I C 170/17

Sygnatura akt I C 170/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 września 2018 r. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodnicząca: SSR Monika Pietrzyk Protokolant: Magdalena Mastej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. w K. sprawy z powództwa (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko K. D. o zapłatę I zasądza od pozwanego K. D. na rzecz strony powodowej (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 2.211,71 zł (słownie złotych: dwa tysiące dwieście jedenaście i 71/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi w następujący sposób: - od kwoty 2.136,32 zł od dnia 27.01.2017 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 75,39 zł od dnia 27.01.2017 r. do dnia zapłaty; II dalej idące powództwo oddala; III zasądza od pozwanego K. D. na rzecz strony powodowej (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 918,72 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 806,96 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 170/17 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie od pozwanego K. D. kwoty 2 526,05 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa podała, że pozwany korzystał z lokalu mieszkalnego powoda będąc zobowiązanym do uiszczania z tego tytułu czynszu. Strona powodowa podała, że pozwany nie uregulował zaległości. Na sumę roszczenia składa się kwota 2 136,32 zł zaległości czynszowych oraz kwota 389,73 zł skapitalizowanych odsetek ustawowych. Pozwany K. D. na rozprawie w dniu 6.09.2018 r. uznał powództwo. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Strona powodowa zgodnie z umową numer (...) z dnia 09.10.1998 r. wynajmowała K. D. lokal mieszkalny położony w (...) , składający się z 3 izb o powierzchni użytkowej 40,29 m 2 . Z tego tytułu K. D. zobowiązany był do uiszczenia miesięcznego czynszu w kwocie 267,04 zł. Ponadto umowa przewidywała, że czynsz będzie płatny z góry do dnia 10 każdego miesiąca, a w razie opóźnienia w zapłacie czynszu naliczane będą odsetki w wysokości ustawowej. Pozwany zalegał z płatnościami czynszu za okres od kwietnia 2016 r. do listopada 2016 r. Zobowiązanie z tego tytułu wynosiło łącznie 2 136,32 zł. Strona powodowa wzywała K. D. do spłaty zadłużenia. (okoliczności bezsporne) Sąd zważył co następuje: Stan faktyczny został ustalony w oparciu o okoliczności bezsporne, które dodatkowo potwierdzały dokumenty przedłożone przez powodową Spółkę – umowę wynajmu wraz z kartą ewidencyjną, wezwanie do zapłaty. Autentyczność dokumentów nie była kwestionowana. W pierwszej kolejności należy wskazać, że pozwany K. D. na rozprawie w dniu 6.09.2018 r. uznał zasadność powództwa. Zgodnie z treścią przepisu art. 213 § 2 k.p.c. sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Jak z powyższego wynika ustawodawca zapewnił sądowi możliwość kontroli tej dyspozytywnej czynności pozwanego, by zapobiec rażącemu naruszeniu porządku prawnego. Interes publiczny wymaga, aby rozstrzygnięcie sądu było zgodne z prawdą materialną, kiedy w grę wchodzą trzy wyżej wymienione sytuacje. Zatem sąd jest zobowiązany każdorazowo dokonać oceny, czy czynność taka nie będzie sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo czy nie zmierza do obejścia prawa. W ocenie sądu uznanie przez pozwanego powództwa w pełnym zakresie (co do zaległości czynszowych oraz kwoty skapitalizowanych odsetek) było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie może, zwłaszcza w przypadku stosunków konsumenckich, nie rozważać, czy dochodzenie roszczenia w danej wysokości, nie jest nadużyciem przez jedną ze stron jej silniejszej pozycji. Bez wątpienia zagadnienie naliczania odsetek, już choćby z uwagi na to, że system prawny przewiduje ich kilka rodzajów, jest mało przejrzyste, a dla konsumenta wręcz niezrozumiałe. Z tego względu konsument nie podejmuje się weryfikowania żądań dotyczących zasądzenia odsetek, poprzestając na ocenie zasadności dochodzonej należności głównej. W ocenie Sądu taka sytuacja dotyczyła również pozwanego K. D. w niniejszej sprawie i wynikała z braku dostatecznej wiedzy i umiejętności obliczania odsetek ustawowych. W tym miejscu należy wskazać, że przepis art. 481 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Umowa najmu zawarta z K. D. przewidywała odsetki za opóźnienie w wysokości ustawowej. Kodeks cywilny w przepisie art. 481 § 2 ustala, że wysokość tych odsetek wynosi sumę stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych. Zatem suma odsetek liczonych od zaległości czynszowych, których wymagalność za poszczególne miesiące (od kwietnia do listopada 2016 r.) przypadała na dzień 11 każdego miesiąca, w rzeczywistości zamykała się kwotą 75,39 zł. Jest to zatem suma znacząco niższa aniżeli kwota odsetek żądanych pozwem (389,73 zł). Bez wątpienia uznanie roszczenia przez K. D. , we wskazanym zakresie skutkowałoby jego istotnym pokrzywdzeniem, wobec czego należało stwierdzić, że uznanie żądania co do odsetek jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uznanie powództwa odnośnie należności głównej było prawidłowe. Pozwany przyznał, że zalegał w opłatach za czynsz łącznie na kwotę 2 136,32 zł (po 267,04 zł miesięcznie). W konsekwencji sąd doszedł do przekonania, że uznanie powództwa przez K. D. może odnosić skutek jedynie w zakresie należności głównej dochodzonej przez powodową Spółkę. Natomiast uznanie powództwa w zakresie roszczenia o skapitalizowane odsetki, na podstawie przepisu art. 213 § 2 k.p.c. nie wiązało sądu bowiem było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W tych warunkach zasądzono od pozwanego K. D. na rzecz strony powodowej (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 2 211,71 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 136,32 zł od dnia 27.01.2017 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 75,39 zł od dnia 27.01.2017 r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone. O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisu art. 100 zd. 1 k.p.c. , który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględniania żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Proporcje „wygrania sprawy” rozkładały się w stosunku 88 % do 12 % na korzyść strony powodowej. Do kosztów procesu powodowej Spółki należał koszt opłaty sądowej 127 zł, koszty zastępstwa prawnego – 900 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł, łącznie – 1 044 zł. Pozwany nie wykazał kosztów. Po stosunkowym rozdzieleniu należało zasądzić od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 918,71 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, o czym sąd orzekł w punkcie III wyroku.