I C 155/22

Sygn. akt I C 155/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 stycznia 2023 r. Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny Przewodniczący: SSR Anna Olszewska – Kowalska Protokolant: sek.sąd. Magdalena Trąbicka-Patron po rozpoznaniu w dniu 09 stycznia 2023 roku w Sopocie, na rozprawie sprawy z powództwa B. K. przeciwko D. T. (1) ( T. ), (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S. o zapłatę I. powództwo oddala w całości II. zasądza od powoda B. K. na rzecz pozwanego D. T. (1) kwotę (...) (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego III. zasądza od powoda B. K. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwotę (...) (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powódka B. K. wniosła o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. oraz D. T. (1) na zasadzie odpowiedzialności in solidum kwot: a) 1.500,00 euro z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego pozwanego zwalnia drugiego, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia powódki oboje pozwani pozostają zobowiązani wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 10 października 2019 r. do dnia zapłaty; b) 6.288,64 zł z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego pozwanego zwalnia drugiego, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia powódki oboje pozwani pozostają zobowiązani wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 10 października 2019 r. do dnia zapłaty; oraz o zasądzenie in solidum od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że powódka zwróciła się do pozwanego – adwokata D. T. (1) w celu uzyskania porady prawnej. Jako osoba skazana prawomocnymi wyrokami karnymi, powódka szukała rozwiązania swojej sytuacji prawnej. Chciała odbyć orzeczone wobec niej kary, jednak w sposób zgodny z prawem chciała uniknąć konieczności odbycia bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Pozwany doradził jej, aby złożyć wniosek o odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Wynagrodzenie pozwanego zostało ustalone na kwotę 1.500 euro i zostało zapłacone. Korzystając z rady adwokata, wynajęła ona mieszkanie przy ul. (...) lok. 15 w K. . Mieszkanie to miało być miejscem, w którym powódka odbędzie orzeczoną wobec niej karę. Podjęcie takich czynności miało na celu spełnienie jednego z warunków udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W związku z wynajęciem mieszkania w okresie od 1 lutego 2019 r. do 30 sierpnia 2019 r. powódka poniosła koszt opłaty rezerwacyjnej w wysokości 1.500 zł oraz koszt czynszu najmu w łącznej wysokości 8930,00 zł. W dniu 06.02.2019 r. pozwany adwokat złożył w imieniu powódki wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary wolności w systemie dozoru elektronicznego. Postępowanie to zostało umorzone przez Sąd Okręgowy w Katowicach z uwagi na brak przesłanek do zastosowania dozoru elektronicznego. Zanim okazało się, że w sprawie brak jest możliwości orzeczenia odbycia kary w formie dozoru elektronicznego powódka została zatrzymana i skierowana do odbycia kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Powódka stoi na stanowisku, że pozwany D. T. (2) ponosi odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług pomocy prawnej, które sprowadzało się do ewidentnego zaniedbania wykonania podstawowych czynności pełnomocnika i dopuszczenie do złożenia wniosku o odbycie kary pozbawienia wolności mimo oczywistego braku spełnienia ku temu przesłanek. Pozwany nie podjął podstawowej w tym zakresie czynności jaką było prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Nie wystąpił do KRS o kartę karną powódki, z której wynikałoby, że powódka nie spełnia przesłanek do orzeczenia wobec niej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Udzielona porada prawna miała bezpośredni związek z podjętymi przez nią czynnościami i miała wpływ na poniesione przez powódkę szkody. Tym samym oprócz zwrotu wynagrodzenia w wysokości 1.500 euro, które pozwany pobrał w związku z świadczoną przez niego usługą, powódka domaga się zwrotu kwoty 6 288,64 zł tytułem poniesionych kosztów najmu, które wynikły z sugerowania błędnych rozwiązań. Odpowiedzialność pozwanego ad. 2 wynika z zawartej z pozwanym D. T. (1) umowy ubezpieczenia OC adwokatów. (pozew – k. 4-13) Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 21 marca 2022 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu. (nakaz zapłaty – k. 78) Sprzeciw od powyższego orzeczenia złożył pozwany (...) S.A. w S. , wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik składający i formułujący wniosek o odbycie przez powódkę kary pozbawienia wolności w formie dozoru elektronicznego nie dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, w tym nienależytego wykonania zlecenia powódki. Pozwany podtrzymał stanowisko prezentowane w toku postępowania likwidacyjnego. (sprzeciw – k. 82-84) Sprzeciw od powyższego orzeczenia złożył także pozwany D. T. (2) , wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem powódki, że pozwany ponosi odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług pomocy prawnej. W okolicznościach tej konkretnej sprawy brak było podstaw aby nie dać wiary powódce na temat jej sytuacji prawnej. Jest rzeczą oczywistą, że powódka, jeśli wiedziała o popełnieniu innych przestępstw i wymierzeniu przeciwko niej innych wyroków, powinna taka informację przekazać już w pierwszej rozmowie z obrońcą. Konsekwencją takiej informacji byłoby niewątpliwie dokładne sprawdzenie sytuacji prawnej powódki, zwłaszcza pozyskanie aktualnej informacji o jej karalności. Pozwany D. T. (2) nie działał przy tym wyłącznie w oparciu o deklarację powódki, lecz przede wszystkim kierował się przedstawioną mu dokumentacją, zwłaszcza pochodzącym od poprzedniego obrońcy powódki wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego. Pozwany wskazał, że adwokat nie może ponosić odpowiedzialności za brak rozeznania mocodawcy w swojej sytuacji prawnej, zwłaszcza za skutki działań podejmowanych w dobrej wierze i zaufaniu do klienta, który postąpił w stosunku do adwokata nierzetelnie. (sprzeciw – k. 89-92) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W kwietniu 2018 r. powódka zwróciła się do adwokata D. T. (1) z Kancelarii (...) z siedzibą w Z. z prośbą o udzielenie jej pomocy prawnej. Powódka poinformowała pozwanego, że została skazana dwoma wyrokami karnymi tj.: a) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II K 737/08 na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, b) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II K 1296/09 na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Z przekazanych pozwanemu D. T. (1) informacji wynikało, że co do kary pozbawienia wolności orzeczonej w wyroku II K 737/08 Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie zostało zarządzone jej wykonanie. Odnośnie wyroku w sprawie II K 1296/09 powódka wskazała, że upłynął już okres próby i nie zarządzono wykonania kary orzeczonej tym wyrokiem. Powódka wskazała, że ma problem z tym pierwszym wyrokiem, chce uniknąć odbycia kary pozbawienia wolności. Powódka przekazała pozwanemu m.in. projekt wniosku o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt V Kzw 721/10 w przedmiocie zarządzenia wykonania wobec powódki kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II K 737/08. Projekt ten został sporządzony przez ówczesnego obrońcę powódki – adwokata M. H. . W uzasadnieniu wniosku obrońca wskazywał, że powódka została skazana dwoma wyrokami, o których mowa wyżej. Mając tak zakreśloną przez powódkę sytuację prawną, pozwany D. T. (2) poinformował powódkę o możliwości złożenia wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności z uwagi na jej stan zdrowia bądź też odbycia kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Wskazał także na możliwość złożenia wniosku o ułaskawienie. Powódka zadeklarowała, że postara się zgromadzić potrzebną dokumentację medyczną. W styczniu 2019 r. powódka skontaktowała się z pozwanym D. T. (1) i wskazała, że nie zdoła zgromadzić dokumentacji medycznej potrzebnej do złożenia wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności. Zdecydowała się na złożenie do Sądu wniosku o zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Wobec tego, że powódka nie posiadała stałego miejsca zamieszkania na terenie Polski, pozwany poradził powódce, aby zorganizowała sobie miejsce stałego pobytu na terenie Polski poprzez np. zawarcie umowy najmu lokalu, w którym będzie mogła odbywać karę pozbawienia wolności. Podczas rozmów z powódką, pozwany nie wskazywał jej, że kara 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II K 737/08 uległa przedawnieniu. (dowód: korespondencja e-mail – k. 72-73, projekt wniosku o wznowienie postępowania – k. 96-101, zeznania świadka Ł. K. – k. 214-215, zeznania powódki B. K. – k. 232v-235, zeznania pozwanego D. T. (1) – k. 235-236, zeznania powódki B. K. – k. 232-235) W dniu 18 stycznia 2019 r. pomiędzy Ł. K. działającym w imieniu powódki a (...) Sp. z o.o. została zawarta umowa rezerwacyjna lokalu położonego w K. przy ul. (...) lok 15. W lokalu tym powódka miała odbywać karę pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. W dniu 01 stycznia 2019 r. pomiędzy Ł. K. działającym w imieniu powódki a (...) Sp. z o.o. została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. (...) lok 15. W związku z wynajęciem mieszkania w okresie od 1 lutego 2019 r. do 30 sierpnia 2019 r. powódka poniosła koszty w wysokości 6 288,64 zł. (dowód: potwierdzenia przelewów – k. 31-32, umowa najmu – k. 33-39, umowa rezerwacyjna – k. 40-41, potwierdzenie przelewu – k. 68, zeznania świadka B. S. – k. 212-213, zeznania świadka Ł. K. – k. 214-215, zeznania pozwanego D. T. (1) – k. 235-236, zeznania powódki B. K. – k. 232-235) W dniu 06 lutego 2019 r. pozwany D. T. (2) złożył w imieniu powódki w Sądzie Okręgowym w Katowicach wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie sygn. akt II K 737/08 z dnia 19 sierpnia 2008 r. Postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w Katowicach – VIII Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych w sprawie sygn. akt VIII KOW 757/19 umorzył postępowanie wykonawcze w przedmiocie udzielenia skazanej B. K. zezwolenia na odbywanie w systemie dozoru elektronicznego kary ze wskazaniem, że spełniona została negatywna przesłanka wyłączająca postępowanie wykonawcze w rozumieniu art. 15 § 1 kkw ., bowiem suma kar pozbawienia wolności wymierzonych wobec skazanej przekracza jeden rok. (okoliczności niesporne, nadto dowód: postanowienie – k. 26-27, wniosek – k. 74-75, zeznania świadka Ł. K. – k. 214-215, zeznania pozwanego D. T. (1) – k. 235-236, zeznania powódki B. K. – k. 232-235) Wynagrodzenie pozwanego adwokata D. T. (1) w zw z udzieloną poradą prawną, w tym za złożenie wniosku o odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego zostało ustalone na kwotę 1.500,00 euro i zostało zapłacone przez powódkę w dniu 30 kwietnia 2018 r. (dowód: potwierdzenie przelewu – k. 30, 95, zeznania świadka Ł. K. – k. 214-215, zeznania pozwanego D. T. (1) – k. 235-236, zeznania powódki B. K. – k. 232-235) W dniu 12 marca 2019 r. powódka B. K. została zatrzymana przez funkcjonariuszy policji na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania sygn. akt III KOP 24/16 w związku z wystawionymi listami gończymi przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie sygn. akt II K 360/09/K z dnia 29/12/2015 r. i sygn. akt II K 455/10/K z dnia 15.02.2011 r. oraz nakazu doprowadzenia wydanego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia sygn. akt II K 737/08/S z dnia 25 maja 2011 r. (dowód: protokół zatrzymania – k. 69-71, zeznania świadka Ł. K. – k. 214-215, zeznania powódki B. K. – k. 232-235) Z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym wynika, iż w dacie 07 listopada 2019 r. wobec powódki wydano następujące wyroki: 1. wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II K 737/08 o czyn z art. 286 § 1 k.k. , na mocy którego orzeczono wobec niej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata; postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary, a postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia z dnia 24 października 2010 r. odroczono wykonanie kary pozbawienia wolności do 18 maja 2011 r.; 2. wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II K 360/09 o czyn z art. 286 § 1 k.k. , na mocy którego orzeczono wobec powódki karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat; 3. wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II 1296/09 o czyn z art. 284 § 1 k.k. , na mocy którego orzeczono wobec powódki karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat; 4. wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy z dnia 23 sierpnia 2010 r. sygn. akt II K 455/10 o czyn z art. 284 § 1 k.k. , na mocy którego wobec powódki orzeczono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. (dowód: wydruk z K. – k. 28-29, 59-60) W dniu 30 września 2019 r. powódka wezwała pozwanego D. T. (1) do zapłaty na jej rzecz kwoty: - 1.500 euro tytułem zwrotu wynagrodzenia za nieprawidłowo wykonaną usługę prawną na rzecz powódki, - 1500 zł tytułem opłaty rezerwacyjnej mieszkania, które powódka wynajęła w wyniku otrzymanej porady prawnej; - 8930,00 zł tytułem kosztów najmu mieszkania w okresie od 1 lutego 2019 r. do 30 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia 10 października 2019 r. pozwany poinformował pełnomocnika powódki o braku podstaw do uwzględnienia roszczenia. (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 42-48, pismo z dnia 10.10.2019 r. – k. 50-51) Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. udziela pozwanemu D. T. (1) ochrony ubezpieczeniowej w ramach grupowego ubezpieczenia dla adwokatów zawartej na podstawie Umowy (...) nr (...) . W dniu 08 października 2019 r. pozwany D. T. (2) dokonał zgłoszenia roszczenia szkodowego powódki do pozwanego towarzystwa ubezpieczeń. Decyzją z dnia 15 października 2019 r. (...) S.A. w S. poinformowało powódkę o braku podstaw do przyjęcia odpowiedzialności odszkodowawczej w ramach zawartej umowy ubezpieczenia. Pomimo wszczętego postępowania odwoławczego, pozwane towarzystwo ubezpieczeń podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. (okoliczności niesporne, nadto dowód: wydruk z C. – k. 25-25v, wiadomości e-mail – akta szkody płyta CD – k. 86, decyzja – k. 52-55, odwołanie – k. 56-58, decyzja – k. 62-67) Sąd zważył co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów, a także zeznań powódki B. K. , pozwanego D. T. (1) oraz świadków: Ł. K. i B. S. . Dokumenty zgromadzone w sprawie nie były kwestionowane przez żadną ze stron co do ich autentyczności i wiarygodności. Sąd oparł się na zeznaniach pozwanego D. T. (1) , które były spójne, logiczne i zgodne z zebranym w sprawie materiale dowodowym. Pozwany potwierdził, że zawarł z powódką umowę o obsługę prawną oraz, że w jej imieniu złożył wniosek o zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Pozwany w sposób przekonywujący wyjaśniał, że podczas rozmów z powódką – czy to osobistych czy telefonicznych – powódka była przekonana o swojej sytuacji prawnej, zwłaszcza o ilości i treści wyroków karnych, które zostały wobec niej orzeczone. Pozwany tłumaczył, że gdyby powódka miała w powyższym zakresie jakieś wątpliwości to wówczas zwróciłby się o kartę karną, niemniej jednak sytuacja taka w tym konkretnym wypadku nie wystąpiła. Pozwany wskazywał, że zaproponował powódce trzy rozwiązania i dokładnie omówił jakie przesłanki powódka musi spełniać, by możliwe było m.in. odroczenie wykonania kary oraz zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego, w szczególności, że łączna suma kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec powódki nie może przekraczać 1 roku pozbawienia wolności. Sąd nie miał podstaw do odmowy zeznaniom tym wiarygodności, zwłaszcza, że powódka w swoich zeznaniach potwierdziła, że podczas rozmów z pozwanym poinformowała go o tym, że wobec niej zostały wydane jedynie dwa wyroki karne – w sprawie II K 737/08 i II K 1296/09. Sąd uwzględnił zeznania powódki B. K. w zakresie, w jakim znalazły one odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza w dokumentach i zeznaniach pozwanego D. T. (1) , które Sąd uznał w całości za wiarygodne. Powódka potwierdziła, że zgłosiła się do pozwanego po poradę prawną oraz że poinformowała pozwanego, że wobec niej zapadły jedynie dwa wyroki karne – w sprawie II K 737/08 i II K 1296/09. Sąd uznał za niewiarygodne zeznania powódki, która wskazywała, że pozwany nie informował jej jakie warunki należy spełnić by Sąd zezwolił na odbycie kary pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Twierdzeniom tym przeczą zeznania pozwanego D. T. (1) . Powódka potwierdziła fakt zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, w którym miała odbywać dozór elektroniczny. Okoliczności te pozostawały w niniejszej sprawie poza sporem. Zeznania świadka B. S. Sąd ocenił jako wiarygodne w całości. Świadek potwierdził, że umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. (...) lok 15 zawarł z synem powódki – Ł. K. , natomiast fizycznie lokal ten miał być zamieszkiwany przez powódkę, która w ww. lokalu miała odbywać karę pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Sąd nie miał podstaw do odmowy zeznaniom tym wiarygodności. Sąd uwzględnił w przeważającym zakresie także zeznania świadka Ł. K. . Świadek potwierdził, że powódka chciała uregulować swoją sytuację prawną na terenie Polski i odbyć orzeczoną wobec niej karę pozbawienia wolności. Świadek wskazywał, że z polecenia matki przekazał pozwanemu D. T. (1) kwotę 1.500 euro tytułem wynagrodzenia za świadczone usługi, a środki te zostały mu przekazane wcześniej przez powódkę. Świadek potwierdził także zawarcie umowy najmu lokalu, w którym to lokalu powódka miała odbywać karę pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Sąd zważył, że świadek nie miał szczegółowych informacji na temat ilości wyroków wydanych wobec powódki i orzeczonych wobec niej kar pozbawienia wolności. Powództwo należało oddalić w całości. W niniejszej sprawie powódka domagała się zasądzenia solidarnie od pozwanych D. T. (1) oraz (...) S.A. w S. kwot 1.500 euro oraz 6 288,64 zł. Roszczenie powódki opierało się na twierdzeniu, że pozwany D. T. (2) ponosi odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług pomocy prawnej, które sprowadzało się do ewidentnego zaniedbania wykonania podstawowych czynności pełnomocnika i dopuszczenie do złożenia wniosku o odbycie kary pozbawienia wolności mimo oczywistego braku spełnienia ku temu przesłanek. Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał w zasadzie bezsporny. Strony nie kwestionowały tego, że powódka miała zawartą umowę o obsługę prawną z adwokatem D. T. (1) , ubezpieczonym od odpowiedzialności OC w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Kwestią bezsporną pozostawało także, że w imieniu powódki pozwany adwokat złożył do Sądu Okręgowego w Katowicach wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, które to postępowanie postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r. zostało umorzone z uwagi na brak spełnienia przesłanek do zastosowania dozoru elektronicznego. Sąd zważył, że źródła odpowiedzialności pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. za szkodę wyrządzoną powódce na skutek nienależytego prowadzenia powierzonej sprawy - szukać należy na gruncie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej adwokatów, na mocy której ubezpieczyciel objął ochroną ubezpieczeniową adwokata D. T. (1) . Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. , przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W myśl art. 822 § 4 k.c. , uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Odpowiedzialność ubezpieczyciela w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wyznaczona jest - zarówno co do zasady, jak i granic - odpowiedzialnością osoby odpowiedzialnej za szkodę. Dochodząc roszczeń od ubezpieczyciela poszkodowany musi przede wszystkim wykazać przesłanki odpowiedzialności samego sprawcy szkody, bez których istnienia w ogóle nie powstaje odpowiedzialność ubezpieczyciela. Stosownie do art. 8a ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U.2020.1651 t.j.) adwokat podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności polegających na świadczeniu pomocy prawnej, w szczególności udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Warunki obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej adwokatów unormowane zostały szczegółowo w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej adwokatów (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 217, poz. 2134). Zgodnie z § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, ubezpieczeniem OC jest objęta odpowiedzialność cywilna adwokata za szkody wyrządzone w następstwie działania lub zaniechania ubezpieczonego, w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej, podczas wykonywania czynności adwokata, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze . Podstawą zaś odpowiedzialności pozwanego D. T. (1) był art. 734 k.c. Do stosunku zastępstwa procesowego, jaki powstaje na podstawie umowy pomiędzy pełnomocnikiem z wyboru a jego klientem należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu ( art. 734 i nast.k.c. ), bowiem celem działania pełnomocnika nie jest uzyskanie oczekiwanego przez stronę rezultatu, ale działanie z zachowaniem należytej staranności. Niedochowanie przez pełnomocnika należytej staranności, przez co należy rozumieć postępowanie w sprawie oczywiście sprzeczne z przepisami mającymi zastosowanie albo z powszechnie aprobowanymi poglądami doktryny lub ustalonym orzecznictwem znanym przed podjęciem czynności, stanowi podstawę przewidzianej w art. 471 k.c. odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania (por. orz. SN z 15 marca 2012 r., I CSK 330/11, OSNC 2012/9/109 i orz. Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 19 lutego 2016 r., I ACa 1230/15, Legalis nr 1446437). Zgodnie z art. 471 k.c. , dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Przesłankami odpowiedzialności kontraktowej są zatem: poniesienie przez wierzyciela szkody, fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika, związek przyczynowy między niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą oraz możliwość przypisania dłużnikowi odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania (tzn. uchybienie obowiązkom umownym musi być następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiada). Stosownie do reguły rozkładu ciężaru dowodowego z art. 6 k.c. , przy uwzględnieniu brzmienia art. 471 k.c. , na wierzycielu spoczywa ciężar dowodowy co do wymienionych pierwszych trzech przesłanek. Co do czwartej przesłanki istnieje domniemanie, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiada. Przywołany przepis statuuje zasadę winy jako naczelną zasadę odpowiedzialności odszkodowawczej. Zawiniony czyn sprawcy, pociągający za sobą odpowiedzialność cywilną, musi wykazywać znamiona niewłaściwości postępowania zarówno od strony przedmiotowej, co określa się mianem bezprawności czynu, jak i od strony podmiotowej, co określa się jako winę w znaczeniu subiektywnym. Bezprawność - jako przedmiotowa cecha sprawcy czynu - jest ujmowana jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym, przez który rozumie się nakazy i zakazy wynikające nie tylko z norm prawnych (z zakresu prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, pracy, finansowego, itp.), lecz także wynikające z norm moralnych i obyczajowych określane jako "zasady współżycia społecznego" lub "dobre obyczaje". Bezprawność zaniechania następuje wówczas, gdy istniał nakaz działania, zakaz zaniechania, czy też zakaz sprowadzenia skutku, jaki przez zaniechanie może nastąpić. (por. Gerard Bieniek, w: Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, tom 2, Warszawa 2005, s. 235-236; orz. SN z dnia 19 lipca 2003 r., V CKN 1681/00, LEX nr 121742). Wina w znaczeniu subiektywnym odnosi się natomiast do sfery zjawisk psychicznych człowieka i rozumie się ją jako naganną decyzję odnoszącą się do podjętego przez niego bezprawnego czynu. Zatem na gruncie prawa cywilnego winę można przypisać podmiotowi prawa, kiedy istnieją podstawy do negatywnej oceny jego zachowania zarówno z punktu widzenia obiektywnego, jak i subiektywnego - tzw. zarzucalność postępowania (tak: SN w orz. z dnia 26 września 2003 r., IV CK 32/02, LEX nr 146462). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że adwokat odpowiada za szkodę wyrządzoną mocodawcy na skutek swoich zaniedbań i błędów prowadzących do przegrania sprawy, której wynik byłby korzystny dla strony, gdyby pełnomocnik dochował należytej staranności ocenianej przy uwzględnieniu profesjonalnego charakteru jego działalności ( art. 355 § 2 k.c. ). Profesjonalność adwokata zakłada posiadanie kompetencji w sprawach, których prowadzenia się podejmuje, zatem zna je od strony normatywnej, teoretycznej i zastosowania w praktyce, zwłaszcza poprzez orzecznictwo, a także uwzględniając wystarczające doświadczenie zawodowe i życiowe. Strona domagająca się od pełnomocnika odszkodowania za przegranie sporu sądowego winna zatem wykazać, że przy dochowaniu przez pełnomocnika należytej staranności miałaby duże szanse na wygranie sprawy lub jej korzystniejszy wynik (tak SN w orz. z 2 grudnia 2004 r., V CK 297/04, Legalis nr 66151, z 22 listopada 2006 r., V CSK 292/06, Legalis nr 156422, z 13 czerwca 2008 r., I CSK 514/07, Legalis nr 150237, z 4 marca 2009 r., IV CSK 441/08, Legalis nr 244088, z 19 grudnia 2012 r., II CSK 219/12, Legalis nr 549661, z 19 kwietnia 2013 r., V CSK 210/12, Legalis nr 637488). W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, że umorzenie postępowania wykonawczego zainicjowanego przed Sądem Okręgowym w Katowicach w sprawie o sygn. VIII Kow 767/19 nastąpiło na skutek niedochowania należytej staranności przez adwokata D. T. (1) . Z zeznań samej powódki wynika, że w 2018 r. zgłosiła się do pozwanego D. T. (1) z prośbą o udzielenie porady prawnej. Jako osoba skazana prawomocnymi wyrokami karnymi, powódka szukała rozwiązania swojej sytuacji prawnej. B. K. była świadoma tego, że będzie musiała odbyć orzeczone wobec niej kary, niemniej jednak chciała w sposób zgodny z przepisami prawa uniknąć konieczności odbycia kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Jak sama powódka wskazała w swoich zeznaniach, w momencie zgłoszenia się do pozwanego, wiedziała że została skazana dwoma wyrokami tj. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2018 r. sygn. akt II K 737/08 na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II K 1296/09 na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Taką informację powódka przekazała pozwanemu D. T. (1) . Informacja ta znalazła się w przekazanym przez nią pozwanemu dokumencie sporządzonym przez jej poprzedniego obrońcę adw. M. H. . Powyższe okoliczności korespondują z zeznaniami pozwanego, który wskazywał, że powódka nie miała wątpliwości co do swojej sytuacji prawnej. Brak było zatem podstaw aby nie dać wiary powódce na temat jej sytuacji prawnej tj. ile razy i przez jaki sąd została skazana. Należy także zaznaczyć, że pozwany D. T. (2) nie działał jedynie w oparciu o same deklaracje powódki, lecz kierował się także przedstawioną mu dokumentacją - pochodzącym od poprzedniego obrońcy powódki projektem wniosku o wznowienie postępowania sądowego. Brak było w świetle powyższych okoliczności podstaw dodatkowego sprawdzania karalności powódki poprzez uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, zwłaszcza, że powódka informowała pozwanego o popełnieniu wyłącznie dwóch przestępstw, za które została prawomocnie skazana. Pozwany D. T. (2) , kierując się zaufaniem do powódki, będąc w przeświadczeniu, że dokumenty przez nią przedstawione są kompletne, sporządził wniosek o zezwolenie na odbycie kary 10 miesięcy pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, które to postępowanie finalnie zostało umorzone z uwagi na brak spełnienia przesłanek do odbycia kary pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Zdaniem Sądu umorzenie postępowania wykonawczego było skutkiem udzielenia pozwanemu przez powódkę przy zleceniu sprawy niekompletnych informacji na temat orzeczonych wobec powódki kar pozbawienia wolności, nie zaś - jak wskazuje powódka - skutkiem niedochowania przez pozwanego należytej staranności przy realizacji czynności zawodowych adwokata. Zasady logicznego rozumowania wskazują, w ocenie Sądu, że osoby wobec których toczyło się lub toczy postępowanie karne przed sądem powinny być zorientowane co do liczby takich postępowań i zapadłych przeciwko nim wyroków. Posiadanie takiej wiedzy uznać należy za przeciętne, normalne i naturalne, skoro postępowanie takie nie może toczyć się bez udziału oskarżonego. W ocenie Sądu nie można także zarzucić pozwanemu D. T. (1) , że przed sporządzeniem wniosku o zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w ramach dozoru elektronicznego, winien był zwrócić się o kartę karną powódki. Po pierwsze, tego rodzaju działanie należałoby uznać za zasadne w sytuacji, gdy w świetle informacji przekazanych przez klienta zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego faktycznej sytuacji prawnej, braku wiedzy w zakresie wyroków czy też wysokości orzeczonych kar. W ustalonym stanie faktycznym sytuacja taka nie wystąpiła. Powódka bowiem przekazała pozwanemu informacje o wydanych wobec niej wyrokach, a swoje twierdzenia poparła dokumentami świadczącymi o prawidłowości jej twierdzeń. Dodatkowo Sąd zważył, że art. 6 ustawy z dnia 24 maja 2020 r. o Krajowym rejestrze Karnym (Dz.U.2023.159 t.j.) enumeratywnie wymienia podmioty, które są uprawnione do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Krajowym Rejestrze Karnym. Niewątpliwie pozwany D. T. (2) nie należy do kręgu osób, czy podmiotów wymienionych w tym przepisie. Brak było w ocenie Sądu podstaw by pozwany żądał od powódki okazania mu kary karnej przed złożeniem wniosku o zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Nadto, powódka była osobą poszukiwaną. Trudno założyć, że chciałaby złożyć samodzielnie wniosek o wydanie karty karnej, ujawniając swoje aktualne dane osobowe i adresowe. W rejestrze gromadzi się bowiem także dane o osobach poszukiwanych listem gończym. Pozwany – z uwagi na zakres informacji uzyskanych od powódki, w tym dokumentację sporządzoną przez poprzedniego obrońcę powódki – adwokat H. – nie widział podstaw by uzyskać od powódki pełnomocnictwo do czynności związanych z uzyskaniem zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż w działaniach na rzecz powódki adwokat D. T. (2) nie dopuścił się naruszeń, ani zaniedbań. W ocenie tut. Sądu podjęte przez niego czynności zostały dokonane z zachowaniem wymaganej staranności, sumienności oraz profesjonalnej wiedzy prawniczej, co oznacza, że adwokat wykonał w sposób należyty swoje obowiązki. Powyższe wyklucza przyjęcie odpowiedzialności odszkodowawczej w stosunku do powódki. W konsekwencji należało uznać, że powódka nie wykazała żadnej z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej a tym samym jej roszczenie skierowane wobec pozwanego D. T. (1) nie mogło zostać przez Sąd uwzględnione zgodnie z jej żądaniem. Jak już wcześniej wspomniano, odpowiedzialność pozwanych jest odpowiedzialnością in solidum, która zachodzi wówczas, gdy wierzyciel może dochodzić tego samego świadczenia od kilku dłużników, na podstawie tytułów wynikających z odrębnych stosunków prawnych łączących go z każdym z tych dłużników. Wobec uznania, że pozwany D. T. (2) przy wykonywaniu umowy obsługi prawnej zawartej z powódką działał w sposób należyty, brak było podstaw do uwzględnienia powództwa także w stosunku do (...) S.A. , jako ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej OC adwokata. Biorąc pod uwagę powyższe, na mocy ww. przepisów prawa stosowanych z przeciwieństwa, Sąd orzekł jak w pkt. I wyroku, oddalając powództwo w całości. W punkcie II i III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania, obciążając nimi w całości powódkę. Na koszty postępowania poniesione przez pozwanego D. T. (1) składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 3.600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). Łączna wysokość kosztów poniesionych przez pozwanego wynosiła 3617 zł. Dlatego też Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanego D. T. (1) zwrot ww. kosztów. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd zasądził od sumy kosztów procesu należnych pozwanemu również odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na koszty postępowania poniesione przez pozwanego (...) S.A. w S. składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 3.600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.). Łączna wysokość kosztów poniesionych przez pozwanego wynosiła 3617 zł. Dlatego też Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanego (...) S.A. w S. zwrot ww. kosztów. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd zasądził od sumy kosztów procesu należnych pozwanemu również odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.