I C 169/16

Powód M. S. wniósł pozew o zobowiązanie pozwanego B. S. do przeniesienia na niego własności części nieruchomości o łącznym obszarze 33 m², znajdującej się pod budynkiem wzniesionym przez powoda oraz stanowiącej dojście do tego budynku. Powód domagał się tego za wynagrodzeniem w kwocie 8 250,00 zł, powołując się na art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego. Uzasadniał, że wspólnie z innymi osobami (w tym pozwanym) podjęli decyzję o budowie budynku usługowo-handlowego na sąsiadujących nieruchomościach. Budowa została sfinansowana głównie przez powoda i jego ojca, a budynek częściowo znalazł się na gruncie pozwanego. Powód twierdził, że jest samoistnym posiadaczem w dobrej wierze. Sąd Rejonowy w Brzesku oddalił powództwo. Sąd ustalił, że strony zawarły ustną umowę spółki cywilnej w celu wspólnej budowy, ale pozwany wycofał się z inwestycji z powodu braku środków, zezwalając jednocześnie na przekroczenie granicy jego nieruchomości. Sąd uznał, że powód był jedynie posiadaczem zależnym nieruchomości pozwanego, działającym za jego zezwoleniem, a nie posiadaczem samoistnym. Ponadto, sąd stwierdził, że powód działał w złej wierze, ponieważ miał świadomość, że nie jest właścicielem zajętej części gruntu i nie miał obietnicy przeniesienia własności. Brak było również przesłanki znacznej wartości budynku w stosunku do wartości zajętej działki, która uzasadniałaby roszczenie z art. 231 § 1 kc. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo i wzajemnie zniósł koszty procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający