I C 1107/18

Sygn. akt: I C 1107/18 upr. Na rozprawie dnia 18 października 2018 Pełnomocnik powoda nie stawił zawiadomiony prawidłowo. Pozwany nie stawił się pomimo należytego zawiadomienia go o terminie rozprawy, nie złożył żadnych wyjaśnień – ani też nie żądał przeprowadzenia rozprawy w jego obecności. Przewodniczący ogłosił wyrok zaoczny. Przewodniczący SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Elwira Stopińska WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2018 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Elwira Stopińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. w Giżycku na rozprawie sprawy z powództwa Kancelarii (...) SA z siedzibą w K. przeciwko P. A. o zapłatę 1.Zasądza od pozwanego P. A. na rzecz powoda Kancelarii (...) S.A z siedzibą w K. kwotę 920,90 zł (dziewięćset dwadzieścia złotych 90/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24.09.2015r do dnia 31.12.2015r i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01.01.2016r do dnia zapłaty. 2.Oddala powództwo w pozostałym zakresie. 3.Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 253,60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. 4.Wyrokowi nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. SSR Anna Kurzynowska-Drzażdżewska Sygn. akt I C 1107/18 upr. UZASADNIENIE Powódka Kancelaria (...) S.A. z siedzibą w K. domagała się zasądzenia od pozwanego P. A. kwoty 1 150,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 24.09.2015r. do dnia 31.XII.2015 i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01.01.2016 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazała, że nabyła wierzytelność od pierwotnego wierzyciela, z którym pozwany zawarł umowę pożyczki. Twierdził, iż pozwany nie wywiązał się z postanowień wynikających z zawartej z nim umowy pożyczki. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się kapitał pożyczki, prowizja za udzielenie pożyczki oraz 230 zł za monity telefoniczne i pisemne. Jak wskazał powód, zwrot pożyczki miał nastąpić do dnia 23.09.2015 r. Pozwany spłacił jedynie 185,92 zł Pozwany P. A. pomimo należytego zawiadomienia go o terminie rozprawy, nie złożył żadnych wyjaśnień, nie żądał przeprowadzenia rozprawy w jego obecności. Sąd ustalił, co następuje: Pozwany P. A. zawarł w dniu 28.06.2015 r. z (...) Sp. z o.o. w W. umowę pożyczki nr (...) za pośrednictwem należącej do pożyczkodawcy platformy internetowej. Na kwotę pożyczki składała się kwota: 858 zł tytułem kapitału pożyczki, 248,82 zł tytułem prowizji za udzielenie pożyczki oraz 230 zł tytułem opłat dodatkowych za monity telefoniczne i pisemne. Pozwany zobowiązał się do zwrotu pożyczki do dnia 27.07.2015 r. , a nie tak jak błędnie wskazał w uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda do dnia 23.09.2015 r. Zgodnie z § 6 ust. 6.4. w/w umowy pożyczki pożyczkodawca może przesłać pożyczkobiorcy będącemu w zwłoce wezwanie do zapłaty w formie pisemnej i/lub w formie wiadomości e-mail. Pożyczkobiorca zostanie obciążony za wezwanie do zapłaty w formie pisemnej i/lub wiadomość e-mail kwotami w następującej wysokości: a) Po 20 zł (każdorazowo) za przesłanie pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego wezwania do zapłaty po odpowiednio 3,6,9 i 12 dniach kalendarzowych od daty upływu terminu spłaty pożyczki b) 150 zł za przesłanie piątego wezwania do zapłaty po 15 dniach kalendarzowych od daty upływu terminu spłaty pożyczki. Powyższych należności pozwany nie uiścił. (dowód: umowa pożyczki – k. 20-24v, wydruk operacji dot. przekazania środków pozwanemu - k. 25) Umową z dnia 24.10.2016 r. (...) Sp. z o.o. w W. sprzedała przedmiotowe wierzytelności Kancelarii (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w K. . O dokonaniu cesji wierzytelności pozwany został poinformowany pismem z dnia 2.11.2016 r. Próby polubownego rozwiązania sporu nie doprowadziły do dobrowolnego uregulowania zadłużenia przez pozwanego. (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 15-16v, wyciąg z załącznika nr 1 do umowy- k. 17, wezwanie do zapłaty z zawiadomieniem o dokonaniu umowy cesji wierzytelności - k. 18-29) Według niekwestionowanych twierdzeń powoda pozwany zapłacił tytułem realizacji postanowień umowy kwotę 185,92 zł. Sąd zważył, co następuje: Bezsporny był wyżej nakreślony stan faktyczny przedmiotowej sprawy, który Sąd ustalił na podstawie dokumentów zaoferowanych przez stronę powodową na okoliczność istnienia i wysokości zobowiązania oraz przejścia wierzytelności na powódkę – przede wszystkim nie zakwestionowała tego żadna ze stron. Mając zatem na względzie, że również w ocenie Sądu brak było wątpliwości co do prawdziwości i wiarygodności owych dokumentów Sąd uznał je za ostoję rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Analizując roszczenie dochodzone przez powódkę wskazać należy, że mimo, iż w przypadku wydania wyroku zaocznego przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, to Sąd ma możliwość odstąpienia od powyższej reguły w sytuacji, gdy budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia przepisów prawa zgodnie z dyspozycją art. 339 § 2 k.p.c. Mimo bezczynności pozwanego Sąd ma obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń pozwu, w szczególności jeżeli jedna ze strona procesu jest podmiotem zajmującym się profesjonalnym obrotem gospodarczym, druga zaś występuje w roli konsumenta. Tego typu sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zastosowanie innej interpretacji art. 339 § 2 k.p.c. prowadziłoby do wniosku, że w sytuacji bezczynności strony pozwanej obligatoryjnie musi zostać wydany wyrok zaoczny uwzględniający powództwo, co jest oczywiście założeniem błędnym. Zgodnie z tym przepisem fakty przyznane w procesie nie wymagają dowodu tylko wtedy, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Powstanie zatem wątpliwości, o których mowa w § 2 art. 339 k.p.c. nie wyłącza zaoczności lecz prowadzi do konieczności przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego (por. I CKU 34/98 - wyrok SN - Izba Cywilna z dnia 08-05-1998). W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd powziął wątpliwości, co do kwoty dochodzonej przez powoda pozwem. Sąd, co prawda uznał za fakt dostatecznie udowodniony dotyczący udzielenia pożyczki przez poprzedniego wierzyciela pozwanemu, jednak zastrzeżenia Sądu budziła kwota owej pożyczki dochodzona obecnie wraz z innymi kosztami, wynikającymi z umowy przez stronę powodową. W związku z bierną postawą pozwanego, nie zajmującego stanowiska w sprawie, Sąd uznał za przyznany fakt zaciągnięcia pożyczki przez P. A. oraz brak jej spłaty w całości ( poza wskazaną kwotą 185,92 zł), skutkujący wypowiedzeniem umowy, zgodnie z art. 230 k.p.c. w zw. z art. 229 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. Podobnie w ocenie Sądu nie do zakwestionowania są okoliczności związane z dokonaną przez umową cesji wierzytelności. Sąd stanął na stanowisku, że zobowiązanie dochodzone przez powoda powinno mieć oparcie w podstawowym źródle powstania zobowiązania – umowie pożyczki i z tych względów powinno być ono weryfikowanie w procesie sądowym. W tym kontekście Sąd dostrzegł, że § 6 ust. 6.4. w/w umowy pożyczki wyraźnie przewidywał, że pożyczkodawca może przesłać pożyczkobiorcy będącemu w zwłoce wezwanie do zapłaty w formie pisemnej i/lub w formie wiadomości e-mail. Pożyczkobiorca zostanie obciążony za wezwanie do zapłaty w formie pisemnej i/lub wiadomość e-mail kwotami w następującej wysokości: po 20 zł (każdorazowo) za przesłanie pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego wezwania do zapłaty po odpowiednio 3,6,9 i 12 dniach kalendarzowych od daty upływu terminu spłaty pożyczki oraz 150 zł za przesłanie piątego wezwania do zapłaty po 15 dniach kalendarzowych od daty upływu terminu spłaty pożyczki. W niniejszej sprawie termin spłaty pożyczki przypadał na dzień 27.07.2015 r .,( a więc nie tak jak twierdził pełnomocnik powódki 23.09.2015 r.) zaś w aktach sprawy daremnie szukać jakiegokolwiek wezwania do zapłaty dokonanego odpowiednio po upływie 3,6,9 i 12 dniach kalendarzowych od daty upływu terminu spłaty pożyczki, czy też po 15 dniach kalendarzowych od daty upływu terminu spłaty pożyczki. Powódka przedłożyła jedynie wezwanie do zapłaty z dnia 02.11.2016 r., a zatem po upływie ponad roku od upływu terminu spłaty pożyczki, co wyklucza obciążenie pozwanego kosztami wezwań do zapłaty określonych w § 6 ust. 6.4. w/w umowy pożyczki. To z kolei prowadzi do wniosku, że kwota 230 zł tytułem opłat dodatkowych za monity telefoniczne i pisemne nie została w żaden sposób przez powódkę wykazana i nie mogła zostać uwzględniona. W pozostałym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska powódki, uznając, że kwota zasądzona wyrokiem tj. 920,90 zawierająca część udzielonej kwoty pożyczki( z uwzględnieniem wpłaty dokonanej przez pozwanego) oraz prowizję za jej udzielenie – wynika wprost z zawartej z pozwanym umowy pożyczki oraz z dokumentu z k. 25 (wydruk operacji). W myśl art. 720§1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący pożyczkę zobowiązuje się do zwrotu. Z kolei art.471 kc stanowi, że dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązania. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w pkt I sentencji. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. Zgodnie z tym artykułem, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zasadnym zatem było o odsetkach orzec zgodnie z żądaniem pozwu, które to Sąd zasądził od zasądzonej kwoty W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w pkt II sentencji. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. Regulacja zawarta w tym przepisie ma zastosowanie w wypadku częściowego uwzględnienia żądań. W takiej sytuacji decydować o zwrocie kosztów procesu będzie stosunek poniesionych kosztów przez obie strony oraz zakres wygranej przez każdą ze stron, a wyjątkowo charakter sprawy. Zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielania kosztów procesu strony powinny ponieść jego koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę. Sąd w realiach tej sprawy uwzględnił, że powódka wygrała sprawę w 80 %. Kosztami w postaci opłaty sądowej od pozwu w wysokości 30 zł oraz 287 zł tytułem wynagrodzeniem pełnomocnika Sąd obciążył zatem pozwanego stosunkowo, o czym orzekł jak w pkt III sentencji. Uwzględniając treść art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd orzekł jak w pkt IV sentencji.