I C 1286/15

Sygn. akt: I C 1286/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ G. , dnia 13 października 2016r Sąd Rejonowy w Gdyni, I Wydział Cywilny Przewodniczący: SSR Małgorzata Nowicka - Midziak Protokolant : Yuliya Kaczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016r sprawy z powództwa Towarzystwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna w G. przeciwko M. K. (1) i M. K. (2) o zapłatę 1. uchyla nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w Gdyni wydany w sprawie I Nc 84/15 z dnia 6.03.2015r w części - to jest w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania; 2. utrzymuje w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w Gdyni wydany w sprawie I Nc 84/15 z dnia 6.03.2015r w pozostałym zakresie; 3. nie obciąża pozwanych kosztami procesu; 4. koszty opłaty od zarzutów, od uiszczenia których pozwani byli zwolnieni, przejmuje na rachunek Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni. Sygn. akt I C 1286/15 UZASADNIENIE Powód Towarzystwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa – akcyjna w G. wystąpiła przeciwko pozwanym M. K. (1) i M. K. (2) o zapłatę kwoty 36.817,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 23 grudnia 2014r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, iż jest posiadaczem weksla wystawionego przez pozwanego M. K. (1) , a poręczonego przez M. K. (2) . Dodał także, iż przedstawił weksel pozwanym wzywając ich do wykupu weksla, jednak bezskutecznie. (pozew k. 3 – 3v) Nakazem zapłaty z dnia 6 marca 2015r. wydanym w postępowaniu nakazowym w sprawie o sygn. akt I Nc 84/15 Sąd Rejonowy w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. (nakaz zapłaty k. 27) W zarzutach od powyższego nakazu zapłaty pozwani zaskarżyli go w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie powództwa podnosząc, iż nie otrzymali wezwania do wykupu weksla albowiem przesyłka została zwrócona do adresata, gdyż w tym czasie przebywali wraz z rodziną na wsi u matki. Natomiast charakter działalności nie wymaga, aby ciągle przebywali w firmie. Ponadto wskazali, iż nie zgadzają się z kwotą żądaną przez powoda, albowiem zaległe były jedynie dwie raty leasingowe, a sprzęt został zwrócony w stanie nienagannym w miejscu i czasie wyznaczonym przez windykatora. (zarzuty k. 33 – 34 i 37 - 38) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 kwietnia 2011r. pomiędzy powodem Towarzystwem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowo – akcyjną w G. jako finansującym, a pozwanym M. K. (1) jako korzystającym, została zawarta na okres 60 miesięcy umowa leasingu operacyjnego nr (...) , której przedmiotem był ciągnik samochodowy marki M. , rok prod. 2006. Wykonanie przedmiotowej umowy zostało zabezpieczone wekslem wystawionym przez pozwanego M. K. (1) i poręczonego przez M. K. (2) . (okoliczność bezsporna: umowa k. 133 - 134). Wobec braku realizacji postanowień umowy powód pismem z dnia 17 lutego 2014r. wypowiedział przedmiotową umowę, a następnie wypełnił weksel na kwotę 36.817,93 zł z datą płatności 22 grudnia 2014r. i wezwał pozwanych do zapłaty, czego pozwani nie uczynili. (dowód: wypowiedzenie wezwania do zapłaty k. 11 i12, dowód nadania k. 13 i 14, weksel k. 10, deklaracja wekslowa k. 163, rozliczenie k. 152 – 153, faktury k. 157 – 160, umowa sprzedaży k. 164) Sąd zważył, co następuje: Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za wiarygodne przedłożone przez strony dokumenty, gdyż nie były one kwestionowane przez żadną ze stron, a nadto nie budziły one wątpliwości sądu co do ich autentyczności i faktu sporządzenia. W niniejszej sprawie powód wywodził swoje żądanie z treści wystawionego weksla. Sąd zważył przy tym, iż powód jest pierwotnym wierzycielem, a zatem pozwani mogą bez żadnych ograniczeń podnosić zarzuty dotyczące stosunku podstawowego tj. istniejącej między stronami umowy leasingu z dnia 18 kwietnia 2011r., jednak winni je zgłosić w myśl art. 493 § 1 k.p.c. w piśmie zawierającym zarzuty od nakazu zapłaty i to w terminie 14 dni pod rygorem uznania ich za spóźnione. Pozwani złożyli zarzuty od nakazu zapłaty, podnosząc jednak jedynie, iż nie otrzymali wezwania do wykupu weksla oraz nie zgadzają się z wysokością weksla, gdyż zalegali z płatnością jedynie dwóch rat leasingowych. Sąd zważył, że kwestia wezwania pozwanych do wykupu weksla została w sposób szczegółowy wykazana i wyjaśniona w niniejszym postępowaniu. Jak wynika bowiem z załączonych dokumentów i wyjaśnień pozwanych, powód skierował do pozwanych korespondencję z informacją o wypełnieniu weksla wzywając ich jednocześnie do jego wykupu. Korespondencja ta nie została jednak odebrana przez pozwanych i wróciła do nadawcy, albowiem pozwani w tym czasie, jak wskazali przebywali u rodziny na wsi. Powyższe nie oznacza jednak, iż wezwanie to było nieskuteczne, czy też, że nie wywołuje żadnych skutków. Okoliczność, iż pozwani w tym czasie nie przebywali w miejscu zamieszkania i nie zapewnili sobie możności odbioru korespondencji i zapoznania się z nią obciąża pozwanych, a nie powoda. To oni bowiem winni dołożyć należytej staranności, aby zapewnić sobie możliwość zapoznania się z kierowaną do nich korespondencją, chociażby poprzez zgłoszenie przekierowywania korespondencji. Skoro tego zaniechali, to też brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż weksel nie został przedstawiony pozwanym do wykupu. W odniesieniu do drugiego z zarzutów Sąd zważył, iż pozwani co prawda zakwestionowali wysokość żądania wskazując, iż zalegali z zapłatą jedynie dwóch rat, to jednak zaznaczyć należy, iż w odpowiedzi na zarzuty pozwanych powód przedłożył szczegółowe rozliczenie umowy leasingu wskazując dokładnie jakie kwoty składają się na żądaną sumę. Natomiast pozwani po otrzymaniu tego zestawienia w żaden sposób nie odnieśli się do niego ani też nie zakwestionowali prawidłowości takiego rozliczenia. Podkreślić należy, iż fakt, że pozwani zwrócili przedmiot leasingu nie oznacza, iż powód nie poniósł w związku z tym szkody, która nie ogranicza się jedynie do zaległych rat leasingu. Jak wynika z art. 709 15 k.p.c. w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Powód ma zatem prawo do zrekompensowania szkody poniesionej na skutek zakupu przedmiotu leasingu z własnych środków, wedle wyboru pozwanego, z zamiarem osiągnięcia zysku z oddania go do używania, a nie na potrzeby własne. Odzyskanie przedmiotu leasingu nie stanowi samej korzyści, skoro nie miał on służyć leasingodawcy. W konsekwencji wartość korzyści z wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu nie odpowiada wartości przedmiotu leasingu. Dlatego też powód był uprawniony do zrekompensowania szkody jaka nastąpiła poprzez przedwczesne rozwiązanie umowy wyliczając ją, jak wynika z przedłożonej dokumentacji, jako sumę niezapłaconych rat wraz z innymi należnościami wynikającymi z umowy pomniejszoną o wartość uzyskaną ze sprzedaży ciągnika oraz ubezpieczenia, co też uczynił. Pozwani natomiast nie podnieśli żadnych zarzutów skutkujących koniecznością obniżenia lub innego wyliczenia należności objętej pozwem. Z tych też względów Sąd nie uwzględnił wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem wyliczenia należności objętej sporem, albowiem skoro powód przedłożył szczegółowe rozliczenie, którego pozwani w żaden sposób nie zakwestionowali, to brak było w ocenie Sądu podstaw do powoływania biegłego w tym zakresie. Ponadto pozwany choć wskazywał, iż ważne informacje przekaże na rozprawie, to jednak dwukrotnie nie stawił się na termin rozprawy, wnosząc zawsze o jej odroczenie, faxem, tuz przed rozprawą, z uwagi na fakt, iż przebywa za granicą. Podkreślić jednak należy, że Sąd uwzględnił pierwszy wniosek pozwanego albowiem został do niego załączony bilet samolotowy, jednak kolejny wniosek został złożony jedynie w formie mailowej i to bez żadnego potwierdzenia czy udokumentowania. W związku z tym zdaniem Sądu brak było podstaw do odroczenia rozprawy i dalszego nieuzasadnionego przedłużania niniejszego postępowania, tym bardziej, że oboje pozwani nie zajęli żadnego merytorycznego stanowiska po przedstawieniu rozliczenia przez pozwanego. Z tych też względów Sąd doszedł do przekonania, iż brak było podstaw do weryfikowania wyliczeń dokonanych przez powoda w drodze opinii biegłego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 496 k.p.c. w zw. z art. 709 15 k.p.c. w punkcie 2 wyroku utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym przez Sąd Rejonowy w Gdyni w dniu 6 marca 2015r., sygn. akt I Nc 84/15 w zakresie należności głównej i odsetek, a uchylił go w punkcie 1 wyroku w zakresie rozstrzygnięcia co do kosztów procesu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. i w punkcie 3 wyroku odstąpił od obciążania pozwanych kosztami procesu. Jak wynika bowiem z załączonych dokumentów i wyjaśnień ich sytuacja materialna i rodzinna jest bardzo trudna. Utrzymują się oni aktualnie z zasiłku macierzyńskiego oraz pomocy rodziny. Pozwana bowiem nie pracuje i zajmuje się dwójką małoletnich dzieci, zaś pozwany poszukuje pracy. W związku z tym zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż sytuacja w jakiej znaleźli się pozwani uzasadnia odstąpienie do obciążania ich kosztami niniejszego postepowania, tym bardziej, iż pozwani zostali już częściowo zwolnieni od kosztów sądowych w niniejszej sprawie tj. od opłaty od zarzutów i w tym zakresie Sąd przejął te koszty na rachunek Skarbu Państwa.