I C 1791/24

Sygn. akt: I C 1791/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy P. K. Protokolant: starszy sekretarz sądowy K. K. po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z powództwa P. S. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda P. S. kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 września 2023 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 266,96 zł (trzy tysiące dwieście sześćdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwem z 18 listopada 2024 roku (data nadania; data wpływu do sądu: 20 listopada 2024 roku) powód P. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółka Akcyjna w W. kwoty 1 000 zł z odsetkami za opóźnienie spełnieniu świadczenia w wysokości ustawowej od dnia 12 września 2023 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty (k. 4-4v). W uzasadnieniu pozwu (k. 5v-6v) powód wskazał, że w dniu 17 lipca 2023 roku doszło do zdarzenia szkodowego w wyniku którego uszkodzeniu uległ należący do P. S. pojazd marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Powód podał, że sprawca zdarzenia – kierujący pojazdem marki S. (...) posiadał ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Powód wskazał, że zgłosił szkodę ubezpieczycielowi kierującego pojazdem marki S. , czyli (...) Spółce Akcyjnej w W. celem jej likwidacji w ramach polisy OC sprawcy. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany przeprowadził oględziny pojazdu, w oparciu o które ustalono, że koszt jego naprawy wynieść powinien 37 108,17 zł. Pozwany ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego zlecił rzeczoznawcy mgr inż. K. M. wykonanie opinii, której celem miało być ustalenie czy zgłaszane uszkodzenia pojazdów mogły powstać w okolicznościach podanych przez uczestników zdarzenia. Powód wskazał, że wnioski z przeprowadzonej na zlecenie pozwanego opinii dały mu asumpt do wydania decyzji o odmowie wypłaty odszkodowania. Pozwany pismem z dnia 7 września 2023 roku wskazał, że do uszkodzeń pojazdu nie mogło dojść w okolicznościach podanych w zgłoszeniu szkody oraz, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy uszkodzeniami pojazdu a opisanym zdarzeniem. Powód wskazał, że dokonana przez pozwanego analiza wniosków z opinii jest nieprawidłowa, opierająca się na twierdzeniu, że wersje zdarzenia podane przez uczestników zdarzenia wykluczają możliwość powstania uszkodzeń obu pojazdów. Powód – kierujący pojazdem marki J. został uderzony w tył pojazdu, wobec czego nie widział zdarzenia, co powoduje, że jego relacja nie może nie korespondować z relacją drugiego uczestnika. Nadto, powód wskazał, że deklarowane przez sprawcę zdarzenia okoliczności, w których doszło do kolizji wynikają z jego subiektywnej oceny. Zdaniem powoda, gdyby sytuacja na drodze była obserwowana przez sprawcę szkody w sposób prawidłowy, do zdarzenia zapewne by nie doszło, bo manewr hamowania zostałby wykonany z odpowiednim wyprzedzeniem. Powód wskazał, że jeśli deklarowane przez sprawcę szkody prędkości i odległości w rzeczywistości były inne, to nie ma to wpływu na fakt zaistnienia szkody, do powstania której nie przyczynił się poszkodowany, niezależnie od sposobu, w jaki poruszał się sprawca zanim doszło do zdarzenia i sposobu obserwacji przez niego przedpola jazdy. Ponad powyższe powód wskazał, że wadliwa jest również sporządzona w toku postępowania likwidacyjnego kalkulacja naprawy, w której pozwany oszacował koszt naprawy na 37 108,17 zł. Powód wskazał, że przy ustalaniu wartości kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu pozwany zastosował nieprawidłowe kryteria i stawki, co znacząco wpłynęło na wysokość szacowanego odszkodowania. Powód zlecił wykonanie prywatnej kalkulacji naprawy, z której wynikało, że prawidłowo oszacowana wartość powstałej w majątku powoda szkody wynosi 46 691,72 zł. Powód wskazał, że pismem z dnia 12 września 2024 roku wezwał pozwanego do wypłaty należnego mu odszkodowania wskazując na uchybienia w przeprowadzonej procedurze likwidacyjnej. W odpowiedzi pozwany wskazał, że nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska. Zdaniem powoda pozwany ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej łączącej go z kierującym pojazdem marki S. . Powód twierdził, że pozwany bezzasadnie odmówił przyjęcia odpowiedzialności za skutki zdarzenia, jak i błędnie oszacował uzasadnione koszty naprawy pojazdu powoda. Powód wskazał, że powództwem wytoczonym w niniejszej sprawie dochodzi jedynie części należnego mu odszkodowania, nie rezygnując z możliwość dochodzenia pozostaje części świadczenia. Powód wskazał, że odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia domaga się od dnia 12 września 2023 roku, tj. od dnia następującego po upływie trzydziestodniowego terminu do spełnienia świadczenia przewidzianego w art. 817 § 1 k.c. Powód wskazał, że po upływie tego terminu ubezpieczyciel pozostaje w opóźnieniu z zapłatą, bowiem w niniejszej sprawie nie zachodziły wyjątkowe okoliczności, ani utrudnienia w terminowym ustaleniu prawidłowej wysokości szkody. Nakazem zapłaty wydanym 28 listopada 2024 roku w postępowaniu upominawczym w sprawie I C 1791/24 Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 41). Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiódł pozwany, zaskarżając nakaz zapłaty w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych w podwójnej wysokości oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (k. 48). Uzasadniając swoje stanowisko (k. 52-61) pozwany potwierdził, że w dacie zdarzenia szkodowego łączyła go z kierującym pojazdem S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) umowa obowiązkowego ubezpieczenia OC. Pozwany potwierdził również, że w toku postępowania likwidacyjnego odmówił wypłaty na rzecz powoda odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Pozwany uzasadniając swoje stanowisko zakwestionował legitymację czynna powoda, wskazując, że powód swoją legitymację wywodzi z umowy sprzedaży pojazdu J. (...) z dnia 21 marca 2023 roku, podczas gdy w umowie brak jest ceny za jaką pojazd został nabyty przez powoda, a brak essentialia negotti powoduje, że umowa jest nieważna i nie wywołuje skutków prawnych. Powód wskazał, że z innych dokumentów zgromadzonych w sprawie przysługujące powodowi prawo własności pojazdu nie wynika. Nadto, w umowie z 21 marca 2023 roku brak jest wskazania w jakim stanie technicznym znajdował się pojazd. Pozwany wskazał, że M. P. , czyli osoba od której powód rzekomo miał nabyć pojazd marki J. (...) w dniu 6 stycznia 2023 roku za kwotę 44 500 zł, która jest znacznie niższa od rynkowej wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym, a na umowie z dnia 6 stycznia 2023 roku znajduje się adnotacja, że pojazd w tym czasie był pojazdem uszkodzonym, przy czym nie wskazano zakresu uszkodzeń, a ponadto nie wiadomo czy został on naprawiony do dnia 17 lipca 2023 roku. Pozwany zaznaczył też, że powód nie zgłosił faktu nabycia pojazdu do właściwego urzędu przez okres dłuższy niż ustawowo dozwolony, co również budzi wątpliwość co do tego czy rzeczywiście był on właścicielem tego pojazdu w dniu 17 lipca 2023 roku. Pozwany wskazał, że w dniu 17 lipca 2023 roku około godziny 9:50 na drodze (...) w miejscowości Ł. koło T. kierująca pojazdem marki S. (...) uderzyła w tył stojącego pojazdu marki J. (...) . Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego nabrał jednak wątpliwości co do prawdziwości powstania zgłoszonego zdarzenia w warunkach wskazanych w zgłoszeniu szkody i zlecił zewnętrznemu podmiotowi wykonanie dodatkowych czynności polegających na przeprowadzeniu oględzin miejsca zdarzenia, przeprowadzeniu rozmów z uczestnikami kolizji oraz wykonaniu opinii technicznej. Wnioski wykonanej opinii z 4 września 2023 roku pozwany przedstawił jako własne stanowisko procesowe podnosząc, że analizując wersję zdarzenia przedstawioną przez zadeklarowanych uczestników należy wykluczyć możliwość powstania zgłaszanych uszkodzeń pojazdu marki J. i S. , w podanych okolicznościach. W wyniku analizy uszkodzeń tylnej części samochodu J. oraz uszkodzeń przedniej części pojazdu marki S. uznać należy, że uszkodzenia nie korelują ze sobą pod względem wielkości, zakresu, jak i charakteru. Pozwany wskazał, że wobec poczynionych ustaleń decyzją z dnia 7 września 2023 roku odmówił wypłaty odszkodowania. Pozwany wskazał, że wykluczył możliwość powstania przedmiotowej szkody w warunkach podawanych przez domniemanych uczestników zdarzenia. Zdaniem pozwanego te okoliczności sprawiają, że decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania i nieprzyjęciu odpowiedzialności za skutki zdarzenia była uzasadniona. Pozwany twierdził także, że występująca w sprawie kumulacja mało prawdopodobnych okoliczności prowadzi do wniosku, że do powstania wszystkich uszkodzeń pojazdu J. (...) nie doszło w wyniku zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku, a jeżeli uznać, że faktycznie doszło, to na pewno nie przypadkowo. Nadto pozwany wskazał, że w przedmiotowym postepowaniu istotne dla rozstrzygnięcia jest także to, czy samochód J. (...) po kolizji został naprawiony czy nie, albowiem wyliczenie szkody metodą kosztorysową w przypadku naprawy pojazdu lub jego zbycia bez dokonanej naprawy nie może znaleźć aprobaty. W ocenie pozwanego przyjęcie poglądu, że odszkodowanie wyliczone jako koszty naprawy hipotetycznej należy się nawet w przypadku dokonania naprawy i sprzedaży pojazdu albo dokonania naprawy za mniejsze pieniądze prowadziłoby do rozciągnięcia szkody i obarczenia pozwanego pokryciem kosztów, które nie powstały wskutek przedmiotowej kolizji i za które pozwany nie ponosi odpowiedzialności, gdyż takie koszty nie istnieją. W konsekwencji uczyniłoby to powoda bezpodstawnie wzbogaconym w zakresie przekraczającym rzeczywistą wysokość poniesionej szkody. Pozwany wskazał, że szkoda ma charakter dynamiczny i mimo przyjęcia dopuszczalności naprawienia szkody metodą kosztorysową, gdy przywrócenie stanu poprzedniego jest możliwe, dopuszczalność tę należy wykluczyć w sytuacji, gdy takie przywrócenie stanu poprzedniego nie jest już możliwe. Pozwany wskazał, że powód nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie naprawy pojazdu i poniesienie wyższych kosztów, jakie wynikają z kosztów kalkulacji naprawy wyliczonych przez pozwaną. W piśmie przygotowawczym z dnia 27 stycznia 2025 roku powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 95-98). Powód podkreślił, że strony umowy z 21 marca 2023 roku określiły cenę sprzedaży pojazdu na kwotę 45 000 zł, a stosowna adnotacja została zawarta w treści umowy wyłącznie na jednym egzemplarzu znajdującym się w posiadaniu sprzedawcy – M. P. . Powód przyznał, iż przedmiotowe auto nie zostało nigdy przez niego zarejestrowane. Wskazał również, że zakupiony przez niego pojazd nie nosił śladów wcześniejszych napraw, a szkoda z dnia 17 lipca 2023 roku była pierwszą szkodą do jakiej doszło w czasie, kiedy pojazd znajdował się w posiadaniu powoda. Powód wskazał, że należący do niego pojazd został naprawiony po szkodzie, która miała miejsce 17 lipca 2023 roku w stopniu umożliwiającym jego dalszą eksploatację, lecz stan istniejący przed powstaniem szkody nie został przywrócony. Powód wskazał, że z uwagi na wydaną przez pozwanego decyzję o odmowie wypłaty odszkodowania, nie było go stać na dokonanie naprawy w pełnym zakresie i zgodnie z technologią przewidzianą przez producenta pojazdu – do naprawy użyto części pochodzących z rynku wtórnego, a niektóre elementy, które należało wymienić zostały naprawione, innych zaś nie naprawiono wcale. Powód wskazał też, że nie dokumentował ponoszonych kosztów naprawy. Pojazd został zaś sprzedany. Postanowieniem z dnia 23 marca 2025 roku sąd przyznał świadkowi M. P. kwotę 122 zł tytułem zwrotu kosztów osobistego stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Toruniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku (k. 142). Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 10 kwietnia 2025 roku. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 roku pełnomocnik pozwanego oświadczył, że pozwany uznaje odpowiedzialność za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku w pojeździe marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i twierdzi, że odszkodowanie powinno wynosić 20 000 zł (k. 259). Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian. Sąd ustalił, co następuje: W wyniku kolizji drogowej, która miała miejsce 17 lipca 2023 roku o godz. 9:50 w miejscowości Ł. koło T. , na drodze krajowej numer (...) , uszkodzeniu uległ należący do P. S. pojazd marki J. o numerze rejestracyjnym (...) . Sprawca zdarzenia, kierująca pojazdem marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) A. P. posiadała ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w (...) Spółce Akcyjnej w W. . Przebieg zdarzenia był następujący: pojazd marki J. kierowany przez P. S. poruszał się od strony Ł. w kierunku T. . Przed pojazdem kierowanym przez P. S. gwałtownie zatrzymało się auto jadące przed nim. Było to przed skrzyżowaniem ulicy (...) w Ł. , na którym znajduje się szlaban kolejowy. Powód w reakcji na manewr pojazdu przed nim zatrzymał samochód marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Kierująca pojazdem marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) A. P. nie zauważyła, że kierowany przez powoda pojazd przed nią zahamował. Prawdopodobnie stało się tak dlatego, że oślepiło ją słońce. A. P. usiłowała hamować i wykonywać manewry obronne, ale droga hamowania była zbyt krótka. W efekcie kierowane przez A. P. auto uderzyło przy prędkości około 25-30 km/h w samochód P. S. marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Pojazd marki S. uderzył lewą stroną maski w prawą część tyłu samochodu J. . Obydwa samochody przed zdarzeniem były sprawne. Pasażerem pojazdu J. (...) był P. P. (1) . A. P. była w kierowanym przez nią pojeździe sama. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległa maska pojazdu marki S. (...) , a także tył pojazdu marki J. (...) . Po kolizji powód odjechał kawałek od miejsca zdarzenia i zjechał na pobocze. Pojazd powoda był w stanie odjechać z miejsca zdarzenia. Pojazd kierowany przez A. P. wymagał holowania. Po zdarzeniu A. P. zadzwoniła po swojego małżonka w celu spisania oświadczenia. P. S. i A. P. podjechali następnie na parking Hotelu (...) w celu spisania wspólnego oświadczenia. Szkoda została w dniu 10 sierpnia 2023 roku zgłoszona ubezpieczycielowi (...) Spółce Akcyjnej w W. celem jej likwidacji w ramach polisy OC sprawcy zdarzenia. Postępowanie likwidacyjne było przez pozwanego prowadzone pod numerem (...) .01. dowód: pismo pozwanego z 10 sierpnia 2023 roku potwierdzające zgłoszenie szkody – k. 14-16, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. - 2024-12- (...) .398.pdf, str. 19-23; podsumowanie zgłoszenia z ubezpieczenia OC – k. 76-79, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik: (...) + D. - 2024-12- (...) .398.pdf, str. 14-18; oświadczenie uczestnika zdarzenia drogowego – k. 82-84v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, folder Postępowanie, pliki JPG: O. . O. . P. 3, O. . S. 1, O. . S. 2, O. . S. 3, O. . P. 1, O. . P. 2; protokół z wywiadu przeprowadzonego ze sprawczynią z 25 sierpnia 2023 roku – k. 80, a także a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, folder Postępowanie, plik JPG Wywiad P. ; protokół z wywiadu przeprowadzonego z poszkodowanym z 25 sierpnia 2023 roku – k. 81, a także a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, folder Postępowanie, plik JPG Wywiad S. ; wspólne oświadczenie o zdarzeniu drogowym – akta szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 145; fotografie uszkodzonego pojazdu marki J. – akta szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 146-182 oraz folder Postępowanie, pliki JPG: R. _ (...) _ (...) , R. _ (...) _ (...) , R. _ (...) _ (...) ; fotografie uszkodzonego pojazdu marki S. – akta szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 135-139 oraz folder Postępowanie, pliki: JPG: I. _ (...) , I. _ (...) , I. _1370, I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. _1380, I. _ (...) , I. (...)- (...) , I. (...)- (...) , I. (...)- (...) , R. _ (...) _ (...) , R. _ (...) _ (...) , R. _ (...) _ (...) , P. . Spr.; fotografie miejsca zdarzenia – akta szkody na płycie CD – k. 86, folder Postępowanie pliki: JPG: I. _ (...) , I. _ (...) , I. _ (...) , I. (...)- (...) , I. (...)- (...) , MZ widok w kierunku przeciwnym do jazdy uczestników 1, MZ widok w kierunku przeciwnym do jazdy uczestników, MZ widok z kierunku jazdy uczestników; częściowo opinia nr (...) z dnia 4 września 2023 roku autorstwa K. M. – k. 22-30v, 67-75v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. - 2024-12- (...) .773.pdf, str. 99-116;  zeznania powoda P. S. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku - k. 132v-133, znacznik czasowy od 00:58:11 do 01:13:48 ; zeznania świadka A. P. na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku – k. 131v-132, znacznik czasowy od 00:23:58 do 00:39:07; zeznania świadka P. P. (3) na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku – k. 132-132v, znacznik czasowy od 00:41:13 do 00:50:01; pisemna opinia biegłego dr hab. inż. P. A. z 25 sierpnia 2025 roku – k. 201-230v W dacie zdarzenia szkodowego, tj. 17 lipca 2023 roku pojazd marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) był własnością P. S. . W dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, wydanym w dniu 23 listopada 2020 roku przez Prezydenta m. st. W. D. B. jako jego właściciel wskazana jest F. Ż. . M. P. nabył ten pojazd 6 stycznia 2023 roku od F. Ż. za kwotę 44 500 zł w stanie uszkodzonym. Powód P. S. nabył pojazd marki J. w dniu 21 marca 2023 roku od M. P. za kwotę 45 000 zł w stanie nieuszkodzonym. P. S. zapłacił za samochód gotówką. M. P. nie zgłosił w urzędzie sprzedaży samochodu. Przed dokonaniem sprzedaży, M. P. naprawił uszkodzenia pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Powód sprzedał następnie sprawny technicznie pojazd M. S. w dniu 22 marca 2024 roku. Powód nie zgłosił zakupu, ani sprzedaży samochodu w urzędzie. M. S. następnie w marcu 2025 roku sprzedała pojazd M. Piekarskiej. W czasie gdy był właścicielem pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , powód nie dokonywał rejestracji tego pojazdu. dowód: umowa sprzedaży samochodu z 6 stycznia 2023 roku – k. 65, a także  w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 184 ; umowa sprzedaży z 21 marca 2023 roku – k. 99; umowa sprzedaży pojazdu z dnia 22 marca 2024 roku – k. 130; zeznania świadka M. P. na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku – k. 131v, znacznik czasowy od 00:09:25 do 00:00:19:30; zeznania świadka M. S. na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 roku – k. 182v, znacznik czasowy od 00:10:41 do 00:21:44; zeznania powoda P. S. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku - k. 132v-133, znacznik czasowy od 00:58:11 do 01:13:48; pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (...) . (...) . (...) .2023.1.A z 19 września 2023 roku wraz z kopią potwierdzenia odbioru korespondencji, kopią odpowiedzi F. Ż. i kopią koperty, w której została ona nadana – k. 157-163v; pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (...) . (...) . (...) .2023.3.A z 9 października 2023 roku wraz z kopią potwierdzenia odbioru korespondencji, kopią umowy sprzedaży pojazdu z dnia 21 marca 2023 roku i kopią koperty, w której została ona nadana – k. 164-170; pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (...) . (...) . (...) .2023.5.A z 18 grudnia 2023 roku wraz z kopią potwierdzenia odbioru korespondencji – k. 171-174v; pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (...) . (...) . (...) .2023.7.A z 12 grudnia 2024 roku wraz z kopią potwierdzenia odbioru korespondencji – k. 175-178v; kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 143-144 Pozwany ubezpieczyciel w trakcie postępowania likwidacyjnego ustalił, że koszt naprawy pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wynosi 37 108,17 zł brutto. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego zlecił rzeczoznawcy mgr inż. K. M. sporządzenie opinii technicznej. W dniu 4 września 2023 roku K. M. sporządził na zlecenie (...) Spółki Akcyjnej w W. opinię nr (...) , w której wnioskach końcowych podał, że z analizy akt szkody wynika, że należy wykluczyć możliwość powstania uszkodzeń elementów tylnej części pojazdu marki J. (...) w podanych okolicznościach przy deklarowanych prędkościach i odległościach. Pozwany po zakończeniu postępowania likwidacyjnego nie przyjął odpowiedzialności za szkodę. Decyzją z 7 września 2023 roku pozwany odmówił przyjęcia odpowiedzialności za skutki zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku, a także odmówił wypłaty odszkodowania. Motywując swoją decyzję ubezpieczyciel wskazał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, iż do wskazanych uszkodzeń pojazdu nie mogło dojść w opisanych w zgłoszeniu szkody okolicznościach. Pozwany zaznaczył, że wnioski ze sporządzonej opinii technicznej wskazują, iż ujawnione uszkodzenia pojazdu marki J. nie korespondują z deklarowanym mechanizmem zdarzenia z udziałem pojazdu ubezpieczonego przez pozwanego. Pozwany wskazał też, że w jego opinii brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy uszkodzeniami pojazdu a opisanym zdarzeniem. Bezsporne, a nadto dowód: kalkulacja naprawy nr (...) .01 z dnia 18 sierpnia 2023 roku – k. 17-21,  a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86,  plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str.  27-35, (...) + D. -2024- (...) .398.pdf, str. 3-11 ; decyzja pozwanego z dnia 7 września 2023 roku – k. 31, 85, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 95-96; opinia nr (...) z dnia 4 września 2023 roku autorstwa K. M. – k. 22-30v, 67-75v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. - 2024-12- (...) .773.pdf, str. 99-116 Na zlecenie P. S. Ł. W. wykonał kalkulację naprawy nr (...) z dnia 20 sierpnia 2024 roku pojazdu marki J. (...) wskazując, że koszty naprawy pojazdu po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku wynoszą 46 691,72 zł. dowód: kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 20 sierpnia 2024 roku -k. 32-35, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 56-62 i 78-84 Pismem z dnia 12 września 2024 roku pełnomocnik P. S. , adwokat P. W. skierowała w imieniu powoda do pozwanego wezwanie do zapłaty, w którym wezwała go do zapłaty kwoty 46 691,72 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Powód działający przez pełnomocnika zakwestionował w wezwaniu do zapłaty z dnia 12 września 2024 roku decyzję odmowną pozwanego oraz kalkulację naprawy pojazdu. Powód zakwestionował twierdzenia pozwanego, jakoby do uszkodzeń obu pojazdów uczestniczących w zdarzeniu nie mogło dojść w sytuacji zadeklarowanej przez jej uczestników. Powód twierdził, że koszty naprawy koniecznej do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, zgodnie z technologią producenta wynoszą 46 691,72 zł, zgodnie z kalkulacją naprawy A. z 20 sierpnia 2024 roku. Po rozpoznaniu wezwania, decyzją z dnia 8 października 2024 roku pozwany podtrzymał w całości swoją decyzję odmawiającą przyjęcia odpowiedzialności za zdarzenie z dnia 17 lipca 2023 roku, ponownie wskazując na ustalenia zleconej przez pozwanego ekspertyzy. Ubezpieczyciel ponownie podkreślił, że w jego opinii brak jest w przedmiotowej sprawie adekwatnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy uszkodzeniami pojazdu a opisanym zdarzeniem. Dowód: wezwanie do zapłaty z 12 września 2024 roku – k. 36-36v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 63-64, 74-75; decyzja pozwanego z 8 października 2024 roku – k. 37-38, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str. 65-68; opinia nr (...) z dnia 4 września 2023 roku autorstwa K. M. – k. 22-30v, 67-75v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 86, plik (...) + D. – 2024-12- (...) .773.pdf, str.36-53, str. 99-116 Celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku z użyciem nowych i oryginalnych części oznaczonych symbolem O wynoszą 47 705,57 zł brutto, z użyciem nowych części i oryginalnych oznaczonych symbolem (...) (w przypadku ich dostępności) wynoszą 27 295,29 zł brutto, natomiast części oznaczone symbolami (...) i (...) nie występowały w dacie szkody w ofercie dostawców alternatywnych. Naprawa pojazdu z użyciem części zamiennych alternatywnych byłaby w stanie przywrócić sprawność techniczną, wartość rynkową i walory estetyczne pojazdu. W wyniku wypadku z dnia 17 lipca 2023 roku uszkodzeniu uległa tylna część pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Zgłoszone uszkodzenia pojazdu marki J. (...) korelują z uszkodzeniami pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ujęciu dynamicznym i śladami istniejącymi na elementach karoserii z uwzględnieniem miejsca zderzenia. Szkoda w pojeździe powstała w wyniku zdarzenia z 17 lipca 2023 roku w okolicznościach zadeklarowanych przez powoda. Sprawca zdarzenia – kierująca pojazdem S. nie zachowała ostrożności i najechała na tył stojącego samochodu J. . Wartość rynkowa pojazdu J. (...) na dzień szkody przed kolizją wynosiła 95 000 zł brutto, a po kolizji 51 600 zł brutto. dowód: zeznania powoda P. S. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku - k. 132v-133, znacznik czasowy od 00:58:11 do 01:13:48; zeznania świadka A. P. na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku – k. 131v-132, znacznik czasowy od 00:23:58 do 00:39:07; zeznania świadka P. P. (3) na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku – k. 132-132v, znacznik czasowy od 00:41:13 do 00:50:01; pisemna opinia biegłego dr hab. inż. P. A. z 25 sierpnia 2025 roku – k. 201-230v P. S. dokonał po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku prowizorycznej naprawy pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Naprawa kosztowała około 20 000 zł. Powód naprawił pojazd w warsztacie Art (...) A. S. blacharstwo-lakiernictwo położonym w miejscowości O. . Naprawa nie przywróciła jednak pojazdu do stanu sprzed szkody. Powód nie miał pieniędzy na przeprowadzenie pełnej naprawy auta. Tak naprawiony pojazd P. S. sprzedał następnie M. S. . dowód: zeznania powoda P. S. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku - k. 132v-133, znacznik czasowy od 00:58:11 do 01:13:48; zeznania świadka P. P. (3) na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku – k. 132-132v, znacznik czasowy od 00:41:13 do 00:50:01; zeznania świadka M. S. na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 roku – k. 182v, znacznik czasowy od 00:10:41 do 00:21:44; pisemna opinia biegłego dr hab. inż. P. A. z 25 sierpnia 2025 roku – k. 201-230v Pozwany uznał odpowiedzialność za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku w pojeździe marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) do wysokości 20 000 zł. Fakt bezsporny, wynikający z  oświadczenia pełnomocnika pozwanego złożonego na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 roku – k. 262-262v, znacznik czasowy od 00:14:48 do 00:16:55 Pozwany nie wypłacił dotychczas powodowi jakiejkolwiek kwoty tytułem odszkodowania za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku w stanowiącym w dniu zdarzenia własność powoda pojeździe marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Fakt bezsporny Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów dostarczonych przez obydwie strony postępowania, jak również G. Inspektoratu (...) , akt szkody, zeznań świadków M. S. , M. P. , P. P. (3) , A. P. , przesłuchania powoda P. S. oraz dowodu z opinii biegłego. Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu albowiem były kompletne i jasne, wraz z pozostałymi dowodami obrazowały dokładny stan faktyczny sprawy. Dokumenty przedłożone przez powoda w sposób logiczny korelowały z aktami szkody dostarczonymi przez pozwanego i wspólnie tworzyły spójny i logiczny materiał dowodowy pozwalający ustalić stan faktyczny. Ich prawdziwość nie budziła, w ocenie Sądu, jakichkolwiek wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony. To samo dotyczyło dokumentów dostarczonych przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego. Dokumenty te stanowiły przede wszystkim potwierdzenie legitymacji powoda w niemniejszym postepowaniu, jak i jednoznaczne potwierdzenie, że był on właścicielem pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w dniu zdarzenia szkodowego - 17 lipca 2023 roku. Jeśli chodzi o świadków M. S. , M. P. , P. P. (3) , A. P. , sąd uznał ich zeznania za wiarygodne. Świadkowie rzeczowo i konkretnie odpowiadali na pytania sądu, w szczególności potwierdzili przebieg przejść własności pojazdu J. (...) i stan tego pojazdu w czasie gdy byli jego właścicielami ( M. P. i M. S. ) oraz przebieg zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku, w którym uczestniczyli ( A. P. i P. P. (1) ). Świadkowie, poza M. S. , są także osobami niezwiązanymi z żadną ze stron. M. S. była w przeszłości partnerką P. S. , a także jest jego daleką krewną. Zeznania świadków w istocie rzeczy pokrywały się z zeznaniami powoda P. S. i informacjami wynikającymi z dokumentów zebranych w prowadzonym postepowaniu, należało więc uznać je za w pełni wiarygodne, spójne i logiczne. Zeznania świadków logicznie korelowały z pozostałymi dowodami. Jeśli chodzi o zeznania A. P. , kierującej pojazdem marki S. (...) , sąd miał w polu widzenia okoliczność, że zeznała, iż w chwili zdarzenia poruszała się z prędkością ok. 80 km/h, a zaczęła hamować około 10-20 metrów przed pojazdem powoda, choć rzeczywista prędkość jej pojazdu zgodnie z treścią opinii biegłego, a częściowo także treścią opinii technicznej autorstwa K. M. musiała być znacznie niższa i wynosić ok. 25-30 km/h. Gdyby pojazd rzeczywiście jechał z prędkością 80 km/h, pojazd kierowany przez A. P. uderzyłby w pojazd kierowany przez powoda zanim świadek w ogóle zaczęłaby hamować, a uderzenie musiałoby nastąpić z prędkością jazdy, czyli deklarowaną prędkością 80 km/h, natomiast uszkodzenia nadwozi obu pojazdów temu nie odpowiadają. W ocenie sądu nie dyskwalifikuje to jednak jej zeznań jako niewiarygodnych. Świadek opisywała zdarzenie bardzo stresujące i nie ma pewności czy w ogóle przed kolizją obserwowała prędkościomierz, ani czy była w stanie prawidłowo określić drogę hamowania, którą przebyło jej auto zanim doszło do wypadku drogowego z dnia 17 lipca 2023 roku. Ocena tych wartości przez świadka mogła wynikać z jej subiektywnego przekonania, spotęgowanego emocjami oraz ewentualną traumą po wypadku. Należy zauważyć, że zgodnie z zeznaniami A. P. ledwo wysiadła z jej pojazdu po zdarzeniu, a koszty naprawy samochodu były wysokie, co wyraźnie wskazuje na to, że uszkodzenia jej auta były znaczne. Negatywne emocje związane z tym wydarzeniem również usprawiedliwiają brak precyzyjnego określenia prędkości poruszanego przez świadek samochodu oraz długości drogi hamowania. Pozostałe opisywane przez świadek okoliczności zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku w pełni korespondują z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym dowodami z dokumentów, zeznaniami świadka P. P. (1) , który również uczestniczył w zdarzeniu jako pasażer uszkodzonego pojazdu powoda i zeznaniami samego powoda, P. S. . Świadek jest osobą niezwiązaną z żadną ze stron postępowania, zaś składając zeznania potwierdziła swoją odpowiedzialność za szkodę, której doznał powód w wyniku kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, sąd uznał zeznania świadek A. P. za wiarygodne. Podobnie sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda P. S. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku, poszkodowany przedstawił przebieg zdarzenia w znacznej mierze pokrywający się z przebiegiem przedstawionym przez świadków A. P. i P. P. (1) i postępowania likwidacyjnego. Zeznania powoda pokrywały się z informacjami wynikającymi z dowodów z dokumentów. Powód przedstawił także w wiarygodny sposób koszty naprawy pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku, wskazał w którym warsztacie naprawczym dokonał naprawy oraz wytłumaczył z jakich przyczyn zaniechał pełnej naprawy pojazdu. Zeznania powoda w tym zakresie korelują z wiarygodnymi zeznaniami świadka M. S. , która z kolei zeznała, że według niej auto było sprawne technicznie i można nim było jeździć. O ile M. S. mogła nie zwrócić uwagi na to, czy pewne elementy pojazdu, niewidoczne na pierwszy rzut oka nie są sprawne (tym bardziej, że jak zeznała, rzadko użytkowała to auto), o tyle uszkodzenia tylnej części samochodu J. (...) , widocznego na zdjęciach pojazdu zrobionych po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku świadek nie mogła przeoczyć. Okoliczność ta wskazuje, że pojazd przed jego sprzedażą M. S. w dniu 22 marca 2024 roku istotnie został przez powoda naprawiony do stopnia umożliwiającego jego eksploatację. Okoliczność ta jest także w pełni logiczna – powód sprzedał pojazd M. S. dopiero 22 marca 2024 roku, czyli dziewięć miesięcy po kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku. Przyjęcie, że powód nie przeprowadził częściowej przynajmniej naprawy pojazdu przywracającej go do stanu umożliwiającego jego eksploatację prowadziłoby do wniosku, że powód dysponował uszkodzonym, bezużytecznym pojazdem, z którego nie można byłoby korzystać przez cały ten okres. Dowody z zeznań świadków A. P. i P. P. (1) , zeznania powoda oraz fotografie z miejsca zdarzenia pozwoliły sądowi ustalić, że zdarzenie szkodowe miało miejsce tuż przed skrzyżowaniem ulicy (...) w Ł. . Jest ono charakterystyczne z uwagi na znajdujący się na nim szlaban kolejowy widoczny na fotografiach z miejsca zdarzenia. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 roku oddalił wniosek pozwanego o zobowiązanie warsztatu naprawczego, w którym powód przeprowadził naprawę pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku, do złożenia dokumentów naprawy pojazdu. Powód podał, że pojazd został naprawiony jedynie w stopniu umożliwiającym jego dalszą eksploatację, jednak stan istniejący przed powstaniem szkody nie został przywrócony, a sam powód nie dokumentował ponoszonych kosztów naprawy, nadto pojazd został sprzedany, wiec mając na uwadze powyższe okoliczności sąd nie znalazł podstaw do tego, żeby zobowiązywać warsztat naprawczy do przedłożenia wnioskowanych dokumentów. Poza tym pozwany i tak nie sprecyzował przedstawienia jakich konkretnie dokumentów dotyczących naprawy pojazdu powoda domagał się od warsztatu naprawczego dokonującego naprawy, ani nie było dowodów na to, że ów warsztat dysponował dokumentami, których przedstawienia domagał się pozwany. Finalnie wreszcie należało zauważyć, że powód dochodził pozwem inicjującym niniejsze postępowanie kwoty 1 000 zł, wobec czego dla przesądzenia czy powodowi należy się kwota tego rzędu w związku z uszkodzeniami pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku nie były konieczne dokumenty wskazujące na naprawę pojazdu. Ostatecznie w toku postępowania likwidacyjnego pozwany samo przyjął, że koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody wynoszą 37 108,17 zł brutto. Poza tym pozwany na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 roku ostatecznie uznał swoją odpowiedzialność za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku w pojeździe marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wskazując, że odszkodowanie powinno wynosić 20 000 zł. Skoro zatem tak jest, dokonywanie kolejnych ustaleń wynikających z dokumentów pochodzących od warsztatu naprawczego, w którym powód naprawiał auto jawi się jako zbędne, skoro powód w niniejszym postępowaniu dochodził kwoty niższej aniżeli ta, którą pozwany uznał za należne odszkodowanie, a dotychczas pozwany nie wypłacił powodowi żadnego odszkodowania z tytułu szkody z dnia 17 lipca 2023 roku. Sąd postanowieniem również wydanym na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 roku na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z dokumentów wskazanych w punkcie 15a i b sprzeciwu od nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym tj. książki serwisowej pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) oraz dokumentów dotyczących naprawy pojazdu po kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku, ze względu na to, że powód który zobowiązany byłby do ich przedłożenia oświadczył, że nie dysponuje powyższymi dokumentami, w związku czym nie było możliwe przeprowadzenie dowodu z takich dokumentów. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 roku na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. pominął również dowód z opinii biegłego w zakresie dotyczącym ustalenia czy pojazd J. (...) został naprawiony po kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku. W ocenie sądu w tym zakresie okoliczności są bezsporne - strony nie spierały się co do tego, czy pojazd przed szkodą i przed jego dalszą sprzedażą był naprawiony, a jedynie co do tego czy przeprowadzona naprawa tego pojazdu przywróciła go do stanu sprzed szkody. Ponadto dowód z opinii biegłego w tym zakresie był nieprzydatny, fakt czy pojazd został naprawiony nie jest okolicznością wymagającą wiadomości specjalnych, a w takiej sytuacji dowód z opinii biegłego w związku z brzmieniem art. 278 § 1 k.p.c. jawił się jako zbędny do ustalenia wnioskowanych okoliczności. Sąd dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych dr hab. inż. P. A. . Dowód z opinii został dopuszczone na okoliczność ustalenia celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z 17 lipca 2023 roku w następujących wariantach: - z użyciem nowych, oryginalnych części oznaczanych symbolem (...) , - z użyciem nowych części oryginalnych oznaczanych symbolem (...) (w przypadku ich dostępności), - z użyciem części nowych o porównywalnej jakości oznaczanych symbolem (...) i (...) (w przypadku ich dostępności) oraz ustalenia, czy naprawa tego pojazdu z użyciem części alternatywnych zamiennych dostępnych w dystrybucji była w stanie przywrócić jego sprawność techniczną wartość rynkową i walory estetyczne pojazdu, a nadto ustalenia czy wszystkie zgłoszone uszkodzenia pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) korelują z uszkodzeniami samochodu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ujęciu dynamicznym i śladami istniejącymi na elementach karoserii z uwzględnieniem miejsca zderzenia tych pojazdów oraz czy powstały one w wyniku zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku w okolicznościach zadeklarowanych przez jego uczestników. Sąd dopuścił też dowód z opinii biegłego celem ustalenia przebiegu zdarzenia szkodowego z dnia 17 lipca 2023 roku oraz ustalenia czy przedłożona przez pozwanego opinia nr (...) z dnia 4 września 2023 roku jest nieprawidłowa. Sąd dopuścił także dowód z opinii biegłego na okoliczność wskazania przez biegłego czy przebieg zdarzenia oraz zachowania poszczególnych uczestników ruchu mogą wskazywać, że do kolizji doprowadzono w sposób celowy lub została ona upozorowana, ustalenia wartości rynkowej pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na dzień szkody przed kolizją i po kolizji oraz ustalenia czy w wyniku zdarzenia szkodowego nastąpiła szkoda całkowita. Biegły zobowiązany został również do ustalenia czy faktycznie wykonana naprawa pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku przywróciła go do stanu sprzed kolizji, a jeśli nie, jaki byłby koszt przeprowadzenia dalszych czynności naprawczych niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Opinia została sporządzona przez podmiot profesjonalny - biegłego ze stopniem naukowym doktora habilitowanego inżyniera i jest wewnętrznie spójna, odpowiada nadto na wszystkie postawione biegłemu pytania. Biegły wskazał, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku wynosiły: - z użyciem nowych i oryginalnych części oznaczonych symbolem (...) 47 706,57 zł brutto, - z użyciem nowych części i oryginalnych oznaczonych symbolem (...) (w przypadku ich dostępności) 27 295,29 zł brutto, - z użyciem części nowych o porównywalnej jakości oznaczonych symbolem (...) i (...) (w przypadku ich dostępności) - części (...) i (...) nie występowały w dacie szkody w ofercie dostawców alternatywnych. Niemniej jednak biegły wskazał, że naprawa pojazdu z użyciem części zamiennych alternatywnych byłaby w stanie przywrócić sprawność techniczną, wartość rynkową i walory estetyczne pojazdu. Biegły jednoznacznie wskazał, że zgłoszone uszkodzenia pojazdu marki J. (...) korelują z uszkodzeniami pojazdu S. (...) w ujęciu dynamicznym i śladami istniejącymi na elementach karoserii z uwzględnieniem miejsca zderzenia. Szkody w pojeździe powstały w wyniku zdarzenia z 17 lipca 2023 roku w okolicznościach zadeklarowanych przez powoda. Parametry odległości między pojazdami, drogi hamowania i prędkości początkowej pojazdu marki S. w chwili powstania stanu zagrożenia podane przez kierującą pojazdem marki S. nie znalazły potwierdzenia technicznego. Biegły wskazał, że przeprowadzona przez niego analiza wykazała, że kierująca pojazdem marki S. nie zachowała ostrożności i najechała na tył stojącego samochodu J. . Nadto biegły wskazał, że dostępne dane nie dają podstaw do wykazania celowości działania kierujących pojazdami w kierunku upozorowania kolizji. Biegły nie znalazł wystarczających podstaw do zakwestionowania w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości losowości zdarzenia, a podawane błędne parametry odległości i najprawdopodobniej prędkości S. nie dają samodzielnych podstaw do wykluczenia zderzenia pojazdów. Podniósł również, że do deklarowanych przez uczestników danych należy podchodzić z ostrożnością, w każdym bloku merytorycznym weryfikacji zdarzenia biegły uzyskał odpowiedź pozytywną, a nie ma pewności czy kierująca pojazdem S. w ogóle obserwowała prędkościomierz bezpośrednio przed powstaniem stanu zagrożenia oraz na ile precyzyjnie określiła odległość. Biegły wskazał, że wartość rynkowa pojazdu J. (...) na dzień szkody przed kolizją wynosiła 95 000 zł brutto, a po kolizji 51 600 zł brutto oraz, że w pojedzie nie doszło do powstania szkody całkowitej. Biegły udzielając odpowiedzi na pytanie sądu w przedmiocie ustalenia czy faktycznie wykonana naprawa pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku przywróciła go do stanu sprzed kolizji, a jeśli nie, jaki byłby koszt przeprowadzenia dalszych czynności naprawczych niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody wskazał, że pojazd został naprawiony wedle uznania powoda, a sama naprawa nie była kompletna, wnioskując, że pojazdu nie przywrócono do stanu sprzed kolizji. Dr hab. inż. P. A. wskazał, że opinia prywatna sporządzona na zlecenie pozwanego jest niekompletna, przez co osiągnięto w niej w większości nieprawidłowe wyniki. W opinii tej nie uwzględniono w analizie geometrycznej uszkodzeń widocznych na przełamanej pokrywie komory silnikowej S. vs. uszkodzenia w górnej części pokrywy bagażnika J. . Natomiast w części analizy dynamicznej nie zawiera ona raportu obliczeń, a wywodzenie co do pewnych ustaleń głębokości i zakresu deformacji na podstawie strefy nakładania sylwetek pojazdów jest nieuprawnione, co wynika również z samej instrukcji programu V-SIM oraz literatury przedmiotu. Biegły wskazał również, że w opinii nie podjęto próby oszacowania prędkości zderzenia samochodu S. oraz nie przeprowadzono szczegółowej analizy uszkodzeń charakterystycznych w miejscu kontaktu nadwozia samochodów podczas zderzenia. Nadto podniósł, że podczas oględzin nie pobrano też próbek nawarstwień do dalszych badań porównawczych, mimo powziętych przez samą pozwaną wątpliwości co do powstania szkody. Biegły jednoznacznie wskazał, że opinia nr (...) z dnia 4 września 2023 roku jest nieprawidłowa. Sąd nie jest związany opinią biegłego i ocenia ją na równi z innymi środkami dowodowymi w ramach swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Ocenę opinii biegłego odróżniają jednak szczególne kryteria. Stanowią je: zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłych, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonej w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest bowiem przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiedzy fachowej (wiadomości specjalnych). Nie podlega ona zatem weryfikacji jak dowód na podstawie kryteriów prawdy i fałszu. Nie chodzi tu bowiem o kwestię wiarygodności lecz o pozytywne lub negatywne uznanie wartości zawartego w opinii i jej uzasadnieniu rozumowania. Sąd ocenia dowód z opinii biegłego nie tylko przez pryzmat jej wniosków końcowych, ale również w oparciu o dokumentację, na podstawie której została wydana. Sąd wykorzystał opinię biegłego do poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Biegły posiada stopień naukowy doktora habilitowanego inżyniera, posiada też niewątpliwie ogromne doświadczenie w dziedzinie, w której wykonał opinię. Nadto podkreślić należy, iż zakres sporządzonej przez biegłego opinii był szeroki i wymagał od biegłego bardzo dużego nakładu pracy. Biegły odpowiedział wyczerpująco na wszystkie pytania zakreślone w tezie dowodowej postanowienia z dnia 24 kwietnia 2025 roku, którego teza odpowiadała także wnioskom dowodowym zgłoszonym przez obydwie strony procesu. Wydana opinia nie zawiera sprzeczności, ani istotnych braków, jest także w pełni zrozumiała i logiczna. Żadna ze stron w istocie rzeczy nie kwestionowała zresztą w zasadniczym jej zakresie opinii biegłego, a zarzuty podniósł jedynie powód w piśmie procesowym z dnia 21 października 2025 roku – co do fragmentu opinii zawierającej kosztorys naprawy uwzględniający części jakości zamienne oznaczone symbolem (...) + (...) Zarzuty te nie mogły natomiast mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 roku pominął także dowód z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych wnioskowany w piśmie procesowym powoda z dnia 21 października 2025 roku na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Dowód w ocenie sądu zmierzał do wykazania faktu nieistotnego z perspektywy rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę okoliczności przyznane na rozprawie przez pełnomocnika pozwanego, tj. oświadczenie, iż pozwany uznaje swoją odpowiedzialność za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku i twierdzi, że odszkodowanie powinno wynosić 20 000 zł, do rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania, w którym powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 1 000 zł tytułem odszkodowania, w obliczu okoliczności, że pozwany nie wypłacił dotychczas powodowi żadnej sumy z tytułu odszkodowania, wystarczające pozostawały dowody zebrane w postepowaniu, w szczególności opinia biegłego dr hab. inż. P. A. z 25 sierpnia 2025 roku. Fakty, na które dowód ten miał być przeprowadzony na potrzeby niniejszej sprawy nie były już sporne – pozwany nie kwestionował odpowiedzialności co do zasady, ani tego, że odszkodowanie jest uzasadnione co najmniej do kwoty 20 000 zł. Powód dochodził natomiast wyłącznie kwoty 1 000 zł. Tym samym dla rozstrzygnięcia sporu nie były niezbędne wiadomości specjalne wymagające zasięgnięcia uzupełniającej opinii biegłego ( art. 278 § 1 k.p.c. ). Po drugie natomiast, nawet jeżeli powód nosi się z zamiarem dochodzenia pozostałej części należnego mu odszkodowania, to nie czynił tego w niniejszej sprawie. Sąd nie ma obowiązku, ani nawet podstawy prawnej ku temu, by prowadzić postępowanie dowodowe na potrzeby ewentualnego, przyszłego postępowania pomiędzy stronami odnośnie pozostałej części należnego powodowi odszkodowania. W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie, dowód z opinii uzupełniającej biegłego nie był niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał powództwo wytoczone w niniejszej sprawie za zasadne w całości. Bezsporne pomiędzy stronami było to, że pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w dacie kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku był ubezpieczony u pozwanego w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC. Bezsporny był również przebieg postępowania likwidacyjnego. Istotą sporu w niniejszej sprawie była odpowiedzialność pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. za zdarzenie z dnia 17 lipca 2023 roku, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd powoda P. S. marki J. (...) , przebieg i zaistnieje tego zdarzenia w okolicznościach deklarowanych przez uczestników zdarzenia, wysokość szkody i stan techniczny pojazdu marki J. (...) przed kolizją z dnia 17 lipca 2023 roku. Spór pomiędzy stronami dotyczył również legitymacji czynnej powoda i ważności umowy sprzedaży pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z dnia 21 marca 2023 roku. Legitymacja czynna powoda nie budziła wątpliwości sądu, w związku z czym sąd uznał zarzut pozwanego za całkowicie bezzasadny. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że legitymacja czynna w sprawach o naprawienie szkody w pojeździe mechanicznym przysługuje osobie, która w dacie powstania szkody była właścicielem pojazdu albo innym podmiotem, któremu przysługiwało względem pojazdu prawo majątkowe skutkujące poniesieniem uszczerbku w jego majątku. Dla wykazania tej okoliczności nie jest konieczne wykazanie formalnego przerejestrowania pojazdu, lecz istnienie ważnego tytułu prawnego do pojazdu w chwili zdarzenia szkodowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dokumenty uzyskane z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (k. 157–178v), jednoznacznie potwierdza kolejne przejścia własności pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Z dokumentów tych wynika, że właścicielem pojazdu była F. Ż. , następnie właścicielem pojazdu został M. P. (co znajduje potwierdzenie zarówno w umowie sprzedaży z dnia 6 stycznia 2023 roku, jak i w dokumentach udostępnionych przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego), zaś kolejnym właścicielem pojazdu – na podstawie umowy sprzedaży z dnia 21 marca 2023 roku – był powód P. S. . Ostatecznie, już po zdarzeniu szkodowym z dnia 17 lipca 2023 roku, pojazd został zbyty przez powoda w dniu 22 marca 2024 roku na rzecz M. S. , a następnie w marcu 2025 roku na rzecz kolejnej osoby trzeciej. Dokumenty pochodzące od Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wskazują, że w związku z wykroczeniem drogowym z dnia 17 września 2023 roku polegającym na przekroczeniu prędkości pojazdem J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) czynności wyjaśniające zostały skierowane do F. Ż. ujawnionej jako właściciel tego pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, a co za tym idzie także w dokumentach urzędowych dostępnych organom władzy publicznej. F. Ż. zawiadomiła jednak o sprzedaży pojazdu M. P. , a gdy czynności Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego związane z wykroczeniem z dnia 17 września 2023 roku zostały skierowane do M. P. , ten przekazał Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego kopię umowy sprzedaży pojazdu z dnia 21 marca 2023 roku, z której wynikało, że sprzedał pojazd J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) P. S. . Zarówno świadek M. P. , jak i powód P. S. zeznali, że nie zgłaszali sprzedaży tego pojazdu, co tłumaczy okoliczność, że powód posługiwał się dowodem rejestracyjnym wydanym w dniu 23 listopada 2020 roku przez Prezydenta m. st. W. D. B. , w którym jako właściciel wskazana była F. Ż. . Zeznania świadków M. P. i M. S. , zeznania powoda P. S. , umowy sprzedaży pojazdu marki J. (...) oraz dokumenty pochodzące od Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego jasno i logicznie przedstawiają kolejne zmiany właścicieli pojazdu i okoliczności tychże zmian. Pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, które podważałyby te dowody, ani faktów dotyczących przejścia prawa własności pojazdu od jednego jego właściciela do kolejnego. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja pozwanego, jakoby umowa sprzedaży z dnia 21 marca 2023 roku była nieważna z uwagi na brak essentialia negotii. Po pierwsze, z zeznań powoda oraz świadka M. P. jednoznacznie wynika, że cena sprzedaży została pomiędzy stronami ustalona na kwotę 45 000 zł, zaś brak jej wskazania na jednym z egzemplarzy umowy nie prowadzi do nieważności czynności prawnej, jeżeli strony zgodnie określiły cenę i umowa została wykonana. Poza tym umowa sprzedaży co do zasady może być zawarta w dowolnej formie, w tym ustnie, wobec czego równie dobrze cena sprzedaży pojazdu marki J. (...) , nawet gdyby nie została wskazana na umowie pisemnej mogłaby zostać ustalona pomiędzy jej stronami ustnie. Powód dostarczył zresztą uwierzytelnioną kopię umowy sprzedaży z dnia 21 marca 2023 roku, na której figuruje cena pojazdu – 45 000 zł, a więc dokładnie ta, którą wskazywali jako cenę sprzedaży zarówno powód, jak i świadek M. P. , który w umowie z dnia 21 marca 2023 roku występował jako sprzedawca pojazdu J. (...) . Zarówno powód, jak i świadek M. P. podali też, że brak wskazania na jednym z egzemplarzy umowy sprzedaży ceny pojazdu było przypadkowym niedopatrzeniem, a nie celowym działaniem. Obaj wskazali też, że do sprzedaży pojazdu i do zapłaty ceny 45 000 zł faktycznie doszło. Po drugie, kodeks cywilny nie wymaga dla ważności umowy sprzedaży szczegółowego opisu stanu technicznego rzeczy, a ewentualne wady rzeczy mogą rodzić odpowiedzialność z tytułu rękojmi, nie zaś nieważność umowy. W tym kontekście podkreślenia wymaga również, że przeniesienie własności pojazdu J. (...) jako rzeczy oznaczonej co do tożsamości nastąpiło z chwilą zawarcia ważnej umowy sprzedaży ( art. 155 § 1 k.c. ), a nie z chwilą przerejestrowania tego pojazdu. Rejestracja pojazdu ma charakter wyłącznie administracyjno-ewidencyjny i nie konstytuuje prawa własności. Brak przerejestrowania pojazdu przez powoda, co sam powód przyznał, pozostaje zatem bez znaczenia dla oceny jego legitymacji czynnej w niniejszym postępowaniu i nie może prowadzić do wniosku, że nie był on właścicielem pojazdu w dacie zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku. Co więcej, należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 339 k.c. , domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym. Zgodnie z kolei z art. 341 k.c. , domniemywa się, że posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym. Domniemanie to dotyczy również posiadania przez poprzedniego posiadacza. Niewątpliwie powód kierował w dniu 17 lipca 2023 roku pojazdem marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , a zatem faktycznie władał nim. Powód był zatem posiadaczem samoistnym pojazdu, z czego wynika z kolei domniemanie, że posiadał ten pojazd zgodnie z prawem. Pozwany nie obalił tego domniemania. Biorąc pod uwagę umowę sprzedaży z dnia 21 marca 2023 roku zawartą przez powoda z M. P. , czyli z poprzednim właścicielem samochodu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , należało uznać, że posiadanie tego pojazdu przez powoda w dniu zdarzenia szkodowego, czyli 17 lipca 2023 roku, wynikało z tego, że powód był w tym dniu jego właścicielem. Mając na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dokumenty z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, umowy sprzedaży, zeznania świadków oraz powoda, Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że w chwili powstania szkody powód P. S. był właścicielem uszkodzonego pojazdu i to on poniósł uszczerbek majątkowy, będący normalnym następstwem kolizji z dnia 17 lipca 2023 roku. Tym samym powód legitymuje się pełną legitymacją czynną do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych wobec pozwanego ubezpieczyciela. Stosownie do art. 436 § 1 i 2 k.c. odpowiedzialność przewidzianą w art. 435 k.c. ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże, gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny, zaś w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Stosownie do treści art. 805 § 1 k.c. ubezpieczyciel przez umowę ubezpieczenia zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Jak wynika z art. 822 § 1 k.c. , przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela ( art. 822 § 4 k.c. ). Jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela ( art. 824 1 § 1 k.c. ). Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 367, dalej: ustawa). Zgodnie z art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 cyt. Ustawy, z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenia mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 cyt. Ustawy, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej (OC) może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361 – 363 k.c. , z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej ( art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 cyt. Ustawy). Roszczenie odszkodowawcze powstaje z chwilą wystąpienia w majątku poszkodowanego pierwszych negatywnych konsekwencji zdarzenia będącego przyczyną szkody. Szkodą bezpośrednią jest uszkodzenie pojazdu. W momencie jej wystąpienia powstaje odpowiedzialność sprawcy i ubezpieczyciela. Granice odpowiedzialności odpowiadają co do zasady niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy (wyrok Sądu Najwyższego z 8 marca 2018 r., II CNP 32/17, LEX nr 2497991). Podkreślić należy, że decyzja o naprawie pojazdu, sposobie naprawy, naprawie prowizorycznej, należy do poszkodowanego. Sąd w pełni podziela ugruntowane w judykaturze stanowisko, iż poszkodowany ma prawo wyboru zarówno sposobu naprawy jak i warsztatu, w którym jej dokona. Pozwany jako odpowiedzialny za szkodę powinien wyrównać uszczerbek majątkowy poszkodowanego, który powstał w chwili wypadku. Świadczenie ubezpieczyciela ma charakter pieniężny. Powód nie dochodził w niniejszej sprawie rzeczywiście poniesionych, ale hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu. Należy bowiem podkreślić, iż obowiązek naprawienia szkody powstaje z chwilą szkody i nie jest uzależniony od tego czy poszkodowany dokonał naprawy i czy w ogóle zamierza jej dokonać (wyrok Sądu Najwyższego z 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX nr 141410). Niemniej jednak zakres szkody i wysokość należnego odszkodowania uzależnione są także od zdarzeń, które nastąpiły po wystąpieniu szkody. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 grudnia 2022 roku (...) 726/22 (LEX nr 3456189), w razie naprawienia pojazdu we własnym zakresie uprawniony nie może żądać zapłaty odszkodowania obliczonego metodą kosztorysową, tzn. stanowiącego równowartość kosztów restytucji, czyli hipotetycznych koszów naprawy tego pojazdu. Żądanie zapłaty kosztów nieprzeprowadzonej restytucji nie może być uwzględnione, jeśli przywrócenie stanu poprzedniego nie jest możliwe. W takich bowiem przypadkach zgodnie z art. 363 § 1 zd. 2 k.c. roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu, rozumianego jako rekompensata pieniężna obliczana metodą dyferencyjną. Mowa tu w szczególności o dwóch sytuacjach: zbycia uszkodzonego pojazdu, wykluczającego dokonanie jego naprawy przez poszkodowanego, albo samodzielnego naprawienia samochodu, które - wobec dokonania rzeczywistej naprawy pojazdu - nie pozwala na obliczenie odszkodowania w sposób kosztorysowy jako hipotetycznych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego, a z pominięciem kosztów rzeczywiście poniesionych (por. wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 4 października 2023 roku VIII Ca 741/23, LEX nr 3628827, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2021 r., (...) 1/21, LEX nr 3191839). Nie można bowiem przyjąć, że obowiązek naprawienia szkody nie jest uzależniony od jakichkolwiek zdarzeń następczych - szkoda ma charakter dynamiczny. Także w uchwale 7 sędziów z 11 września 2024 r., III CZP 65/23 (LEX nr 3754128), Sąd Najwyższy trafnie przyjął, że jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy. Z drugiej strony w najnowszej uchwale z dnia 24 września 2025 r. III CZP 32/24 (LEX nr 3916727) Sąd Najwyższy wskazał, że ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy jest dopuszczalne także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd. W realiach niniejszej sprawy roszczenie powoda było przez pozwanego kwestionowane zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, niemniej jednak po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności po dopuszczeniu i przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego sądowego, wysokość należnego powodowi odszkodowania została jednoznacznie ustalona. Z pisemnej opinii biegłego dr hab. inż. P. A. wynika, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku, przy użyciu nowych i oryginalnych części, wynosiły 47 706,57 zł brutto, natomiast przy użyciu części oryginalnych oznaczonych symbolem (...) 27 295,29 zł brutto. Biegły jednoznacznie wskazał przy tym, że zgłoszone uszkodzenia pozostają w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 17 lipca 2023 roku, a naprawa pojazdu była ekonomicznie uzasadniona wobec jego wartości rynkowej sprzed szkody. Biegły P. A. w swojej opinii wyjaśnił także przebieg zdarzenia z dnia 17 lipca 2023 roku. Potwierdził on, że szkoda w pojeździe powoda powstała na skutek wypadku z dnia 17 lipca 2023 roku, zaś odpowiedzialność za szkodę ponosi kierująca pojazdem marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) A. P. , która nie zachowała należytej ostrożności i uderzyła przodem swojego samochodu w tył stojącego przed nią samochodu powoda marki J. (...) . Brak było podstaw, by uznać, że do kolizji doprowadzono w sposób celowy bądź że została ona upozorowana. Okoliczności zdarzenia szkodowego z dnia 17 lipca 2023 roku w zakresie ustalonej prędkości z jaką poruszał się samochód marki S. oraz w zakresie przebytej drogi hamowania były inne aniżeli te, które zostały przedstawione przez A. P. , ale nie oznacza to, że wypadek został upozorowany, ani że do szkody nie doszło, ani też, że A. P. nie ponosi odpowiedzialności za szkodę. Skoro zatem odpowiedzialność za szkodę ponosi A. P. , odpowiedzialność tę ponosi także pozwany, który udzielił A. P. ochrony ubezpieczeniowej z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Żaden z dowodów w sprawie nie pozwalał na ustalenie, że kolizja została spowodowana w sposób celowy bądź że została upozorowana. W toku postępowania pozwany ubezpieczyciel ostatecznie uznał swoją odpowiedzialność za przedmiotową szkodę do kwoty 20 000 zł, co zostało potwierdzone oświadczeniem pełnomocnika pozwanego złożonym na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 roku. Powyższe oznacza, że co do tej części roszczenia odpowiedzialność pozwanego stała się bezsporna. Powód natomiast w niniejszym postępowaniu dochodził jedynie części należnego mu odszkodowania, tj. kwoty 1 000 zł, zastrzegając sobie możliwość dochodzenia pozostałej części świadczenia w przyszłości. Z kolei pozwany nie wypłacił dotychczas na rzecz powoda żadnej kwoty tytułem odszkodowania. Mając na uwadze ustaloną przez biegłego wysokość szkody, jak również fakt częściowego uznania odpowiedzialności przez pozwanego i braku wypłacenia przez pozwanego na rzecz powoda dotychczas jakiejkolwiek kwoty z tytułu odszkodowania za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku, dochodzone przez powoda roszczenie w kwocie 1 000 zł należało uznać za w pełni zasadne. Niezależnie bowiem od tego czy wysokość należnego powodowi z tytułu szkody z dnia 17 lipca 2023 roku wynosi, tak jak wskazał pozwany 20 000 zł, czy 37 108,17 zł jak wskazano w kosztorysie pozwanego sporządzonym w toku postępowania likwidacyjnego, czy 27 295,29 zł przy przyjęciu odszkodowania liczonego według kosztów naprawy pojazdu częściami zamiennymi oznaczonymi symbolem (...) , czy też 47 705,57 zł przy przyjęciu odszkodowania liczonego według kosztów naprawy pojazdu przy użyciu części zamiennych oznaczonych symbolem O, to powód dochodził jedynie kwoty 1 000 zł, wobec czego bez wątpienia roszczenie to jest w pełni uzasadnione. Jest tak również niezależnie od tego czy przyjęta zostałaby koncepcja dynamicznego charakteru szkody, czy też nie – powód sprzedał pojazd po szkodzie, wobec czego przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody nie jest już możliwa. Warto też zaznaczyć, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 września 2024 r. III CZP 65/23 zaznaczył, że w przypadku zbycia pojazdu wartość szkody wyraża się w różnicy między ceną uzyskaną za sprzedany, nienaprawiony pojazd a kwotą, jaką poszkodowany mógłby uzyskać ze sprzedaży samochodu nieuszkodzonego. Zgodnie z treścią opinii biegłego P. A. , wartość rynkowa pojazdu J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na dzień szkody przed kolizją wynosiła 95 000 zł brutto, a po kolizji 51 600 zł, wobec czego różnica pomiędzy tymi wartościami to kwota 43 400 zł i ta suma także mogłaby teoretycznie stanowić kwotę odpowiadającą wysokości należnego powodowi odszkodowania. Nie można zapominać jednak, P. S. nabył pojazd marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) od M. P. za kwotę 45 000 zł, czyli nabył sprawny pojazd za kwotę niższą zarówno od wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym, a nawet od wartości tego pojazdu w stanie uszkodzonym. Następnie zaś, po szkodzie z dnia 17 lipca 2023 roku i częściowej naprawie pojazdu, powód sprzedał go M. S. w dniu 22 marca 2024 roku także za kwotę 45 000 zł, czyli również poniżej wartości rynkowej pojazdu w stanie uszkodzonym. Metoda ustalania wysokości należnego powodowi odszkodowania poprzez ustalenie różnicy pomiędzy kwotą jaką powód mógłby uzyskać ze sprzedaży samochodu nieuszkodzonego, a ceną uzyskaną za nienaprawiony pojazd jest zatem w tym przypadku zawodna, bowiem powód zarówno dokonał częściowej naprawy samochodu przed jego zbyciem, a nadto zarówno kupił, jak i następnie sprzedał samochód marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) za tę samą cenę, stanowiącą kwotę poniżej jego wartości rynkowej zarówno w stanie uszkodzonym, jak i w stanie nieuszkodzonym. Niemniej jednak powód poniósł na naprawę pojazdu wydatki rzędu co najmniej 20 000 zł, co pozwala dojść do wniosku, że dopiero te wydatki pozwoliły mu na doprowadzić auto po szkodzie do stanu umożliwiającego jego eksploatację, a także odzyskać zainwestowaną uprzednio w samochód kwotę w drodze jego sprzedaży i przynajmniej w tej wysokości odszkodowanie jest mu należne. Ponownie jednak należy podkreślić, że powód dochodził od pozwanego w niniejszym postępowaniu jedynie kwoty 1 000 zł tytułem odszkodowania za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku, a kwota ta jest niższa aniżeli wysokość należnego mu odszkodowania we wszystkich wariantach opisanych w tym akapicie uzasadnienia. Mając to na uwadze, jak również fakt, iż pozwany nie wypłacił powodowi dotychczas jakiegokolwiek odszkodowania, należało dojść do przekonania, że roszczenie powoda w kwocie 1 000 zł jest w pełni uzasadnione. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że odpowiedzialność pozwanego za szkodę z dnia 17 lipca 2023 roku w pojeździe marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) została wykazana, zaś dochodzone przez powoda w niniejszym postępowaniu roszczenie w kwocie 1 000 zł stanowi część należnego mu odszkodowania i mieści się w granicach szkody w majątku powoda ustalonej w toku postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną kwotę 1 000 zł, uznając powództwo w tej części za w pełni zasadne, o czym orzeczono w punkcie I wyroku. O odsetkach od kwoty zasądzonej w punkcie I wyroku Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych . W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 1 000 zł od dnia 12 września 2023 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, jeżeli wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie powinno zostać wypłacone w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia zgłoszenia szkody, chyba że ustalenie odpowiedzialności albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie przewidzianym w ust. 1 zakład ubezpieczeń zobowiązany jest jednocześnie zawiadomić uprawnionego na piśmie o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części oraz o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska, a także wypłacić bezsporną część odszkodowania. W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest, że szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 10 sierpnia 2023 roku, co wynika zarówno z dokumentów zgromadzonych w aktach szkody, jak i z pisma pozwanego potwierdzającego przyjęcie zgłoszenia szkody, które zostało załączone do pozwu (k. 14-15). Trzydziestodniowy termin na spełnienie świadczenia przez pozwanego upływał zatem z dniem 9 września 2023 roku. Brak było podstaw, by uznać, że w sprawie zachodziły okoliczności uniemożliwiające pozwanemu wyjaśnienie w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody okoliczności niezbędnych do ustalenia jego odpowiedzialności jako zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania. Pozwany decyzją z dnia 7 września 2023 roku odmówił wypłaty odszkodowania, kwestionując swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia, co nie wstrzymywało jednak biegu terminu wymagalności roszczenia. W konsekwencji roszczenie powoda powinno stać się wymagalne najpóźniej z dniem 9 września 2023 roku, a od dnia następnego pozwany powinien pozostawać w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia. Należy zauważyć, iż dzień 9 września 2023 roku przypadał na sobotę. Zgodnie z art. 115 k.c. , jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. W niniejszej sprawie termin ten upłynąłby więc z końcem poniedziałku, 11 września 2023 roku. (...) Spółka Akcyjna w W. miała zatem obowiązek wypłacić powodowi należnego odszkodowania najpóźniej do dnia 11 września 2023 roku. Tym samym pozwany pozostawał w opóźnieniu od dnia 12 września 2023 roku. Mając na uwadze, że powód domagał się odsetek właśnie od dnia 12 września 2023 roku, żądanie to mieściło się w ustawowych granicach wymagalności roszczenia i było w pełni uzasadnione. Skoro pozwany, mimo wydania decyzji odmownej w dniu 7 września 2023 roku, nie spełnił świadczenia w terminie, od dnia następnego po upływie terminu płatności (uwzględniając zasadę wynikającą z art. 115 k.c. ) pozostawał w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, co uzasadnia zasądzenie odsetek zgodnie z żądaniem pozwu. Z tych względów Sąd zasądził w punkcie I wyroku od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda P. S. kwotę 1 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 września 2023 roku do dnia zapłaty. O kosztach procesu Sąd, w punkcie II wyroku, orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i § 3 k.p.c. mając na względzie zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 266,96 zł. Powód wygrał sprawę w całości, wobec czego przysługuje mu pełna kompensata kosztów procesu. Na koszty procesu poniesione przez powoda składały się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 100 zł, 270 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego określonych na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (T.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) oraz 2879,96 zł z tytułu wydatków na koszty opinii biegłego oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Kwota 3 266,96 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c. , w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.