I C 1191/23

Powód zawarł z pozwaną spółką (...) Sp. z o.o. umowę deweloperską w dniu 6 maja 2021 r., której przedmiotem było wybudowanie i sprzedaż lokalu mieszkalnego. Termin wykonania zobowiązań, zarówno co do wydania lokalu, jak i przeniesienia jego własności, określono na 31 grudnia 2021 r. Umowa przewidywała kary umowne w wysokości 0,1% ceny lokalu za każdy dzień opóźnienia. Powód dochodził od pozwanej kary umownej w kwocie 142.797,90 zł, argumentując, że opóźnienie w wydaniu lokalu wyniosło 303 dni, a w przeniesieniu własności 363 dni. Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, twierdząc, że opóźnienie było spowodowane przyczynami od niej niezależnymi, takimi jak opieszałość projektanta, problemy administracyjne, pandemia COVID-19 i opóźnienia w dostawach materiałów. Ewentualnie, pozwana domagała się miarkowania kary umownej o 90%. Sąd Okręgowy w Gliwicach, po analizie materiału dowodowego, ustalił, że opóźnienie w realizacji inwestycji było zawinione przez pozwaną, która nie wykazała istnienia okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność. Sąd uznał jednak żądanie kary umownej za rażąco wygórowane, wskazując na jej wysoki stosunek do wartości przedmiotu umowy (ponad 58% wartości lokalu). Dodatkowo, sąd wziął pod uwagę fakt częściowego wykonania zobowiązania przez pozwaną, która udostępniła lokal powodowi przed formalnym przeniesieniem własności. Na tej podstawie, sąd skorzystał z możliwości miarkowania kary umownej na podstawie art. 484 § 2 k.c. i zasądził na rzecz powoda kwotę 71 399 zł, co stanowiło połowę dochodzonego roszczenia. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie słuszności, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 12 557 zł, mimo częściowego oddalenia powództwa, z uwagi na zasadność roszczenia co do zasady i postawę pozwanej.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający