I C 156/18

Sygn. akt I C 156/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2018 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny: Przewodniczący: SSR Tadeusz Kotuk Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. w G. sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego z siedzibą w W. przeciwko D. M. (1) i S. J. (1) o eksmisję I. oddala powództwo; II. kosztami procesu obciąża powoda, uznając je za poniesione. Sygn. akt I C 156/18 UZASADNIENIE Stan faktyczny D. M. (1) i S. J. (1) zamieszkali w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) w G. najpóźniej w czerwcu 1991 r. i do chwili obecnej nieprzerwanie w nim zamieszkują. Nie posiadali wówczas żadnego tytułu prawnego do jego zajmowania. Dowód: zeznania S. J. , k. 50 zeznania D. M. (1) , k. 49-50 Ocena dowodów Kluczowe dla rozstrzygnięcia są zeznania pozwanych w charakterze strony, które Sąd uznał za wiarygodne. Jedyna rozbieżność w nich polega na tym, że D. M. zeznała, że pozwani zamieszkali w lokalu w styczniu, zaś S. J. , że w czerwcu 1991 r. Z uwagi na fakt, że zeznania w tym zakresie dotyczą dość odległej przeszłości, ta – w istocie drobna – rozbieżność jest wytłumaczalna. Świadczy też pozytywnie o tym, że ich zeznania nie znamionują cech wcześniejszych uzgodnień. Przeciwnie – są spontaniczne i szczere. Nie ma również wątpliwości, że pozwani wówczas zamieszkali w przedmiotowym lokalu bez żadnego tytułu prawnego. Sam fakt, że zeznania pochodzą od strony (pozwanej) nie dyskwalifikuje ich per se . Gdyby było inaczej, ustawodawca w ogóle wykluczyłby możliwość przeprowadzenia dowodu z zeznań stron. Pozostałe dowody (dokumenty przedstawione przez powoda) nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Co znamienne, D. M. już wcześniej informowała na piśmie powoda, że zamieszkuje w lokalu z synem od 1991 r. ( vide , k. 20v). Taka więc linia obrony pozwanych nie powinna być dla powoda żadnym zaskoczeniem. W każdym razie nie przedstawił on żadnych dowodów na przeciwieństwo. Niesporne jest, że w stosunku do pozwanych jak dotąd nie zapadły żadne prawomocne orzeczenia eksmisyjne lub ustalające nieistnienie stosunku najmu. Kwalifikacja prawna Zgodnie z art. 30 ust. 1. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego „Osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego do dnia wejścia w życie ustawy przez okres nie krótszy niż 10 lat wstępuje z mocy prawa w stosunek najmu tego lokalu po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli właściciel nie wniesie w tym okresie powództwa o nakazanie tej osobie przez sąd opróżnienia lokalu lub jeżeli w tym samym terminie nie wniesiono powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku najmu.” Ustawa o ochronie praw lokatorów […] weszła w życie w dniu 1 stycznia 2002 r. To oznacza, że pozwani wstąpili w stosunek najmu przedmiotowego lokalu z dniem 1 stycznia 2003 r. Zajmowali bowiem przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego przed więcej niż 10 lat do dnia 1 stycznia 2002 r. Należy też przypomnieć, że do 1 lipca 2004 r. ustawa o ochronie praw lokatorów […] obejmowała swoją regulacją także lokale znajdujące się z dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (obecnie: Agencji Mienia Wojskowego). Przepisy przejściowe zawarte w ustawie z dnia 14 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (wprowadzającej m.in. art. 1a do ustawy o ochronie praw lokatorów […]) nie mają skutku wstecznego i nie uchylają wcześniej powstałych skutków prawnych wstąpienia w stosunek najmu na podstawie art. 30 ustawy o ochronie praw lokatorów . To, że lokal był przedmiotem określonych czynności prawnych powoda w stosunku do innych osób, nie ma wpływu na status prawny pozwanych. Obok osób uprawnionych do lokalu mogły bowiem w nim zamieszkiwać także osoby nieuprawnione (tak jak pozwani w okresie 1991-2003). Z powyższych względów należy stwierdzić, że powództwo jest niezasadne, gdyż pozwani wykazali istnienie tytułu prawnego (stosunku najmu) uprawniającego ich do zajmowania przedmiotowego lokalu. Powództwo podlegało więc oddaleniu na mocy art. 222 § 1 k.c. a contrario ( punkt I . sentencji). Koszty O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II . sentencji na mocy art. 98 § 1 k.p.c. , obciążając nimi powoda.