego P. W. , kierującemu motocyklem marki H. (...) o nr rej. (...) i doprowadził do zderzenia z nim – czym nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, w wyniku którego P. W. doznał obrażeń ciała w postaci wieloodłamowego złamania dalszego końca lewej kości piszczelowej, złamania trzonu lewej kości, strzałkowej, złamania kłykcia bocznego prawej kości piszczelowej, ran szarpanych lewego podudzia i lewej stopy, urazu kręgosłupa szyjno-piersiowego ze złamaniem blaszki łuku i wyrostka kolczystego kręgu C7 oraz wyrostków kolczystych kręgów Th6-Th9, urazu lewego barku ze zwichnięciem w lewym stawie barkowym i złamaniem trzonu lewego obojczyka z podejrzeniem uszkodzenia splotu barkowego, uszkodzenia całkowitego nerwu pachowego lewego ze zmianami neurogennymi w mięśniu naramiennym, urazu lewej stopy ze złamaniem kości piętowej, kości sześciennej, kości śródstopia III-V, kości palucha i palców II i IV, a także stłuczenia klatki piersiowej, a obrażenia te w rozumieniu „inne ciężkie kalectwo” oraz „choroba długotrwała” wyczerpują znamiona art. 156§1 pkt 2 k.k. , tj. o przestępstwo z art. 177§2 k.k. – uznał oskarżonego A. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I wyroku), wykonanie kary zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata (pkt II), orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat (pkt III), zasądził od oskarżonego A. P. na rzecz pokrzywdzonego P. W. kwotę 15 000 zł tytułem nawiązki (pkt IV), zobowiązał oskarżonego do przeproszenia poszkodowanego (pkt V), orzekł o obowiązku zwrotu przez oskarżonego prawa jazdy do organu wydającego (pkt VI), orzekł o zaliczeniu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okresu rzeczywistego zatrzymania jego prawa jazdy (pkt VII) oraz orzekł o kosztach postępowania i o wydatkach (pkt VIII-IX). Wyrok jest prawomocny z dniem 14 grudnia 2018 roku. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z wnioskami opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, przyczyną przedmiotowego wypadku było nieprawidłowe zachowanie oskarżonego i nieustąpienie przez niego pierwszeństwa przejazdu jadącego motocyklem P. W. , a zachowanie oskarżonego nosiło znamiona zajechania drogi. Jak wynika z opinii biegłego A. K. , motocyklista przekroczył prędkość administracyjnie dozwoloną (70 km/h), jednakże było to przekroczenie niewielkie (78 km/h) i nie rzutowało na możliwość uniknięcia wypadku lub na złagodzenie skutków. Jak wskazał bowiem biegły w treści opinii: „Zachowanie kierującego samochodem marki V. (...) nr rej. (...) A. P. nie było prawidłowe i to A. P. przez nieustąpienie pierwszeństwa motocykliście doprowadził do wypadku. Kierujący motocyklem marki H. (...) nr rej. (...) P. W. z dużym prawdopodobieństwem przekroczył prędkość administracyjnie dopuszczalną 70 km/h być może zbliżając ją nawet do 78 km/h. W tym konkretnym przypadku – przekroczenie to nie rzutowało na możliwość uniknięcia wypadku lub na złagodzenie jego skutków.” (akta II K 1044/17/P: wyrok z 23.10.2018 – kk . 300-301; uzasadnienie wyroku – k. 304v.; opinia sądowa z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych – k. 89; opinia uzupełniająca – k. 181). (...) S.A. miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych z A. P. – sprawcą opisanego wypadku (okoliczność bezsporna). W dniu 13 września 2016 roku P. W. reprezentowany przez Kancelarię (...) po raz pierwszy zgłosił szkodę pismem z dnia 26 sierpnia 2016 roku do (...) S.A. , który to wszczął postępowanie likwidacyjne o nr PL (...) . Pismem z dnia 15 września 2016 roku (...) S.A. poinformował o przyjęciu zgłoszenia szkody i o dokumentach potrzebnych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela i wypłaty odszkodowania. Zgłoszenie to zostało wycofane w dniu 17 września 2016 roku. Następnie P. W. ponownie zgłosił szkodę pismem z dnia 5 maja 2017 roku. W piśmie tym P. W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwot:  50 00 zł tytułem odszkodowania – zwrotu kosztów leczenia, rehabilitacji, opieki i dojazdów,  500 000 zł tytułem zadośćuczynienia,  3 000 zł miesięcznie z tytułu renty wyrównawczej,  3 500 zł miesięcznie z tytułu renty na zwiększone potrzeby. W dniu 26 czerwca 2017 roku P. W. wniósł do (...) S.A. reklamację w formie elektronicznej (mailowej), w którym zarzucił ubezpieczycielowi bezczynność i niewydanie decyzji odszkodowawczej pomimo przeprowadzenia ocen medycznych. Podtrzymał jednocześnie swoje roszczenia w zakresie kwot 500 000 zł tytułem zadośćuczynienia, 50 000 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, rehabilitacji, opieki i dojazdów oraz w zakresie zasądzenia renty miesięcznej w wysokości 6 500 zł. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2017 roku (...) S.A. na podstawie wydanej opinii medycznej lekarzy orzeczników przyznał P. W. kwoty:  81 000 zł tytułem zadośćuczynienia,  250 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdów,  500 zł tytułem kosztów leczenia. Pismem z dnia 8 sierpnia 2017 roku P. W. wezwał (...) S.A. do zapłaty dalszych kwot:  419 000 zł tytułem zadośćuczynienia;  49 250 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia  6 500 zł miesięcznie tytułem renty wyrównawczej i renty z tytułu zwiększonych potrzeb. W treści ww. pisma podniesiono, że z uwagi na upływ terminu na rozpatrzenie reklamacji wniesionej dnia 26 lipca 2017 roku, reklamację należy uznać za rozpatrzoną zgodnie z wolą poszkodowanego. Decyzją z dnia 12 września 2017 roku (...) S.A. przyznał P. W. dodatkową kwotę 17 600 zł tytułem zadośćuczynienia. Pismem z dnia 19 września 2017 roku (...) S.A. poinformował poszkodowanego, że pismo z dnia 26 czerwca 2017 roku nie spełnia definicji reklamacji i brak jest podstaw do zastosowania art. 8 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym i uznania za zasadne spełnienia roszczeń w pełnej wysokości zgodnie z żądaniem poszkodowanego (zgłoszenie szkody z 26.08.2016 wraz z pełnomocnictwem – kk . 208-212; pismo z 5.05.2017 – kk . 121-127; reklamacja – k. 128; wydruk wiadomości mailowej – k. 129; decyzja z 4.08.2017 – kk . 220-221; wezwanie do zapłaty z 8.08.2017 – kk . 130-131; wydruk wiadomości mailowej – k. 132; decyzja z 12.09.2017 – kk . 224-225; pismo z 19.09.2017 – kk . 226-227; opinia medyczna – kk . 137-146; zeznania świadek A. B. – protokół kk . 369-369v.). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, a także dołączonych akt sprawy karnej (sygn. II K 1044/17/P), które nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu, a Sąd nie znalazł podstaw, aby powziąć wątpliwość wobec ich prawdziwości. Celem uzyskania wiadomości specjalnych – ustalenia zakresu obrażeń ciała powoda, zakresu leczenia i rehabilitacji, intensywności dolegliwości po wypadku,– Sąd oparł się na opiniach instytutu medycznego, sporządzonych przez biegłych z zakresu: ­ ortopedii, traumatologii narządu ruchu i medycyny sportowej lek. P. S. ­ neurochirurgii i neurologii dr n. med. A. D. , a także opiniach biegłych z zakresu:  psychiatrii lek. M. M.  psychologii dr T. G.  medycyny pracy lek. Med. P. R. . Ww. opinie należało uznać za rzetelne, fachowe i prawidłowe. Zeznania powoda, a także wymienionych świadków Sąd uznał za wiarygodne i stanowiące cenne uzupełnienie w świetle wynikających z dokumentów okoliczności faktycznych mających dla sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ). Sąd nie uwzględnił pozostałych, niewymienionych dokumentów przedłożonych do akt sprawy, uznając je jako nieprzydatne w świetle rozstrzygnięcia. Sąd na podstawie art. 235 ( 2) §1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął także dowód zawnioskowany w pkt 1 petitum pisma pozwanego z 20 lipca 2023 roku w zakresie zobowiązania biegłych do uzupełnienia ich opinii o ocenę procentową trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda (k. 544). Zgodnie z ugruntowaną praktyką orzeczniczą, ustalony procentowy uszczerbek na zdrowiu nie determinuje bezpośrednio wysokości zadośćuczynienia, a może mieć co najwyżej pomocniczy wpływ na ocenę, jakie zadośćuczynienie w konkretnym wypadku należy uznać za odpowiednie. Nie ma podstaw jurydycznych i aksjologicznych do tego, aby stosować jakiekolwiek przeliczniki procentowe przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia. Krzywda, jako szkoda o charakterze niemajątkowym, jest niewymierna. W judykaturze wypracowano już pewne kryteria ułatwiające ustalenie wysokości odpowiedniego zadośćuczynienia, natomiast procentowy uszczerbek na zdrowiu nie stanowi jednego z nich (zob. wyrok SA w Gdańsku z 22.11.2019 r., V ACa 524/19, LEX nr 2797435; wyrok SA w Gdańsku z 17.12.2019 r., V ACa 423/19, LEX nr 2947385; zob. także wyrok SA w Gdańsku z 21.05.2015 r., I ACa 37/15, LEX nr 1927701). Nie było również celowym dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej co do zakresu koniecznej rehabilitacji powoda – powód dochodził jedynie zadośćuczynienia, a nie odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów rehabilitacji, w związku z czym nie było uzasadnienia dla dopuszczenia takiego dowodu. Nie było również celowym dopuszczanie dowodu z opinii biegłego celem zbadania tego, czy powód, przekraczając dozwoloną przepisami prędkość, przyczynił się w jakimś stopniu do wypadku i czy miało to wpływ na zakres jego następstw, albowiem wyrok karny, a także opinie biegłych, na których Sąd Rejonowy w sprawie o sygn. II K 1044/17/P się oparł, rozstrzygają tę kwestię jednoznacznie. Jak wskazał bowiem biegły sądowy z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych dr inż. A. K. : „Zachowanie kierującego samochodem marki V. (...) nr rej. (...) A. P. nie było prawidłowe i to A. P. przez nieustąpienie pierwszeństwa motocykliście doprowadził do wypadku. Kierujący motocyklem marki H. (...) nr rej. (...) P. W. z dużym prawdopodobieństwem przekroczył prędkość administracyjnie dopuszczalną 70 km/h być może zbliżając ją nawet do 78 km/h. W tym konkretnym przypadku – przekroczenie to nie rzutowało na możliwość uniknięcia wypadku lub na złagodzenie jego skutków.” (akta II K 1044/17/P: opinia sądowa z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych – k. 89; opinia uzupełniająca – k. 181) Ww. opinia stanowi dowód z dokumentu ( art. 244 k.p.c. ) i Sąd w całości przyjął wnioski w niej zawarte. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w części. Podstawą prawną odpowiedzialności pozwanego za konsekwencje wypadku z dnia 25 czerwca 2016 roku jest art. 415 k.c. w zw. z 436 §2 k.c. i art. 822§1 k.c. – ten ostatni przepis przewiduje odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Odpowiedzialność pozwanego (jako ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właściciela pojazdu mechanicznego, którym kierował sprawca zdarzenia – jako że pojazd, którym kierował sprawca wypadku, objęty był polisą OC wystawioną przez (...) S.A. ) na zasadach ogólnych (tj. zasadzie winy – art. 415 k.c. ) w związku ze zderzeniem się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ( art. 436§2 k.c. ), jest bezsporna – związek przyczynowy między wypadkiem a powstałymi następnie obrażeniami i dolegliwościami zdrowotnymi został potwierdzony na gruncie dopuszczonych w sprawie dowodów z opinii biegłych, a (...) S.A. uznał swoją odpowiedzialność ubezpieczyciela za zdarzenie z dnia 25 czerwca 2016 roku i dobrowolnie zapłacił powodowi zadośćuczynienie w łącznej kwocie 98 600 zł. Ponadto zapadł prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie skazujący sprawcę wypadku – A. P. w sprawie o sygn. II K 1044/17/P, który po myśli art. 11 k.p.c. w zakresie ustaleń co do popełnienia przestępstwa jest dla Sądu Okręgowego wiążący. Z tytułu tej odpowiedzialności powód dochodził zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w większym wymiarze, niż uznany przez pozwanego, a zatem podstawą prawną tego roszczenia był art. 445§1 k.c. Krzywda, o której mowa w ww. przepisie polega na odczuwaniu cierpienia fizycznego (bólu i innych dolegliwości) i psychicznego (ujemnych uczuć przeżywanych w związku z wypadkiem). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpienia osoby poszkodowanej (tak: G. Bieniek w Komentarzu do kodeksu cywilnego, Księga trzecia, Zobowiązania, teza 13 i 14 do art. 445, Warszawa 1999). Ustawa stwierdza jedynie, że sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia. Ze względu na niewymierność krzywdy określenie w konkretnym wypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało Sądowi. Odpowiednia suma w rozumieniu omawianego przepisu nie oznacza jednak sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania Sądu, a jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć w danym przypadku znaczenie. Zgodnie z dorobkiem judykatury określając wysokość zadośćuczynienia Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień psychicznych i fizycznych, trwałość skutków czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, wiek osoby poszkodowanej, a także ewentualne przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. W razie uszkodzeń ciała pierwszorzędne znaczenie muszą mieć orzeczenia lekarskie co do charakteru doznanych obrażeń, ich rodzaju i czasu leczenia. Zadośćuczynienie powinno uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 marca 2006 roku, IV CSK 80/05, OSNC 2006/10/175). W orzecznictwie podnosi się uzupełniający charakter zasady umiarkowanego zadośćuczynienia w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej, i wskazuje się, że powołanie się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania go w rozsądnych granicach nie może prowadzić do podważenia jego kompensacyjnej funkcji (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2005 roku, III CK 392/04, Lex nr 177203, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00 niepubl. oraz z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40). Zadośćuczynienie spełnia funkcję łagodzącą za doznaną niewymierną materialnie krzywdę (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 1999 roku, II UKN141/99, Lex nr 151535). Długotrwałość cierpień i rodzaj skutków ma znaczenie i to istotne dla określenia wysokości zadośćuczynienia (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1975 roku, II CR 18/75, LEX nr 7669). Z treści pozwu wynikało, że powód domagał się łącznie 500 000 zł tytułem zadośćuczynienia (401 400 zł na drodze sądowej). Biorąc pod uwagę zakres cierpień powoda, w ocenie Sądu zadośćuczynienie jest uzasadnione w łącznej kwocie 250 000 zł, a skoro pozwany uiścił już 98 600 zł – zasądzeniu na drodze sądowej podlegała kwota 151 400 zł. W ocenie Sądu jest to kwota adekwatna, spełniająca funkcję kompensacyjną w świetle doznanej krzywdy. Na skutek zdarzenia drogowego z dnia 25 czerwca 2016 roku powód doznał bardzo poważnych obrażeń ciała, które następnie skutkowały długotrwałym leczeniem, rekonwalescencją i rehabilitacją. To zaś wiązało się z ogromnym cierpieniem fizycznym i psychicznym. Wypadek nie tylko uniemożliwił powodowi realizowanie sportowych pasji, ale również w ocenie Sądu poważnie zahamował jego rozwój zawodowy. Kluczowe znaczenie w ocenie Sądu ma fakt, iż powód jest leworęczny, podczas gdy na skutek wypadku akurat jego lewa ręka nie uzyskała pełnej sprawności po przebytej rehabilitacji. Jak wyraźnie wskazano w opinii biegłego: „kończyna górna lewa nigdy nie wróci do pełnej sprawności w zakresie funkcjonowania, bowiem możliwa regeneracja nerwu pachowego i pozostałych struktur splotu barkowego jest już dokonana i nie ma możliwości dalszej ich regeneracji”. Należy mieć na uwadze, że powód w momencie wypadku był osobą młodą, posiadał wykształcenie średnie, a zatem miał jeszcze wówczas pełnię możliwości kontynuacji kształcenia się, zdobywania wiedzy i doświadczenia zawodowego. Wypadek i jego konsekwencje w pewien sposób zahamowały, a wręcz ograniczyły te możliwości i mimo tego że – jak wskazał biegły z zakresu medycyny pracy – powód może wykonywać w dalszym ciągu pracę biurową, którą wykonywał przed wypadkiem, to w przekonaniu Sądu wcale nie jest oczywiste, czy tego rodzaju praca, przy uwzględnieniu jego aktualnych zdrowotnych ograniczeń, zawsze się dla powoda na rynku znajdzie. Nadto następstwa wypadku znajdują odzwierciedlenie również na płaszczyźnie psychologicznej – u powoda w dalszym ciągu występują objawy lękowo-depresyjne (obniżenie nastroju, napięcie wewnętrzne, drażliwość i impulsywność reakcji) i zalecana jest kontynuacja leczenia psychiatrycznego i wsparcia psychoterapeutycznego. Niewątpliwie więc wypadek wpłynął na jego życie zawodowe, plany życiowe, sytuację majątkową i ogólny komfort życia, a część opisanych wyżej dolegliwości zdrowotnych ma charakter trwały, nieodwracalny. Wszystkie te okoliczności miały znaczący wpływ na przyznanie zadośćuczynienia w określonym wymiarze. Jednocześnie zaś miarkując wysokość przyznanego zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze, że leczenie powoda (pomijając leczenie psychiatryczne oraz psychoterapię) zostało zakończone, jego stan ogólny – jak ocenił biegły – jest „dość dobry” i mimo wszystko powrócił on do względnie normalnego życia w miarę możliwości, w tym wykonywania pracy zarobkowej. W ramach wdania się w spór co do zasadności roszczenia strona pozwana próbowała wywodzić (choćby w ramach wnioskowanej tezy dowodowej w świetle dopuszczonych opinii biegłych), że powód w pewien sposób przyczynił się do wypadku, albowiem nieznacznie przekroczył dozwoloną prawem prędkość. Nie było podstaw do takiego twierdzenia ani – co zostało już zaznaczone wyżej – celowości dopuszczania opinii biegłego celem zbadania tej okoliczności, albowiem wyrok karny, a także opinie biegłych, na których Sąd Rejonowy w sprawie o sygn. II K 1044/17/P się oparł, rozstrzygają tą kwestię jednoznacznie. Jak wskazał bowiem biegły sądowy z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych dr inż. A. K. : „Zachowanie kierującego samochodem marki V. (...) nr rej. (...) A. P. nie było prawidłowe i to A. P. przez nieustąpienie pierwszeństwa motocykliście doprowadził do wypadku. Kierujący motocyklem marki H. (...) nr rej. (...) P. W. z dużym prawdopodobieństwem przekroczył prędkość administracyjnie dopuszczalną 70 km/h być może zbliżając ją nawet do 78 km/h. W tym konkretnym przypadku – przekroczenie to nie rzutowało na możliwość uniknięcia wypadku lub na złagodzenie jego skutków.” (akta II K 1044/17/P: opinia sądowa z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych – k. 89; opinia uzupełniająca – k. 181). Sąd ustalenia te w całości przyjmuje. Z drugiej zaś strony nie zasługiwała na uwzględnienie w żadnym wymiarze argumentacja powoda wiążąca się z wniesioną przez niego reklamacją. Powód podnosił, że z uwagi na bezczynność pozwanego w przedmiocie wydania decyzji odszkodowawczej, złożył on drogą mailową w dniu 26 czerwca 2017 roku reklamację, opartą na przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 roku o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 892 z późn. zm.). Skoro zaś pozwany nie udzielił na nią odpowiedzi do dnia 26 lipca 2017 roku (zgodnie z art. 6 ww. ustawy), to w ocenie powoda należy ją uznać za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta, a w konsekwencji zachodzą podstawy do stwierdzenia, że pozwany uznał powództwo, w związku z czym powód wniósł o wydanie wyroku wstępnego przyznającego twierdzenie, że pozwany uznał roszczenie. Zgodzić się co prawda należy z twierdzeniem powoda, iż pismo to stanowi reklamację w rozumieniu art. 2 ust 2 pkt 3 lit. f) (pozwany, jako krajowy zakład ubezpieczeń, jest podmiotem rynku finansowego w rozumieniu tego przepisu) oraz art. 2 pkt 2 ww. ustawy (w piśmiennictwie uznaje się, że przepisy ustawy znajdują zastosowanie w postępowaniu likwidacyjnym w zakresie likwidacji szkody OC posiadaczy pojazdów mechanicznych – zob. G. Dybała, K. Szpyt [w:] B. Mrozowska-Bartkiewicz, A. Pązik, J. J. Szczerbowski, G. Dybała, K. Szpyt, Ustawa o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej. Komentarz, Warszawa 2024, art. 2), jednak Sąd Najwyższy przesądził tę kwestię w ramach uchwały z 13 czerwca 2018 roku (III CZP 113/18, KSAG 2018, nr 3, poz. 103), w której stwierdził: „W postępowaniu wszczętym przez klienta przeciwko podmiotowi rynku finansowego o zapłatę kwoty roszczenia zgłoszonej w reklamacji klienta, art. 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2270) nie wyłącza możliwości kwestionowania przez podmiot rynku finansowego zasadności dochodzonego roszczenia; na podmiocie tym spoczywa ciężar dowodu, że powodowi nie przysługuje roszczenie lub przysługuje w niższej wysokości. W postępowaniu wszczętym przez klienta przeciwko podmiotowi rynku finansowego o zapłatę kwoty roszczenia zgłoszonej w reklamacji klienta, art. 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2270) nie wyłącza możliwości kwestionowania przez podmiot rynku finansowego zasadności dochodzonego roszczenia; na podmiocie tym spoczywa ciężar dowodu, że powodowi nie przysługuje roszczenie lub przysługuje w niższej wysokości.” (zob. także wyrok SA w Poznaniu z 14.08.2018 r., I ACa 1463/17, LEX nr 2553171). Sąd w całości podziela to stanowisko i w żadnym wypadku nie można było uznać, że pozwany uznał roszczenie w całości i miałoby to stanowić podstawę uwzględnienia powództwa bez przeprowadzania postępowania dowodowego. W przedmiocie odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 455 k.c. w zw. z art. 481§1 i 2 k.c. , zasądzając je od dnia następnego po dniu wydania decyzji z dnia 4 sierpnia 2017 roku w przedmiocie przyznania powodowi przez (...) S.A. zadośćuczynienia w kwocie 81 000 zł, albowiem należało uwzględnić czas potrzebny na przeprowadzenie przez pozwanego postępowania likwidacyjnego, zgromadzenie całej dokumentacji, wyjaśnienie wszelkich okoliczności związanych z wypadkiem i dopiero od dnia następnego po dniu wydania decyzji pozwany pozostawał w opóźnieniu. W konsekwencji w oparciu o art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.c. powództwo w zakresie roszczenia głównego, jak i odsetkowego ponad zasądzone jw. podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w punktach I-II sentencji wyroku. W przedmiocie nakazania pobrania nieuiszczonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. Koszty te stanowiły kwoty: 15 505,23 zł tytułem części wynagrodzeń biegłych za sporządzenie opinii pokrytej tymczasowo przez Skarb Państwa (w kwotach: 344,02 zł – k. 368, 66,53 zł i 1 422,13 – k. 442, 6 018,44 zł – k. 527, 2 198,98 zł i 1 470,62 – k. 571, 3 984,51 zł – k. 620; łącznie 15 505,23 zł) oraz 19 700 zł tytułem części opłaty sądowej, od której powód był zwolniony – łącznie 35 205,23 zł. Powód przegrał sprawę w wymiarze 62,28%, zaś pozwany w 37,72%, w związku z czym zgodnie z wynikiem sprawy strona powodowa obowiązana jest pokryć te koszty w kwocie 21 925,82 zł (37,72% x 35 205,23), zaś strona pozwana odpowiednio w kwocie 13 279,41 zł (62,28% x 35 205,23), przy czym należności od strony powodowej należało zasądzić wyłącznie z roszczenia zasądzonego na jej rzecz w punkcie I niniejszego orzeczenia, na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c. Tak też orzeczono jak w punkcie III sentencji wyroku.