I C 1573/09

Sygn. akt I C 1573/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy Warszawa- Praga w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Gradowska - Okrój Protokolant: protokolant sądowy Paulina Zbrzeźniak Po rozpoznaniu w dniu 09 stycznia 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa T. C. przeciwko Miastu (...) W. , Wspólnocie Mieszkaniowej (...) w W. , J. L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) o zapłatę I. powództwo oddala; II. zasądza od T. C. na rzecz Miasta (...) W. , Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w W. oraz J. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) kwoty po 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł dla każdego z nich tytułem kosztów zastępstwa procesowego; III. zasądza od Skarbu Państwa- Prezesa Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie na rzecz adwokata M. C. prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) lok. (...) w W. kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł plus podatek VAT tytułem udziału w sprawie pełnomocnika z urzędu. Sygn. akt I C 1573/09 UZASADNIENIE W dniu 29 grudnia 2013 r. powódka T. C. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (postanowienie o ustanowieniu dla powódki adwokata z urzędu k. 59, informacja z Okręgowej Rady Adwokackiej k. 57) wniosła do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie pozew o odszkodowanie, zadośćuczynienie oraz ustalenie odpowiedzialności za mogące wystąpić w przyszłości zdarzenia, a także o rentę przeciwko Miastu (...) W. , Wspólnocie Mieszkaniowej (...) z siedzibą w W. oraz J. L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) . Powódka wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych na jej rzecz: 1. kwoty 1.000.000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z ustawowymi odsetkami liczonymi wobec Miasta (...) W. od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia zapłaty, a wobec pozostałych pozwanych od dnia 04 czerwca 2007 r. do dnia zapłaty; 2. renty w wysokości 2.000 zł miesięcznie z tytułu częściowej utraty przez powódkę zdolności do pracy zarobkowej, zwiększenia się jej potrzeb oraz zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość począwszy od stycznia 2010 r., płatnej do 10-go dnia każdego kolejnego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia świadczenia za którykolwiek miesiąc; 3. kwoty 84.000 zł tytułem skapitalizowanych do dnia wniesienia pozwu rent za okres od lipca 2006 r. do grudnia 2009 r. z tytułu częściowej utraty przez powódkę zdolności do pracy zarobkowej, zwiększenia jej potrzeb oraz zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 07 lipca 2006 r. do dnia zapłaty. Powódka wniosła również o ustalenie, że pozwani ponoszą solidarną odpowiedzialność za dalsze, nieujawnione do dnia wyrokowania następstwa zdarzenia, z którego powódka wywodzi swoje roszczenia (pozew k. 3 – 8) . W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 07 lipca 2006 r. przy próbie wprowadzenia wózka gospodarczego na klatkę schodową budynku przy ul. (...) , w którym zamieszkuje, doznała urazu gałki ocznej prawej skutkującego ostatecznie utratą wzroku w tym oku. Powódka zaznaczyła, iż doznała wspomnianego urazu przy próbie otwarcia jednego ze skrzydeł drzwi prowadzących do budynku przy ul. (...) . Powódka stwierdziła, iż do wypadku doszło w ten sposób, iż zasuwka znajdująca się przy drzwiach odsprężynowała silnie, w czasie próby otwarcia drzwi i uderzyła powódkę w prawe oko. T. C. podkreśliła, iż wielokrotnie zgłaszała dozorcy zły stan techniczny drzwi oraz potrzebę ich naprawy bowiem zły stan wejść i klatek schodowych w zamieszkanym przez nią budynku był notoryjny. Powódka podniosła, że pomimo, iż niezwłocznie udzielono jej pomocy medycznej nie udało się uratować wzroku w prawym oku. Podkreśliła ona również, że przed zdarzeniem widziała dobrze, bez potrzeby stosowania okularów. Powódka wskazała, iż trauma i stres związane ze zdarzeniem spowodowały ujawnienie się u powódki choroby P. . T. C. zaznaczyła także, iż stopień naruszenia sprawności jej organizmu uzasadnia konieczność stałej pomocy osób trzecich przy zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. W ocenie powódki bezspornym jest, że pozwani ponoszą odpowiedzialność za wypadek. Strona powodowa zaznaczyła bowiem, iż Miasto (...) W. jako następca prawny gminy W. - P. oraz osoba prawna przejmująca mienie tej i innych gmin odpowiada za wieloletnie zaniedbania w zakresie utrzymania budynku przy ul. (...) , w tym wymianę elementów stwarzających zagrożenie. Odpowiedzialność Wspólnoty Mieszkaniowej (...) wynika zdaniem powódki z brzmienia art. 6 i art. 17 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zgodnie, z którymi wspólnota mieszkaniowa ponosi pełną odpowiedzialność za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej. Zdaniem powódki odpowiedzialność pozwanego J. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) jest również bezsporna bowiem to jemu powierzono administrowanie nieruchomością zaś pozwany nie wykonał ciążących na nim obowiązków ze starannością wymaganą od profesjonalisty. Powódka podniosła, że rozmiar doznanej przez nią szkody (utrata wzroku, światłowstręt, choroba P. ), intensywne cierpienia, których doznała w następstwie wypadku (ból po wypadku oraz ból związany z zanikiem gałki ocznej), a także konieczność załatwiania wszelkich spraw z pomocą osób trzecich uzasadniają wysokość żądanego przez nią odszkodowania i zadośćuczynienia. Uzasadniając wysokość żądanej renty powódka wskazała, iż na skutek wypadku utraciła całkowicie zdolność do wykonywania prac zarobkowych o charakterze dorywczym, które przed wypadkiem wykonywała oraz że obrażenia, których doznała powodują daleko idące skutki w sferze zmniejszenia się jakości jej życia, a także skutkują utratą perspektyw na przyszłość. Pozwane Miasto (...) W. , reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo k. 105) wniosło o oddalenie żądania pozwu w całości (odpowiedź na pozew k. 103 – 104) . Strona pozwana podniosła, iż powódka nie podała co tak naprawdę było przyczyną uszkodzenia jej gałki ocznej. Strona pozwana zaznaczyła, iż nawet gdyby do wypadku doszło bez winy powódki, czy też jej przyczynienia się do szkody to w jej ocenie żądana przez powódkę kwota 1.000.000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia jest zdecydowanie wygórowana, podobnie jak żądanie renty w kwocie 2.000 zł. Strona pozwana wskazała również, że z dokumentacji medycznej powódki wynika, iż cierpiała ona na chorobę P. przed wypadkiem, a zatem wystąpienie tej choroby nie miało związku z wypadkiem, któremu uległa powódka. Pozwany J. L. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo k. 111) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych (odpowiedź na pozew k. 108 – 110) . Strona pozwana uzasadniając swoje stanowisko wskazała, iż kwestionuje okoliczności, które spowodowały szkodę po stronie powódki, kwestionując tym samym związek przyczynowy pomiędzy swoim działaniem a powstaniem szkody. Pozwany z ostrożności procesowej zakwestionował również wysokość poniesionej przez powódkę szkody, a co za tym idzie wysokość żądanego odszkodowania, zadośćuczynienia i renty. Pozwany zaznaczył, że w czasie przejmowania przez niego nieruchomości nie stwierdzono żadnych uszkodzeń w zakresie otworów okiennych, czy też występujących ostrych elementów wyposażenia budynku. Pozwany podkreślił przy tym, iż drzwi wejściowe do budynku nie były w ogóle zaopatrzone w górną zasuwkę, która była do nich umocowana na sprężynce, co zdaniem pozwanego oznacza, że zdarzenie które spowodowało szkodę nie było spowodowane wadliwym działaniem drzwi do budynku przy ul. (...) , lecz musiało mieć inny przebieg niż wskazała to powódka. Pozwana Wspólnota Mieszkaniowa (...) , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo k. 293) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o kwotę 51 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictw (odpowiedź na pozew k. 290 – 292) . W ocenie strony pozwanej powództwo jest niezasadne bowiem powódka nie udowodniła, że doznała uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach przez nią wskazanych. Strona pozwana zaznaczyła, iż w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu dowodowym nie ujawniono żadnego dowodu, który pozwalałby sądowi na stwierdzenie występowania adekwatnego związku przyczynowego i przypisanie odpowiedzialności pozwanym. Ostatecznie na rozprawie w dniu 09 stycznia 2014 r. powódka podtrzymała swoje stanowisko zawarte w pozwie, jednocześnie pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie na swoją rzecz nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego świadczonego z urzędu. Pozwani również podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska (protokół rozprawy k. 321 – 322) . Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 07 lipca 2006 r. około godziny 23:00 powódka T. C. wracała z pracy do swojego miejsca zamieszkania. Powódka prowadziła w tym czasie działalność polegającą na sprzedaży bielizny. Pracę tą wykonywała w przejściu podziemnym na Dworcu Wileńskim, gdzie znajdowało się jej stoisko handlowe. Miejscem zamieszkania powódki było i jest mieszkanie znajdujące się w kamienicy położonej w W. przy ul. (...) (dowody: akta śledztwa k. 7 – 8, przesłuchanie powódki k. 301, zeznania świadka P. K. k. 222, zeznania świadka K. M. k. 224, dowód z zeznań świadka M. J. k. 245 ). Wracając do domu, powódka miała ze sobą wózek bagażowy z przymocowaną do niego torbą, w której znajdował się niesprzedany towar. Wózek należący do powódki ma wysokość 91 cm oraz szerokość 55 cm. Torba nie była przymocowana do wózka na stałe. Powódka przymocowywała ją do wózka sprężyną do bagażu po to by przewożony przez nią bagaż nie spadł w czasie jazdy (dowody: 2 zdjęcia wózka powódki k. 274, przesłuchanie powódki k. 301 – 302, zeznania świadka P. K. k. 222 – 223, zeznania świadka K. M. k. 225, zeznania świadka W. G. k. 254, dowód z zeznań świadka M. J. k. 245). Powódka chcąc wejść na klatkę schodową prowadzącą do jej mieszkania musiała przejść przez dwuskrzydłowe drewniane drzwi. Szerokość przedmiotowych drzwi wynosiła 130 cm, przy czym każde ze skrzydeł miało tą samą szerokość – 65 cm. W czasie gdy powódka wchodziła na klatkę schodową otwarte było tylko jedno ze skrzydeł. Otwarcie drugiej części drzwi wymagało użycia znacznej siły, bowiem zasuwki służące do ich otwierania przesuwały się z trudem. Drzwi były zamykane przy pomocy wspomnianych zasuwek znajdujących się na środku drzwi, w ich dolnej i górnej części. Gdy chciało się otworzyć drzwi dolną zasuwkę należało unieść do góry natomiast górną zasuwkę należało opuścić w dół. Zasuwki były przymocowane do drzwi przy pomocy gwoździ. Górna zasuwka znajdowała się na wysokości około 2 metrów. Dodatkowo do drzwi zamontowana była sprężyna dociskowa (powrotna), która miała służyć temu, by drzwi same się zamykały po ich otwarciu oraz by nie trzaskały. Nie była ona połączona z zasuwką, umieszczono ją w innej części drzwi przy ich framudze. Sprężyna w czasie użytkowania zużyła się jednak mocno tak, iż przestała spełniać swoją funkcję, gdyż była mocno rozciągnięta i nie stawiała żadnego oporu. Została ona zdemontowana przed lipcem 2006 r. Drzwi były stare, nie wymieniano ich od wielu lat. Na co dzień otwarta była tylko jedna część drzwi prowadząca na klatkę schodową, zaś drugą mieszkańcy kamienicy otwierali wtedy gdy, zaistniała taka konieczność. Obecnie w budynku przy ul. (...) nie ma już opisywanych powyżej drzwi. Zostały one wymienione wkrótce po wydarzeniach z dnia 07 lipca 2006 r. przez M. Ś. , lokatorkę jednego mieszkań przy ul. (...) . Była to samodzielna inicjatywa mieszkanki kamienicy podyktowana stanem technicznym drzwi (trudnością w ich otwieraniu i zamykaniu) oraz ich nieestetycznym wyglądem. M. Ś. sfinansowała wymianę drzwi z własnych środków (dowody: dokumentacja projektowa budynku k. 210, 4 zdjęcia drzwi z budynku przy ul. (...) k. 251, zdjęcia drzwi po wypadku k. 19 – 22, zeznania świadka B. D. k. 242 – 243, zeznania świadka K. P. k. 219 – 221, zeznania świadka W. G. k. 253 – 254, zeznania świadka M. Ś. k. 243 – 244, zeznania świadka P. K. k. 222 – 223, zeznania świadka M. J. k. 244 – 245, zeznania świadka S. J. k. 246, zeznania świadka K. S. (1) k. 247, przesłuchanie J. L. k. 304, przesłuchanie K. J. k. 305 – 306). W czasie przechodzenia przez wspomniane drzwi, powódka została uderzona w prawe oko. Uderzenie spowodowało pęknięcie gałki ocznej z wypadnięciem tęczówki. W momencie gdy powódka doznała tego urazu była sama. Nie było z nią żadnych osób, które widziałyby to w jaki sposób doszło do wypadku. Bezpośrednio po zdarzeniu, powódka odczuwała silny ból, mocno krwawiła i nie widziała niczego na prawe oko. Wyszła przed klatkę schodową i idąc przy ścianie budynku wzywała pomocy. Wtedy podeszło do niej dwóch mężczyzn, stojących nieopodal w bramie budynku przy ul. (...) . Byli to A. P. i K. K. (1) . Powódka powiedziała mężczyznom, iż „jakaś sprężyna wybiła jej prawe oko”. Zobaczyli oni, że powódka silnie krwawi a z jej prawego oczodołu zwisa gałka oczna. Widząc to mężczyźni wezwali pogotowie. Zespół pogotowia ratunkowego pojawił się na miejscu zdarzenia o godzinie 23.30 i natychmiast przewiózł powódkę do Wojewódzkiego Szpitala (...) na odział okulistyczny. Powódka została przyjęta do szpitala w trybie ostrego dyżuru. W czasie wywiadu lekarskiego bezpośrednio po przyjęciu powódka powiedziała, iż doznała urazu prawego oka sprężyną od bagażu (oryginalny zapis z historii choroby powódki: „07.07 godz 23:00 doznała urazu sprężyną do bagażu oka prawego” – k. 45 akt śledztwa). W trybie ostrym przeprowadzono u powódki zabieg polegający na zeszyciu rany perforującej rogówki, twardówki z odprowadzeniem wypadającej tęczówki. Powódka przebywała w Szpitalu (...) w okresie od 9 lipca 2006 r. do 18 lipca 2006 r. W późniejszym okresie powódka chodziła do szpitala na zmianę opatrunku (dowody: karta zlecenia wyjazdu pogotowia k. 9 – 10, karta informacyjna k. 11, sprawozdanie sądowo-lekarskie wraz z opinią k. 213 – 217, przesłuchanie powódki k. 302, zeznanie świadka K. K. (1) k. 184 – 185, zeznanie świadka A. P. k. 185, akta śledztwa k. 7 – 8, k. 11 – 27, k. 31, k. 40 – 60). W czasie badań przeprowadzonych u powódki po przyjęciu do szpitala rozpoznano u niej zaćmę oka lewego, oraz zespół (...) . Nasilenie objawów choroby w postaci drżenia wystąpiło u powódki od 08 lipca 2006 r., a więc tuż po wypadku. Z zachowanej historii choroby powódki wynika, iż rana rogówki i twardówki goiła się prawidłowo. Mimo prawidłowo przeprowadzonego zabiegu operacyjnego, powódka utraciła wzrok w prawym oku, zaczęła też odczuwać światłowstręt, jej prawe oko łzawiło. W dniu 07 listopada 2006 r. powódka została skierowana na Oddział Okulistyczny na operację usunięcie prawej gałki ocznej. Przed zdarzeniem powódka widziała dobrze, bez okularów. Obecnie zarówno prawe jak i lewe oko powódki jest bardzo wrażliwe na światło dzienne. Tam gdzie powódka przebywa musi być ciemno, ma ona światłowstręt. U powódki stwierdzono również bolesny zanik gałki ocznej prawej będący skutkiem doznanego przez nią urazu. Prawa gałka oczna powódki jest zadrażniona z widocznym bielmem rogówki i jej zmniejszeniem, co stanowi niebezpieczeństwo zarówno dla lewego oka powódki jak i oka zanikowego, w związku z czym prawa gałka oczna powinna być usunięta (dowody: historia choroby k. 12 – 16, historia choroby k. 17 – 18, sprawozdanie sądowo-lekarskie wraz z opinią k. 213 – 217, akta śledztwa k. 7 – 8, k. 11 – 27, k. 31, k. 44 – 60). W dniu 10 listopada 2006 r. lekarz orzecznik ZUS wydał orzeczenie stwierdzające, iż powódka jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, bowiem stopień naruszenia sprawności organizmu powódki uzasadnia konieczność stałej pomocy i opieki osób drugich przy zaspokajaniu potrzeb życiowych. Powódka od czasu wypadku musi korzystać z opieki innych osób przy najprostszych codziennych czynnościach takich jak robienie zakupów, sprzątanie czy gotowanie. Pomoc tę świadczą m.in. jej syn P. K. , który zamieszkuje wspólnie z matką oraz znajoma powódki J. P. . Przed wypadkiem powódka nie wymagała takiej pomocy. W następstwie wypadku pogorszyła się również sytuacja finansowa powódki. Powódka obecnie nie jest w stanie prowadzić wcześniejszej działalności zarobkowej. Po wypadku, zwiększyły się również potrzeby finansowe powódki w związku z koniecznością zakupu licznych lekarstw. Jedynym źródłem dochodu powódki jest obecnie emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, której wysokość wynosiła w marcu 2008 r. 584,14 zł miesięcznie. Powódka musi korzystać z pomocy finansowej swoich synów, którzy przekazują matce niewielkie kwoty pieniędzy. Dodatkowo powódka zaciągnęła trzy kredyty bankowe na zaspokojenie swoich bieżących potrzeb. Powódka aktualnie nie jest w stanie na bieżąco regulować swoich zobowiązań. Ma ona zaległości czynszowe jak również nie dokonała spłaty zaciągniętych przez siebie kredytów. W czasie gdy powódka wykonywała działalność handlową posiadała środki finansowe na pokrycie swoich bieżących potrzeb (dowody: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS K. 28, decyzja o waloryzacji renty k. 30 – 31, wezwanie do zapłaty k. 45 – 46, dokumenty obrazujące zadłużenie powódki k. 47 – 49, zaświadczenie k. 53, faktury za leki k. 138 – 144, k. 147 – 149, recepty k. 145 – 146, zlecenie zaopatrzenia w epiprotezę k. 150, zeznania świadka P. K. k. 221 – 222, zeznania świadka J. P. k. 223, zeznania świadka K. M. k. 224 – 225, zeznania świadka K. S. (2) k. 187). W dniu 28 października 2008 r. powódka złożyła do Prokuratury Rejonowej dla Dzielnicy P. w W. wniosek o wyciągnięcie konsekwencji wobec osób, które niedopełniały obowiązku gospodarowania posesją przy ul. (...) . W dniu 31 października 2008 r. wydane zostało postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie nieumyślnego spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu na szkodę powódki T. C. . W toku postępowania przygotowawczego m.in. przesłuchano świadków, zgromadzono dokumentację medyczną powódki oraz wykonano sprawozdanie sądowo – lekarskie wraz z opinią biegłych z Zakładu Medycyny Sądowej w B. . Postanowieniem z dnia 17 marca 2010 r. śledztwo zostało umorzone wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (dowody: akta śledztwa k. 1 – 3, k. 4, k. 250 – 254). Budynek przy ul. (...) w W. został wybudowany ponad 120 lat temu. Do 01 maja 2006 r. był on administrowany i zarządzany przez Zakład (...) w D. P. m.st. W. . Po tej dacie budynek jest administrowany przez firmę (...) prowadzoną przez pozwanego J. L. . Decyzję o wyborze firmy zarządzającej nieruchomością podjęła Wspólnota Mieszkaniowa (...) ustanowiona we wspomnianym budynku. Pomimo powstania ww. wspólnoty mieszkaniowej większość udziałów w budynku w liczbie blisko 81% posiada Miasto (...) W. . Kontrola techniczna budynku przeprowadzona przez inspektora nadzoru budowlanego w grudniu 2005 r. określiła stan drzwi wejściowych do przedmiotowej nieruchomości jako dostateczny. W okresie od stycznia do września 2006 r. do Zakładu (...) nie wpłynęło żadne pismo od mieszkańców budynku przy ul. (...) dotyczące jakichkolwiek usterek na klatce schodowej (dowody: akta śledztwa k. 22, k. 66 – 67, k. 111, k. 156 – 248, przesłuchanie J. L. k. 304 – 305) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy w toku postępowania oraz na podstawie wskazanych wyżej dokumentów zawartych w dołączonych aktach śledztwa 3 Ds. 296/10/I, a także częściowo na podstawie zeznań świadków i przesłuchania stron. Zgromadzone dokumenty, w szczególności, te które były sporządzone i wydane przez uprawnione do tego organy nie były kwestionowane przez strony. Podobnie dokumenty prywatne nie budziły wątpliwości odnośnie ich autentyczności. Sąd dał zatem wiarę złożonym dokumentom, zarówno zgromadzonym w toku niniejszej sprawy jak i postępowania przygotowawczego. Sąd nie dał wiary powódce odnośnie przebiegu opisywanego przez nią wypadku w wyniku, którego została poszkodowana. Zeznania powódki w tym zakresie są niewiarygodne. Należy zauważyć, iż powódka opisując zdarzenie twierdziła, że do zasuwki znajdującej się przy drzwiach wejściowych do jej klatki schodowej przymocowana była sprężyna, która miała ułatwiać otwieranie drzwi. W postępowaniu przygotowawczym oraz w pozwie powódka wskazywała, że została uderzona w oko przez zasuwkę. Ostatecznie w czasie przesłuchania na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2013 r. powódka stwierdziła, że nie wie, który z elementów drzwi ją uderzył. Podkreślić należy, że bezpośrednio po zdarzeniu, w czasie przeprowadzania wywiadu lekarskiego bezpośrednio po przyjęciu powódki do Szpitala (...) powiedziała, że jej obrażenia zostały spowodowane sprężyną od bagażu (k. 45 akt sprawy 3 Ds. 296/10/I). Potwierdzeniem tego, iż do wypadku mogło dojść we wskazany powyżej sposób są zeznania świadka W. G. , która stwierdziła, iż była taka wersja zdarzenia (wśród mieszkańców kamienicy przy ul. (...) ) zgodnie, z którą powódka została uderzona w oko przez gumę, którymi jej bagaże były przymocowane do wózka (k. 254). Wątpliwości Sądu budzi także sama konieczność otwierania drugiego skrzydła drzwi przez powódkę by przejść przez nie z wózkiem. Szerokość wózka powódki wynosi bowiem 55 cm natomiast szerokość każdego ze skrzydeł drzwi wynosi 65 cm. Znamienne jest również, że opis konstrukcji drzwi przedstawiony przez powódkę pozostaje w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez Sąd. Drzwi wejściowe do klatki schodowej powódki zamykane były przy pomocy zasuwek znajdujących się w środkowej części drzwi, w ich dolnej i górnej części. Zasuwki były przymocowane do drzwi przy pomocy gwoździ. Dodatkowo do drzwi zamontowana była sprężyna dociskowa (powrotna), która miała służyć temu by drzwi same się zamykały po ich otwarciu oraz by nie trzaskały. Sprężyna nie była w żaden sposób połączona z zasuwką. Umiejscowiona była w innej części drzwi, przy framudze. Co z więcej z ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, iż sprężyna została zdemontowana w okresie poprzedzającym wypadek, bowiem przestała spełniać swoje funkcje. O demontażu sprężyny świadczą zeznawania syna powódki P. K. , zamieszkującego wspólnie z powódką w mieszkaniu przy ul. (...) (k. 222). Sąd uznał, iż zeznania świadka H. H. są całkowicie niewiarygodne. Świadek ten twierdził, że w dniu wypadku odprowadzał powódkę do jej miejsca zamieszkania. Opisuje on również okoliczności towarzyszące wypadkowi, któremu uległa powódka i potwierdza wersję zdarzenia przedstawioną przez T. C. . Należy zaznaczyć, iż świadek H. H. nie pojawia się w ogóle w postępowaniu przygotowawczym dotyczącym wypadku z dnia 07 lipca 2006 r. Powódka składając zeznania na komendzie policji w dniu 10 listopada 2008 r. nie wspomina o H. H. , twierdziła też, że nie było żadnych naocznych świadków zdarzenia. O obecności H. H. na miejscu zdarzenia nie wspominali też świadkowie K. K. (1) i A. P. , zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i w toczącym się postępowaniu. Sąd nie dał wiary świadkom: K. K. (1) , A. P. , K. S. (2) , P. K. , K. M. , M. Ś. , M. J. , S. J. , K. S. (1) , w zakresie w jakim wskazywali oni, że do wypadku doszło w sposób opisywany przez powódkę. Jest to konsekwencją przyjęcia, że opis zdarzenia podany przez powódkę jest nieprawdziwy. Żadna z wymienionych wyżej osób nie widziała bowiem bezpośrednio samego wypadku. Świadkowie ci w czasie składania zeznań podkreślali, iż swoją wiedzę o zdarzeniu czerpali od samej powódki, lub ewentualnie innych mieszkańców kamienicy położonej przy ul. (...) . Należy również zauważyć, iż zeznania świadków były niespójne bowiem część z nich mówiła o tym, że powódka została uderzona sprężyną od drzwi inni wspominali natomiast o zasuwce. Sąd oddalił wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego okulisty oraz biegłego z zakresu budownictwa (postanowienie k. 322), o których przeprowadzenie wnosiła strona powodowa (pismo procesowe k. 97, protokół rozprawy k. 301). Zdaniem Sądu okoliczności, na które miały być przeprowadzone wskazane wyżej dowody zostały dostatecznie wyjaśnione w toku postępowania. Tym samym dopuszczenie dowodów z opinii biegłych prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania oraz znacznego wzrostu jego kosztów, co nie leżało w interesie żadnej ze stron. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powódki jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną roszczenia powódki są art. 415 k.c. oraz art. 444 k.c. i art. 445 k.c. Zgodnie z dyspozycją art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W myśl art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty ( § 2 ). Szkoda na osobie obejmuje uszczerbki wynikające z uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia, pozbawienia życia oraz naruszenia innych dóbr osobistych człowieka. Mogą one przybrać postać szkody majątkowej lub niemajątkowej – krzywdy. W myśl w/w przepisu przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowanemu przysługuje jednorazowe odszkodowanie na pokrycie wszelkich wynikłych z tego powodu kosztów oraz ewentualnie renta dla wyrównania szkód o charakterze trwałym. Zgodnie z dyspozycją art. 445 § 1 k.p.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Poszkodowanym w rozumieniu 444 k.c. , który jest uprawniony do dochodzenia odszkodowania, jest osoba, która doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na skutek zdarzenia, za które odpowiedzialność ponosi inna osoba. Skutki w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia stanowić muszą bezpośrednie, a nie pośrednie następstwa zdarzenia sprawczego. Rolą powódki w niniejszym postępowaniu było wykazanie szkody, zdarzenia, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oznaczonego podmiotu oraz związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. W sprawie niniejszej pozwani nie kwestionowali tego, iż powódka uległa wypadkowi, który wywołał szkodę po jej stronie. Sporne między stronami były co najwyżej rozmiary tej szkody. Istotą sporu w sprawie niniejszej był natomiast to, że strony nie były zgodne co do przebiegu zdarzenia wywołującego szkodę po stronie powódki. Pozwani wskazywali, iż do wypadku nie doszło w okolicznościach wskazanych przez powódkę oraz że ich zachowanie pozostaje bez żadnego związku przyczynowego ze szkodą, której doznała powódka. Należy podkreślić, iż do przesłanek odpowiedzialności deliktowej należą zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie oraz szkoda i związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. W wyroku z dnia 20 września 2013 r. w sprawie II CSK 703/12 (LEX nr 1383075) Sąd Najwyższy określił obowiązki powoda w sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym. W orzeczeniu tym wskazano, że w sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym konieczne jest, by powód wskazał na szkodę, którą poniósł oraz pozostające z nią w adekwatnym związku przyczynowym zdarzenie będące jej źródłem. Zdarzenie to musi być działaniem lub zaniechaniem pozwanego albo osób, za które pozwany odpowiada, dającym się zakwalifikować jako bezprawne, a czasami także - w zależności od podstawy odpowiedzialności - jako zawinione . Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jest to podstawowy przepis prawa materialnego, który pozostaje w ścisłym związku z przepisami Kodeksu Postępowania Cywilnego dotyczącymi zasad dowodzenia, w szczególności z art. 232 k.p.c. zgodnie, z którym strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że to na powódce spoczywał obowiązek wykazania, iż wypadek, któremu uległa ona w dniu 07 lipca 2006 r. został spowodowany przez zły stan techniczny drzwi wejściowych, prowadzących na klatkę schodową w budynku położonym w W. przy ul. (...) , oraz że to pozwani w skutek swojego bezprawnego zachowania (w tym wypadku zaniechania) doprowadzili do wypadku poprzez swój brak dbałości o właściwy stan techniczny wspominanych drzwi. Powódka powinna również wykazać, iż pomiędzy zachowaniem się pozwanych a doznanym przez nią szkodą istniał adekwatny związek przyczynowy. Zdaniem Sądu, powódka nie wykazała żadnej z powyższych okoliczności. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niniejszej nie potwierdza by do wypadku w wyniku, którego powódka doznała uszczerbku na zdrowiu doszło we wskazany przez nią sposób. Jedyną okoliczności nie budząca wątpliwości Sądu jest to, że w dniu 07 lipca 2006 r. około 23.00 powódka w okolicy swojego miejsca zamieszkania doznała urazu oka prawego skutkującego m.in. utratą wzroku w tym oku. Dowody przeprowadzone w sprawie niniejszej nie potwierdziły by do zdarzenia doszło w sposób opisany w pozwie. Należy również zauważyć, iż zeznania świadków były niespójne bowiem część z nich mówiła o tym, że powódka została uderzona sprężyną od drzwi inni wspominali natomiast o zasuwce. Zeznając w postępowaniu przygotowawczym w dniu 28 listopada 2008 r. świadek A. P. wskazał opisując spotkanie z powódka bezpośrednio po wypadku: „Kobieta krzyczała, że jakaś sprężyna uderzyła ją w oko” (k.40 v akt prokuratorskich). Zeznając już na rozprawie w niniejszym postępowaniu wskazał, ze była to sprężyna od drzwi. Z kolei świadek Z. K. od początku mówił o sprężynie od drzwi. Świadkowie ci są zgodni co do tego, ze z powódka nie było żadnej innej osoby. Podkreśla to również sama powódka podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym (k.8). Wówczas jednak zeznając także, że to zasuwka od drzwi a nie żadna sprężyna uderzyła ją w oko. W ocenie Sąd zachowanie powódki opisane przez świadków P. w niniejszym postępowaniu i K. w obu postępowaniach jest nielogiczne. Osoba która doznaje tak dramatycznego uszkodzenia, niewątpliwie sprawiającego silny ból, wywołujący szok nie woła, że doznała urazu na skutek zasuwki czy sprężynki od drzwi. Gdyby uraz był spowodowany wadliwym zamkiem lub sprężyna od drzwi logicznym wydaje się użycie bardziej ogólnego sformułowania „uderzyły mnie drzwi!” Nie można uznać, że nieścisłości w zeznaniach świadków w zakresie czy uraz spowodowała sprężyna czy zasuwka od drzwi są nieścisłościami nie mającym wpływu na ogólna ocenę zeznań świadków. Fakt, że część świadków ( w tym synowie powódki) zeznając na temat zdarzenia posługuje się słowem „sprężyna” jest, w ocenie Sądu, symptomatyczne. Należy podkreślić, iż w toku postępowania pojawiały się natomiast kolejne okoliczności, które prowadziły do przekonania, iż wersję wypadku prezentowaną przez powódkę jest nieprawdziwa. Ustalenia, które poczynił Sąd dotyczące konstrukcji drzwi wejściowych na klatkę schodową wykluczają co do zasady by powódka została uderzona w oko przez element konstrukcji drzwi, który się od nich oderwał. Wbrew twierdzeniom powódki górna zasuwka nie była w żaden sposób połączona ze sprężyną dociskową. Oba urządzenia nie były ze sobą powiązane i spełniały zupełnie inne funkcje. Co więcej w dniu wypadku sprężyna nie była już umocowana na drzwiach bowiem została zdemontowana ze względu na to, iż przestała ona spełniać swoje funkcje. O tym, że powódka mija się z prawdą opisując przebieg swojego wypadku świadczy, poza powyższymi ustaleniami dotyczącymi konstrukcją drzwi, także dowód w postaci historii choroby powódki. Dokument ten zawiera informacje z wywiadu lekarskiego, przeprowadzonego bezpośrednio po przyjęciu powódka do szpitala. Wynika z niego, iż niespełna dwie godziny po wypadku powódka powiedziała lekarzowi, że doznała urazu oka na skutek uderzenia sprężyna od bagażu. Co istotne o takiej wersji wypadku mówili również sąsiedzi powódki, co zeznała świadek W. G. . O wiarygodności zeznań wspomnianego świadka w tym zakresie świadczy to, że świadek nie wiedział nic o przedmiotowym wpisie dokonanym przez lekarza w historii choroby powódki. O wpisie tym nie wiedzieli również pełnomocnicy pozwanych ani same strony, bowiem nie podnosili tego faktu w toku postępowania. Niewątpliwie budynek , z którym mieszka powódka i większość zeznających świadków był w złym stanie technicznym. Fakt ten niewątpliwie budził niezadowolenie mieszkańców, którzy winą za ten stan rzeczy obarczali dotychczasowego właściciela, jednego z pozwanych. Podsumowując należy stwierdzić, że do skoro do wypadku nie doszło w skutek wadliwej konstrukcji drzwi czy też ich złego stanu technicznego to nie może być mowy o adekwatnym związku przyczynowym pomiędzy zdarzeniem, do którego doszło a szkodą którą poniosła powódka. Mając na uwadze wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz uwzględniając całokształt okoliczności sprawy brak było podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pozwanych za szkodę, której doznała powódka. W tym stanie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych określonych w pkt II orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. obciążając nimi stronę przegrywającą sprawą. Wysokość wynagrodzenia pełnomocników pozwanych wskazana w pkt II i III wyroku została określona na podstawie § 6 pkt. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz 6 pkt. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Pomimo tego, że niewątpliwie powódka znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i finansowej, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art.102 kpc przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania. Powódka od początku miała świadomość przebiegu zdarzenia i braku odpowiedzialności pozwanych za jego przebieg. W tej sytuacji powinna liczyć się z konsekwencjami finansowymi poniesionego ryzyka procesowego.