I C 113/16

Sygn. akt: I C 113/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Magdalena Glinkiewicz Protokolant: sekr. sądowy Bożena Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. w Toruniu sprawy z powództwa Gminy M. T. - Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w T. przeciwko Z. Ż. , B. Ż. , I. Ż. , R. Ż. i małoletniej L. Ż. o eksmisję orzeka I. nakazuje pozwanym Z. Ż. , B. Ż. , I. Ż. , R. Ż. i małoletniej L. Ż. , aby opuścili, opróżnili i wydali powodowi Gminie M. T. - Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej w T. lokal mieszkalny oznaczony numerem (...) , położony w T. , przy ul. (...) ; II. przyznaje pozwanym Z. Ż. , B. Ż. i małoletniej L. Ż. prawo do lokalu socjalnego i wstrzymuje wykonanie eksmisji do czasu złożenia pozwanym przez Gminę M. T. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego ; III. ustala, że pozwanym I. Ż. i R. Ż. nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego; IV. zasądza od pozwanych I. Ż. i R. Ż. solidarnie na rzecz powoda kwotę 1.160 zł (tysiąc sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; V. nie obciąża pozwanych Z. Ż. i B. Ż. kosztami procesu. Sygn. akt I C 113/16 UZASADNIENIE Gmina M. T. – Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w T. wniosła o nakazanie Z. Ż. , B. Ż. i mał. L. Ż. opróżnienie i wydanie powódce lokalu nr (...) położonego w T. , przy ul. (...) oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Gmina podniosła, iż jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w T. . Pozwany wypowiedziano umowę najmu z uwagi na zadłużenie czynszowe. Pomimo wezwania do opróżnienia lokalu pozwani nie wydali powodowi spornego lokalu. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016r. Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanych R. Ż. i I. Ż. . Z. Ż. poinformował Sąd, że I. Ż. i R. Ż. przebywają za granicą w celach zarobkowych. Pomimo wezwania B. Ż. i Z. Ż. nie podali aktualnych adresów pobytu I. Ż. i R. Ż. . Na wniosek strony powodowej, postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016r., tut. Sąd ustanowił kuratora dla nieznanych z miejsca pobytu pozwanych R. Ż. i I. Ż. kuratora w osobie Z. Ż. , celem reprezentowania ich w przedmiotowej sprawie o eksmisję. Postanowieniem z dnia 7 września 2016r, Sąd Rejonowy w Toruniu III Wydział Rodzinny i Nieletnich ustanowił Z. Ż. kuratorem dla małoletniej L. Ż. , celem reprezentowania jej w przedmiotowej sprawie o eksmisję. W odpowiedzi na pozew pozwany Z. Ż. wniósł o oddalenie powództwa. Przyznał, że zaległość czynszowa wynosi prawie 30.000 zł. Wskazał, że wraz z żoną opiekują się wnuczką L. Ż. . I. Ż. pracuje za granicą, nie pomaga im finansowo, przekazuje jedynie 100-150 euro na swoją córką L. . Z R. Ż. nie mają kontaktu. W spornym lokalu pozostały rzeczy R. Ż. i I. Ż. . Powód nie kwestionował uprawnienia Z. Ż. , B. Ż. i mał. L. Ż. do lokalu socjalnego. Sąd ustalił, co następuje: Gmina M. T. jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. (...) . Bezsporne. Najemcami lokalu na mocy umowy najmu z dnia 18 lutego 1998r. byli B. i Z. małżonkowie Ż. . W lokalu mieszają z małoletnią wnuczką L. Ż. (lat 6). L. Ż. jest córką I. Ż. . I. Ż. jest córką B. i Z. Ż. . I. Ż. przebywa w celach zarobkowych za granicą. W lokalu przy ul. (...) pozostawiła swoje rzeczy. R. Ż. jest synem B. i Z. Ż. . R. Ż. przebywa w celach zarobkowych za granicą. W lokalu przy ul. (...) pozostawił swoje rzeczy. Nie utrzymuje kontaktu z rodzicami. Bezsporne. Pismem z dnia 8 czerwca 201r. B. i Z. Ż. zostali poinformowani przez powoda, iż pozostają w zwłoce z płatnością czynszu przekraczającą trzy pełne okresy płatności oraz wyznaczono im dodatkowy miesięczny termin do zapłaty zaległych i bieżących należności. Powód poinformował pozwanych, że za okres wrzesień 2013r. – maj 2015r. pozwani zalegają z opłatami na kwotę 13.277,41 zł należności głównej i 1.158,54 zł odsetek. Równocześnie poinformowano pozwanych, że nieuregulowanie należności czynszowych i opłat dodatkowych we wskazanym terminie stanie się podstawą do rozwiązania najmu za wypowiedzeniem bez dodatkowego wezwania do zapłaty. Przesyłki wysłane na adres zamieszkania pozwanych wróciły awizowane. Bezsporne. Pismem z dnia 3 września 2015r. powód wypowiedział pozwanym umowę najmu lokalu z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia od dnia 30 września 2015r., ze skutkiem rozwiązania na dzień 31 października 2015r. Pozwany Z. Ż. odebrał przesyłkę osobiście w dniu 24 września 2015r. Przesyłka adresowana do B. Ż. wróciła awizowana. Bezsporne. Pozwani nie wydali Gminie spornego lokalu. Bezsporne. B. Ż. i Z. Ż. opiekują się i wychowują sześcioletnią wnuczkę. Małoletnia L. Ż. nie chodzi do przedszkola. B. Ż. nie pracuje. Z. Ż. nie pracuje. Rodzina utrzymuje się z renty otrzymywanej przez Z. Ż. w kwocie ok 700 zł, po potrąceniu przez komornika 25 % świadczenia rentowego. Z. Ż. ma przyznają rentę do końca listopada 2017r. Z. Ż. cierpi na nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa na całej długości, dnę moczanową i łuszczycę. Boi się podjąć pracę, aby nie utracić rentę, jest zapisany do odpracowywania zadłużenia w Gminie. I. Ż. na utrzymanie córki L. przekazuje miesięcznie kwotę 100-150 euro. Pozwani nie korzystają z pomocy opieki społecznej. Bezsporne. Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny był bezsporny. Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron, przedłożonych dokumentów oraz na podstawie art. 230 k.p.c. Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu albowiem były kompletne i jasne, wraz z pozostałymi dowodami obrazowały dokładny stan faktyczny sprawy. Ich prawdziwość nie budziła w ocenie Sądu jakichkolwiek wątpliwości. Co więcej wiarygodność przedłożonych dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron. W szczególności nie rodziło kontrowersji, że strony łączyła umowa najmu spornego lokalu. Z przedłożonych przez powoda dokumentów wynika, iż powód wpierw uprzedził pozwanych o zamiarze wypowiedzenia najmu, wyznaczając im dodatkowy miesięczny termin do zapłaty zaległych i bieżących należności, a następnie wypowiedział pozwanym umowę najmu. Z przedłożonych przez powoda dokumentów wynika bezsprzecznie, iż w chwili wypowiedzenia umowy najmu pozwani zalegał z opłatami czynszu przekraczającymi trzy pełne okresy płatności. Umowa najmu należy do trwałych stosunków prawnych, które, co zrozumiałe, rozwiązują się przez wypowiedzenie. W przypadku umów najmu mających za przedmiot lokale mieszkalne ustawodawca ograniczył jednak swobodę umów i szczegółowo uregulował problem ich wypowiedzenia w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tekst. j. Dz.U. 2016.1610., powoływanej dalej jako ustawa). Zgodnie z art. 11 ust. 1 wymienionej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu, jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie może nastąpić wyłącznie z przyczyn określonych w jej przepisach i powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz wskazywać podstawę wypowiedzenia. Z art. 11 ust. 2 pkt wynika z kolei, że właściciel może wypowiedzieć najem nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca, jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności. W kontekście powołanych przepisów wypowiedzenie dokonane przez powoda było skuteczne. Oświadczenie zostało bowiem złożone na piśmie, uwzględniało wymagany termin oraz wskazywało podstawę prawną i faktyczną. Najemca był zaś wzywany do uregulowania zaległości, zakreślano mu dodatkowy miesięczny termin na spłatę długu a oświadczenie o wypowiedzeniu złożono po jego upływie. Z oświadczenia pozwanego Z. Ż. wynika, że na dzień zamknięcia rozprawy zadłużenie z tytułu korzystania przez pozwanych z lokalu sięgnęło blisko 30.000 zł. W konsekwencji umowa najmu rozwiązała się z dniem 31 października 2015r. a pozwani utracili tytuł do zajmowania mieszkania. Zgodnie więc z art. 675 § 1 k.c. powinni opuścić lokal i wydać go wynajmującemu. Skoro zaś dobrowolnie nie uczynili zadość temu obowiązkowi powództwo było uzasadnione. W świetle art. 222 § 1 in principo k.c. właściciel może domagać się wydania swojej rzeczy od osoby, która nią włada. Do rozważenia pozostawała kwestia lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 zd. 1 ustawy w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu najemców do otrzymania lokalu socjalnego. Z kolei w myśl art. 14 ust. 3 tej ustawy sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Zgodnie z art. 14 ust. 4 pkt. 2 ustawy sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec małoletniego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą. Pozwani Z. Ż. i B. Ż. opiekują się i wychowują małoletnią wnuczkę, utrzymują się z renty pozwanego w kwocie ok. 700 zł i z pieniędzy, które I. żytko prześle ma utrzymanie córki L. . Nie posiadają żadnego majątku, nie mają się dokąd wyprowadzić. Pozwany Z. Ż. jest osobą schorowaną. Powód nie kwestionował uprawnień Z. Ż. , B. Ż. i mał. L. Ż. do lokalu socjalnego. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do uznania, że sytuacja materialna pozwanych Z. Ż. i B. Ż. nie daje im realnej szansy na wynajem lokalu mieszkalnego na wolnym rynku. Powszechnie wiadomym jest, że ceny najmu lokali mieszkalnych są wysokie - zdaniem Sądu za wysokie w porównaniu do bardzo niskich dochodów pozwanych. W konsekwencji Sąd ustalił, że pozwanym Z. Ż. , B. Ż. i mał. L. Ż. służy prawo do lokalu socjalnego i wstrzymał wykonanie wyroku do czasu zaoferowania im przez Gminę najmu lokalu socjalnego ( art. 14 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów ). Równocześnie Sąd ustalił, że R. Ż. i I. Ż. nie służy prawo do lokalu socjalnego. Oboje pozwani faktycznie przebywają za granicą. W lokalu przy ul. (...) zostawili jedynie swoje rzeczy. R. Ż. nie kontaktuje się z rodzicami, I. Ż. układa również sobie życie za granicą ( Z. Ż. poinformował, że córka I. Ż. jest w ciąży.) O kosztach w stosunku do pozwanych Z. Ż. i B. Ż. orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. przyjmując, iż zła sytuacja materialna pozwanych (niska renta pozwanego, z której rodzina się utrzymuje) nie pozwala im na zapłacenie na rzecz powoda kosztów procesu. Równocześnie Sąd na podstawie art. 98 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanych R. Ż. i I. Ż. kwotę 1.160 zł tytułem zwrotu kosztów procesu: 200 zł opłata od pozwu, 460 zł koszty zastępstwa procesowego, 500 zł koszty ogłoszenia w Monitorze Sądowym.