I C 169/23

Sygn. akt. I C 169/23 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 30 grudnia 2022 roku, złożonym w elektronicznym postepowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, powód (...) z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w E. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie od pozwanego M. S. następujących kwot: - 152,52 złote (słownie: sto pięćdziesiąt dwa złote 52/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2019 roku do dnia zapłaty, - 206,64 złotych (słownie: dwieście sześć złotych 64/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 marca 2019 roku do dnia zapłaty, - 152,52 złote (słownie: sto pięćdziesiąt dwa złote 52/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2019 roku do dnia zapłaty, - 73,80 złote (słownie: siedemdziesiąt trzy złote 80/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 maja 2019 roku do dnia zapłaty, - 152,52 złote (słownie: sto pięćdziesiąt dwa złote 52/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2019 roku do dnia zapłaty, - 152,52 złote (słownie: sto pięćdziesiąt dwa złote 52/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 września 2019 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 października 2019 roku do dnia zapłaty, - 76,26 złotych (słownie: siedemdziesiąt sześć złotych 26/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 listopada 2019 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2020 roku do dnia zapłaty, - 285,36 złotych (słownie: dwieście osiemdziesiąt pięć złotych 36/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 marca 2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2020 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 maja ,2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2020 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 września 2020 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 października 2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 listopada 2020 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2021 roku do dnia zapłaty, - 275, 52 złotych (słownie: dwieście siedemdziesiąt pięć złotych 52/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 marca 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 maja 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 września 2021 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 października 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 listopada 2021 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2022 roku do dnia zapłaty, - 275, 52 złotych (słownie: dwieście siedemdziesiąt pięć złotych 52/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 marca 2022 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 maja 2022 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 września 2022 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 października 2022 roku do dnia zapłaty, - 305,04 złotych (słownie: trzysta pięć złotych 04/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 listopada 2022 roku do dnia zapłaty, - 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty. Nadto powód domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku o dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu podniósł, że powodowa spółka prowadzi działalność gospodarczą. A. P. (1) w dniu 6 grudnia 2019 roku zawarł umowę spółki komandytowej - (...) sp. z o.o. sp.k., do której to Spółki (...) A. P. (1) wniósł wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisu art. 55 (
    1) kodeksu cywilnego , stanowiącego zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą (...) A. P. (1) . Na spółkę (...) sp. z o.o. sp.k. przeszły wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umów, których stroną jest A. P. (1) . Pismem z dnia 18 marca 2020 roku, powódka poinformowała pozwanego o przejściu praw wynikających z zawartej umowy na spółkę (...) sp. z o.o. sp.k. Powód wskazał, że w dniu 15 września 2015 roku strony zawarły umowę o dostawę gazu płynnego propan-butan w 11 kg butlach stalowych. Przedmiotem umowy było dostarczanie gazu przez powódkę, zaś pozwany zobowiązał się odbierać zamawiany gaz i zapłacić za niego ustaloną cenę. Zgodnie z umową pozwany posiadał na swoim stanie 8 sztuk 11 kilogramowych butli stalowych na gaz propan-butan, 1 szt. klatki k-8 oraz 1 szt. szyldu. Jak stanowi § 9 pkt 1 tej umowy „odbiorca jest zobowiązany co najmniej raz na miesiąc do wymiany każdej butli dostarczonej mu przez Dystrybutora na kolejną butlę napełnioną gazem przez Dystrybutora albo do zwrotu sprawnej, pustej butli na gaz w terminie miesiąca od dnia jej wydania odbiorcy przez Dystrybutora”. Natomiast § 9 pkt 3 określa, że: „w wypadku nie dokonania wymiany ani nie zwrócenia butli w terminie określonym w par. 9 pkt 1 Dystrybutor naliczy Odbiorcy dodatkową opłatę za korzystanie z każdej butli w wysokości 1 złotych netto za każdą butlę za każdy dzień”. Powód wskazał, że wobec braku realizacji przez pozwanego powyższego obowiązku, pismem z dnia 15 grudnia 2022 roku pozwany wypowiedział umowę o dostawę gazu. Roszczenia z § 9 umowy stały się wymagalne z 1 dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwany zobowiązany był do wymiany butli. Łączna wartość tych roszczeń za 2019 rok wyniosła 2.462,46 zł, za rok 2020 wyniosła 3.601,44 zł,  za rok 2021 wyniosła 3 591,60 zł, za rok 2022 wyniosła 3.286, 56 zł. Suma powyższych należności wyniosła 12.941,66 zł, co stanowi kwotę dochodzoną pozwem. Powód wskazał, że pismem z dnia 05 grudnia 2022 roku wezwał stronę pozwaną do spełnienia świadczenia wynikającego § 9 umowy. Do niniejszego przedsądowego wezwania strona powodowa dołączyła notę księgową nr (...) z dnia 05 grudnia 2022 roku. Pozwany nie uregulował tej należności (pozew – k. 3-12). W piśmie procesowym z dnia 22 marca 2023r. pełnomocnik powoda w uzupełnieniu braków formalnych pozwu wskazał, że dochodzona niniejszym pozwem kwota ma charakter opłaty dodatkowej, której wysokość wynosiła 1,23 zł brutto za każdy dzień zwłoki. Powód dołączył do pozwu dowody dostawy w ilości 65 szt. na okoliczność niewymieniania przez pozwanego posiadanych na stanie butli w okresie od 1 stycznia 2019r. do 31 października 2022r. (pismo powoda – k. 57-58). W odpowiedzi na pozew z dnia 22 marca 2023r. pozwany M. S. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości. Nadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, jak również zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu pozwany przyznał, że w dniu 15.09.2015 r. zawarł z powodem umowę o dostawę gazu płynnego propan - butan lub propan w butlach stalowych. Natomiast zaprzeczył twierdzeniom powoda, że: - pozwany prowadził działalność gospodarczą, w tym w szczególności związaną z realizacją umowy; - w dniu 06.12.2019 r. A. P. (1) wniósł do powodowej spółki wkład w postaci przedsiębiorstwa pod firmą (...) A. P. (1) , (...) , 21-003 C. i wskutek wniesienia tego wkładu do powodowej spółki, na powoda przeszły wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umów, których stroną był A. P. (1) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; - powód poinformował pozwanego pismem z dnia 18.03.2020 r. o przejściu praw i obowiązków z umowy na powoda; - pozwany korzystał w jakikolwiek sposób z pustych butli. Pozwany nadto podniósł, że zawarł przedmiotową umowę jako konsument, poza przedsiębiorstwem (...) , w domu pozwanego. Pozwany nie został zapytany o wyrażenie zgody, jak również sam nie wyraził zgody na przeniesienie przez A. P. (1) zobowiązań wynikających z tej umowy na powodową Spółkę. Pierwszą informację o „przekształceniu” działalności gospodarczej prowadzonej przez A. P. (1) , pozwany otrzymał dopiero w dniu 15.12.2022 r. (informacja zawarta w treści pisma pt. (...) wraz z załącznikiem).Nadto wskazał, że powód nie udowodnił by w jakikolwiek sposób doręczył pozwanemu w dniu 18.03.2020 r. pismo informujące o przejściu praw z umowy na powoda. Pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powoda. Nadto pozwany wskazał, że przedmiotowa umowa zawiera szereg klauzul uznanych za niedozwolone, tj.: § 9 pkt 3, § 12 ust. 3, postanowienie § 3 ust 3 umowy, tym samym postanowienia te nie powinny być wiążące dla pozwanego. Powód nadużywa prawa podmiotowego, zaś jego działanie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (odpowiedź na pozew – k. 76-80v). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Do miejsca zamieszkania pozwanego M. S. zgłosił się w 2015r. przedstawiciel przedsiębiorstwa (...) . A. P. (1) z siedzibą w E. z propozycją zawarcia umowy na dostawę gazu w butlach propan-butan. Pozwany w tym czasie hodował około 50 kur na własne potrzeby i przygotowywał dla nich karmę z parowanych na gazie ziemniaków, przez co zużywał około 3-4 butli gazu miesięcznie. Pozwany miał wówczas troje dzieci na studiach, poza domem i prowadzona hodowla kur była źródłem rzeczowej pomocy dzieciom. Nadto pozwany zaopatrywał w gaz swoją mamę i teściową, dostarczając im po 1 butli raz na 6 tygodni. Przedstawiciel powoda zachęcał pozwanego do podpisania przedmiotowej umowy, akcentując, że powodowa firma ma w okolicy punkty sprzedaży gazu, do których dowożony jest gaz, zaś samochód przejeżdża obok posesji pozwanego, który w przypadku zawarcia umowy, będzie miał zapewniony dowóz gazu na miejsce. W tych okolicznościach pozwany zainteresował się propozycją dostawy gazu, tym bardziej, że był on wówczas tańszy o 3 zł od dostępnego w sprzedaży indywidualnej. M. S. nie zamierzał prowadzić punktu sprzedaży tego gazu, a jedynie wykorzystywać go na własne potrzeby i tak rozumiał istotę przedmiotowej umowy. Dostarczenie mu przez poprzednika prawnego powoda metalowej klatki na butle gazowe wraz z zamontowanym na niej banerem oznaczającym gaz techniczny, traktował jako wypełnienie zasad bezpieczeństwa koniecznych przy przechowywaniu butli z gazem, który nie mogły być składowane w zamkniętych pomieszczeniach. Przedstawiciel powoda, oferując pozwanemu zawarcie przedmiotowej umowy, akcentował kwestię dostępności gazu na potrzeby powoda, nie wskazywał na potrzebę prowadzenia przez niego punktu sprzedaży tego gazu (zeznania pozwanego M. S. k. 117v-119, k. 189-192, zeznania świadków: A. S. – k. 119-120, S. S. – k. 120-120v, J. M. – k. 120v-121). W konsekwencji 15 września 2015 roku doszło do zawarcia przez strony umowy o dostawę gazu płynnego propan-butan w 11 kg butlach stalowych. Przedmiotem umowy było dostarczanie gazu przez poprzednika prawnego powoda, zaś pozwany zobowiązał się odbierać zamawiany gaz i zapłacić za niego ustaloną cenę. Umowa ta została zawarta w miejscu zamieszkania pozwanego, mimo że w jej treści jako miejsce zawarcia umowy wskazano siedzibę poprzednika prawnego powoda w E. . Zawarcie umowy odbyło się w ten sposób, że przedstawiciel powoda miał przygotowany i wypełniony (za wyjątkiem daty zawarcia umowy i danych osobowych odbiorcy) druk umowy o dostawę gazu płynnego propan-butan lub propan w butlach stalowych. Ilość dostarczanych butli z gazem nie była przedmiotem negocjacji. W trakcie prowadzonych rozmów przed podpisaniem umowy, przedstawiciel poprzednika prawnego powoda nie poinformował M. S. o żadnych obowiązkach pozwanego wynikających z tej umowy, w tym również o treści § 9 pkt 3, zgodnie z którym w wypadku nie dokonania wymiany ani nie zwrócenia butli w terminie określonym w par. 9 pkt 1 dystrybutor naliczy odbiorcy dodatkową opłatę za korzystanie z każdej butli w wysokości 1 złotych netto za każdą butlę za każdy dzień. Natomiast zapewniał pozwanego, że w przypadku gdy gaz nie będzie zużywany w dostarczanych ilościach, wystarczy zadzwonić do firmy i kierowca zabierze gaz i klatkę. Pozwany zaś nie przeczytał tej umowy przed jej podpisaniem, opierając się wyłącznie na ustnych informacjach odnośnie warunków umowy, uzyskanych od przedstawiciela powoda. Pozwany pozostawał w zaufaniu do przedstawiciela powoda, że ten przedstawił mu pełną informację na temat warunków umowy. M. S. wskazywał, że: „ta umowa była skomplikowana, ja bym jej nawet nie zrozumiał” (zeznania pozwanego M. S. k. 117v-119, k. 189-192, częściowo zeznania powoda A. P. (1) k. 137v-139, k. 189v). Umowa ta zawierała 17 paragrafów, została zredagowana językiem prawniczym, spisana drobnym drukiem i mieściła się na 4 stronach formatu A4 (umowa k. 19-20v). W obecności pozwanego przedstawiciel powoda wypełnił przygotowany druk umowy w części dotyczącej danych osobowych odbiorcy, na podstawie dowodu osobistego okazanego przez pozwanego, oraz wpisał datę zawarcia umowy, po czym strony podpisały tę umowę. Pozwany otrzymał jeden egzemplarz umowy (bezsporne). W imieniu powoda umowę tę podpisał jego przedstawiciel M. W. , który był wówczas pracownikiem powoda, posiadającym upoważnienie do zawierania takich umów (zeznania powoda A. P. (1) k. 137v-139, k. 189v). W dniu 1 października 2015 r. został dostarczony przez powoda na posesję pozwanego kontener wraz z szyldem oraz butle z gazem propan-butan w ilości 8 szt. (dowód dostawy k. 21). Pozwany zawarł przedmiotową umowę w celu zapewnienia sobie stałych dostaw gazu do swojego gospodarstwa domowego, zaopatrywał też swoją mamę i teściową, dostarczając im butle z gazem raz na około 6 tygodni. Pozwany zazwyczaj nie pobierał od nich w ogóle ceny za gaz, wspierając tym najbliższe mu osoby. W sytuacji zaś, gdy taka zapłata została dokonana przez jego mamę lub teściową, to w takiej cenie jaką pozwany płacił za gaz powodowi tj. bez żadnej marży. Pozwany nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży gazu, nigdy nie był też wpisany do (...) . M. S. zawarł tę umowę z powodem jako konsument (zeznania pozwanego M. S. k. 117v-119, k. 189-192, zeznania świadków: A. S. – k. 119-120, S. S. – k. 120-120v, J. M. – k. 120v-121). Nie było ustalonego przez strony harmonogramu dostaw gazu, terminy poszczególnych dostaw nie były wcześniej uzgadniane z pozwanym przez pracowników powoda (zeznania pozwanego M. S. k. 117v-119, k. 189-192). W początkowym okresie obowiązywania umowy, jej realizacja przebiegała bez zakłóceń. Natomiast z czasem wzrosła cena gazu w powodowej firmie, tak że gaz innych firm w punktach sprzedaży gazu prowadzonych w miejscu zamieszkania powoda był o 10-15 zł tańszy i pozwanemu przestało się opłacać odbieranie gazu od powoda. Nadto zmieniła się sytuacja życiowa M. S. , którego dotknęły problemy zdrowotne, w 2022 r. trafił on do szpitala i przeszedł operację przepukliny. Po tym nie mógł już podnosić ciężkich przedmiotów i zaczął ograniczać hodowlę kur. W tych okolicznościach pozwany nie miał już potrzeby korzystania z gazu powoda i wielokrotnie dzwonił do biura powoda z prośbą o zabranie klatki z butlami, zgodnie z wcześniejszymi wskazówkami przedstawiciela powoda. Jednak jego działania okazały się nieskuteczne, poinformowano go jedynie, że w przypadku wypowiedzenia umowy, to pozwany ma obowiązek odwiezienia powodowi butli wraz z klatką. Jednak M. S. nie miał takiej możliwości ze względu na brak środka transportu i stosownych uprawnień do przewozu gazu. Pozwany nie wypowiedział przedmiotowej umowy na piśmie. Umowa przestała być realizowana z jego strony (zeznania pozwanego M. S. k. 117v-119, k. 189-192, zeznania świadków: A. S. – k. 119-120 i J. M. – k. 120v-121). Jak wynika z załączonych do pozwu dowodów dostawy w okresie, za który powód domaga się opłaty dodatkowej (tj. od 1 stycznia 2019r. do 31 października 2022r.) nie została dostarczona pozwanemu żadna butla z gazem, zaś na stanie pozwanego w tym okresie było 6 butli. Z adnotacji czynionych na tych dowodach dostawy wynikają przyczyny braku dostaw określone jako: ” brak właściciela”, „posesja zamknięta”, „nie odbiera telefonu”. W okresie od 8 stycznia 2019r. do 13 stycznia 2021r. dowody dostaw wystawiane były przez (...) A. P. (1) , mimo że 6 grudnia 2019 roku przedsiębiorstwo to zostało wniesione jako wkład niepieniężny do spółki (...) sp. z o.o. sp.k. Natomiast od 2 lutego 2021r. jako dostawca w tych dokumentach figurował powód spółka (...) sp. z o.o. sp.k. (zeznania powoda A. P. (1) k. 137v-139, k. 189v, dowody dostaw – k. 22-38). Dnia 6 grudnia 2019 roku została zawarta umowa spółki komandytowej - (...) sp. z o.o. sp.k., do której A. P. (1) wniósł wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisu art. 55 (
    1) kodeksu cywilnego , stanowiącego zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą (...) A. P. (1) , obejmujący w szczególności prawa z umów (umowa spółki komandytowej – k. 45-48v). Po upływie niespełna 3 lat od zaprzestania przez pozwanego realizacji postanowień przedmiotowej umowy w zakresie odbioru butli, powód wystosował do M. S. w dniu 5.12.2022r. ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 12.942,06 zł tytułem dodatkowej opłaty za korzystanie z butli powoda, należnej na podstawie § 9 umowy, zakreślając 7 dniowy termin na uiszczenie tej kwoty od dnia otrzymania wezwania. W załączeniu do tego pisma powód przesłał pozwanemu notę księgową nr (...) oraz informację o przejściu praw i obowiązków wynikających z umów zawartych przez (...) A. P. (1) na spółkę (...) sp. z o.o. sp.k. (pismo – k. 41, dowód nadania – k. 43, nota księgowa – k. 42, informacja – k. 44). Następnie pismem z dnia 15 grudnia 2022 roku pozwany wypowiedział umowę o dostawę gazu (pismo powoda z 15 grudnia 2022 – k. 39, dowód nadania – k. 40). Zgodnie z treścią § 12 ust. 2 umowa może być wypowiedziana przez każdą ze stron z zachowaniem jedno miesięcznego terminu wypowiedzenia. Bieg terminu rozpoczyna się pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dotarło pisemne oświadczenie o wypowiedzeniu (umowa k. 19-20v). Wobec powyższego, bieg terminu wypowiedzenia rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2022 r., co skutkowało rozwiązaniem przedmiotowej umowy po upływie 1 miesiąca tj. z dniem 1 lutego 2022 r. Powyższy stan faktyczny jest w znacznej mierze niesporny i został ustalony na podstawie powołanych wyżej dokumentów, które nalało uznać za wiarygodne, albowiem nie budzą one wątpliwości pod względem ich autentyczności, nie były też kwestionowane przez strony. Podstawą ustaleń stanu faktycznego są również dowody osobowe w postaci zeznań pozwanego M. S. oraz zeznań świadków: A. S. , S. S. i J. M. , które Sąd obdarzył w całości walorem wiarygodności, albowiem są one logiczne, spójne, wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Należało także dać wiarę zeznaniom złożonym w imieniu powoda przez A. P. (1) w części nie pozostającej w sprzeczności z dokonanymi przez Sąd ustaleniami, zaś w pozostałej części Sąd uznał je za niewiarygodne. Przede wszystkim Sąd nie podzielił twierdzeń powoda, że umowa została zawarta w siedzibie firmy w E. . Mimo, że w treści umowy widnieje taki zapis co do miejsca jej zawarcia, to nie znajduje on potwierdzenia w faktach. Po pierwsze, to przedstawiciele powoda poszukiwali kontrahentów w terenie, jeżdżąc i proponując zawieranie tego rodzaju umów. Po drugie, pozwany jednoznacznie zeznał, że nigdy nie był w siedzibie powoda i do podpisania umowy doszło u niego w domu. Ponieważ A. P. (1) nie był osobiście obecny przy podpisywaniu tej umowy, ani nie przeprowadził w toku postępowania dowodu (np. z zeznań świadka w osobie przedstawiciela, który w jego imieniu taką umowę zawierał), jego twierdzenia w tym zakresie są niewiarygodnie. Sąd nie dał również wiary zeznaniom A. P. (1) , że pozwany postrzegał w sposób tożsamy z powodem cel zawarcia przedmiotowej umowy, jako prowadzenie punktu sprzedaży gazu. Powód nie wykazał w żaden sposób, że M. S. prowadził taką zarobkową działalność, sprzedając gaz, a tym samym nie ma statusu konsumenta. Dowody zaoferowane przez pozwanego prowadzą do odmiennych wniosków, potwierdzających twierdzenia pozwanego, że gaz był wykorzystywany jedynie na potrzeby gospodarstwa domowego pozwanego. Należy zwrócić uwagę na pewną niekonsekwencję w zeznaniach pozwanego o ilości spotkań z przedstawicielem powoda przed podpisaniem umowy (pierwotnie twierdził, że było 4 takie spotkania przed podpisaniem umowy – k. 191), a następnie zeznał, że tylko raz spotkał się z przedstawicielem powoda i od razu została podpisana umowa. W ocenie Sądu, ta okoliczność w zasadzie nie ma znaczenia, bo nie ilość spotkań była istotna, a właściwa realizacja obowiązku informacyjnego na temat o warunków umowy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest niezasadne i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy ocenić zarzut pozwanego, dotyczący braku legitymacji czynnej po stronie powoda. Pozwany zarzucił, że powód wnosząc do powodowej spółki wkład w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, stanowiący zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych, obejmujących w szczególności: samochód M. (...) oraz prawa z umów, nie wykazał, z jakich umów prawa miały zostać przeniesione. Nie wskazał również, że przenoszone są prawa z wszelkich umów. W treści aktu nie ma również jakiejkolwiek informacji o załączniku do aktu, w którym wyszczególnione zostałyby przedmiotowe umowy. W ocenie Sądu, zarzut ten nie jest zasadny. Należy zauważyć, iż w art. 55 2 k.c. ustawodawca wprowadził zasadę, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, jedynie z  takimi wyłączeniami, jakie wynikają z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. W treści samej umowy zbycia przedsiębiorstwa nie muszą być nawet zatem wymienione wszystkie składniki wchodzące w skład tego przedsiębiorstwa, aby weszły one do majątku nabywcy. Konieczne jest natomiast jedynie wyraźne wskazanie tych składników przedsiębiorstwa, które wolą stron zostają wyłączone z czynności prawnej (por. wyrok SA w Warszawie z 18.11.2016r., I ACa 1788/15). Skoro z treści umowy spółki komandytowej z dnia 6 grudnia 2020 r. wynika, że jako wkład niepieniężny do powodowej spółki (...) wniósł prawa z umów zawartych w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa (...) . A. P. (1) , to literalna wykładnia tego oświadczenia woli wskazuje, że dyspozycja ta dotyczy wszystkich umów, skoro w umowie nie dokonano żadnych wyłączeń. Wobec tego należało przyjąć, że powód wykazał swoją legitymację czynną w tej sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności dochodzonego roszczenia, na wstępie należy wskazać, że pozwany zawarł niniejszą umowę o dostawę gazu płynnego jako osoba fizyczna, w celach prywatnych, niewiązanych z jego działalnością gospodarczą lub zawodową. Pozwany nigdy nie był wpisany do CEIDG, nie prowadził również żadnej działalności gospodarczej. Pozwanemu w tej sprawie przysługiwał więc status konsumenta, a zatem umowę zawartą między stronami ocenić należało również pod kątem treści art. 385 1 § 1 i § 4 k.c. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Nieuzgodnione indywidualnie są zaś te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. W toku tego postępowania powód nie wykazał w żaden sposób, aby w związku z zawartą przez strony umową pozwany prowadził działalność zarobkową, polegającą na dystrybucji dostarczanego mu gazu. Przeciwnie, na podstawie dowodów osobowych zaoferowanych przez pozwanego w postaci zeznań świadków i zeznań pozwanego, Sąd ustalił, iż umowa ta została zawarta przez M. S. w celu zabezpieczenia jego własnych potrzeb i osób najbliższych mu z rodziny w zakresie zaopatrzenia w gaz. Taka była intencja pozwanego przy zawieraniu tej umowy i taki był sposób realizacji umowy ze strony pozwanego, który nie prowadził zarobkowej sprzedaży tego gazu. Nie budzi wątpliwości Sądu fakt, iż przedmiotowa umowa była zawarta przez przedstawiciela poprzednika prawnego powoda poza lokalem tego przedsiębiorstwa. Taki był sposób działania tej firmy, której przedstawiciele w terenie wyszukiwali osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości, na których możliwe było utworzenie punktu dystrybucji gazu. Taka metoda miała charakter powtarzalny i Sądowi z urzędu wiadomo, również na podstawie innej rozpoznawanej w tym Sądzie sprawy sygn. I C 512/18 (sygn. II Ca 182/19), że mimo wpisania w umowie jako miejsca jej zawarcia siedziby powoda, faktycznie była ona zwarta w miejscu zamieszkania pozwanego. Pozwany jednoznacznie twierdził, że nigdy nie był w siedzibie powoda i to nie on wyszedł z inicjatywą zawarcia tej umowy, tylko otrzymał taką ofertę w miejscu swego zamieszkania. Powyższe oznacza, iż zastosowanie do niej mają przepisy z art. 8 pkt 1 i 3 oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta (t.j. Dz. U. 2023, poz. 2759) zgodnie z którymi najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową przedsiębiorca ma obowiązek poinformować konsumenta, o ile informacje te nie wynikają już z okoliczności, w sposób jasny i zrozumiały o: głównych cechach świadczenia, z uwzględnieniem przedmiotu świadczenia oraz sposobu porozumiewania się z konsumentem, łącznej cenie lub wynagrodzeniu za świadczenie wraz z podatkami, a gdy charakter przedmiotu świadczenia nie pozwala, rozsądnie oceniając, na wcześniejsze obliczenie ich wysokości – sposobie, w jaki będą one obliczane, a także o opłatach za dostarczenie, usługi pocztowe oraz jakichkolwiek innych kosztach, a gdy nie można ustalić wysokości tych opłat – o obowiązku ich uiszczenia; w razie zawarcia umowy na czas nieoznaczony lub umowy obejmującej prenumeratę przedsiębiorca ma obowiązek podania łącznej ceny lub wynagrodzenia obejmującego wszystkie płatności za okres rozliczeniowy, a także wszystkich kosztów, które konsument jest zobowiązany ponieść. Powód nie udowodnił, aby powyższe obowiązki zostały spełnione. Okolicznością akcentowaną przez przedstawiciela poprzednika prawnego powoda przy zawarciu tej umowy było wyłącznie to, że pozwany będzie miał na podstawie tej umowy stałe zaopatrzenie w gaz w butlach stalowych, co było dla pozwanego istotne, biorąc pod uwagę jego ówczesne potrzeby w zakresie zużycia gazu w swoim gospodarstwie domowym. Przedstawiciel tej firmy nie wyjaśnił pozwanemu zapisów przedmiotowej umowy pod kątem licznych obciążeń pozwanego, które wynikały z jej zapisów. W szczególności nie został omówiony i wyjaśniony § 9 tej umowy, na podstawie którego powód dochodzi roszczenia w tej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że zachodzi tu nierówność stron pod względem ich pozycji w obrocie prawnym. Powód jest przedsiębiorcą, od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu gazem w butlach. Natomiast pozwany jest osobą fizyczną, nie mającą żadnego doświadczenia i podstawowej wiedzy w zakresie zawierania umów. Pozycja pozwanego jest niewątpliwie znacznie słabsza w relacji prawnej z powodem i, w ocenie Sadu, została ona wykorzystana do zawarcia umowy na warunkach niekorzystnych dla M. S. . Niewątpliwie za brak podstawowej staranności ze strony pozwanej należy uznać to, że nie przeczytał on postanowień tej umowy przed jej podpisaniem. Jednakże skoro omówienie warunków tej umowy odbywało się w trakcie rozmowy z przedstawicielem powoda, który nakreślił korzyści, jakie będą wynikały z tej umowy dla pozwanego, to należy uznać, że przedmiotem tego omówienia winny być również obowiązki, jakie będą ciążyły na pozwanym na podstawie zawartej przez strony umowy, co jak wynika z ustaleń Sądu, nie miało miejsca. Zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 1 umowy odbiorca jest zobowiązany co najmniej raz na miesiąc do wymiany każdej butli dostarczonej mu przez Dystrybutora na kolejną butlę napełnioną gazem przez Dystrybutora albo do zwrotu sprawnej, pustej butli na gaz w terminie miesiąca od dnia jej wydania odbiorcy przez Dystrybutora”. Natomiast § 9 pkt 3 określa, że w wypadku nie dokonania wymiany ani nie zwrócenia butli w terminie określonym w par. 9 pkt 1 Dystrybutor naliczy Odbiorcy dodatkową opłatę za korzystanie z każdej butli w wysokości 1 złotych netto za każdą butlę za każdy dzień. Sąd nie podziela zarzutu pozwanej, że ta regulacja stanowi karę umowną. Zapisy umowy odrębnie regulują kary umowne i obciążenia o innym charakterze. Powyższe postanowienie umowne przewiduje opłatę dodatkową za korzystanie przez odbiorcę z butli z przekroczeniem miesięcznego terminu przewidzianego w umowie na wymianę butli. Jest to gwarancja finansowej rekompensaty dla dystrybutora za niemożność korzystania z butli i utratę zarobku. Nie mniej jednak, słusznie pozwany podnosi wobec tej regulacji umownej zarzut zastosowania klauzuli niedozwolonej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, warunkujące dokonanie kontroli abstrakcyjnej wzorca umownego stosowanego przez przedsiębiorcę w obrocie z konsumentami, wskazane w art. 385 1 § 1 k.c. Rażące naruszenie interesów konsumenta w kontekście art. 385 1 § 1 k.c. należy rozumieć jako nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym. Natomiast działanie wbrew dobrym obyczajom (w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego) oznacza tworzenie przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową stron takiego stosunku. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż spełnione zostały te dwie przesłanki uznania postanowienia umownego za niedozwolone, gdyż zakwestionowane postanowienie, zawarte w stosowanym przez pozwanego wzorcu umowy nie było uzgadniane indywidualnie, zaś wzorzec stosowany był przy zawieraniu umowy z konsumentem. Nie ulega też wątpliwości, że kwestionowane postanowienie nie dotyczy głównych świadczeń stron wynikających z zawarcia umowy, reguluje ono bowiem jedynie sytuację, w której dystrybutor ma obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty za posiadanie butli. Postanowienie zakwestionowane przez pozwanego jest więc postanowieniem dodatkowym, podlegającym ocenie w świetle przepisów art. 385 1 k.c. Nałożenie zaś na konsumenta obowiązku zapłaty dodatkowych kosztów związanych z nieterminowym zwrotem butli, w sytuacji gdy nie było ustalonego harmonogramu wizyt przedstawiciela dystrybutora u pozwanego w celu odbioru butli, terminy te nie były też w żaden sposób na bieżąco uzgadniane z pozwanym, powoduje nieuzasadnione przerzucenie na konsumenta ryzyka związanego z prowadzeniem działalności w postaci świadczonych usług. Przedmiotowy zapis stwarza po stronie dystrybutora możliwość generowania korzyści finansowych na skutek utrzymywania takiego stanu rzeczy, gdy butle w dalszym ciągu pozostają u pozwanego, powód zaś w dowolnych terminach wystawia dowody dostawy z adnotacjami o braku kontaktu z pozwanym. Utrzymywanie przez pozwanego tego stanu rzeczy przez okres niespełna 3 lat (do granicy przedawnienia tych roszczeń) jest ewidentnym działaniem powoda wbrew dobrym obyczajom i stanowi odstępstwo od zasady uczciwego wyważenia praw i obowiązków stron umowy. Zauważyć należy, iż powód nigdy nie wezwał pozwanego do zapłaty cząstkowych należności, naliczanych na podstawie § 9 pkt 3 umowy, oczekiwał zaś do momentu aż należności z tego tytułu osiągnęły kwotę 12.942 zł. Powód nie wypowiedział również pozwanemu przedmiotowej umowy z powodu braku realizacji postanowień umowy w zakresie zasad wymiany butli, tak aby zabezpieczyć należycie swój interes co do możliwości bieżącego obrotu tymi butlami. Powód godził się na to, aby butle pozostawały u pozwanego przez długi okres, oczekując z tego powodu konkretnego zysku w postaci opłaty dodatkowej. Trudno oprzeć się wrażeniu, że taki model działania miał na celu uczynienie źródła dochodu z utrzymywania takiej sytuacji w celu uzyskania zagwarantowanej umową opłaty dodatkowej. Należy również zauważyć, iż mimo zawarcia w dniu 6 grudnia 2019 roku umowy spółki komandytowej Spółki (...) Sp. z o.o Sp. k. w E. , do której A. P. (1) wniósł wkład niepieniężny do w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa (...) . A. P. (2) w postaci m.in. prawa z niniejszej umowy, w dalszym ciągu dowody dostawy butli, były wystawiane przez podmiot (...) . A. P. (2) . Sytuacja taka trwała przez okres ponad roku w okresie od 6.12.2019 roku do 13.01.2021 r. (26 dowodów dostawy) i powodowała dezinformację pozwanego jako konsumenta, który do czasu wypowiedzenia umowy przez pozwanego nie miał wiedzy o tym, że nastąpiło przekształcenie po stronie powodowej i od niespełna 3 lat stroną tej umowy jest powodowa Spółka. To ograniczało również możliwości pozwanego w zakresie skutecznego dążenia do rozwiązania umowy. Pozwany wielokrotnie telefonicznie zwracał się do pracowników powoda z prośbą o zabranie klatki z butlami, nie było zaś po stronie powoda zainteresowania takim rozwiązaniem. Pracownicy powoda zwracali jedynie przy tej okazji na inny obowiązek pozwanego wynikający z umowy, a mianowicie dostarczenia przez niego na swój koszt tego sprzętu powodowi (§ 3 pkt 3 umowy). Z tych względów, uznając że § 9 pkt 3 umowy nie wiąże pozwanego, Sąd oddalił powództwo o zasądzenie dochodzonej pozwem opłaty dodatkowej wraz żądanymi odsetkami za opóźnienie. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. art. 98 §1 i § 1 1 k.p.c. w zw. z § 2 i w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2023 r., poz.1935). Z tych względów i na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.