I C 1332/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy w Oleśnicy utrzymał w mocy nakaz zapłaty w części dotyczącej 20.000 zł z odsetkami i kosztami, a w pozostałym zakresie uchylił nakaz i oddalił powództwo.
Powódka domagała się zapłaty 22.000 zł tytułem pożyczki, zabezpieczonej wekslem. Pozwany przyznał otrzymanie 20.000 zł i spłatę 2.000 zł, kwestionując resztę należności. Sąd, analizując stan faktyczny i argumenty stron, utrzymał w mocy nakaz zapłaty co do kwoty 20.000 zł z odsetkami i kosztami, a w pozostałej części uchylił nakaz i oddalił powództwo, uznając, że dalsza kwota 2.000 zł wpłacona na konto męża powódki nie dotyczyła tej pożyczki.
Powódka wniosła o zasądzenie kwoty 22.000 zł tytułem pożyczki, zabezpieczonej wekslem, co skutkowało wydaniem nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Pozwany złożył zarzuty, kwestionując nakaz ponad kwotę 20.264 zł i wnosząc o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie. Pozwany przyznał zawarcie umowy pożyczki i otrzymanie 20.000 zł, a także spłatę 2.000 zł. Sąd ustalił, że strony zawarły umowę pożyczki na 22.000 zł, ale powódka przekazała pozwanemu jedynie 20.000 zł. Pozwany spłacił 2.000 zł. Kolejna wpłata 2.000 zł nastąpiła na konto męża powódki, który twierdził, że zaliczył ją na poczet innej pożyczki. Sąd, opierając się na art. 720 § 1 k.c. i analizie stanu faktycznego, uznał, że pozwany jest zobowiązany do zwrotu kwoty 20.000 zł, ponieważ dalsza kwota 2.000 zł została wpłacona na konto osoby trzeciej z innego tytułu. Sąd utrzymał w mocy nakaz zapłaty co do kwoty 20.000 zł z odsetkami i kosztami postępowania do kwoty 2.249,80 zł, a w pozostałym zakresie uchylił nakaz i oddalił powództwo.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, pozwany jest zobowiązany do zwrotu kwoty 20.000 zł, która stanowi faktycznie przekazaną kwotę główną pożyczki, pomniejszoną o udokumentowaną spłatę.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że mimo umówionej kwoty 22.000 zł, faktycznie przekazano 20.000 zł. Kwota 2.000 zł wpłacona na konto męża powódki nie mogła być zaliczona na poczet tej pożyczki, gdyż dotyczyła innego zobowiązania lub była wpłacona na rzecz osoby trzeciej. Pozostała kwota 20.000 zł, po uwzględnieniu spłaty 2.000 zł, stanowiła należność główną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymanie w mocy częściowe i uchylenie w pozostałym zakresie
Strona wygrywająca
A. C. (w części)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. C. | osoba_fizyczna | powód |
| P. S. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (3)
Główne
k.c. art. 720 § § 1
Kodeks cywilny
Przewiduje, że dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość.
k.p.c. art. 496
Kodeks postępowania cywilnego
Reguluje postępowanie po wniesieniu zarzutów od nakazu zapłaty.
Pomocnicze
k.c. art. 722
Kodeks cywilny
Dotyczy terminu, po upływie którego dający pożyczkę może odmówić jej wykonania, jeśli nie otrzymał jej zwrotu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Fakt przekazania przez powódkę niższej kwoty niż umówiona (20.000 zł zamiast 22.000 zł). Spłata przez pozwanego kwoty 2.000 zł. Wpłata kolejnych 2.000 zł na konto osoby trzeciej (męża powódki) z innego tytułu.
Odrzucone argumenty
Roszczenie o zwrot całej kwoty 22.000 zł. Zaliczenie wpłaty 2.000 zł na konto męża powódki na poczet pożyczki.
Godne uwagi sformułowania
pozostaje jedynie kwestia tego, czy kwota 2.000 zł wpłacona na konto męża powódki dotyczyła długu wobec powódki (i jak była zarachowana), czy innego zobowiązania nakaz został zaskarżony przez pozwanego jedynie w części tj. co do kwoty 1.736zł – przy uznaniu powództwa co do kwoty 20.264zł Skoro zaś powództwo dotyczy tylko należności głównej, to uwzględniając fakt niespornej spłaty należności w kwocie 2.000zł przelanej na konto osoby trzeciej z innego tytułu do zapłaty pozostała kwota 20.000zł.
Skład orzekający
Ryszard Jaworski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Zasady rozliczania wpłat w umowach pożyczki, zwłaszcza gdy środki trafiają na konto osoby trzeciej lub gdy kwota faktycznie przekazana jest niższa niż umówiona."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznego stanu faktycznego i nie stanowi przełomowej interpretacji przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy typowego sporu o zwrot pożyczki, gdzie kluczowe jest ustalenie faktycznej kwoty przekazanej i dokonanych spłat, a także rozliczenie wpłat na konta osób trzecich.
Dane finansowe
WPS: 22 000 PLN
kwota główna: 20 000 PLN
koszty postępowania: 2249,8 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygnatura akt I C 1332/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia, 21 października 2014 r. Sąd Rejonowy w Oleśnicy, Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Ryszard Jaworski Protokolant Katarzyna Czerniawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. w Oleśnicy sprawy przy udziale stron: powód A. C. pozwany P. S. o zapłatę nakaz zapłaty z 04.06.2014r. wydany w postępowaniu nakazowym przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy w sprawie I Nc 729/14 utrzymuje w mocy co do kwoty 20.000zł (dwadzieścia tysięcy) z odsetkami liczonymi od tej kwoty oraz utrzymuje go w przedmiocie kosztów postępowania do kwoty 2.249,80zł; w pozostałym zakresie uchyla nakaz zapłaty i powództwo oddala. Z. - kal. 21 dni 21 października 2014 r. I C 1332/14 UZASADNIENIE Powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 22.000zł wskazując, że taką sumę pieniężną pożyczyła powodowi i dołączając do pozwu weksel – co skutkowało wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Od nakazu tego pozwany złożył zarzuty zaskarżając nakaz ponad kwotę 20.264zł i wnosząc o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie. Pozwany przyznał, że zawarł umowę pożyczki z powódką, ale wskazał, że otrzymał tylko 20.0000zł, a nadto spłacił należność w wysokości 4.000zł. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny: Niesporne jest między stronami, że zawarta między nimi została umowa na mocy której powódka zobowiązała się pożyczyć pozwanemu 22.000zł i w związku z tym strony zawarły pisemną umowę określając tam także oprocentowanie należne powódce. Zabezpieczeniem należności był podpisany przez pozwanego weksel na kwotę 22.000zł – i pozew niniejszy dotyczy tylko należności głównej tym wekslem zabezpieczonej, a o roszczenia uboczne, związane z oprocentowaniem pożyczki, strony toczą odrębny spór sądowy. Nadto niesporne jest, że powódka przekazała pozwanemu wyłącznie kwotę 20.000zł zaś następnie pozwany spłacił należność w wysokości 2.000zł. Dokonał też kolejnej wpłaty 2.000zł tyle, że na konto męża powódki, który twierdził, że te należności zaliczył na poczet innej pożyczki, której on sam pozwanemu udzielił. Niesporne na koniec jest – choć nie ma to związku z niniejszym postępowaniem – że wyliczenia dokonane przez strony co do należności odsetkowych są prawidłowe, a różnice związane są wyłącznie z kwestią tego, czy kwota 2.000zł wpłacona na konto męża powódki dotyczyła długu wobec powódki (i jak była zarachowana), czy innego zobowiązania (k.44). X X X Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy w istocie nie są sporne między stronami - a niezależnie od tego znajdują potwierdzenie w dokumentach (umowie) jaką strony sporządziły, a także dowodach wpłat części należności. Na wstępie należy jednak wskazać, że strony podniosły w toku niniejszego postępowania kwestie dotyczące należności ubocznych w stosunku do sumy głównej objętej umową pożyczki. Tymczasem żądanie pozwu skierowane zostało (z uwagi na zabezpieczenie wekslowe) jedynie co do należności głównej, czyli kwoty 22.0000zł wynikającej z umowy pożyczki. O należne z tego tytułu odsetki strony toczą odrębny spór, który miał być objęty ewentualną ugodą, do której jednak nie doszło. Sprawy te nie zostały też połączone do wspólnego rozpoznania – a tym samym przedmiotem rozpoznania była tylko kwestia sumy głównej udzielonej pożyczki. W tym kontekście należy więc wskazać, że poza sporem było, że pozwany zwrócił powódce 2.000zł. Brak było natomiast podstaw do przyjęcia, by zwrot dokonany był w kwocie wyższej. Kolejna suma 2.000zł wpłacona została bowiem nie na rzecz pożyczkodawcy, a na konto osoby trzeciej (bez znaczenia jest, iż był to mąż powódki). W niniejszym postępowaniu nie wymagało też badania, czy spłata dotyczyła innej sumy pożyczki (między innymi stronami), czy też wpłata ta miała nastąpić w związku z jeszcze inną umową stron. Powołany wniosek o informację dotyczącą esemesów wysyłanych przez strony nie był zatem niezbędny do rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że nakaz został zaskarżony przez pozwanego jedynie w części tj. co do kwoty 1.736zł – przy uznaniu powództwa co do kwoty 20.264zł – co skutkowało niemożność rozważenia dalszych kwestii związanych z przeliczeniem należności odsetkowych. W tym miejscu rozważenia wymagała natomiast kwestia uznania przez pozwanego powództwa co do kwoty 20.264zł. Pozwany działa przez pełnomocnika będącego adwokatem, a zatem mającego świadomość zakresu żądania pozwu (suma główna z weksla), a co za tym idzie należało by uznać za uzasadnione utrzymanie nakazu w mocy co do tej kwoty. Jednak z oświadczeń stron złożonych na rozprawie wyraźnie wynika, iż kweste należności odsetkowych procedują one odrębnie – a co za tym idzie uznać należało, że uznanie dotyczy tylko sumy głównej. Skoro zaś tak, to w istocie pozwany kwestionował ją do kwoty 20.000zł co musiało rodzić skutek w postaci nie uwzględnienia uznania do kwoty 264zł. Reasumując, umowa stron dotyczyła 22.000zł z czego pozwany otrzymał tylko 20.000zł i spłacił z tego 2.000zł należności głównej, gdyż dalsza kwota 2.000zł była swego rodzaju „prowizją” za szybkie udzielenie pożyczki. Art. 720 §1 kc przewiduje, że dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość. Zatem skoro umowa została zawarta i pozwany otrzymał pożyczkę, to obowiązany jest do zwrotu tej należności. Skoro zaś powództwo dotyczy tylko należności głównej, to uwzględniając fakt niespornej spłaty należności w kwocie 2.000zł przelanej na konto osoby trzeciej z innego tytułu do zapłaty pozostała kwota 20.000zł. Fakt wypłaty kwoty niższej niż pierwotnie umówiona (wobec upływu terminu z art. 722kc ) mógłby mieć w tej sprawie znaczenie, ale też brak było podstaw do kwestionowania uznania powództwa dokonanego przez pozwanego. Strony wskazały bowiem na przyczynę takiego określenia wysokości kwoty, a brak było podstaw do działania z urzędu w przedmiocie weryfikacji tej kwestii. Tym samym, mając na względzie stanowisko wyrażone przez pozwanego w zarzutach od nakazu, a nadto zakres postępowania przedstawiony żądaniem pozwu - na podstawie art. 496 kpc orzeczono jak w sentencji. Z/ 1. odp. wyr. z uzasad. dor. pełn. pow 31.10.2014r.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI