I C 149/24

Powód, Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności, domagał się od pozwanego M. K. zapłaty kwoty 2 991,69 zł wraz z odsetkami, wskazując, że wierzytelność wynika z braku zapłaty należności za usługi telewizyjne świadczone przez C. (...) (...) S.A. Powód nabył tę wierzytelność na podstawie umowy przelewu. Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew ani nie stawił się na rozprawie, co skutkowało wydaniem wyroku zaocznego. Sąd, stosując art. 339 § 2 k.p.c. w zw. z art. 340 § 1 k.p.c., przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda dotyczące okoliczności faktycznych, jednakże podkreślił, że nie zwalnia to sądu z obowiązku zbadania zasadności żądania w świetle prawa materialnego. Sąd zwrócił uwagę na nowe przepisy dotyczące postępowania z udziałem konsumentów (Dział IIb k.p.c.), w tym art. 458(15) § 1 k.p.c., który nakłada na przedsiębiorcę będącego stroną powodową obowiązek powołania wszystkich twierdzeń i dowodów już w pozwie. W tej sprawie powód nie przedłożył kluczowego dowodu – umowy o świadczenie usług zawartej między poprzednikiem prawnym a pozwanym M. K. – zamiast tego przedłożono umowę z inną osobą (O. K.). Brak tego dokumentu uniemożliwił sądowi ustalenie treści umowy, daty początkowej odsetek, wysokości roszczeń i ich wymagalności. Powołując się na utrwalone orzecznictwo, sąd stwierdził, że ciężar dowodu spoczywa na stronach, a sąd nie jest zobowiązany do uzupełniania materiału dowodowego z urzędu. W związku z niedostatecznym udowodnieniem roszczenia przez powoda, sąd oddalił powództwo.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający