I C 119/15

Sygn. akt: I C 119/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Hanna Woźniak Protokolant: sekr. Sądowy Jagoda Mazur po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. w Wąbrzeźnie sprawy z powództwa (...) we W. przeciwko T. I. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego T. I. na rzecz powoda (...) we W. kwotę zł 19.091 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 21 marca 2014r. do dnia zapłaty; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę zł 731,15 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 01 września 2014r. do dnia zapłaty; 3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 269,46 (dwieście sześćdziesiąt dziewięć 46/100) tytułem zwrotu części kosztów procesu 4. wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa, 5. zasądza od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie na rzecz adw. P. O. kwotę 2.952 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) brutto tytułem pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu. SSR Hanna Woźniak Sygn. akt I C 119/15 UZASADNIENIE (...) we W. złożył pozew przeciwko T. I. w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę kwoty 19.822,60 zł z tytułu udzielonego, a nie spłaconego przez pozwanego kredytu wraz z kosztami postępowania. Sąd Rejonowy L. Z. w L. nakazem zapłaty z dnia 22 września 2014r. uwzględnił powództwo w całości i zasądził żądaną kwotę. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wskazał, że w chwili zawierania umowy o kredyt konsumencki z powodem był w stanie wyłączającym świadome podejmowanie decyzji z uwagi na stan jego zdrowia – załączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 05 września 2013r. z rozpoznaniem schizofrenii paranoidalnej. Sąd ustalił i zważył co następuje: T. I. od 2006 roku leczy się psychiatrycznie. Pierwotnie po próbie samobójczej rozpoznano u niego depresję, a w 2011 roku nastąpiło rozpoznanie schizofrenii. Od 30 lipca do 05 września 2013 roku pozwany przebywał na Oddziale Psychiatrycznym (...) w G. z rozpoznaniem wstępnym: „Mieszane zaburzenia osobowości. Podejrzenie schizofrenii.” oraz z rozpoznaniem końcowym: „Schizofrenia paranoidalna”. Podczas pobytu korzystał z przepustek godzinowych poza teren szpitala. Podczas jednej z przepustek w dniu 27 sierpnia 2013r. zaciągnął w (...) SA kredyt gotówkowy nr (...) , który przeznaczył na spłatę swoich innych zobowiązań (dowód: częściowo zeznania pozwanego – k.328-328v, dane z opinii biegłych – k.381 i 384, umowa – k.19-20). W dniu 26 sierpnia 2013 roku oraz w dniu 28 sierpnia 2013 roku w szpitalu (...) czuł się dobrze. Był spokojny, podporządkowany. Chętnie i rzeczowo odpowiadał na pytania. Miał problemy z zaśnięciem. Był w nastroju obojętnym. Nie miał objawów psychotycznych (dowód: opinia biegłych – k.381). W dniu 27 sierpnia 2013 roku T. I. nie znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji oraz wyrażenie woli. Żadna ze stawianych u pozwanego diagnoz psychiatrycznych (czy to schizofrenia, czy zaburzenia lękowo-depresyjne) sama w sobie nie przesądza bowiem o jego zdolności do świadomego i swobodnego podejmowania decyzji i wyrażania woli. Znaczenie ma to, że w okresie, kiedy miało miejsce podpisanie umowy o kredyt, stan pozwanego był stabilny, nie zdradzał on żadnych istotnych objawów psychopatologicznych, poza zaburzeniami snu. Był w tym okresie leczony lekami w stosunkowo niedużych dawkach terapeutycznych, a po tygodniu od zdarzenia został wypisany z oddziału (dowód: opinia biegłych – k.378-384). Na podstawie umowy o kredyt gotówkowy nr (...) zawartej w dniu 27 sierpnia 2013r. przez (...) we (...) Oddział w G. z T. I. przyznano pozwanemu kwotę 19.214,89 zł, z czego 15.469,26 zł postawiono do dyspozycji kredytobiorcy, a pozostałą część Bank przelał na swój rachunek jako prowizję od kredytu i opłatę za udostępnienie ubezpieczeń. 06 lutego 2014r. powód wypowiedział powyższą umowę pozwanemu i określił jego zadłużenie na łączną kwotę 19.442,83 zł. Na dzień 21 marca 2014r. ogólna kwota zadłużenia pozwanego u powoda wynosiła 19.797,60 zł (dowód: umowa, wypowiedzenie umowy i wyciąg z ksiąg rachunkowych banku – k.19-22). Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego w tej części, w której twierdził on, że nie pamięta faktu zawarcia umowy o kredyt. W ocenie Sądu (ale także w opinii biegłych) jest to wybieg, linia obrony pozwanego, który – co oczywiste – chciałby uniknąć zasądzenia zwrotu bardzo dużej, jak na jego możliwości, kwoty pieniędzy. Stan zdrowia pozwanego w krytycznym dniu był na tyle dobry, że z jednej strony lekarze nie mieli wątpliwości, że można mu udzielić przepustki, a z drugiej strony – nic nie wzbudziło podejrzeń u pracownika banku obsługującego tego dnia T. I. . Sąd podzielił wnioski końcowe opinii biegłych. Opinia ta nie była w żadnym zakresie kwestionowana przez strony. Opinia ta jest logiczna, jasna, pełna. Jej wydanie zostało poprzedzone dokładną analizą całego zebranego materiału, w tym przede wszystkim obszernej dokumentacji medycznej. Język opinii jest zrozumiały dla Sądu, pozwala prześledzić tok rozumowania biegłych, który nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu. Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów załączonych do akt przez powoda albowiem pozwany nie kwestionował ich formalnej ani materialnej prawdziwości. Art. 69 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku (tekst jedn. Dz.U. z 2002r., Nr 72, poz. 665 z późn.zm.) stanowi: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Zatem podpisując umowę o kredyt z (...) Oddziałem w G. oraz przyjmując od tego banku pieniądze, pozwany zobowiązał się jednocześnie do zwrotu uzyskanych środków wraz z należnym oprocentowaniem. Pozwany z umowy tej nie wywiązał się, a w toku postępowania nie przedstawił skutecznie żadnych okoliczności, które mogłyby go zwolnić od zapłaty długu. Pozwany nie kwestionował sposobu wyliczenia kwoty dochodzonej pozwem oraz sposobu i wysokości naliczania przez wierzyciela odsetek. Pozwany złożył wniosek o rozłożenie świadczenia na raty w razie jego ewentualnego zasądzenia. Powołał się na swoją trudną sytuację majątkową (k.422). Zadeklarował możliwość spłaty długu w ratach po ok. 150 zł miesięcznie. Sąd rozważał ewentualne rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty w myśl art.320 kpc , ale ostatecznie nie zdecydował się na takie rozwiązanie. Po pierwsze, pozwany jest bardzo młody, studiuje, a jego stany chorobowe same w sobie nie przesądzają, że pozwany nigdy nie osiągnie dobrej sytuacji materialnej pozwalającej mu na jednorazowe lub z rozbiciem co najwyżej na kilka rat uregulowanie długu, mimo narastających odsetek. Po drugie, rozłożenie świadczenia na raty proponowane przez pozwanego skutkowałoby całkowitą spłatą zadłużenia (bez odsetek za okres, w którym raty byłyby płacone) dopiero po 11 latach, co w ocenie Sądu powodowałoby nieuzasadnione uprzywilejowanie pozwanego w stosunku do powoda i naruszałoby zasadę równości stron w stosunkach cywilnoprawnych. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 69 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku (tekst jedn. Dz.U. z 2002r., Nr 72, poz. 665 z późn.zm.) orzeczono jak w pkt.1 wyroku. Rozliczenie kosztów pomiędzy stronami Sąd oparł na przepisie art.102 kpc , uwzględniając aktualną bardzo trudną sytuację materialna powoda, stąd stronie wygrywającej proces Sąd zasądził zwrot jedynie tych kosztów, które zostały realnie poniesione na rzecz Sądu. O kosztach dla pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. 2013 poz.461z późn.zm.). SSR Hanna Woźniak