I C 17/21

Sprawa dotyczyła powództwa Banku S.A. przeciwko D. T. o zapłatę niespłaconego kredytu konsumpcyjnego. Bank zawarł z pozwanym umowę kredytu na kwotę ponad 38 tys. zł. Po wypowiedzeniu umowy z powodu zadłużenia, bank dochodził zapłaty kwoty 32 517 zł należności głównej wraz z odsetkami. Pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika, nie kwestionował istnienia długu ani jego wysokości, lecz wnosił o rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty, powołując się na trudną sytuację materialną. Sąd Rejonowy w Gdyni, rozpatrując wniosek o rozłożenie długu na raty na podstawie art. 320 k.p.c., zbadał sytuację finansową pozwanego. Ustalono, że pozwany zarabia 650 zł brutto miesięcznie, a jego miesięczne zobowiązania (w tym rata kredytu, opłaty) są wysokie. Sąd uznał, że pozwany nie wykazał, iż byłby w stanie spłacać proponowane raty w wysokości 1000 zł miesięcznie, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego niskie dochody i inne postępowania egzekucyjne. Sąd podkreślił, że rozłożenie świadczenia na raty wymaga wykazania nie tylko trudnej sytuacji materialnej, ale także uprawdopodobnienia możliwości spłaty w ratach, co nie zostało uczynione. W związku z tym sąd oddalił wniosek o rozłożenie długu na raty i zasądził od pozwanego na rzecz banku kwotę 35 882,54 zł wraz z odsetkami oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1799,92 zł tytułem kosztów procesu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający