I C 164/25

Sygn. akt I C 164/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Anna Gajewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 roku sprawy z powództwa (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko R. K. o zapłatę o r z e k a : I. Zasądza od pozwanego R. K. na rzecz powoda (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 17 765,54 zł (siedemnaści tysięcy siedemset sześćdziesiąt pięć złotych 54/100) wraz odsetkami umownymi liczonymi według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 16 039,33 zł od dnia 13.11.2024r. do dnia zapłaty. II. Zasądza od pozwanego R. K. na rzecz powoda (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 4 617zł (cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. sędzia Anna Gajewska Sygn. akt I C 164/25 UZASADNIENIE (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wytoczyła powództwo przeciwko R. K. o zapłatę kwoty 17 765,54 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od kwoty 16 039,33 złotych od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. od dnia 13 listopada 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 28 marca 2019 roku zawarła z pozwanym umowę nr (...) o wydanie i używanie karty kredytowej (...) S.A. , która została zaewidencjonowana na rachunku bankowym o numerze (...) . Na podstawie tej umowy Bank przyznał pozwanemu limit kredytowy wynoszący 8 000 złotych. Spłata zadłużenia odnawiała wysokość dostępnych środków w ramach limitu kredytowego. Kwota zadłużenia oprocentowana była w stosunku rocznym, według zmiennej stopy procentowej. W dniu zawarcia umowy stopa oprocentowania limitu kredytowego wynosiła 10 % w stosunku rocznym. W przypadku niespłacenia przez kredytobiorcę części lub całości raty, należność z tego tytułu stawała się zadłużeniem przeterminowanym, od którego powódce należne były odsetki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy i była automatycznie przedłużana na kolejne okresy 12 miesięcy jeżeli posiadacz karty nie wypowiedział umowy. Powódka wskazała, że w dniu 8 grudnia 2023 roku strony ww. umowy zawarły ugodę, w której stwierdziły, że stan zadłużenia z tytułu umowy nr (...) , na dzień 15 listopada 2023 roku, wynosił 16 900,14 złotych, w tym z tytułu kapitału 16 344,50 złote. Powyższa kwota zadłużenia została objęta ugodą i stanowiła całkowitą kwotę kredytu. Pozwany zobowiązał się spłacić kredyt - wraz z odsetkami naliczonymi za okres od 15 listopada 2023 roku do dnia wejścia w życie ugody i dalszymi odsetkami naliczanymi zgodnie z dotychczas obowiązującymi zasadami naliczania odsetek – w 82 miesięcznych ratach zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną część umowy. Całkowita kwota do zapłaty wyniosła 23 960,32 złotych. W związku z zaprzestaniem przez pozwanego terminowego regulowania zobowiązań wynikających z ww. ugody, powódka poinformowała pozwanego o istniejącym zadłużeniu oraz o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a także przypominając o konieczności zapłaty wymagalnego zadłużenia w terminie 14 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy. Korespondencja została wysłana do pozwanego na adres wskazany w ugodzie, który był tożsamy z adresem wskazanym w umowie z 28 marca 2019 roku. W związku z brakiem spłaty zadłużenia wymagalnego, powódka wypowiedziała pozwanemu umowę ugody pismem z dnia 8 lipca 2024 roku, z zachowaniem 2-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Na dzień sporządzenia tego pisma, zadłużenie pozwanego wynosiło 17 130,23 złotych, w tym kapitał w kwocie 16 039,33 złotych. Pismo zawierające oświadczenie powódki o wypowiedzeniu umowy ugody zostało wysłane pozwanemu na adres wskazany w ugodzie i skutecznie doręczone pozwanemu w dniu 15 lipca 2024 roku. Wraz z upływem okresu wypowiedzenia, całe zadłużenie stało się zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, od którego naliczane są maksymalne odsetki za opóźnienie. W dniu 13 listopada 2024 roku powódka wystąpiła przeciwko pozwanemu z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Zadłużenie pozwanego względem powódki wynikające z przedmiotowej umowy wynosi 17 765,54 złotych, na którą to kwotę składają się:  kwota 16 039,33 złotych – z tytułu niespłaconego kapitału,  kwota 1 726,21 złotych – z tytułu skapitalizowanych odsetek umownych naliczonych od niespłaconego kapitału do dnia 12 listopada 2024 roku. Pozwany R. K. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej. Pozwany zakwestionował roszczenie powódki zarówno co do zasady, jak i co do wysokości i podniósł:  zarzut braku legitymacji procesowej czynnej – z uwagi na brak w aktach sprawy pełnomocnictw do reprezentowania powódki udzielonych osobom, które podpisały się pod zawartą z pozwanym umową z dnia 28.03.2019 r. i ugodą z dnia 08.12.2023 r.,  zarzut nieudowodnienia roszczenia,  zarzut niewymagalności roszczenia,  zarzut nie dokonania przez powódkę oceny zdolności kredytowej pozwanego. Sąd Rejonowy ustalił, co następuje: W dniu 28 marca 2019 roku pomiędzy (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. (dalej: Bank), a R. K. (dalej: posiadacz karty) zawarta została umowa nr (...) o wydanie i używanie karty kredytowej (...) S.A. , która została zaewidencjonowana na rachunku bankowym o numerze (...) . W ramach ww. umowy, Bank zobowiązał się do wydania posiadaczowi karty, karty kredytowej (...) S.A. oraz do rozliczania transakcji dokonanych przy użyciu karty. Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy i była automatycznie przedłużana na kolejne okresy 12 miesięcy jeżeli posiadacz karty nie wypowie umowy. Bank przyznał posiadaczowi karty limit kredytowy w wysokości wynoszącej w dniu zawarcia umowy 8 000 złotych, a od kwietnia 2019 roku wynosił – na pisemny wniosek posiadacza karty – 17 000 złotych, z którego to limitu korzystał posiadacz karty lub użytkownik karty, dokonując transakcji kartą. Kwota zadłużenia (limit kredytowy) oprocentowana była w stosunku rocznym według zmiennej stopy procentowej. W dniu zawarcia umowy stopa procentowa limitu kredytowego wynosiła 10% w stosunku rocznym. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 14,92 %. Całkowity koszt limitu kredytowego wynosił 624,73 złote, a całkowita kwota do zapłaty przez pozwanego wynosiła 8 624,73 złote. W przypadku niespłacenia przez posiadacza karty części lub całości raty, należność z tego tytułu stawała się zadłużeniem przeterminowanym, od którego Bankowi należały się odsetki w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie. Zgodnie z umową, posiadacz karty zobowiązany był do uiszczania co miesiąc na rzecz Banku co najmniej minimalnej kwoty do zapłaty, wskazanej w wystawianym przez Bank zestawieniu transakcji płatniczych (zestawienie operacji), w terminie oraz na rachunek wskazany w tymże zestawieniu. Spłatę uznawano za dokonaną z chwilą zaewidencjonowania jej na rachunku. W przypadku braku spłaty minimalnej kwoty do zapłaty, Bank uprawniony został do podejmowania czynności wobec posiadacza karty mających na celu odzyskanie należności (wysyłanie wiadomości sms, rozmowy telefoniczne, wysyłanie monitów listownych i e-mailowych, przeprowadzanie wizyt). Nadto, w przypadku braku spłaty minimalnej kwoty do zapłaty, Bank miał umożliwić posiadaczowi karty złożenie wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W przypadku niedotrzymania przez posiadacza karty zobowiązań dotyczących warunków udzielenia limitu kredytowego określonych w umowie, Bank mógł wypowiedzieć umowę. Okres wypowiedzenia strony ustaliły na 2 miesiące, liczone od dnia doręczenia posiadaczowi karty oświadczenia Banku o wypowiedzeniu umowy. Od dnia następującego po upływie terminu wypowiedzenia umowy, Bank uprawniony był do pobierania od całości zadłużenia odsetek maksymalnych za opóźnienie. Pod treścią umowy złożony został własnoręczny podpis R. K. . R. K. przystąpił do dokonywania transakcji kartą kredytową i do końca lutego 2023 roku spłacał zadłużenie w limicie kredytowym zgodnie z otrzymywanymi od Banku zestawieniami operacji. Od marca 2023 roku zaczęły się problemy z terminową spłatą zadłużenia. (dowód: umowa nr (...) k. 12-18; wniosek o zmianę limitu kredytowego k. 105-107; zestawienie operacji oraz zestawienie opłat i odsetek k. 34-48; historia operacji na kontrakcie kredytowym k. 32-33) W dniu 8 grudnia 2023 roku pomiędzy (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. , a R. K. została zawarta ugoda, której przedmiotem było określenie nowych warunków spłaty zadłużenia z tytułu ww. umowy nr (...) o wydanie i używanie karty kredytowej (...) S.A. W treści ugody strony stwierdziły, że stan zadłużenia z tytułu umowy nr (...) , na dzień 15 listopada 2023 roku, wynosi 16 900,14 złotych, w tym z tytułu kapitału 16 344,50 złote. Powyższa kwota zadłużenia została objęta ugodą i stanowiła całkowitą kwotę kredytu. Pozwany zobowiązał się spłacić kredyt - wraz z odsetkami naliczonymi za okres od 15 listopada 2023 roku do dnia wejścia w życie ugody i dalszymi odsetkami naliczanymi zgodnie z dotychczas obowiązującymi zasadami naliczania odsetek – w 82 miesięcznych ratach zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną część umowy. Całkowita kwota do zapłaty wyniosła 23 960,32 złotych. Pod treścią ww. ugody złożony został własnoręczny podpis R. K. . (dowód: ugoda k. 19-23; informacja dotycząca umowy restrukturyzacyjnej k. 24-26) R. K. przystąpił do spłaty zadłużenia lecz ostatecznie nie dotrzymał zobowiązań określonych w ww. ugodzie. Pismem z dnia 13 maja 2024 roku Bank wezwał R. K. do zapłaty zaległości wynoszącej 547,92 złotych w terminie 14 dni roboczych, liczonych od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Jednocześnie Bank poinformował o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania tego pisma. Pismo powyższe, nadane przesyłką poleconą, zostało doręczone R. K. w dniu 20 maja 2024 roku na adres zamieszkania wskazany w umowie. Zakreślony przez Bank termin upłynął bezskutecznie, wobec czego pismem z dnia 8 lipca 2024 roku Bank wypowiedział określone w ugodzie warunki spłaty zadłużenia wynikającego z umowy o wydanie i używanie karty kredytowej, z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia liczonego od dnia następującego po dniu otrzymania tegoż pisma przez R. K. . Pismo zawierające oświadczenie Banku o wypowiedzeniu umowy, nadane przesyłką poleconą, zostało doręczone R. K. w dniu 15 lipca 2024 roku na adres zamieszkania wskazany w umowie. W dniu 13 listopada 2024 roku Bank wystąpił przeciwko R. K. z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Postępowanie zostało umorzone wskutek wniesienia przez pozwanego sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w tym postępowaniu. (dowód: zestawienie operacji oraz zestawienie opłat i odsetek k. 34-48; historia operacji na kontrakcie kredytowym k. 32-33; wezwanie do zapłaty wraz z dowodem doręczenia k. 112-113; wypowiedzenie umowy wraz z zpo k. 27-28; wydruk akt z EPU k. 50-55) Na dzień 13 listopada 2024 roku zadłużenie R. K. z tytułu zawartej w dniu 8 grudnia 2024 roku ugody określającej warunki spłaty zadłużenia wynikającego z umowy o wydanie i używanie karty kredytowej (...) S.A. nr (...) , wynosiło 17 765,54 złotych, w tym:  kwota 16 039,33 złotych – z tytułu niespłaconego kapitału,  kwota 1 726,21 złotych – z tytułu skapitalizowanych odsetek umownych naliczonych od niespłaconego kapitału do dnia 12 listopada 2024 roku. (dowód: wyciąg z ksiąg bankowych k. 30) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości. Stan faktyczny w sprawie ustalony został na podstawie znajdujących się w aktach sprawy i powołanych wyżej dowodów z dokumentów, których autentyczność i merytoryczna zawartość nie budziła wątpliwości Sądu. Dowody te stanowiły, zdaniem Sądu, dostateczną podstawę do wyprowadzenia ustaleń faktycznych zgodnych z twierdzeniami pozwu. Podkreślić należy, iż pozwany ograniczył swoje stanowisko procesowe wyłącznie do negowania żądania pozwu, nie wykazując żadnej inicjatywy dowodowej. Brak było jednocześnie podstaw do uznania dowodów z dokumentów przedłożonych przez powódkę wraz z repliką za spóźnione, albowiem ich uwzględnienie w żaden sposób nie przyczyniło się do przedłużenia postępowania, a co bardziej istotne – potrzeba ich powołania wyniknęła dopiero w związku z zarzutami podniesionymi przez pozwanego w odpowiedzi na pozew. Zdaniem Sądu, wszystkie podniesione przez stronę pozwaną zarzuty, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznać należało za chybione. Umowa o wydanie i używanie karty kredytowej zasadniczo jest regulowana w przepisach art. 720-724 k.c. , a także znajdują do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim na mocy art. 3 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, a nadto przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe . Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim , przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Ponadto zgodnie z treścią art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1646), przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim , w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 69 ust. 1 cytowanej ustawy Prawo bankowe , przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Z definicji kredytu można wysnuć wniosek, iż umowa ma charakter dwustronnie zobowiązujący, gdyż kredytodawca zobowiązany jest do udzielenia kredytu, a później uprawniony jest do otrzymania spłaty, natomiast kredytobiorca ma uprawnienie do otrzymania przedmiotu kredytu i obowiązany jest do późniejszej spłaty. W ocenie Sądu, przedłożone przez powódkę dokumenty w postaci: umowy o wydanie i używanie karty kredytowej oraz ugody – na których to dokumentach widnieje własnoręczny podpis pozwanego (okoliczność bezsporna) – dowodzą jednoznacznie, że między stronami doszło do zawarcia przedmiotowej umowy na wydanie i używanie karty kredytowej, a następnie do zawarcia ugody określającej warunki spłaty zadłużenia powstałego na podstawie umowy o wydanie i używanie karty kredytowej. Należy wskazać, iż pozwany nie kwestionował, iż to jego podpis znajduje się na przedmiotowej umowie i ugodzie, nie zgłaszając również w tym zakresie żadnych wniosków dowodowych. Sąd zaś nie powziął żadnych wątpliwości w tym zakresie. Z załączonej do akt sprawy historii operacji na kontrakcie kredytowym umowy (k. 32-33) i zestawień operacji na rachunku bankowym (k. 34-48) wprost wynika, że karta kredytowa została wydana pozwanemu, a umówiony limit kredytowy został przez powódkę przyznany i uruchomiony przez pozwanego. Dokumenty te dowodzą również, że pozwany przystąpił do spłaty limitu lecz nie wywiązał się w całości z warunków umowy, a następnie przystąpił do spłaty kredytu określonego w ugodzie lecz i w tym przypadku nie wywiązał się w całości z umowy, zaprzestając spłaty zadłużenia. Należy w tym miejscu podkreślić, że dokonywanie przez pozwanego spłat z tytułu przedmiotowej umowy o wydanie i używanie karty kredytowej przez okres wynoszący ponad 4 lata, a następnie z tytułu ugody przez okres wynoszący blisko pół roku (a zatem przystąpienie przez pozwanego do realizacji swoich zobowiązań wynikających z umowy) również - w ocenie Sądu - jednoznacznie potwierdza, iż środki objęte umową zostały zgodnie z nią przyznane pozwanemu i przez pozwanego wypłacone. Działaniem nieracjonalnym, nieznajdującym żadnego uzasadnienia byłoby dokonywanie przez kredytobiorcę spłat poszczególnych rat limitu kredytowego w sytuacji braku przyznania tych środków przez kredytodawcę i braku ich wypłacenia przez kredytobiorcę. Opóźnienie w spłacie uprawniało powódkę do naliczania od poszczególnych wymagalnych rat kredytu odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, co wprost wynika z treści ugody (§ 3 pkt 12 i § 11 pkt 1 i 2 ugody). Zaprzestanie spłaty kredytu i nieuregulowanie przez pozwanego zadłużenia przeterminowanego, stanowiło nic innego, jak niedotrzymanie warunków ugody i uprawniało powódkę do wypowiedzenia określonych w ugodzie warunków spłaty zadłużenia (§ 10 pkt 1 ugody). W ocenie Sądu, powodowy bank skutecznie dokonał wypowiedzenia ugody. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że powódka pismem z dnia 13 maja 2024 roku wezwała pozwanego do zapłaty wynikającej z ugody zaległości, istniejącej na dzień 13 maja 2024 roku, w terminie 14 dni roboczych od doręczenia pisma. W piśmie tym wskazano, że jest to ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy i poinformowano, że brak spłaty we wskazanym terminie i niezłożenie wniosku o restrukturyzację, skutkować będzie wypowiedzeniem umowy i koniecznością zwrotu całej kwoty zobowiązania. Pismo zawierało informację, że w ciągu 14 dni roboczych od otrzymania tego pisma pozwana może włożyć wniosek o restrukturyzację zaległości (k. 112-113). W związku z brakiem spłaty zadłużenia, pismem z dnia 8 lipca 2024 roku powódka wypowiedziała pozwanemu ugodę, wskazując okres wypowiedzenia, przyczynę wypowiedzenia, jak również zamieszczając informację, że w przypadku spłaty w okresie wypowiedzenia istniejącego zadłużenia wraz z odsetkami, a także rat naliczonych od wypowiedzenia do dnia spłaty, Bank odstąpi od wypowiedzenia umowy. Wypowiedzenie zawierało również informację, że w przypadku braku spłaty zadłużenia w ciągu okresu wypowiedzenia, pozwany będzie musiał natychmiast spłacić całe zobowiązanie wynikające z ugody, a wynoszące na dzień sporządzenia pisma 17 130,23 złotych. Wypowiedzenie zostało doręczone pozwanemu w dniu 15 lipca 2024 roku, więc jego 2-miesięczny okres upłynął z dniem 15 września 2024 roku. A zatem od dnia 16 września 2024 roku całe niespłacone zobowiązanie wynikające z ugody stało się wymagalne. Oba ww. pisma zostały doręczone na wskazany w ugodzie adres pozwanego (adres ten był tożsamy z adresem wskazanym przez pozwanego w umowie o wydanie i używanie karty kredytowej), pod którym doręczenia takie miały być dokonywane. Dokonując wypowiedzenia umowy strona powodowa uczyniła zadość w tym zakresie wszelkim postanowieniom zawartym w ugodzie z dnia 8 grudnia 2024 roku. Ponadto, z powyższego wynika również, iż powódka wykonała obowiązki ciążące na niej na podstawie art. 21a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którym w przypadku gdy konsument opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, kredytodawca wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin, nie krótszy niż 14 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia (ust. 1). W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, kredytodawca informuje konsumenta o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (ust. 2). Powódka wraz z pozwem przedstawiła wyciąg z ksiąg bankowych (...) S.A. z dnia 12 listopada 2024 roku, a także szczegółową historię rachunku dedykowanego do spłaty kredytu i zestawienia operacji, w których to wskazana została wysokość zadłużenia pozwanego. Dokumenty te nie mają mocy dokumentu urzędowego, jednakże status dokumentu prywatnego nie pozbawia ich mocy dowodowej i wiarygodności, zaś w niniejszej sprawie wyciąg ten, wraz z innymi dowodami z dokumentów, stanowił podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych zgodnych z twierdzeniami pozwu, zaś strona pozwana ograniczyła swoje stanowisko procesowe wyłącznie do ogólnego negowania żądania pozwu, nie przejawiając żadnej inicjatywy dowodowej, nie odnosząc się do dokonywanych spłat rat kredytu, nie wskazując w jakim zakresie wyliczenia co do zadłużenia dokonane przez powódkę są nieprawidłowe. W ocenie Sądu taka postawa pozostaje w sprzeczności z art. 3 k.p.c. Mając zaś na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należało przyjąć, że powódka, przedłożonymi do akt dokumentami, wykazała istnienie oraz wysokość ciążącego na pozwanym zobowiązania wynikającego z ugody zawartej w dniu 8 grudnia 2023 roku. Pozwany natomiast nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie podnoszonych przez siebie twierdzeń. Na uwzględnienie nie zasługiwały pozostałe zarzuty podnoszone przez pozwanego. Pozwany zakwestionował m.in. umocowanie osoby, która w imieniu banku podpisała umowę o wydanie i używanie karty kredytowej, jak również umocowanie osoby, która w imieniu banku podpisała ugodę. Zgodnie z art. 103 § 1 i 2 k.c. , jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu. W orzecznictwie wskazuje się, że w świetle powyższego przepisu kwestia istnienia lub braku należytego umocowania pracownika banku do zawarcia umowy kredytu nie powoduje nieważności umowy. Ważność umowy zawartej przez osobę występującą jako pełnomocnik, ale niemającą umocowania lub działającą poza zakresem umocowania, zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Nie jest zatem bezwzględnie nieważna, lecz jest dotknięta sankcją bezskuteczności zawieszonej – jej ważność jest uzależniona od potwierdzenia przez uprawnioną osobę. Osobą uprawnioną do potwierdzenia takiej umowy jest osoba, w której imieniu działał tzw. rzekomy pełnomocnik. Zatem ważność umowy z powołaniem się na brak umocowania lub przekroczenie granic umocowania przez pełnomocnika może kwestionować osoba, w której imieniu działał rzekomy pełnomocnik. Osoba, która zawarła umowę z rzekomym pełnomocnikiem, nie może na tej podstawie kwestionować ważności umowy. Wszak jej oświadczenie woli jest wiążące i powinna oczekiwać na potwierdzenie umowy przez drugą stronę, czyli wykorzystać możliwość z art. 103 § 2 k.c. , a nie powoływać się na nieważność umowy (por. np. wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. I C 352/23, LEX nr 3780442 czy też wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. I C 215/23, LEX nr 3781006). Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela powyższe stanowisko. Należy nadto wskazać, że powódka w żaden sposób nie kwestionowała czynności podjętych przez swojego pracownika, który w imieniu banku zawarł umowę nr (...) i ugodę, skoro wystąpił z pozwem o zapłatę należności z umowy i ugody tej wynikających, a zatem działając w przekonaniu, że umowa i ugoda ta zostały zawarte w sposób prawidłowy. Nie istniały zatem po jej stronie żadne wątpliwości co do umocowania osoby zawierającej w jej imieniu przedmiotową umowę i ugodę oraz tego, że pozwany pozostaje jej dłużnikiem, jak również wysokość tego zadłużenia i jego podstawa. Ponadto, powódka przedłożyła w tym zakresie stosowne pełnomocnictwa (k. 87-92). Pozwany podniósł ponadto zarzut nie dokonania przez powódkę oceny zdolności kredytowej pozwanego. Zarzut ten, w świetle przedłożonego przez powódkę do akt sprawy oświadczenia o sytuacji finansowej kredytobiorcy – złożonego i podpisanego w dniu 5 kwietnia 2019 roku przez R. K. – również uznać należało za chybiony. Sądowi z doświadczenia wiadomym jest, iż ocena zdolności kredytowej dokonywana jest przez Bank na podstawie informacji uzyskanych od klienta lub na podstawie informacji pozyskanych z odpowiednich baz danych lub zbiorów danych Banku. Przepis art. 70 Prawa bankowego kreuje po stronie banku obowiązek weryfikowania zdolności kredytowej. Obowiązek ten ma jednak charakter publicznoprawny, zaś jego należyte wykonanie kontrolują organy nadzoru finansowego. Norma ta nie zawiera natomiast żadnego odniesienia do sfery prawa prywatnego. Tym samym udzielenie przez bank kredytu osobie niemającej zdolności kredytowej nie wywołuje żadnych konsekwencji w aspekcie prywatnoprawnym tej umowy, w szczególności zaś nie ma wpływu na jej ważność. Nie może być uznane również za działanie w sposób bezprawny naruszające dobra osobiste osoby niemającej zdolności kredytowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 07.05.2014 r. w sprawie VI ACa 945/12, portal orzeczeń). W okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, powódka oceniła zdolność kredytową pozwanego w sposób umożliwiający zaciągnięcie przez niego zobowiązania u powódki. Należy zwrócić również uwagę, iż zarzuty podnoszone przez stronę pozwaną w niniejszej sprawie nie zostały niczym poparte, mają ogólny charakter i stanowią jedynie przyjętą taktykę procesową, polegającą na kwestionowaniu wszystkich możliwych aspektów związanych ze sprawą, w celu uniknięcia wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania. Zważywszy na powyższe, Sąd nie miał wątpliwości co do zasadności żądania pozwu. Strona powodowa wykazała istnienie zobowiązania i należycie udokumentowała jego wysokość, natomiast strona przeciwna nie przedstawiła dowodów pozwalających na zakwestionowanie powyższego. Oprócz należności głównej, strona powodowa miała także prawo dochodzić za czas opóźnienia odsetek, o których orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Powód domagał się naliczania odsetek od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym i żądanie to zasługiwało na uwzględnienie. Dlatego też na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz postanowień ugody z dnia 8 grudnia 2023 roku, Sąd orzekł, jak w punkcie I. wyroku. O obowiązku zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy, na podstawie art. 98 k.p.c. Ponieważ żądanie powódki zostało uwzględnione w całości, to stronie powodowej należy się zwrot niezbędnych kosztów poniesionych w celu dochodzenia praw wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia naliczanymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty ( art. 98 § 1 i 1 1 k.p.c. ). Koszty poniesione przez powódkę wyniosły 4 617 złotych i obejmowały: opłatę od pozwu w kwocie 1 000 złotych, opłatę za czynności radcy prawnego w kwocie 3 600 złotych ustaloną na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. sędzia Anna Gajewska