I C 1110/17

Powód P. (...) we W. wniósł pozew o zasądzenie od pozwanej K. C. kwoty 440,31 zł wraz z odsetkami, powołując się na umowę cesji wierzytelności. Pozwana nie podjęła obrony procesowej, nie składając odpowiedzi na pozew ani nie stawiając się na rozprawie. Sąd, działając w trybie wyroku zaocznego (art. 339 § 1 i 2 kpc), przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda, chyba że budziły one uzasadnione wątpliwości lub miały na celu obejście prawa. W niniejszej sprawie sąd uznał, że przedstawione przez powoda dowody, w tym umowa cesji i wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, nie były wystarczające do udowodnienia skutecznego nabycia wierzytelności. Sąd podkreślił, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z niego wywodzi skutki prawne (art. 6 kc, art. 232 kpc). Brak było jednoznacznego wskazania w umowie cesji, że przedmiotem obrotu była wierzytelność wobec pozwanej. Wyciąg z ksiąg rachunkowych został uznany za dokument prywatny, nieposiadający mocy dowodowej w postępowaniu cywilnym w kontekście udowodnienia nabycia wierzytelności. Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazując, że nabywca długu musi udowodnić, że prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Z uwagi na profesjonalny charakter powoda jako podmiotu trudniącego się obrotem wierzytelnościami, oczekiwano od niego zgromadzenia pełniejszego materiału dowodowego. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający