I C 1132/23

Sygn. akt I C 1132/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 30 maja 2025 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polit Protokolant sekretarz sądowy Oliwia Goliszewska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. K. przeciwko Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, ewentualnie o zapłatę I. oddala w całości powództwo główne; II. zasądza od pozwanego Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. na rzecz powoda (...) S.A. K. kwotę 119 659,75 zł (sto dziewiętnaście tysięcy sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych i siedemdziesiąt pięć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty; III. w pozostałej części oddala powództwo ewentualne; IV. zasądza od pozwanego Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. na rzecz powoda (...) S.A. K. kwotę 11 400 (jedenaście tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 18 grudnia 2023 roku (data stempla pocztowego – k. 195) powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o: 1. zobowiązanie pozwanego Skarbu Państwa – Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do złożenia oświadczenia woli o następującej treści: „Skarb Państwa – Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NIP: (...) , REGON: (...) ) oświadcza, że zapłaci na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. (NIP (...) , REGON: (...) ) kwotę 119 659,75 zł (sto dziewiętnaście tysięcy sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych 75/100) jako dofinansowanie budowy:  innych niż ogólnodostępne stacji ładowania pojazdów elektrycznych prądem zmiennym o mocy od 22 kW do mniej niż 50 kW w postaci dwóch stacji ładowania AC – 2 x 22 kW, Złącze: Mode -3;  innej niż ogólnodostępna stacja ładowania pojazdów elektrycznych prądem stałym o mocy od 50 kW do mniej niż 150 kW w postaci stacji ładowania AD/CD – 100 kW – DC 50 kW + DC 50kW (AC ww kW), Złącze DC: CS / Combo – 2, Złącze AC: IEC62196 Type – 2. Zapłata zostanie dokonana w terminie 7 dni od złożenia niniejszego oświadczenia” lub ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia żądania z pkt 1 powyżej: 2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 119 659,75 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty tytułem odszkodowania należnego za szkodę wynikłą z bezprawnej odmowy udzielenia przez pozwanego w dofinansowania budowy:  innych niż ogólnodostępne stacji ładowania pojazdów elektrycznych prądem zmiennym o mocy od 22 kW do mniej niż 50 kW w postaci dwóch stacji ładowania AC – 2 x 22 kW, Złącze: Mode -3;  innej niż ogólnodostępna stacja ładowania pojazdów elektrycznych prądem stałym o mocy od 50 kW do mniej niż 150 kW w postaci stacji ładowania AD/CD – 100 kW – DC 50 kW + DC 50kW (AC ww kW), Złącze DC: CS / Combo – 2, Złącze AC: IEC62196 Type – 2. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu (pozew – kk . 4-5). Pismem z dnia 23 lutego 2024 roku strona powodowa sprostowała omyłkowe oznaczenie strony powodowej, oznaczając je prawidłowo jako: (...) S.A. ”, oraz omyłkowe oznaczenie strony pozwanej, oznaczając je prawidłowo jako: „Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej”, ew. wnosząc na podstawie art. 194§1 k.p.c. o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (pismo z 23.02.2024 – kk . 213-214). Zarządzeniem z dnia 21 maja 2024 roku tut. Sąd zwrócił pozew oraz pismo strony powodowej z dnia 23 lutego 2024 roku (k. 219). Na skutek uzupełnienia braków formalnych pozwu – przy oznaczeniu strony powodowej jako (...) S.A. w K. , oraz strony pozwanej jako Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska w W. – sprawie został nadany bieg (zarządzenie z 28.06.2024 – k. 411). W odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 1 sierpnia 2024 roku (data stempla pocztowego – k. 439) pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, podnosząc, że powodowa Spółka nie spełniła warunku otrzymania dofinansowania w postaci zapewnienia niedyskryminującego dostępu do infrastruktury ładowania pojazdów (zamontowania terminali płatniczych, za pomocą których można będzie za pomocą karty kredytowej lub debetowej zapłacić za skorzystanie ze stacji ładowania pojazdów), w związku z czym Fundusz odmówił przyznania dofinansowania, Zarząd Funduszu nie podjął stosownej uchwały, o której mowa w §11 ust. 1-3 regulaminu naboru, a umowa cywilnoprawna – której zawarcie jest zwieńczeniem procesu udzielania dofinansowania – nie została zawarta, w związku z czym zobowiązanie pieniężne, o którym mowa w pozwie, nie powstało; w konsekwencji zarówno roszczenie główne o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, jak i ewentualne o zapłatę, jest bezpodstawne (odpowiedź na pozew – kk . 416-420v.). Pismem procesowym z dnia 24 stycznia 2025 roku stanowiącym modyfikację powództwa, strona powodowa zmodyfikowała żądanie główne pozwu w ten sposób, że w miejsce dotychczas dochodzonego, wniosła o zobowiązanie pozwanego Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do złożenia oświadczenia woli o następującej treści: „Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NIP: (...) , REGON: (...) ) oświadcza, że zapłaci na rzecz (...) S.A. z siedzibą w K. (NIP (...) , REGON: (...) ) kwotę 119 659,75 zł (sto dziewiętnaście tysięcy sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych 75/100) jako dofinansowanie budowy:  innych niż ogólnodostępne stacji ładowania pojazdów elektrycznych prądem zmiennym o mocy od 22 kW do mniej niż 50 kW w postaci dwóch stacji ładowania AC – 2 x 22 kW, Złącze: Mode -3;  innej niż ogólnodostępna stacja ładowania pojazdów elektrycznych prądem stałym o mocy od 50 kW do mniej niż 150 kW w postaci stacji ładowania AD/CD – 100 kW – DC 50 kW + DC 50kW (AC ww kW), Złącze DC: CS / Combo – 2, Złącze AC: IEC62196 Type – 2. Zapłata zostanie dokonana w terminie 7 dni od złożenia niniejszego oświadczenia”. Wskazano, iż przedmiotem głównego żądania powoda jest złożenie oświadczenia woli dotyczącego zawarcia umowy o dofinansowanie, zastępującego zawarcie tej umowy. Nadto w piśmie tym strona powodowa argumentowała, iż wymóg instalowania terminali płatniczych na stacji był zupełnie niedostosowany do sytuacji powoda i w przypadku powoda jawi się jako pozbawiony sensu, albowiem ładowanie samochodów na stacji powoda miało być wolne od opłat. Wymóg niedyskryminacyjnego dostępu do stacji ładowania nie jest jednoznaczny z zapewnieniem dostępu do stacji ładowania osobom trzecim. Powodowa Spółka wnosiła o dofinansowanie stacji innych niż ogólnodostępne, a nie ogólnodostępnych stacji ładowania, zaś stawianie jej tak określonego wymogu jest niezgodne z interesem publicznym (pismo procesowe z 24.01.2025 – kk . 460-464). Pismem procesowym z dnia 5 marca 2025 roku pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu (pismo procesowe z 5.03.2025 – 468-468v.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny. (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka) złożyła do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: NFOŚiGW, Fundusz) wniosek o dofinansowanie budowy:  innych niż ogólnodostępne stacji ładowania pojazdów elektrycznych prądem zmiennym o mocy od 22 kW do mniej niż 50 kW w postaci dwóch stacji ładowania AC – 2 x 22 kW, Złącze: Mode -3;  innej niż ogólnodostępna stacja ładowania pojazdów elektrycznych prądem stałym o mocy od 50 kW do mniej niż 150 kW w postaci jednej stacji ładowania AD/CD – 100 kW – DC 50 kW + DC 50kW (AC ww kW), Złącze DC: CS / Combo – 2, Złącze AC: IEC62196 Type – 2 ( wniosek – kk . 41-72). Łączna kwota dofinansowania, o którą się ubiegała Spółka, wynosiła 119 659,75 zł. Koszty kwalifikowane przedsięwzięcia określono na kwotę 478 639 zł. Kwota dofinansowania stanowiła 25% kosztów kwalifikowanych przedsięwzięcia (wniosek, koszty przedsięwzięcia – k. 57). Wniosek dotyczył stacji ładowania zlokalizowanych na zamkniętym terenie Spółki w K. przy ul. (...) z przeznaczeniem na potrzeby Spółki i jej pracowników. Jak wskazano: „Stacja ST01, ST02 i ST03 znajdować się będzie na terenie działki (...) , przy małym parkingu, zlokalizowanym w kompleksie (...) S.A. (dalej: (...) ) i zostanie ona oddana do użytkowania wszystkim pracownikom (...) posiadającym pojazdy elektryczne, bądź hybrydowe. Dla każdej stacji przydzielone zostaną dwa, odpowiednio oznaczone, miejsca postojowe. Przybliżone umiejscowienie ww. stacji oraz lokalizację budynku technicznego, skąd poprowadzone zostanie zasilanie, określono na mapie, pełniącej formę załącznika do analizy. Stacje nie będą posiadać dostępu do drogi publicznej, gdyż umiejscowione zostaną w obrębie dróg wewnętrznych i parkingów (...) , do których to dostęp ograniczony jest tylko i wyłącznie do pracowników (...) .” (wniosek – k. 51). Dofinansowanie miało zostać przyznane w ramach Programu Priorytetowego nr 6.4 „Zeroemisyjny transport Wsparcie infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych i infrastruktury tankowania wodoru” (Program Priorytetowy – kk . 424-431). Zgodnie z pkt. 7.2 Programu, określającym intensywność dofinansowania, dofinansowanie w formie dotacji wynosiło: 1) do 25% kosztów kwalifikowanych w przypadku:  budowy stacji ładowania o mocy nie mniejszej niż 22 kW, innej niż ogólnodostępna stacja ładowania;  utworzenia punktu ładowania o mocy nie mniejszej niż 22 kW, wyłącznie na potrzeby własne, który nie będzie wykorzystywany do świadczenia usługi ładowania 2) do 30% kosztów kwalifikowanych w przypadku  budowy ogólnodostępnej stacji ładowania o mocy nie mniejszej niż 50 kW i mniejszej niż 150 kW, w której co najmniej jeden punkt ładowania umożliwia świadczenie usługi ładowania prądem stałym i mam moc nie mniejszą niż 50 kW;  przebudowy ogólnodostępnej stacji ładowania skutkującej przyrostem jej mocy do mocy nie mniejszej niż 50 kW i mniejszej niż 150 kW oraz możliwością świadczenia usługi ładowania prądem stałym z mocą nie mniejszą niż 50 kW w przypadku co najmniej jednego punkt ładowania 3) intensywność wsparcia, o której mowa w pkt 2 ulega zwiększeniu o 15 punktów procentowych, jeżeli ogólnodostępna stacja ładowania jest usytuowana w gminie, w której na dzień 31 grudnia przedostatniego roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym został złożony wniosek o dofinansowanie:  liczba mieszkańców nie przekraczała 100 000, lub  zostało zarejestrowanych mniej niż 60 000 pojazdów samochodowych, lub  mniej niż 400 pojazdów samochodowych przypadało na 1000 mieszkańców. Zwiększenie intensywności wsparcia o 15 punktów procentowych nie ma zastosowania do ogólnodostępnej stacji ładowania usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej albo autostrady. 4) do 50% kosztów kwalifikowanych w przypadku:  budowy ogólnodostępnej stacji ładowania o mocy nie mniejszej niż 150 kW, w której co najmniej jeden punkt ładowania umożliwia świadczenie usługi ładowania prądem stałym i mam moc nie mniejszą niż 150 kW; lub  przebudowy ogólnodostępnej stacji ładowania skutkującej przyrostem jej mocy do mocy nie mniejszej niż 150 kW oraz możliwością świadczenia usługi ładowania prądem stałym z mocą nie mniejszą niż 150 kW w przypadku co najmniej jednego punktu ładowania. 5) do 50% kosztów kwalifikowanych w przypadku budowy lub przebudowy ogólnodostępnej stacji wodoru ( kk . 425-425v.). Pkt 8 Programu określał kryteria wyboru przedsięwzięć, które co do zasady dotyczyły wszystkich wniosków niezależnie od trybu naboru ( kk . 427-431), zaś poszczególne kryteria zawierały rozróżnienia, czy dotyczą ogólnodostępnej stacji ładowania, stacji innej niż ogólnodostępna, czy też ogólnodostępnej stacji wodoru. W tabeli „Kryteria jakościowe dopuszczające” pkt 7 określał kryterium: „Zgodność stacji ładowania innej niż stacja ogólnodostępna o mocy nie mniejszej niż 22 kW oraz publicznie dostępnej stacji ładowania co najmniej z następującymi wymogami:  punkty ładowania o normalnej mocy prądu przemiennego (AC) dla pojazdów elektrycznych muszą być wyposażone dla celów interoperacyjności, co najmniej w gniazdka lub złącza pojazdowe typu 2 opisane w normie EN 62196-2:2017;  punkty ładowania o dużej mocy na prąd przemienny (AC) przeznaczone dla pojazdów elektrycznych muszą być wyposażone, ze względu na interoperacyjność, co najmniej w złącza typu 2 opisane w normie EN 62196-2:2017;  punkty ładowania o dużej mocy na prąd stały (DC) przeznaczone dla pojazdów elektrycznych muszą być wyposażone, do celów interoperacyjności, co najmniej w złącza połączonego systemu ładowania „Combo 2”, jak opisano w formie EN 62196-3:2014” ( kk . 427v.-428). Tabela „Kryteria jakościowe punktowe” określała kryteria jakościowe punktowe dla przedsięwzięć polegających na budowie lub przebudowie ogólnodostępnej stacji ładowania i budowie stacji ładowania innej niż ogólnodostępna stacji ładowania ( kk . 429-430). Sposób składania wniosków o dofinansowanie w ramach danego programu priorytetowego określał „Regulamin naboru wniosków dla przedsięwzięć w zakresie wsparcia infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych o dofinansowanie przedsięwzięć ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach programu priorytetowego Wsparcie infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych i infrastruktury do tankowania wodoru” datowany na listopad 2021 roku (dalej: Regulamin – kk . 432-436). §3 Regulaminu określał etapy rozpatrywania wniosku: 1) rejestrowanie wniosku, 2) ocena wniosku wg kryteriów dostępu, 3) uzupełnienie przez wnioskodawcę brakujących informacji i/lub dokumentów, wymaganych na etapie oceny wg kryteriów dostępu, 4) ponowna ocena wniosku wg kryteriów dostępu, 5) ocena wniosku wg kryteriów jakościowych, 6) uzupełnienie przez wnioskodawcę brakujących informacji i/lub dokumentów, wymaganych na etapie oceny wg kryteriów jakościowych, 7) negocjacje warunków umowy, 8) uchwała o dofinansowanie przedsięwzięcia, 9) przygotowanie i podpisanie umowy o dofinansowaniu przedsięwzięcia (k. 433). Załącznik nr 1 do Regulaminu określał załączniki wymagane do wniosku o dofinansowanie w ramach Programu (Załącznik nr 1 – kk . 437-437v.). Pkt 8 tego Załącznika określał zbiór niezbędnych oświadczeń Wnioskodawcy składanych w Generatorze Wniosku o Dofinansowanie (GWD) stanowiący integralną część wniosku o dofinansowanie, w ramach którego określono m.in. „oświadczenie Wnioskodawcy o zapewnieniu niedyskryminującego dostępu do publicznie dostępnej infrastruktury poprzez umożliwienie bezpośredniej płatności kartą kredytową/debetową, zgodnie z Dyrektywą w sprawie Infrastruktury Paliw Alternatywnych (AFID) z 2014/94/UE” (k. 438). Umowa o dofinansowaniu przedsięwzięcia miała zostać zawarta wg wzoru umowy o dofinansowanie przedsięwzięcia w formie dotacji w ramach Programu Priorytetowego nr 6.4 „Zeroemisyjny transport Wsparcie Infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych i infrastruktury tankowania wodoru” (wzór umowy – kk . 443-453v.). Wiadomością mailową z dnia 23 stycznia 2023 roku Fundusz zawiadomił Spółkę, że jej wniosek został oceniony pozytywnie, wskazując, że: „oznacza to możliwość przystąpienia do kolejnego etapu procedowania, tj. negocjacji. Negocjacje będą odbywały się korespondencyjnie”. W wiadomości mailowej przesłano jako załącznik częściowo uzupełniony formularz uszczegółowienia wniosku o dofinansowanie – arkusz negocjacyjny. W treści wiadomości zawarto prośbę o jego weryfikację i uzupełnienie. W pkt 15 arkusza negocjacyjnego znalazła się informacja o dokumentach koniecznych do złożenia w celu wykazania okresu trwałości przedsięwzięcia. W ppkt 3 lit. d) wymieniono: „oświadczenie, że w każdym roku sprawozdawczym, zapewniony był niedyskryminacyjny dostęp do infrastruktury, stanowiącej przedmiot dofinansowania, poprzez umożliwienie bezpośredniej płatności kartą kredytową/debetową, zgodnie z Dyrektywą w sprawie Infrastruktury Paliw Alternatywnych (AFID) z 2014/94/UE” (wiadomość mailowa – k. 77; uszczegółowienie wniosku – kk . 79-90). W wiadomości mailowej z dnia 3 marca 2023 roku skierowanej do Funduszu przedstawiciel Spółki (...) wskazał, że w ocenie Spółki żądanie Funduszu dotyczące ww. oświadczenia jest bezpodstawne. Spółka zaproponowała zmianę jego brzmienia na: „Na wybudowanej/przebudowanej stacji ładowania objętej przedsięwzięciem, zostanie zapewniony niedyskryminujący dostęp do innej niż ogólnodostępna infrastruktury” (wiadomość mailowa – kk . 92-94). W odpowiedzi na ww. wiadomość Fundusz w wiadomości z dnia 15 marca 2023 roku przedstawicielka Funduszu wskazała, że nie uznaje argumentów Spółki, podnosząc, że: „infrastruktura inna niż ogólnodostępna, nie jest infrastrukturą wykorzystywaną wyłącznie na potrzeby własne i podlega odbiorowi UDT, a świadczenie usługi ładowania jest obligatoryjnym elementem wynikającym z definicji ustawowej stacji ładowania. Usługa ta nie może być świadczona w sposób dowolny, ale z uwagi na dofinansowanie ze środków publicznych, zapewniać niedyskryminacyjny do niej dostęp. Brak spełnienia przez Wnioskodawcę ww. warunku uniemożliwia przyznanie dofinansowania ze środków w ramach programu, a w przypadku jego pominięcia przez NFOŚiGW, skutkowałoby to koniecznością zwrotu przez Wnioskodawcę otrzymanego dofinansowania wraz z należnymi odsetkami.” (wiadomość mailowa – kk . 96-97). Fundusz podtrzymał ww. stanowisko w piśmie z dnia 18 marca 2023 roku (błędnie datowanym na dzień 18 marca 2022 roku), wskazując: „Ponieważ niedyskryminujący dostęp do innych niż publicznie dostępne stacje ładowania jest zapewniany przez pobieranie opłat ad hoc, które zostało zdefiniowane jako płatność bezpośrednia kartą kredytową lub debetową bez konieczności instalowania aplikacji lub posiadania dedykowanej karty RFID. Proszę o potwierdzenie, poprzez zaznaczenie oświadczenia nr 16 (we wniosku o dofinansowanie część IX. W części Oświadczenia wnioskodawcy oraz pozostałe niezbędne informacje), że taki dostęp zostanie zapewniony.” (pismo z 18.03.2023 – kk . 99-101) Budowa przedsięwzięcia, którego dotyczył opisany wniosek, została wykonana – Spółka wybudowała 3 stacje ładowania o numerach ewidencyjnych: (...) , (...) i (...) , co zostało stwierdzone każdorazowo Protokołem z wykonania czynności dozoru technicznego, sporządzonym przez Urząd Dozoru Technicznego, na podstawie badania z dnia 27 marca 2023 roku. Urząd ten dopuścił opisane stacje ładowania do eksploatacji (protokoły – k. 190, k. 192, k. 194). Pismem z dnia 27 kwietnia 2023 roku Spółka przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, podtrzymując, iż warunek w postaci umożliwienia przez Spółkę bezpośredniej płatności kartą kredytową/debetową nie znajduje uzasadnienia i wzywając Fundusz do zawarcia ze Spółką umowy o dofinansowanie przedsięwzięcia, zgodnie z postanowieniami Regulaminu (pismo z 27.04.2023 – kk . 103-108). Ostatecznie Fundusz nie zawarł ze Spółką umowy o dofinansowanie ww. przedsięwzięcia (bezsporne) Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie przedłożonych do akt sprawy ww. dokumentów, których wiarygodność nie była kwestionowania przez żadną ze stron i które nie budziły wątpliwości co do ich prawdziwości i autentyczności. Spór między stronami odnosił się do oceny prawnej, nie zaś do okoliczności faktycznych mających dla sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ). Sąd zważył co następuje. Powództwo główne o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli podlegało oddaleniu w całości, natomiast powództwo ewentualne o zapłatę podlegało uwzględnieniu niemalże w całości. Zgodnie z art. 400 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.; dalej: p.o.ś.) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany dalej "Narodowym Funduszem", jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm.). W myśl art. 400a ust. 1 pkt 24 , finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej obejmuje m.in. wspomaganie ekologicznych form transportu. Art. 400b ust. 2 ustawy wskazuje, że finansowanie ochrony środowiska w tym zakresie należy do zadań funduszu. Zgodnie z art. 400h ust. 1 pkt 1, do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz rad nadzorczych wojewódzkich funduszy należy m.in. ustalanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy. Z kolei w myśl art. 400k ust. 1 pkt 3, dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy należy do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów wojewódzkich funduszy. Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 400a ust. 2 p.o.ś., wydane zostało rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy publicznej na infrastrukturę do ładowania pojazdów elektrycznych i infrastrukturę do tankowania wodoru (Dz. U. poz. 2247). W myśl §3 pkt 2 tego rozporządzenia, o pomoc może ubiegać się przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105), który posiada siedzibę lub oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś w myśl §8 ust. 1 pkt 1-2, pomoc może być udzielona na: 1) budowę stacji ładowania o mocy nie mniejszej niż 22 kW, innej niż ogólnodostępna stacja ładowania; 2) budowę lub przebudowę ogólnodostępnej stacji ładowania o mocy nie mniejszej niż 50 kW, wyposażonej w co najmniej dwa punkty ładowania, z czego co najmniej jeden umożliwia świadczenie usługi ładowania prądem stałym i ma moc nie mniejszą niż 50 kW. Z powyższego wynika wyraźnie, że treść ww. rozporządzenia rozróżnia pojęcia ogólnodostępnej stacji ładowania oraz stacji ładowania innej niż ogólnodostępna. Podobne rozróżnienie uwzględnia ustawa z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1083 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 6 tej ustawy, „ogólnodostępna stacja ładowania” to stacja ładowania dostępna na zasadach równoprawnego traktowania dla każdego posiadacza pojazdu elektrycznego i pojazdu hybrydowego. Zgodnie zaś z pkt 27, „stacja ładowania” to: a) urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub b) wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy. Z powyższego wynika wprost, że zasada równoprawnego traktowania dla każdego posiadacza pojazdu elektrycznego i pojazdu hybrydowego odnosi się tylko do „ogólnodostępnej stacji ładowania” i to z oczywistych względów – jeżeli stacja nie ma charakteru ogólnodostępnego, to logicznym jest, że nie wszyscy posiadacze pojazdów hybrydowych i elektrycznych muszą być traktowani na równym poziomie. Obowiązek zapewnienia równoprawnego dostępu do takiej stacji wszystkim posiadaczom tego rodzaju pojazdów spoczywa na operatorze ogólnodostępnej stacji ładowania, podobnie jak szereg innych obowiązków (określonych w art. 3 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych), których to nie mają operatorzy stacji ładowania innych niż ogólnodostępne. Załącznik nr 1 do Regulaminu określał załączniki wymagane do wniosku o dofinansowanie w ramach Programu (Załącznik nr 1 – kk . 437-437v.). Pkt 8 tego Załącznika określał zbiór niezbędnych oświadczeń Wnioskodawcy składanych w Generatorze Wniosku o Dofinansowanie (GWD) stanowiący integralną część wniosku o dofinansowanie, w ramach którego określono m.in. „oświadczenie Wnioskodawcy o zapewnieniu niedyskryminującego dostępu do publicznie dostępnej infrastruktury poprzez umożliwienie bezpośredniej płatności kartą kredytową/debetową, zgodnie z Dyrektywą w sprawie Infrastruktury Paliw Alternatywnych (AFID) z 2014/94/UE” (k. 438). Wskazywana wyżej Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 307, str. 1 z późn. zm.) także rozróżniała pojęcia „punkt ładowania” (jako urządzenie, które umożliwia ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego lub wymianę akumulatora pojedynczego pojazdu elektrycznego – art. 2 pkt 3) Dyrektywy) i „publicznie dostępny punkt ładowania lub tankowania paliwa” (jako punkt ładowania lub punkt tankowania paliwa dostarczający paliwa alternatywnego, który umożliwia użytkownikom w całej Unii niedyskryminacyjny dostęp, przy czym niedyskryminacyjny dostęp może oznaczać różne warunki w zakresie uwierzytelniania, użytkowania i płatności – art. 2 pkt 7) Dyrektywy). Z powyższego wynika, że jedynie w tym drugim wypadku Dyrektywa nakazuje umożliwienie użytkownikom w całej Unii Europejskiej niedyskryminacyjny dostęp, przy czym może to oznaczać różne warunki w zakresie uwierzytelniania, użytkowania i płatności. W świetle powyższego należy zgodzić się z argumentacją strony powodowej, iż nie było podstaw do oczekiwania od niej zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do publicznie dostępnej infrastruktury poprzez umożliwienie bezpośredniej płatności kartą kredytową/debetową, w sytuacji, gdy powodowa Spółka domagała się przecież dofinansowania budowy stacji innych niż ogólnodostępne. Strona powodowa wywodziła jednak swoje roszczenie główne o zobowiązanie pozwanego do złożenia oświadczenia woli na podstawie art. 1047 k.p.c. w zw. z art. 64 k.c. W doktrynie i orzecznictwie dopuszcza się sytuacje, w których orzeczenie sądu stwierdzające (zgodnie z żądaniem pozwu) obowiązek strony do złożenia oznaczonego oświadczenia woli w myśl ww. przepisów, zastępuje całą umowę (zob. P. Nazaruk [w:] B. Bajor, D. Bierecki, J. Bocianowska, J. Ciszewski, M. Ciszewski, G. Karaszewski, J. Knabe, J. Mucha-Kujawa, G. Sikorski, B. Sitek, R. Tanajewska, P. Nazaruk, Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 64; wyrok SN z 19.09.2002 r., II CKN 930/00, LEX nr 55569). Brzmienie oświadczenia woli, jakie powinna złożyć druga strona, należy jednak dokładnie wskazać w pozwie, zgodnie z treścią obowiązku wynikającego ze stosunku prawnomaterialnego (wyrok SN z 2.06.2011 r., I CSK 513/10, LEX nr 1084684; postanowienie SN z 20.02.2014 r., IV CSK 505/13, LEX nr 1438807). Ustawodawca nie przyznaje kompetencji do swobodnego określania treści oświadczenia woli przez sąd. Na gruncie art. 64 k.c. przyjmuje się, że obowiązek złożenia oświadczenia woli dotyczy przypadków, gdy jest w wystarczającym stopniu skonkretyzowany pod względem podmiotowym i przedmiotowym, tj. określa podmiot zobowiązany oraz treść oświadczenia, przy czym w odniesieniu do roszczeń wynikających z ustawy możliwa jest ich konkretyzacja przez sąd (zob. wyrok SN z 9.09.2021 r., I CSKP 236/21, LEX nr 3404197). Zatem możliwość zastąpienia oświadczenia woli orzeczeniem sądu występuje jedynie wówczas, gdy jest możliwe oznaczenie konkretnej treści oświadczenia woli, jakie zobowiązany powinien złożyć (B. J. Kowalczyk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, LEX/el. 2023, art. 64). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że tak sformułowane żądanie, jak zostało w ramach ostatecznie zmodyfikowanego powództwa, jako takie nie może podlegać uwzględnieniu. To, do czego strona powodowa dążyła w okolicznościach przedmiotowej sprawy, to zawarcie konkretnej umowy wg wzorca umowy o dofinansowanie przedsięwzięcia w formie dotacji w ramach Programu Priorytetowego nr 6.4 „Zeroemisyjny transport Wsparcie Infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych i infrastruktury tankowania wodoru” ( kk . 443-453v.), co sama wyraziła w treści pisma procesowego z dnia 24 stycznia 2025 roku („przedmiotem głównego żądania powoda jest złożenie oświadczenia woli dotyczącego zawarcia umowy o dofinansowanie, zastępującego zawarcie tej umowy” – k. 464). Żądanie określone w ramach powództwa o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli powinno więc odpowiadać treścią takiej umowie, jaka miałaby być zawarta między stronami. Tymczasem żądanie powodowej Spółki sprowadzało się do tego, że pozwany miał jedynie oświadczyć, iż „zapłaci” na rzecz (...) S.A. z siedzibą w K. kwotę 119 659,75 zł jako dofinansowanie budowy opisanych stacji ładowania. Nie jest to sformułowanie właściwe i hipotetyczne uwzględnienie takiego roszczenia w istocie nie zrealizowałoby celu, do jakiego zmierzała powódka w tym postępowaniu. Tym samym należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. Powództwo ewentualne o zapłatę w zakresie roszczenia głównego podlegało jednak uwzględnieniu, jako zasadne w oparciu o art. 417 k.c. (jako że pozwany wykonuje zadania z zakresu władzy publicznej). Sąd Najwyższy (a wcześniej Sąd Apelacyjny w sprawie, nad którą SN się pochylił) w wyroku z 22.06.2023 r. (II CSKP 1636/22, LEX nr 3572564) rozstrzygnął, że w wypadku odmowy dofinansowania, wnioskodawcy przysługuje roszczenie odszkodowawcze wobec Funduszu i jest ono uzasadnione w przypadku gdy odmowa została dokonana bez żadnych racjonalnych przesłanek, niezgodnie z regułami przyznawania dofinansowania, w oparciu o przyczyny pojmowane w sposób dowolny. Nie było racjonalnym wymaganie od powódki spełnienia warunku dotyczącego niedyskryminacyjnego dostępu do stacji ładowania, w sytuacji gdy były to stacje ładowania inne niż ogólnodostępne. Ww. pogląd wyrażony przez SN jednocześnie obala całą argumentację pozwanego odnoszącą się do konieczności wydania uchwały przez Zarząd Funduszu oraz zawarcia pisemnej umowy z powódką (co wynikało z wewnętrznych przepisów – Regulaminu oraz stosownych załączników). Fundusz jako państwowa osobą prawna w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych nade wszystko jest zobligowany do stosowania się do przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Powodowa Spółka spełniła wszystkie wymagane kryteria dofinansowania – kwota dotacji miała wynosić 119 659,75 zł, co stanowiło 25% kosztów kwalifikowanych wynoszących 478 639 zł (zgodnie z pkt 7.2 ppkt 1) Programu), brak jest dowodu, by tak wskazane we wniosku koszty kwalifikowane stanowiły inną kwotę, budowa stacji została ostatecznie ukończona, a Urząd Dozoru Technicznego dopuścił urządzenia do eksploatacji. Pozwany w korespondencji mailowej zarzucił jedynie niespełnienie warunku odnoszącego się zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do infrastruktury, stanowiącej przedmiot dofinansowania, poprzez umożliwienie bezpośredniej płatności kartą kredytową/debetową. Sam pozwany podkreślał (co zostało też sformułowane w treści Załącznika nr 1 do Regulaminu określającego załączniki wymagane do wniosku o dofinansowanie – choć w ocenie Sądu zapis ten był nieprecyzyjny, co stanowiło przyczynę sporu między stronami; powinno zostać zapisane wyraźnie, że wymóg tego oświadczenia dotyczy ogólnodostępnej stacji ładowania), że wymóg zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu opiera się na przepisach Dyrektywy w sprawie Infrastruktury Paliw Alternatywnych (AFID) z 2014/94/UE. Dyrektywa ta rozróżnia pojęcia „punkt ładowania” (jako urządzenie, które umożliwia ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego lub wymianę akumulatora pojedynczego pojazdu elektrycznego – art. 2 pkt 3) Dyrektywy) i „publicznie dostępny punkt ładowania lub tankowania paliwa” (jako punkt ładowania lub punkt tankowania paliwa dostarczający paliwa alternatywnego, który umożliwia użytkownikom w całej Unii niedyskryminacyjny dostęp, przy czym niedyskryminacyjny dostęp może oznaczać różne warunki w zakresie uwierzytelniania, użytkowania i płatności – art. 2 pkt 7) Dyrektywy). Z powyższego wynika, że jedynie w tym drugim wypadku Dyrektywa nakazuje umożliwienie użytkownikom w całej Unii Europejskiej niedyskryminacyjny dostęp, przy czym może to oznaczać różne warunki w zakresie uwierzytelniania, użytkowania i płatności. Odmowa powódce dofinansowania w oparciu o niespełnienie tego kryterium, skoro wniosek nie dotyczył ogólnodostępnej stacji ładowania, była niezasadna, nieracjonalna i stanowiła zawinione, niezgodne z prawem działanie pozwanego jako podmiotu wykonującego władzę publiczną, a w konsekwencji stanowiła źródło deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie art. 417§1-2 k.c. Wysokość tak poniesionej szkody nie budziła wątpliwości Sądu – stanowiła ona nieprzyznane dofinansowanie w kwocie 119 659,75 zł i taka kwota podlegała zasądzeniu na rzecz powódki. W przedmiocie odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. oraz art. 455 k.c. Zgodnie z dominującym, niebudzącym wątpliwości poglądem użyty w art. 455 k.c. wyraz „niezwłocznie” należy rozumieć jako „bez nieuzasadnionego odwlekania”. Jak się bowiem podkreśla, trzeba uwzględnić to, że właściwe przygotowanie świadczenia przez dłużnika może wymagać określonego czasu (A. Lutkiewicz-Rucińska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, LEX/el. 2025, art. 455). W ocenie Sądu termin wniesienia pozwu nie był terminem właściwym jako początkowym dniem naliczania odsetek, a za taki należało uznać dopiero dzień następujący po dniu sporządzenia odpowiedzi na pozew, kiedy to można uznać z pełnym przekonaniem, że pozwany zapoznał się ze sprawą i mógł podjąć decyzję o spełnieniu żądanego świadczenia pieniężnego, które wg Sądu jest zasadne. W konsekwencji, na podstawie wszystkich powyższych rozważań, należało orzec jak w punkcie II sentencji. Powództwo ewentualne podlegało oddaleniu jedynie w niewielkim zakresie dotyczącym żądania odsetkowego (jak opisano wyżej), o czym Sąd orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł jak w punkcie IV sentencji wyroku na podstawie art. 98§1, §1 1 , §3 i art. 100 k.p.c. , uznając, że skoro powództwo ewentualne zostało uwzględnione niemal w całości, to pozwany winien pokryć całość poniesionych przez powodową Spółkę kosztów procesu, na które złożyły się opłata od pozwu w kwocie 5 983 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5 400 zł (zgodnie z §2 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.