I C 1357/15

Sygn. akt I C 1357/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22. lutego 2016 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grzegorz Kuriata Protokolant: Ewelina Szczepuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22. lutego 2016 roku w K. sprawy z powództwa J. P. przeciwko E. S. (1) i K. S. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda J. P. na rzecz pozwanych E. S. (2) i K. S. kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Powód J. P. wniósł o zasądzenie od pozwanych E. S. (1) i K. S. kwoty 7 000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 18 lutego 2014 roku oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż udzielił swojemu bratu W. P. pożyczki w kwocie 16 000 zł, w celu opłacenia zaległości W. P. w (...) . Podał, że po udzielaniu pożyczki W. P. przekazał swoje gospodarstwo rolne pozwanym i w ramach rozliczenia pozwani zobowiązali się do spłaty pożyczki, na co powód wyraził zgodę. W uzasadnieniu podał, że pozwani w dniu 15 lutego 2011 roku wpłacili na jego konto kwotę 6 000 zł, zaś 3 000 zł spłacili w gotówce. Wskazał, że pismami z dnia 17 stycznia 2014 roku i 5 marca 2014 roku wezwał pozwanych do zapłaty powyższej należności. W dniu 28 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w (...) wydał nakaz zapłaty, sygn. akt I Nc 5500/14, nakazując pozwanym K. S. i E. S. (1) , aby zapłacili solidarnie powodowi J. P. kwotę 7 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 lutego 2014 roku oraz kwotę 1 279,50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Pozwani zaskarżyli powyższy nakaz zapłaty w całości. W uzasadnieniu podali, że nie było umowy pożyczki pomiędzy W. P. , a powodem. Nie było też cesji. Wskazali, że po przekazaniu im gospodarstwa przez W. P. , powód nachodził ich, zwracał się do nich wulgarnie, bo czuł się pokrzywdzony, że to pozwani otrzymali gospodarstwo rolne. Wskazali, że nie zobowiązywali się spłacać długów W. P. . Podkreślili, że powód sprzedał mienie pozwanych, tj. ciągnik W. T. oraz siewnik zbożowy marki P. , a które to rzeczy weszły w skład przekazanego gospodarstwa. Podali, że powód zatrzymał pieniądze z tytułu sprzedaży powyższych ruchomości, łącznie na kwotę 6 200 zł. W piśmie z dnia 4 września 2015 roku powód podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w pozwie. W piśmie z dnia 14 grudnia 2015 roku pozwani podnieśli, że umowa o przejecie długu powinna być pod nieważnością zawarta na piśmie, jednocześnie podkreślili, iż takiego dokumentu w przedmiotowej sprawie nie ma. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W 2007 roku powód J. P. pożyczył swojemu bratu W. P. kwotę 16 000 zł. Powyższa umowa nie została zawarta w formie pisemnej, nie został również określony termin zwrotu powyższej pożyczki. Dowód: - przesłuchanie powoda, k. 99 Umową darowizny z dnia 2 lutego 2009 roku zawartą w Kancelarii Notarialnej w K. przed notariuszem A. S. (Repertorium A nr (...) ) W. P. darował bratankowi K. S. i jego żonie E. S. (1) - na ich wspólność ustawową, nieruchomość stanowiącą gospodarstwo rolne z zabudowaniami, składające się z działek o numerach (...) , o pow. 11,49 ha, położone w Ż. , dla którego Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę wieczystą Kw (...) . K. S. i E. S. (1) przyjęli powyższą darowiznę. Z powyższej umowy darowizny wynika, że przedmiot umowy nie był obciążony żadnymi długami, ani roszczeniami osób trzecich, nie był obciążony ograniczonymi prawami rzeczowymi , nie występowały jakiekolwiek prawne lub faktyczne okoliczności mogące spowodować obciążenie tego przedmiotu, ograniczenia w rozporządzaniu nim lub korzystaniu z niego, zobowiązania podatkowe i inne zobowiązania publicznoprawne związane z tym przedmiotem zostały uregulowane. Dowód: - umowa darowizny z 02.02.2009 r., k. 41 – 48 Po przejęciu gospodarstwa rolnego pozwani sprzedali ciągnik rolniczy, a uzyskaną ze sprzedaży kwotę przekazali powodowi - w dniu 15 lutego 2011 r. pozwany K. S. dokonał przelewu na konto powoda kwoty 6 000 zł, w tytule przelewu wpisując „za W. P. spłata zadłużenia”. Dowód: potwierdzenie wykonania przelewu z 15.02.2011 r., k. 8 - przesłuchanie powoda, k. 98 - przesłuchanie pozwanej, k. 98 - 99 Pismami z dnia 17 stycznia 2014 roku i 5 marca 2014 roku powód wezwał pozwanych, wobec przejęcia przez nich gospodarstwa rolnego brata powoda - W. P. do zapłaty kwoty 7 000 zł z tytułu umowy pożyczki udzielonej przez niego W. P. w wysokości 16 000 zł. Dowód: - wezwanie do zapłaty z 17.01.2014 r., k. 9 - wezwanie do zapłaty z 05.03.2014 r., k. 10 Pozwani nie byli obecni przy zawieraniu umowy pożyczki pomiędzy powodem a W. P. . Pozwani mieli wiedzę, że W. P. pozostawił zobowiązania wobec osób trzecich, a które pozwani spłacali. Dowód: - przesłuchanie pozwanej, k. 98 - 99 Sąd zważył: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd ustalił, iż powód udzielił swojemu bratu W. P. pożyczki w kwocie 16 000 zł. Wskazać należy, iż nie została zachowana forma umowy pożyczki, jednakże w niniejszej sprawie nie ma to istotnego znaczenia, bowiem umowa ta nie została zawarta pomiędzy stronami przedmiotowego postępowania, tj. powodem J. P. , a pozwanymi E. S. (1) i K. S. . Powód opiera swoje żądanie na przejęciu przez pozwanych długu od W. P. , bowiem to pozwani w drodze umowy darowizny otrzymali od W. P. gospodarstwo rolne z zabudowaniami. Ponadto pozwani wiedzieli o zadłużeniu W. P. u osób prywatnych i takie zobowiązania spłacali. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że pozwany dokonywał spłaty zadłużenia W. P. również na rzecz powoda, dokonując chociażby przelewu w dniu 15 lutego 2011 roku w treści którego wpisując „za W. P. spłata zadłużenia”. Jak już wyżej wskazano pozwani nie byli stronami umowy pożyczki zawartej pomiędzy powodem, a jego bratem W. P. , jednakże zdaniem Sądu, pomiędzy powodem a pozwanymi doszło faktycznie do porozumienia o przejęciu długu W. P. przez pozwanych. Według Kodeksu cywilnego przejęcie długu jest umową, która polega na tym, że osoba trzecia wstępuje w miejsce dłużnika, a dłużnik zostaje z długu zwolniony ( art. 519 § 1 kc ). Do przejęcia długu może dojść w dwojaki sposób: albo na podstawie umowy między wierzycielem a osobą trzecią (za zgodą dłużnika - art. 519 § 2 pkt 1 kc ), albo w drodze umowy między dłużnikiem a osobą trzecią (za zgodą wierzyciela - art. 519 § 2 pkt 2 kc ). Umowa przejęcia długu - bez względu na to, w jakiej formie została zawarta umowa stanowiąca podstawę długu - wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. To samo dotyczy zgody wierzyciela na przejęcie długu ( art. 522 kc ). Wobec powyższego skutkiem niezachowania formy prawnej umowy o przejecie długu jest nieważność przejęcia długu i jest to nieważność bezwzględna, co oznacza, że czynność ta nie wywołuje żadnych skutków w sferze cywilnoprawnej. Wobec niezachowania formy pisemnej umowy o przejęcie długu powód nie może domagać się ochrony prawnej przed sądem, bowiem jest to umowa nieważna. Ponadto zgodnie z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Niewątpliwe to na powodzie ciążył obowiązek wykazania istnienia wierzytelności wobec pozwanych, jej wysokości i terminu wymagalności. Z powyższych względów Sąd oddalił część zawnioskowanych dowodów, bowiem – w ocenie Sądu – nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 98 § 1 i 3 kpc , w związku z § 2 ust. 1 i 2 § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461).