I C 1460/15

Sygn. akt IC 1460/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2015r. Sąd Rejonowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący: SSR Joanna Kończyk Protokolant: Emilia Bilska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015r. w S. sprawy z powództwa (...) Bank (...) S. A. we W. przeciwko R. R. o zapłatę I. zasądza od pozwanego R. R. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. we W. kwotę 1.120,76 zł (jeden tysiąc sto dwadzieścia złotych 76/100) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP liczonymi od kwoty 1.000,00 zł (jeden tysiąc złotych 00/100) od dnia 06.06.2014r. do dnia zapłaty; II. umarza postepowanie w pozostałym zakresie; III. oddala wniosek pozwanego o rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty; IV. zasądza od pozwanego R. R. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. we W. kwotę 51,92 zł (pięćdziesiąt jeden złotych 92/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 1460/15 UZASADNIENIE W dniu 29 czerwca 2014 roku powód (...) Bank (...) S.A. we W. wniósł przeciwko R. R. w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew o zapłatę kwoty 1370,76 zł z odsetkami umownymi w wysokości w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 1000 zł od dnia 6 czerwca 2014r. do dnia zapłaty. Nakazem zapłaty z dnia 10 września 2014 roku wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, sygn. VI Nc-e 898470/14 Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Nakaz zapłaty zaskarżył sprzeciwem pozwany R. R. , wnosząc o anulowanie nakazu zapłaty, jednocześnie nie kwestionując swojego zadłużenia wobec powoda. Pozwany wskazał, iż chciałby spłacić zadłużenie w ratach. Po przekazaniu sprawy do Sądu Rejonowego w Słupsku uzupełniając braki pozwu pełnomocnik powoda ograniczył roszczenie do kwoty 1120,66 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 1000 zł od dnia 6 czerwca 2014r. do dnia zapłaty. Pełnomocnik powoda oświadczył, że w pozostałym zakresie pozwany wykonał zobowiązanie wobec czego zrzeka się roszczenia i wniósł o umorzenie postępowania w tym zakresie. Pełnomocnik powoda wskazał, iż roszczenie powoda wynika z umowy o przyznanie pozwanemu odnawialnego limitu kredytowego w rachunku karty kredytowej CA MC Silver Standard. Pozwany wykorzystał przyznany mu limit do kwoty 1000 zł. Od kwoty wykorzystanego limitu -1000 zł, powód nalicza przez cały czas obowiązywania rachunku odsetki umowne oraz pozostałe koszty obsługi zobowiązania. Pełnomocnik powoda oświadczył jednocześnie, że nie wyraża zgody na rozłożenie w wyroku pozwanemu zasądzonego świadczenia na raty, z uwagi na uzasadniony interes wierzyciela. Pozwany R. R. nie uzupełnił braków sprzeciwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. pozwany wniósł o rozłożenie zadłużenia na raty. Pozwany oświadczył, iż w okresie, kiedy powstało zadłużenie pozostawał bez pracy, urodziło mu się dziecko i nie miał możliwości spłaty. Obecnie oboje z żoną pracują, on zarabia 1800 zł, żona 1600 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 grudnia 2012 r. R. R. zawarł z (...) Bank (...) S.A. we W. umowę o kartę kredytową nr (...) , zgodnie z którą Bank przyznał R. R. limit kredytowy do kwoty 1000 zł, dla korzystania z którego otworzył i prowadzi rachunek karty kredytowej oraz wydał kartę kredytową (...) Agricole MasterCard Silver. Integralną część umowy stanowił Regulamin przyznawania i korzystania z limitu kredytowego i kart kredytowych (...) Agricole Standard Silver i G. . bezsporne, nadto umowa o kartę kredytową z załącznikiem n r k. 28-31, Regulamin k. 34-38 Wobec tego, że R. R. wykorzystał w całości przyznany limit kredytowy (1000 zł) i nie dokonywał spłaty wykorzystanego limitu zgodnie z § 14 umowy z dnia 18.12.2012 r., w dniu 4 marca 2014 r. (...) Bank (...) S.A. dokonał wypowiedzenia tej umowy i wezwał R. R. do zapłaty kwoty 1339,01 zł na którą składały się: kwota 1000 zł z tytułu należności głównej, kwota 194,51 zł z tytułu odsetek i kwota 144,50 zł z tytułu opłat i prowizji. bezsporne, a nadto: wypowiedzenie umowy k. 40 W dniu 5 czerwca 2014 r. (...) Bank (...) S.A. we W. wystawił wyciąg z ksiąg banku, w którym stwierdził, iż posiada wymagalną wierzytelność wobec R. R. wynikającą z umowy nr (...) , zawartej w dniu 18 grudnia 2012 r., która na dzień wystawienia wyciągu wynosi kwotę 1370,76 zł z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości zmiennej stopy procentowej odsetek maksymalnych (w wysokości 4-krotności stopy kredytu lombardowego), naliczanymi po dniu wystawienia wyciągu. bezsporne, a nadto wyciąg z ksiąg banku k. 39 Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Podstawę prawną powództwa stanowiły, poza postanowieniami umowy i Regulaminu przyznawania i korzystania z limitu kredytowego i kart kredytowych (...) Agricole Standard Silver i G. , przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. Prawo Bankowe (j.t.2015.128), przepisy ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. 2001 Nr 100 poz. 1081) oraz przepisy kodeksu cywilnego . Pozwany nie kwestionował twierdzeń powoda, przyznał, że posiada zadłużenie wobec powoda wynikające z umowy o wydanie karty kredytowej, nie kwestionował również wysokości tego zadłużenia. Twierdzenia powoda znajdowały potwierdzenie w zawnioskowanych jako dowody dokumentach, których wiarygodność nie budziła wątpliwości, nie była również podważana przez pozwanego. Pozwany po wniesieniu powództwa dokonał częściowej spłaty zadłużenia, w związku z czym powód cofnął częściowo powództwo w zakresie wskazanym w piśmie procesowym z dnia 28.07.2015 r. W ocenie Sądu dokonane przez pozwanego wpłaty na rzecz powoda stanowią niewłaściwe uznanie długu przez pozwanego bowiem uznanie niewłaściwe może wynikać nie tylko z oświadczenia wiedzy dłużnika, ale także z jednoznacznego zachowania się dłużnika wobec wierzyciela, z którego wynika, że dłużnik uważa roszczenie za istniejące. Uznanie długu ma to znaczenie dowodowe w sferze procesu cywilnego, że wierzyciel przedstawiający dowód uznania długu przez dłużnika nie musi wykazywać w inny sposób istnienia swej wierzytelności, natomiast to dłużnika obciąża wówczas powinność wykazania, że uznana wierzytelność w rzeczywistości nie istnieje, lub istnieje, ale w mniejszym wymiarze (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 14.01.2015 r., sygn. I Aca 386/14, publ. www.orzeczenia.ms.gov.p l) Wobec powyższego Sąd na podstawie postanowień łączącej strony i przywołanych wyżej przepisów orzekł zgodnie z żądaniem pełnomocnika powoda zawartym w piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2015 r. (punkt I sentencji wyroku). Częściowe cofnięcie powództwa nastąpiło ze zrzeczeniem się roszczenia i przed rozprawą, a więc nie wymagana była zgoda pozwanego na dokonanie tej czynności procesowej przez powoda. W zakresie, w jakim powód cofnął powództwo, Sąd na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 3 k.p.c. umorzył postępowanie, oceniając, że częściowe cofnięcie pozwu nie było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego ani nie zmierzało do obejścia prawa (punkt II sentencji wyroku). Sąd nie znalazł przesłanek do zastosowania normy art. 320 k.p.c. i rozłożenia pozwanemu zasądzonego roszczenia na raty. Sytuacja pozwanego w żaden sposób nie jest szczególna i wyjątkowa, pozwany, jak wynika z jego oświadczenia pracuje, osiąga stałe dochody. Stałe wynagrodzenie za pracę osiąga również małżonka pozwanego. Zdaniem Sądu sytuacja pozwanego pozwala na spłatę zadłużenia, może się on również zwrócić bezpośrednio do wierzyciela o możliwość spłaty zadłużenia w ratach bez kierowania przez wierzyciela tytułu egzekucyjnego do Komornika sądowego. O kosztach procesu Sąd orzekł stosując normę art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. Powodowi należał się zwrot kosztów procesu, bowiem pozwany dokonała częściowej spłaty długu już po wniesieniu powództwa, a więc należy uznać go za stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty procesu zasądzone od pozwanego na rzecz powoda złożyły się: opłata od pozwu-30 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa-17 zł, koszt notarialnego poświadczenia dokumentu pełnomocnictwa-4,92 zł (punkt III sentencji wyroku).