I C 1095/19

Powódka A. P. wniosła o zasądzenie od pozwanego J. A. kwoty 9000 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych. Wskazała, że pozwany w okresie od 2015 do 2017 roku wchodził na jej posesję bez zezwolenia, zgłaszał niepotwierdzone interwencje Policji, prowadził obserwację posesji, co miało powodować u niej krzywdę i obniżenie samooceny. Pozwany kwestionował twierdzenia powódki, podnosząc własne poczucie krzywdy związane ze sprzedażą sąsiadującej nieruchomości przez jego siostrę. Sąd ustalił, że strony są sąsiadami od 2005 roku. Pozwany miał żal o zbycie rodzinnego majątku. Przesłuchani świadkowie potwierdzili, że pozwany jest nerwowy i odczuwa krzywdę, ale nie zawsze stosunki między stronami były nieprzyjazne. Zeznania świadków i stron były sprzeczne co do groźby lub obrazy, ale zgodne co do tego, że pozwany wypowiadał się o powódce w kontekście transakcji sprzedaży działki. Postępowanie karne dotyczące stalkingu zostało umorzone z powodu braku ustawicznego charakteru działań. Postępowanie o wykroczenie złośliwego niepokojenia zakończyło się karą nagany dla pozwanego. Postępowanie karne dotyczące kradzieży i otrucia kuca zostało umorzone. Sąd, odwołując się do art. 23 i 24 k.c., uznał, że powódka nie wykazała, aby dobra osobiste zostały naruszone w sposób bezprawny i uporczywy. Podkreślono, że powódka nie wskazała konkretnych dóbr osobistych ani nie udowodniła szkody majątkowej ani krzywdy w postaci rozstroju zdrowia. Sąd stwierdził, że pozwany, mimo sporadycznych zatargów, nie dopuścił się naruszenia dóbr osobistych powódki w stopniu uzasadniającym zasądzenie świadczeń. Powództwo zostało oddalone.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający