I C 1326/25

Sygn. akt: I C 1326/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy P. K. Protokolant: starszy sekretarz sądowy K. K. po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta T. przeciwko J. P. i M. P. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanych J. P. i M. P. solidarnie na rzecz powoda Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta T. kwotę 46 157,76 zł (czterdzieści sześć tysięcy sto pięćdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt sześć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty; II. 
        w pozostałej części postępowanie umarza; III. 
        zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, IV. 
        nakazuje pobrać od pozwanych J. P. i M. P. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 2 308 zł (dwa tysiące trzysta osiem złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu, której powód z mocy ustawy nie miał obowiązku uiścić. UZASADNIENIE Powód Skarb Państwa – Prezydent Miasta T. pozwem z dnia 25 lipca 2025 roku (data wniesienia pozwu do Sądu Rejonowego w Toruniu) wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym nakazującego, aby pozwani J. P. i M. P. solidarnie zapłacili powodowi kwotę 46 158 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz zażądał zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Powód wniósł także, w przypadku wniesienia przez pozwanych sprzeciwu od nakazu zapłaty, o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 48 158 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku oraz o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwani we wspólności ustawowej małżeńskiej byli w dniu 1 stycznia 2025 roku i są nadal są użytkownikami wieczystymi nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych w T. przy (...) , dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (...) , (...) i (...) . Powód zaznaczył, że właściciel pobiera od użytkownika wieczystego pierwszą opłatę i opłaty roczne. Opłaty roczne użytkownik wieczysty obowiązany jest wnosić przez cały okres użytkowania wieczystego w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Powód wskazał, że wysokość opłaty rocznej jaką pozwani są solidarnie zobowiązani wnosić za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi od 1 stycznia 2017 roku 12 894,51 zł. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi od 1 stycznia 2017 roku 632,37 zł. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi od 1 stycznia 2008 roku 19 110 zł. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi od 1 stycznia 2011 roku 13 187,57 zł. Powód podał również, że pozwani nie zapłacili dotychczas opłat rocznych za użytkowanie wieczyste wymienionych wyżej nieruchomości za rok 2025 roku. Powód wskazał, że podejmował próby pozasądowego odzyskania powstałego długu. Powód zaznaczył też, że pozwani zalegają z zapłatą opłat rocznych za użytkowanie wieczyste także innych nieruchomości. Powód wskazał, że żądanie pozwu w wysokości 46 158 zł obejmuje niezapłacone dotychczas przez pozwanych opłaty roczne za 2025 roku nieruchomości zapisanych w (...) i odsetki ustawowe za uchybienie terminu płatności tych opłat rocznych (k. 5-7). Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 19 września 2025 roku w sprawie o sygn. akt I Nc (...) 25 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 31). Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiedli pozwani zaskarżając go w całości i domagając się oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwani zaznaczyli, że nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania w zakresie opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntu są elementem przedmiotowym zakładu pracy chronionej prowadzonej przez pozwanego J. P. , a ich zakup był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyzją Wojewody (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku. Pozwani wskazali, że prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z opłat, w tym również z opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Pozwani powołali się w tym zakresie na art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych . Pozwani zaznaczyli, że zwolnienie wynikające z tego przepisu dotyczy także opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, która ma w sobie elementy opłaty publicznoprawnej (k. 37-41). Zarządzeniem z dnia 16 października 2025 roku przewodniczący zobowiązał powoda do uzupełnienia braków pozwu poprzez dokładne określenie żądania (podanie jak obliczył kwotę należności głównej w wysokości 46 158 zł i co składa się na tę kwotę, gdyż suma opłat za użytkowanie wieczyste opisanych w uzasadnieniu pozwu wynosi 45 824,45 zł) w terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia pod rygorem zawieszenia postępowania (k. 55). Pismem procesowym z dnia 22 października 2025 roku powód wskazał, że prostuje błędy, które znalazły się w pozwie podając, że roszczenie wynosi 46 157,76 zł. Powód podał także, że opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w (...) nr (...) wynosi 12 894,51 zł, opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w (...) nr (...) wynosi 532,37 zł, opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w (...) wynosi 19 110,00 zł, zaś wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w (...) o numerze (...) wynosi 13 520,88 zł (a nie tak jak wskazano w uzasadnieniu pozwu 13 187,57 zł). Łączna zaległość pozwanych z tytułu opłaty rocznej za 2025 roku za użytkowanie wieczyste wyżej wymienionych nieruchomości wynosi 46 157,76 zł i ta kwota objęta jest żądaniem pozwu niezależnie od zawartego w pozwie żądania zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty (k. 59-60). Pismem z dnia 27 listopada 2025 roku (data wniesienia pisma do Sądu Rejonowego w Toruniu) powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie żądania przekraczającego żądanie zasądzenia od pozwanych kwoty 46 157,76 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty (k. 66). Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd ustalił, co następuje: Pozwani J. P. i M. P. są w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działki oznaczonej (...) o powierzchni 6,3023 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...) . J. P. i M. P. dysponują także w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działek oznaczonych (...) o łącznej powierzchni 0,0197 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...) . Na nieruchomości wzniesiony został budynek, w którym zostały wyodrębnione cztery lokale stanowiące odrębne nieruchomości. Dla tych lokali Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgi wieczyste o numerach (...) . Udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...) związany z własnością lokalu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) wynosi 392/2845 części, udział przysługujący właścicielowi lokalu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) wynosi 848/2845 części, udział przysługujący właścicielowi lokalu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) wynosi 713/2845 części, zaś udział przysługujący właścicielowi lokalu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) wynosi 892/2845 części. Właścicielami wszystkich tych lokali są w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej J. P. i M. P. . J. P. i M. P. dysponują także w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) i (...) w postaci działek oznaczonych (...) 70 i 73 o łącznej powierzchni 0,5410 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu (...) o numerze (...) . J. P. i M. P. dysponują także w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej udziałem wynoszącym części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy (...) w postaci działek oznaczonych (...) o łącznej powierzchni 0,2136 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...) . Właścicielem wszystkich tych nieruchomości gruntowych jest Skarb Państwa. Okres użytkowania wieczystego tych nieruchomości kończy się z dniem 5 grudnia 2089 roku. Fakty bezsporne, a nadto dowód : wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 9-10v, wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 11-14, wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 15-18v, wydruk z (...) nr (...) – k. 19-21v, a także informacje z elektronicznych ksiąg wieczystych o numerach (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) prowadzonych dla nieruchomości, dostępne powszechnie na stronie internetowej: https:// (...) /eukw_ogol/menu.do Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) począwszy od 1 stycznia 2017 roku wynosi 12 894,51 zł. Wysokość opłaty stanowi 3 % wartości nieruchomości wynoszącej 429 817 zł. Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści udziału wynoszącego 392/ (...) nieruchomości opisanej w (...) wieczystej o numerze (...) począwszy od 1 stycznia 2017 roku wynosi 632,37 zł. Wysokość opłaty stanowi 3 % wartości udziału we własności nieruchomości wynoszącego 392/ (...) . Wartość całej nieruchomości wynosi 152 984,07 zł. Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) począwszy od 1 stycznia 2008 roku wynosi 19 110 zł. Wysokość opłaty stanowi 3 % wartości (ceny) nieruchomości wynoszącej 637 000 zł. Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) począwszy od 1 stycznia 2011 roku wynosi 13 520,88 zł. Wysokość opłaty stanowi 3 % wartości nieruchomości wynoszącej 450 696 zł. Opłaty roczne należy wpłacać do dnia 31 marca każdego roku. Fakty bezsporne, a nadto dowód : wypowiedzenie przez Prezydenta Miasta T. dotychczasowej oraz oferta przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów z dnia 4 października 2016 roku nr (...) .P. (...) /16/16 wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 22-23, wypowiedzenie przez Prezydenta Miasta T. dotychczasowej oraz oferta przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów z dnia 4 października 2016 roku nr (...) .P. (...) 28/16 wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 24-25v, wypowiedzenie przez Prezydenta Miasta T. wysokości dotychczasowej opłaty rocznej oraz oferta przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa z dnia 23 listopada 2007 roku nr (...) .P. (...) 964/03 – k. 26, orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO – (...) z dnia 17 lipca 2008 roku – k. 27, aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego Prezydenta Miasta T. z dnia 5 listopada 2010 roku nr (...) .P. (...) 331/10 wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 28-29 J. P. i M. P. nie uiścili opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości opisanych w (...) za rok 2025. Pismem z dnia 22 maja 2025 roku powód wezwał pozwanego J. P. do zapłaty kwoty 1 761 754,40 zł tytułem zaległych opłat za lata 2020-2025 z tytułu użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa przy (...) . Pozwani nie spełnili świadczenia zgodnie z wezwaniem. Fakt bezsporny, a nadto dowód : pismo Urzędu Miasta T. z dnia 22 maja 2025 roku nr (...) . (...) .2.255. (...) wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 30-30v Pozwany J. P. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo (...) J. P. . Działalność gospodarczą pod tą firmą pozwany prowadzi od dnia 1 stycznia 1995 roku i od tego też dnia spełnia warunki określone dla zakładów pracy chronionej. Pozwany prowadzi działalność również na nieruchomości położonej przy ul. (...) 154 b (...) c w T. . Fakt bezsporny, a nadto dowód : decyzja Wojewody (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku (...) . (...) .33.2011.BW – k. 43-44, informacja o działalności gospodarczej prowadzonej przez J. P. dostępna w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – na stronie internetowej https://aplikacja.ceidg.gov.pl/ (...) / (...) . D. .UI/ A. .aspx Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił opisany powyżej stan faktyczny na podstawie dokumentów złożonych przez strony. Dowody te nie były kwestionowane przez żadną ze stron, sąd także nie znalazł podstaw, by je kwestionować, bowiem przedstawiały w logiczny sposób łączący pozwanego J. P. i M. P. z powodem stosunek obligacyjny wynikający z przysługującego im prawa użytkowania wieczystego, zasady wykonywania umowy użytkowania wieczystego, a także fakt, iż pozwani nie uregulowali należności z tego tytułu za rok 2025. Ten ostatni fakt wynika zresztą również z twierdzeń samych pozwanych wyrażonych w sprzeciwie od nakazu zapłaty – pozwani nie uregulowali zobowiązania dochodzonego w pozwie, ponieważ uważali, że nie są do tego zobowiązani. Sąd ustalił stan faktyczny także na podstawie informacji dostępnych w elektronicznych księgach wieczystych prowadzonych dla nieruchomości stanowiących przedmiot użytkowania wieczystego pozwanych - (...) , (...) , (...) i (...) . Sąd ustalił stan faktyczny także na podstawie informacji dostępnych w elektronicznych księgach wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w Toruniu dla lokali wyodrębnionych w budynku wzniesionym na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) . Numery ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych lokali to: (...) , (...) , (...) i (...) . Informacje te objęte są rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych ( art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 341, dalej: u.k.w.h.). Między stronami stan faktyczny nie był zresztą sporny, sporna nie byłą również wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia, wobec czego – mając na względzie postulowaną zwięzłość uzasadnień wyroków ( art. 327 1 § 2 k.p.c. ) - brak jest podstaw do przedstawiania szczegółowych rozważań odnoszących się do wskazanej problematyki. Istotą sporu w niniejszej sprawie było to czy w świetle prowadzenia przez pozwanego J. P. zakładu pracy chronionej, pozwani są zobowiązani do uiszczania opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Sąd uznał, iż powództwo w niniejszej sprawie podlegało uwzględnieniu w części, w której powód nie cofnął pozwu. Zgodnie z art. 232 § 1 k.c. , grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym. Na podstawie art. 238 k.c. wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Przepis ten wprowadza zasadę odpłatności użytkowania wieczystego. Szczegółową regulację dotyczącą wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste przewidują art. 71-81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm., dalej: u.g.n.) - opłata za użytkowanie wieczyste może podlegać zmianom i aktualizacjom na zasadach określonych w przedmiotowych przepisach. Na podstawie art. 238 k.c. i art. 71 ust. 1 oraz 4 u.g.n. użytkownik wieczysty jest zobowiązany do uiszczenia opłat rocznych w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.g.n., za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Zgodnie z art. 78 ust. 1 u.g.n., aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3 , oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego . Zgodnie z art. 78 ust. 2 u.g.n., użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej "kolegium", wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek składa się za pośrednictwem właściwego organu. W przedmiotowej sprawie powód załączył do pozwu uwierzytelnione odpisy złożonych pozwanym oświadczeń o wypowiedzeniu dotychczasowych opłat wraz z ofertami przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgi wieczyste o numerach (...) , (...) , (...) i (...) . Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) wynika z oświadczenia Prezydenta Miasta T. z dnia 4 października 2016 roku nr (...) .P. (...) /16 zawierającego wypowiedzenie dotychczasowej i ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której prowadzona jest (...) nr (...) wynika z oświadczenia Prezydenta Miasta T. z dnia 4 października 2016 roku nr (...) .P. (...) 28/16 zawierającego wypowiedzenie dotychczasowej i ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której prowadzona jest księga (...) nr (...) wynika z oświadczenia Prezydenta Miasta T. z dnia 23 listopada 2007 roku nr (...) .P. (...) /03 zawierającego wypowiedzenie dotychczasowej i ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) wynika z oświadczenia Prezydenta Miasta T. z dnia 5 listopada 2010 roku nr (...) .P. (...) /331/10 zawierającego wypowiedzenie dotychczasowej i ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Pozwani wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) dokonana przez Prezydenta Miasta T. pismem z dnia 23 listopada 2007 roku jest nieuzasadniona. Wniosek ten został jednak oddalony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzeczeniem z dnia 17 lipca 2008 roku wydanym w sprawie SKO – (...) . W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw, by sądzić, że pozwani złożyli wniosek o ustalenie, że aktualizacje opłat rocznych za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (...) , (...) i (...) wynikające z wypowiedzeń z dnia 4 października 2016 roku i 5 listopada 2010 roku dokonanych przez Prezydenta Miasta T. są nieuzasadnione albo są uzasadnione w innej wysokości. Wniosek pozwanych o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) dokonana przez Prezydenta Miasta T. pismem z dnia 23 listopada 2007 roku jest nieuzasadniona został natomiast oddalony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzeczeniem nr SKO – 710-217/ (...) z dnia 17 lipca 2008 roku. Brak jest podstaw, by twierdzić, że pozwani wnieśli od tego orzeczenia sprzeciw, który spowodowałby utratę mocy tego orzeczenia (art. 80 ust. 1-4 u.g.n.). Brak jest także podstaw, by sądzić, że J. P. i M. P. złożyli kolejne wnioski o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości albo że zażądali dokonania aktualizacji opłaty rocznej poprzez jej obniżenie (art. 81 u.g.n.). Żadna ze stron nie przedstawiła w tym zakresie jakichkolwiek twierdzeń. Zgodnie z art. 78 ust. 4 u.g.n., złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat rocznych w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku obowiązuje nowa wysokość opłaty rocznej zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art. 79 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 79 ust. 4 u.g.n., w przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowana zgodnie z art. 78 ust. 1. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 79 ust. 5 u.g.n. wskazuje, że ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty. Mając na uwadze treść art. 78 ust. 1 i 4 w zw. z art. 79 ust. 4 i 5 u.g.n. należało dojść do wniosku, że opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi (...) nr (...) , którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2017 roku wynosi 12 894,51 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2017 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej wypowiedziano w roku 2016. Z kolei opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę (...) nr (...) , którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2017 roku wynosi 632,37 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2017 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej wypowiedziano w roku 2016. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi (...) , którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2008 roku wynosi 19 110 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2008 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej wypowiedziano w roku 2007. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi (...) nr (...) , którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2011 roku wynosi 13 520,88 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2011 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej wypowiedziano w roku 2010. W kontekście opłaty rocznej obciążających J. P. i M. P. z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) , warto zwrócić uwagę, że przepisy kodeksu cywilnego ( art. 232-243 ) i ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierają uregulowań dotyczących współużytkowania wieczystego w częściach ułamkowych. Ze względu na naturę prawną użytkowania wieczystego, zbliżoną raczej do prawa własności (współwłasności) niż do praw rzeczowych ograniczonych, zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze przyjęto, że w wypadkach, w których określone kwestie nie są unormowane w art. 232-243 k.c. , w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, należy – przez analogię – stosować przepisy normujące prawo własności (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1974 r., III CRN 316/73, LEX nr 1726). Zgodnie z treścią art. 207 k.c. , pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Przepis ten znajduje zastosowanie przez analogię do rozliczeń z tytułu opłaty rocznej należnej za udział we współużytkowaniu wieczystym. Oznacza to, że współużytkowników wieczystych obciąża obowiązek uiszczenia opłaty rocznej w części odpowiadającej ich udziałowi we współużytkowaniu. W praktyce, stosownie do tego rozwiązania, ustalona opłata roczna należna od nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste dzielona będzie na poszczególnych współużytkowników stosownie do wielkości ich udziałów we współużytkowaniu wieczystym. Powód ustalił wysokość obciążającej pozwanych opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) na kwotę 632,37 zł, która odpowiada 3 % wartości udziału w nieruchomości wynoszącego 392/2845 części. Jest to udział odpowiadający udziałowi w prawie użytkowania wieczystego związanemu z własnością lokalu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) . Lokal ten jest własnością pozwanych, podobnie zresztą jak wszystkie pozostałe, wyodrębnione lokale w budynku wzniesionym na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) . Jako, że suma udziałów przysługujących właścicielom tych wyodrębnionych lokali, dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgi wieczyste o numerach (...) , (...) , (...) i (...) wynosi (...) / (...) części, należy uznać, że pozwanym J. P. i M. P. przysługuje całe prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) . Powód ma prawo domagać się opłaty za użytkowanie wieczyste odpowiadającej wartości jedynie 3 % ułamkowej części nieruchomości wynoszącej 392/2845 części – według tej metody powód obliczył wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) . J. P. i M. P. są obowiązani do uiszczania rocznych opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgi wieczyste o numerach (...) , (...) , (...) i (...) w łącznej kwocie 46 157,76 zł. W przedmiotowej sprawie nie było wątpliwości, ani sporu co do tego, że pozwani są użytkownikami wieczystymi na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zaś powód – Skarb Państwa, jest właścicielem nieruchomości. Wątpliwości nie budziła również prawidłowość reprezentacji powoda. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.g.n., z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. Z kolei art. 11a u.g.n. wskazuje, że przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie, jako że nieruchomości stanowiące przedmiot użytkowania wieczystego znajdują się w granicach miasta T. , tj. miasta na prawach powiatu, funkcję starosty sprawuje Prezydent Miasta T. ( art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1684). Tym samym Prezydent Miasta T. sprawuje funkcję organu reprezentującego Skarb Państwa w przedmiotowej sprawie. Wysokość dochodzonych opłat za użytkowanie wieczyste za rok 2025 także nie była sporna i była określona w sumie na poziomie 46 157,76 zł. Wysokość przyjętych opłat rocznych została ustalona w wysokości 3 % wartości gruntów (por. art. 72 ust. 1 i 3 pkt 5 u.g.n.). Powód wprawdzie w pozwie sformułował żądanie wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym nakazującego aby pozwani J. P. i M. P. solidarnie zapłacili powodowi kwotę 46 158 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, natomiast w przypadku wniesienia przez pozwanych sprzeciwu powód wniósł o zasądzenie od pozwanych kwoty 48 158 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, lecz w piśmie procesowym z dnia 22 października 2025 roku powód sprostował błędy w pozwie w zakresie kwoty dochodzonego roszczenia oraz w zakresie wskazanej w uzasadnieniu pozwu kwoty opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) . Poza tym pismem z dnia 27 listopada 2025 roku powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie żądania przekraczającego żądanie zasądzenia od pozwanych kwoty 46 157,76 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 913, dalej: u.r.z.), prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b , lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Pozwany J. P. , jak wynika z załączonej do sprzeciwu od nakazu zapłaty uwierzytelnionej kopii decyzji B. (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku spełnia warunki określone dla zakładów pracy chronionej. Ta okoliczność jest jednak irrelewantna dla obowiązku uiszczania opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Wbrew bowiem twierdzeniom pozwanych, opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego stanowią należności cywilnoprawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001 r. IV CKN (...) /00, LEX nr 1211983) i nie ma do nich zastosowania art. 31 u.r.z. Art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. gwarantuje prowadzącemu zakład pracy chronionej albo zakład aktywności zawodowej zwolnienie z opłat z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Z przepisu tego nie wynika jednak, że pozostałe opłaty, niewyłączone przez ustawodawcę, czyli niemieszczące się w zakresie opłat o charakterze sankcyjnym albo opłat skarbowych, będą objęte zwolnieniem, o którym mowa w przepisie. Do takich opłat, z których prowadzący zakład pracy chronionej albo zakład aktywności zawodowej nie jest zwolniony zalicza się właśnie m.in. opłata za użytkowanie wieczyste z uwagi na swój cywilnoprawny charakter. Dotyczy to zresztą nie tylko opłat o charakterze cywilnoprawnym – przykładowo w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest również pogląd, iż zakład pracy chronionej nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat sądowych na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2003 r. III CZP (...) /03, LEX nr 82114). Nie mają zatem racji pozwani wskazując, że art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. zwalnia prowadzącego zakład pracy chronionej albo zakład aktywności zawodowej od wszelkich opłat niezależnie od ich charakteru za wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów mają charakter cywilnoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1994 r. SA/ (...) , LEX nr 10555, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2023 r. I OSK (...) /22, LEX nr 3581734). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się także, że opłaty, które nie mają charakteru publicznoprawnego nie są objęte dyspozycją art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2007 r. IV SA/Wa (...) /07, LEX nr 493914). Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż przy procedurze aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczystej jest również etap postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym (art. 77-80 u.g.n.). Wskazane przepisy regulują tryb postępowania, a nie materialnoprawny charakter danej opłaty. Jest oczywistym, że skoro wysokość danej opłaty jest ustalana przez organy państwowe, wymagane jest zachowanie właściwego trybu postępowania gwarantującego prawidłowość sposobu obliczenia tej opłaty, jak również drogę do zweryfikowania prawidłowości działania organu. Nie zmienia to w ocenie sądu charakteru opłaty za użytkowanie wieczyste, umiejscowionej wszak w płaszczyźnie prawa materialnego w Kodeksie cywilnym ( art. 238 k.c. ). W efekcie sąd uznał, że fakt, iż pozwany J. P. prowadzi zakład pracy chronionej nie zwalnia ani jego, ani M. P. od obowiązku uiszczania opłat rocznych za użytkowanie wieczyste. Na marginesie zresztą warto zaznaczyć, że nawet gdyby przyjąć, że prowadzący zakład pracy chronionej J. P. jest zwolniony od obowiązku uiszczania rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, to w żaden sposób to zwolnienie nie obejmowałoby również M. P. . Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, powództwo podlegało uwzględnieniu w całości co do żądania głównego, w zakresie którego powód nie cofnął pozwu, o czym sąd orzekł w punkcie I wyroku zasądzając na rzecz powoda od pozwanych J. P. i M. P. solidarnie kwotę 46 157,76 zł. Opłata z tytułu użytkowania wieczystego została nałożona na oboje użytkowników wieczystych jako małżonków, których łączy również ustawowa majątkowa wspólność małżeńska, wobec czego za jej zapłatę odpowiadali oni solidarnie (por. art. 30 § 1 k.r.o. ). Ponadto jest to zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia ( art. 370 k.c. ). O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 71 ust. 4 u.g.n. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. , jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c. , jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Z kolei art. 71 ust. 4 u.g.n. wskazuje, że opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego. Pozwani mieli zatem obowiązek uiścić opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w T. przy ul (...) , dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi (...) za rok 2025 do dnia 31 marca 2025 roku. Począwszy od dnia 1 kwietnia 2025 roku pozwani pozostają zatem w opóźnieniu, wobec czego sąd zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę należności głównej w wysokości 46 157,76 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.c. , pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Zgodnie z kolei z art. 355 k.p.c. , sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. Z uwagi na to, że powód pismem procesowym z dnia 27 listopada 2025 roku cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie żądania przekraczającego żądanie zasądzenia od pozwanych kwoty 46 157,76 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, sąd w punkcie II wyroku umorzył postępowanie na podstawie art. 355 k.p.c. w pozostałej części, czyli w części, w której nie orzekł o żądaniu pozwu w punkcie I wyroku. O kosztach procesu sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 § 3, art. 99, art. 100 i art. 105 § 2 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z treścią art. 100 k.p.c. , w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Cytowany powyżej przepis uzasadnia obciążenie jednej ze stron wszystkimi kosztami procesu, jeżeli jej przeciwnym uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania. Ustalenie czy przeciwnik uległ co do "nieznacznej części żądania" polega przede wszystkim na oparciu się o ułamek odpowiadający części żądania przeciwnika strony, któremu uległ. Przyjąć należy, że sytuacja taka zachodzi, jeżeli przeciwnik przegrał co do żądania w części odpowiadającej do 10% (por. P. Feliga (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Red. nacz. P. Rylski, red. cz. III A. Olaś, Legalis, uwagi do art. 100 k.p.c., teza 87). Powód wygrał proces w przeważającej części, przegrał jedynie w części, w jakiej postępowanie zostało umorzone wskutek cofnięcia pozwu w części, tj. w zakresie kwoty 2 000,24 zł - powód domagał się w pozwie, w przypadku wniesienia przez pozwanych sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym zasądzenia solidarnie od pozwanych na swoją rzecz kwoty 48 158 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku. Na skutek częściowego cofnięcia pozwu powód domagał się finalnie zasądzenia solidarnie od pozwanych na swoją rzecz kwoty 46 157,76 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty. Kwota ta została zasądzona od pozwanych na rzecz powoda w punkcie I wyroku. Powód wygrał więc sprawę w 95,85 %, wobec czego pozwani mają obowiązek zwrócić mu wszystkie poniesione przez niego koszty procesu. Na koszty te składają się tylko koszty zastępstwa procesowego, z którego korzystał powód, w wysokości 3600 zł (zgodnie z treścią § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). O odsetkach od kwoty 3600 zł orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. , orzekając o obowiązku ich zapłaty od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Jako, że pozwani odpowiadali solidarnie co do istoty sprawy, sąd włożył na nich solidarny obowiązek zwrotu kosztów procesu ( art. 105 § 2 k.p.c. ). Z uwagi na fakt, że powodem był Skarb Państwa, nie był on obowiązany do uiszczenia opłaty sądowej od pozwu zgodnie z treścią art. 94 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228, dalej: u.k.s.c.). Zgodnie z art. 113 ust. 1 u.k.s.c., kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Jako, że pozwani przegrali proces niemalże w całości, w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. sąd nakazał pobrać od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 2 308 zł tytułem całej opłaty sądowej od pozwu, której powód z mocy ustawy nie miał obowiązku uiścić. Wysokość tej opłaty została obliczona na podstawie art. 13 ust. 2 u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach o prawa majątkowe przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia ponad 20 000 złotych pobiera się od pisma opłatę stosunkową wynoszącą 5 % tej wartości, nie więcej jednak niż 100 000 złotych. 5% z 46 157,76 zł wynosi 2 307,89 zł. Z kolei zgodnie z art. 21 u.k.s.c., końcówkę opłaty zaokrągla się w górę do pełnego złotego. W związku z treścią powyżej cytowanych przepisów, należna opłata sądowa od pozwu w przedmiotowej sprawie wynosiła 2 308 złotych i tę kwotę sąd nakazał pobrać od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu w związku z wynikiem procesu. Sąd miał w polu widzenia okoliczność, że powód domagał się w pozwie zasądzenia od pozwanych nakazem zapłaty kwoty 46 158 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, a w przypadku wniesienia przez pozwanych sprzeciwu od nakazu zapłaty zasądzenia od pozwanych kwoty 48 158 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, lecz w ocenie sądu należną opłatę od pozwu należało obliczyć od kwoty faktycznie zasądzonej od pozwanych na rzecz powoda. Kwoty wskazane w pozwie zostały określone na poziomie w nim wskazanym wskutek omyłki powoda, który po zwróceniu mu uwagi na tę omyłkę cofnął pozew w zakresie przekraczającym kwotę 46 157,76 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty. Bez wątpienia nie było intencją powoda domaganie się od pozwanych kwoty niższej w przypadku zakończenia postępowania wskutek wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym i wyższej w przypadku zaskarżenia przez pozwanych tego nakazu zapłaty sprzeciwem. Nie byłoby zatem zasadne w ocenie sądu obliczenie należnej opłaty od pozwu od kwoty 48 158 zł i obciążenie tak obliczoną opłatą od pozwu pozwanych, biorąc pod uwagę, że jedyną przyczyną wskazania tej kwoty jako roszczenia głównego w przypadku wniesienia przez pozwanych sprzeciwu od nakazu zapłaty była omyłka pisarska powoda. Poza tym należna opłata od pozwu obliczona od kwoty wskazanej w pozwie jako wartość przedmiotu sporu, czyli od kwoty 46 158 zł, także wyniosłaby 2 308 zł. Jako, że podstawą orzeczenia w przedmiocie kosztów, których powód nie miał obowiązku ponieść był art. 113 ust. 1 u.k.s.c., należało nimi obciążyć pozwanych przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W związku z tym, że pozwani byli odpowiedzialni solidarnie co do istoty sprawy oraz co do obowiązku zwrotu kosztów procesu, są odpowiedzialni solidarnie także z tytułu zapłaty kosztów sądowych, których powód z mocy ustawy nie miał obowiązku uiścić.