I C 156/14

Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia rozpoznał sprawę z powództwa Miasta S. W. przeciwko B. P. (1) i S. P. o eksmisję. Powód domagał się nakazania pozwanym opuszczenia i opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w W. oraz orzeczenia o braku uprawnienia do lokalu socjalnego, argumentując, że pozwane zajmują lokal bez tytułu prawnego po skutecznym rozwiązaniu umowy najmu. Pozwane wnosiły o oddalenie powództwa. Sąd ustalił, że B. P. (1) była najemcą lokalu na podstawie umowy z 2002 r., która została wypowiedziana w 2011 r. z powodu oddania lokalu osobom trzecim. B. P. (1) nie zamieszkiwała w lokalu od 2010 r., ale obecnie w nim przebywa. Pozwana cierpi na schizofrenię, jaskrę i jest całkowicie niezdolna do pracy, pobierając rentę. S. P., córka B. P. (1), nie zamieszkuje w lokalu, ale posiada tam swoje rzeczy, mieszka z narzeczonym i jest właścicielką innego lokalu w W., z którego utrzymuje się pracując. Sąd uznał powództwo za zasadne w całości, opierając się na art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego, ponieważ pozwane nie posiadały tytułu prawnego do lokalu. Sąd rozważył również kwestię nadużycia prawa podmiotowego (art. 5 kc) i uznał, że eksmisja nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Odnosząc się do braku lokalu socjalnego, sąd stwierdził, że mimo trudnej sytuacji zdrowotnej B. P. (1), jej córka S. P. ma możliwość i obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych matki, posiadając własny lokal i osiągając dochody. Sąd orzekł eksmisję, odmówił przyznania lokalu socjalnego i zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 380 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający