I C 1045/22

Sygn. akt I C 1045/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2025 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział I Cywilny w składzie: Przewodnicząca Sędzia SO Ewa Tomczyk Protokolant Dorota Piątek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa P. F. przeciwko (...) S. A. w W. i Szpitalowi (...) w R. o odszkodowanie i zadośćuczynienie 1. zasądza od pozwanych: (...) S.A. w W. i Szpitala (...) w R. na rzecz powoda P. F. kwotę 2.571,26 (dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt jeden 26/100) złotych tytułem odszkodowania i 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: - w stosunku do pozwanego (...) S.A. w W. od dnia 5 października 2022 r. do dnia zapłaty, - w stosunku do pozwanego Szpitala (...) w R. od dnia 4 października 2022 r. do dnia zapłaty przy czym pozwani (...) S.A. w W. i Szpital (...) w R. ponoszą odpowiedzialność za zapłatę powyższych kwot in solidum, to znaczy, że spełnienie świadczenia przez jednego z nich zwalnia drugiego do wysokości dokonanej zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałej części; 3. nie obciąża powoda P. F. obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanych (...) S.A. w W. i Szpitala (...) w R. ; 4. nakazuje pobrać od powoda P. F. z zasądzonego roszczenia na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 2.842,90 (dwa tysiące osiemset czterdzieści dwa 90/100) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w zakresie wydatków; 5. nakazuje pobrać solidarnie od pozwanego (...) S.A. w W. i Szpitala (...) w R. kwotę 541,50 (pięćset czterdzieści jeden 50/100) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w zakresie wydatków. Sygn. akt I C 1045/22 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 8 lipca 2022 roku pełnomocnik powoda P. F. wniósł o zasądzenie od pozwanych (...) S.A. z siedzibą w W. i Szpitala (...) w R. kwot: - 3.798,44 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, - 63.511,23 zł tytułem zwrotu utraconego zarobku za okres od października 2021r. do grudnia 2021r. z uwagi na niezdolność poszkodowanego do pracy, - 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od wszystkich tych kwot od dnia doręczenia odpisu pozwu pozwanym do dnia zapłaty. Roszczenie dochodzone pozwem pozostawało w związku z popełnionym błędem medycznym przez personel Zakładu (...) pozwanego szpitala. W ocenie powoda błąd miał polegać na niewłaściwym przeprowadzeniu zabiegu elektrostymulacji (brak zbadania przeciwwskazań do zabiegu, brak obecności personelu podczas zabiegu), na skutek czego powód doznał licznych oparzeń podudzia lewej kończyny. W odpowiedzi na pozew pozwany Szpital (...) w R. wniósł o oddalenie powództwa, kwestionując powództwo co do zasady i co do wysokości (k.178-181 verte). W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa, kwestionując zasadę odpowiedzialności, negując, że w procesie leczenia powoda w pozwanym Szpitalu doszło do popełnienia błędu medycznego terapeutycznego i diagnostycznego, powołując się na ustalenia z postępowania likwidacyjnego, że podczas wizyt lekarskich (po elektrostymulacji) nie odnotowano żadnych zmian skórnych mogących świadczyć o oparzeniu (k.-186-187 verte). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód jest lekarzem specjalistą anestezjologii i pediatrią pracującym w Szpitalu (...) w R. . (bezsporne) W dniu 2 lipca 2021 r. powód w związku z odczuwanym bólem lewej kończyny dolnej udał się do Poradni Neurologicznej pozwanego Szpitala. P. lekarskiej udzieliła mu neurolog B. K. . Powód wiązał ból nogi z wcześniejszą pracą fizyczną w ogrodzie, był przekonany, że ma neuralgię nerwu strzałkowego i takie rozpoznano postawiła u niego lekarz B. K. - porażenie nerwu strzałkowego wspólnego. Powód wiele lat temu przeszedł zabieg operacyjny (...) kręgosłupa lędźwiowego, powód wykluczał, by ból nogi powstał na tle dyskopatii kręgosłupa. W badaniu lekarskim stwierdzono u powoda osłabienie siły mięśniowej zginaczy stopy lewej, stopę z cechami opadania, chód utykający. Zalecono elektrostymulację nerwu strzałkowego wspólnego lewego. Zabiegi miały być wykonywane bez oczekiwania w kolejce na zabiegi NFZ od dnia 5.07.2021 r. w czasie wolnym pracownika działu fizykoterapii (dowód: wizyta lekarska - k. 17, częściowo przesłuchanie powoda- k. 433 odwrót) Lekarz specjalista rehabilitacji medycznej zaleciła przeprowadzenie u powoda 10 zabiegów elektrostymulacji nerwu strzałkowego wspólnego lewego. Powód odbywał te zabiegi w Zakładzie (...) pozwanego Szpitala w dniach 05.07.2021 roku - 16.07.2021 roku. W dniu 21 lipca 2021 r. powód ponownie uzyskał skierowanie na zabiegi. Dnia 23.07.2021 roku po wykonanych zabiegach powód zgłosił do lekarza specjalisty rehabilitacji, który stwierdził brak cech istotnej poprawy w zakresie porażenia nerwu strzałkowego, chód z opadaniem stopy lewej, bez zmian troficznych skóry z osłabionym czuciem na przebiegu nerwu strzałkowego lewego. Przyjęcie powoda do Oddziału Dziennej (...) zaplanowano na dzień 02.08.2021 r. W dniu 30 lipca 2021 r. powód zgłosił się do Oddziału Dziennej (...) z informacją, że nie będzie korzystał z zabiegów w ramach tego oddziału i będzie konturował leczenie w prywatnym gabinecie Optimum. (dowód: skierowanie na zabiegi – k. 18, karta zabiegów – k. 19, dokumentacja - k. 20, zeznania świadka J. D. – k. 281 odwrót - 282) Na oddziale Dziennej (...) pozwanego Szpitala boksy zabiegowe są oddzielone kotarami, nad przebiegiem zabiegów powoda czuwał technik fizjoterapii, który w tym samym czasie nadzorował zabiegi innych pacjentów. Powód nie zgłaszał, że po zabiegu elektrostymulacji doszło u niego do zmian na skórze podudzia. We wrześniu 2021 r. powód powiedział lekarzowi rehabilitacji J. D. , że ma poparzenie po tym zabiegu. (dowód: zeznania świadków J. D. – k. 281 odwrót – 282, J. P. – k. 282 odwrót, E. S. – k. 254 odwrót – k. 255) W dniu 09.08.2021 roku powód zgłosił się ponownie do Poradni Neurologicznej pozwanego Szpitala z uwagi na nasilające się dolegliwości bólowe. Podczas badania stwierdzono u niego: - obrzęk lewej stopy i stawu skokowego lewego, - osłabienie lewej stopy,- czucie powierzchowne osłabione na zewnętrznym brzegu lewej kończyny dolnej, - napięcie mięśniowe w kończynach dolnych prawidłowe, -objaw B. , -zaczerwienie palców stopy lewej. W dniu badania specjalista neurolog stwierdził niedowład lewego nerwu strzałkowego z podejrzeniem zaburzeń krążenia żylnego kończyn dolnych, zlecając powodowi badanie MR1 kręgosłupa L1-S1, przewodnictwa nerwowego lewego nerwu strzałkowego wspólnego oraz USG - D żył kończyn dolnych. Powód w dacie tej wizyty nie miał żadnych zmian na skórze podudzia lewego. (dowód: karta porady ambulatoryjnej – k. 21, zeznania świadka B. K. – k. 281 odwrót - 282) W dniu 9 sierpnia 2021 r. powód poddał się badaniu U. D. żył kończyn dolnych. (dowód: wynik badania – k. 28) Wykonując badanie USG należy pokryć badaną kończynę żelem, gdyby były zmiany troficzne na podudziu powoda to lekarz wykonujący badanie opisałby to w wyniku badania. (dowód: J. D. – k. 281 odwrót - 282) W dniu 27.09.2021 roku powód został przyjęty na Oddział (...) Ogólnej pozwanego Szpitala z rozpoznaniem 170.2 - miażdżyca tętnic kończyn oraz rozpoznaniem opisowym „krytycznie niedokrwienie kończyny dolnej lewej z blokiem udowym. Stan po jatrogennym oparzeniu podudzia lewego podczas fizykoterapii w przebiegu rwy kulszowej lewostronnej” . U powoda zastosowano następujące procedury medyczne: - wycięcie martwiczej tkanki, - TK angio aorty brzusznej i (...) , - morfologia krwi (pełna). Powód przebywał w pozwanym Szpitalu do dnia 1.10.2021 r., został skierowany na Oddział (...) Naczyniowej w trybie pilnym celem dalszego leczenia. W dniach 02.10.2021 r. - 06.10.2021 r. powód przebywał na Oddziale (...) Naczyniowej, Ogólnej i Onkologicznej w Wojewódzkim Wielospecjalistycznym Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. K. w Ł. . U powoda rozpoznano: - niedrożność tętnic piszczelowych, - tętniak tętnicy podkolanowej lewej z zakrzepem tętnicy podkolanowej i udowej, - migotanie przedsionków napadowe, - rwa kulszowa lewostronna. U powoda zastosowano w dniu 02.10.2021 r. leczenie operacyjne angiografia implantacja cewnika do trombolizy do tętnicy podkolanowej lewej, tromobliza dotętnicza. Powód został wypisany do domu w dniu 06.10.2021 roku z zaleceniami dalszej opieki w Poradni POZ, (...) Ogólnej, (...) Naczyniowej, Poradni Neurologicznej i Kardiologicznej, po wygojeniu ran kończyny dolnej lewej zaleceniem zgłoszenie się do leczenia operacyjnego tętniaka. /dowód: karta informacyjna - k.- 24-25, karta informacyjna - k. 325-329/ Przy przyjęciu do Szpitala w R. powód wskazał, że do poparzenia kończyny dolnej lewej doszło w czasie zabiegów fizjoterapeutycznych, zaś w trakcie pobytu w Szpitalu w Ł. powód pytał lekarza prowadzącego czy do zmian skórnych mogła doprowadzić fizjoterapia. (dowód: zeznania świadków W. K. – k. 255, M. S. – k. 255) Przyczyną pojawienia się u powoda ognisk martwicy skóry podudzia lewego była koincydencja nierozpoznanej wcześniej choroby samoistnej powoda w postaci przewlekłego niedokrwienia lewej kończyny dolnej na tle miażdżycy zarostowej tętnic lewej kończyny dolnej, z zabiegami elektrostymulacji lewego nerwu strzałkowego wspólnego przeprowadzonymi u powoda w okresie od 5 do 16 lipca 2021 r., które zostały przeprowadzone w obszarze przewlekłego niedokrwienia lewej goleni. Przed zabiegami fizjoterapeutycznymi należało ocenić stopień ukrwienia lewej kończyny dolnej. Tymczasem w załączonej do akt dokumentacji medycznej brak jest oceny stopnia ukrwienia lewej kończyny dolnej. Zakwalifikowanie powoda do zabiegów fizjoterapii bez przeprowadzenia pełnego badania lekarskiego było nieprawidłowe. Ocena stopienia ukrwienia lewej kończyny dolnej u powoda nastąpiła dopiero w dacie 30.09.2021 r., kiedy przeprowadzono angiografię tomografii komputerowej aorty brzusznej i tętnic kończyn dolnych. Zabiegi fizjoterapeutyczne mogą być stosowane w początkowych etapach przewlekłego niedokrwienia kończyn, w celu stymulacji układu naczyniowego i rozwoju krążenia obocznego, są przeciwwskazane w sytuacji nasilenia choroby niedokrwiennej. Podstawą diagnostyki w chorobach naczyń krwionośnych jest przede wszystkim badanie lekarskie, potem badania diagnostyczne. Diagnostyka w chorobach naczyń to przede wszystkim badania obrazowe, głównie ultrasonografia dopplerowska i angiografia (angio-TK i angio-MR). Arteriografię wykonuje się w razie wątpliwości diagnostycznych lub w ramach zabiegów wewnątrznaczyniowych. Aktualnie u powoda występuje miażdżyca zarostowa tętnic kończyn dolnych i blok udowy lewostronny (niedrożność lewej tętnicy udowej powierzchownej), tętniak lewej tętnicy podkolanowej, krążenie oboczne do lewej tętnicy podkolanowej, stan po skutecznej trombolizie celowanej obwodowej lewej tętnicy podkolanowej, wygojone rany przewlekłe lewej goleni, przewlekłe niedokrwienie lewej kończyny dolnej, w stopniu zaawansowania III/IV w czterostopniowej skali F. ’a rozmiaru cierpień fizycznych i psychicznych. Powód ocenia nasilenie swych cierpień w okresie trombolizy na 10 punktów w dziesięciopunktowej skali (...) . Dolegliwości ustąpiły po 5 dniach. Krytyczne niedokrwienie lewej kończyny dolnej skutkuje zagrożeniem żywotności kończyny, a także stanowi realne zagrożenie życia chorego. Obecnie u powoda uzyskano pewną poprawę w drodze skutecznej trombolizy, częściowo udrożniono zmiany zakrzepowe w lewej tętnicy podkolanowej, co w połączeniu z istniejącym krążeniem obocznym, pozwoliło na uratowanie żywotności lewej kończyny dolnej. Obecnie u powoda występuje stały uszczerbek na zdrowiu wskutek uszkodzenia tkanek miękkich lewego podudzia w wysokości 5 % według punktu 160 Tabeli U. . Występują rozległe blizny lewego podudzia po zmianach martwiczych i interwencjach chirurgicznych – w sumie 5 nieregularnych blizn, największa na przyśrodkowej powierzchni goleni lewej, pozostałe mniejsze na przedniej powierzchni tej goleni. Rany przewlekłe u powoda powstały wskutek odroczonych skutków działania prądu elektrycznego w obszarze niedokrwionej kończyny dolnej. U powoda te zmiany wystąpiły po pewnym czasie od zakończeniu zabiegu elektrostymulacji lewego nerwu strzałkowego. Krytyczne niedokrwienie lewej kończyny dolnej u powoda wystąpiło na tle miażdżycy zarostowej tętnic. Dodatkową okolicznością obciążającą było u powoda migotanie przedsionków, które upośledza krążenie krwi. Na te okoliczności nałożyło się działanie prądu elektrycznego w niedokrwionej kończynie dolnej. Niedrożność tętnic piszczelowych i powstanie tętniaka tętnicy podkolanowej lewej są to zmiany powiązane przyczynowo - skutkowo z miażdżycą zarostową tętnic lewej kończyny dolnej. Głównym powikłaniem miażdżycy zarostowej tętnic kończyn dolnych jest zagrożenie żywotności kończyny. Przewlekłe niedokrwienie kończyny jest to stan, w którym podaż tlenu do tkanek kończyn dolnych jest niewystarczająca wskutek przewlekle upośledzonego przepływu krwi w zwężonych lub niedrożnych tętnicach kończyn dolnych. W więcej niż 97% przypadków przyczyną jest miażdżyca tętnic kończyn dolnych. Objawy przedmiotowe są następujące: skóra stóp blada lub sina (zasinienie zwłaszcza w pozycji stojącej, częste w krytycznym niedokrwieniu kończyny), chłodna, w zaawansowanych stadiach ze zmianami troficznymi (przebarwienia, utrata owłosienia, owrzodzenia i martwica). Po zabiegu usunięcia zmian martwiczych na lewym podudziu u powoda utrzymywały się nasilone dolegliwości bólowe oraz zmiany indukowane następstwami miażdżycy zarostowej tętnic lewej kończyny dolnej. Były to: niedrożność tętnic piszczelowych, tętniak lewej tętnicy podkolanowej z zakrzepem tętnicy podkolanowej i tętnicy udowej powierzchownej lewej, krytyczne niedokrwienie lewej kończyny dolnej, miażdżyca tętnic, rany przewlekłe lewej goleni. Z zapisów z dokumentacji medycznej z Oddziału (...) Ogólnej pozwanego Szpitala z rozpoznaniem między innymi stanu jatrogennym oparzeniu podudzia lewego z opisanymi zadawnionymi ogniskami martwicy skóry lewego podudzia w wyniku jatrogennego oparzenia podudzia (k. 22 verte) wynika, iż u powoda występowały zadawnione ogniska martwicy skóry lewego podudzia. Takie sformułowanie oznacza, iż zmiany chorobowe wystąpiły przed datą badania pacjenta przez lekarza. Biorąc pod uwagę, że zmiany takie nie były opisane w badaniu U. D. z dnia 9.08.2021 r. można twierdzić, że wystąpiły one u powoda w przedziale czasowym pomiędzy 9 sierpnia 2021 r. a 27.09. 2021r. U chorych z przewlekłym niedokrwieniem kończyn czas wystąpienia zmian martwiczych tkanek zależy od zaawansowania niedokrwienia (nie ma tu zdeklarowanych przedziałów czasowych). Powód wymagał pomocy osób trzecich w zakresie leczenia ran przewlekłych lewej goleni. Po zabiegu trombolizy miał nasilone dolegliwości bólowe i trudności w poruszaniu. Powód podał biegłemu, iż wymagał pomocy osób trzecich do chwili wygojenia ran przewlekłych lewej goleni, tj. od 7. 10. 2021r., do maja/czerwca 2022r., w wymiarze 1- 2 godzin dziennie. (dowód: opinia biegłego w zakresie chirurgii ogólnej, naczyniowej i torakochirurgii M. G. (1) - k. 265-270 verte, opinie uzupełniające - k. 289-290 verte, 301-303 verte) W związku z leczeniem zmian martwiczych lewego podudzia powód wydał na leki łącznie kwotę 2.571,26 zł. Leki D. , L. , L. Forte, A. nie miały związku z tym leczeniem. (dowód: paragony – k. 123- 131, opinia biegłego M. G. – k. 265-270 verte Powód po opuszczeniu Szpitala w Ł. w związku ze stanem po wycięciu martwiczej tkanki otrzymał skierowanie do objęcia go pielęgniarską opieka długoterminową domową. Korzystał z tej opieki w okresie od 11.10.2021r. do 31.01.2022r. (dowód: zeznania świadka A. K. – k. 254 odwrót, skierowanie do objęcia pielęgniarską opieką długoterminową domową - k. 30, dokumentacja medyczna - k.-31-101 verte) W dokumentacji medycznej dotyczącej zabiegów fizjoterapeutycznych brak jest wzmianki na temat zastosowanego impulsu w trakcie przeprowadzania zabiegu elektrostymulacji, a także metody czy elektrostymulacja była przeprowadzana metodą dwubiegunową czy jednobiegunową oraz z użyciem jakich elektrod. W karcie zabiegowej brak również informacji na temat zastosowanego natężenie prądu w poszczególnych dniach zabiegowych, jednakże wszystkie te informacje nie są wymagane w opisie prowadzonej dokumentacji medycznej przez osobę wykonującą daną procedurę fizjoterapeutyczną. Z opisu powoda wynika, iż zastosowano u niego metodę dwubiegunową z użyciem dwóch elektrod płytkowych, co jest działaniem wskazanym w przypadku mięśni odnerwionych w celu ich stymulacji. Zabiegi elektrostymulacji były wykonywane u powoda według zalecenia zawartego na skierowaniu przez lekarza rehabilitacji tj. elektrody na głowie strzałki i VI -V śródstopne lewe. Jednoznaczne określenie ram czasowych, w których mogły wystąpić obrażenia po wykonaniu ostatniego zabiegu fizjoterapeutycznego nie jest możliwe do oceny, bowiem przy zaburzeniach ukrwienia czas występowania skutków jest indywidualny i zależy m.in. od stopnia zaawansowania choroby, czucia powierzchownego i głębokiego, stopnia uszkodzenia naczyń, nerwów. Jednakże takie obrażenia mogą powstać przy niedokrwieniu kończyny dolnej oraz zaawansowanej miażdżycy, z uwagi na fakt zaburzeń czucia w kończynie i osłabieniu przewodnictwa nerwowego a tym samym zaburzeniu w odczuwaniu przepływającego prądu w trakcie zabiegu elektrostymulacji, co mogło przyczynić się do zbyt silnego pobudzenia w niedokrwionej kończynie. Zabiegi zlecone powodowi nie są przeciwwskazaniem w ustabilizowanych procesach chorobowych związanych z układem krążenia. Zaawansowane procesy chorobowe związane z układem krążenia, w tym miażdżyca zarostowa tętnic, ostre procesy zapalne, zapalenie żył, miejscowe zaburzenia czucia niewiadomego pochodzenia są przeciwwskazaniem do wykonywania tego typu zabiegów, jednakże u powoda brak informacji w trakcie planowania procesu leczenia na temat nierozpoznanej na tamtą chwilę miażdżycy, a więc nie było przeciwwskazania do zastosowania tego typu zabiegu u powoda. Nie powinno wykonywać się tych zabiegów w zaawansowanym procesie chorobowym tylko przy ustabilizowanych procesach chorobowych można zastosować te zabiegi. Nie ma wymogów czy wytycznych co do konieczności badania pacjenta przed każdorazowym wykonaniem zabiegu, chyba że pacjent zgłasza dolegliwości bólowe, złe samopoczucie po poprzednim zabiegu lub fizjoterapeuta zauważy w ocenie wzrokowej nieprawidłowości np. w zakresie powstania zmian na skórze świadczących o nietolerancji zabiegu. Przed przystąpieniem do serii zabiegów elektrostymulacji należy wykonać elektrodiagnostykę. Celem elektrodiagnostyki jest wykazanie zmian pobudliwości zachodzących w układzie nerwowo - mięśniowym w stanach chorobowych. Na podstawie otrzymanego wyniku elektrodiagnostyki możliwe jest właściwe określenie parametrów do elektrostymulacji. (dowód: opinia biegłego z zakresu rehabilitacji K. G. - k. 343-348, opinie uzupełniające - k. 368-371, k. 379-381) Powód od daty przyjęcia do pozwanego Szpitala, to jest od dnia 27.09.2021 r. do 31 marca (...) . przebywał na zwolnieniu lekarskim. (dowód: zaświadczenia lekarskie – k. 134- 138) Powód jest lekarzem, prowadzi prywatną praktykę lekarską - działalność gospodarczą pod firmą: P. F. , Usługi Medyczne, jak również świadczył usługi na podstawie kontaktu na rzecz pozwanego Szpitala. Powód do maja 2021r. pracował w Oddziale Dziecięcym, który został zlikwidowany i utworzono w jego miejsce Oddział (...) owy, a następnie od czerwca 2021r. do września 2021r. pracował w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. /dowód: faktury wraz z zestawieniem godzin czasu pracy k.- 139-145, kopia grafików za okres od stycznia 2021r. do września 2021r.k.-146-154, kopia umowy - kontrakt nr 112/2021 -k. 155-159 verte, zaświadczenie z dnia 14.12.2021 r.- k.160/ Pełnomocnik powoda pismem z dnia 30.11.2021 r. zgłosił szkodę ubezpieczycielowi pozwanego Szpitala w zakresie OC– (...) S.A. w W. , żądając kwoty 3.798,44 zł z tytułu kosztów leczenia, 74.297,50 zł z tytułu zwrotu utraconego zarobku za okres od października 2021 r. do grudnia 2021 r., 80.000 zł z tytułu zadośćuczynienia – w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Zgłoszenie szkody wpłynęło do (...) w dniu 6.12.2021 r. (dowód: zgłoszenie szkody - k. 161-163, potwierdzenie odebrania – k. 166) (...) po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego odmówiło uznania swej odpowiedzialności za szkodę. (bezsporne) Pismem z dnia 30.11.2021 r. pełnomocnik powoda zgłosił szkodę pozwanemu Szpitalowi żądając kwot takich jak w zgłoszeniu szkody do (...) . Pismo to wpłynęło do Szpitala w dniu 3 grudnia 2021 r. (dowód: zgłoszenie szkody – k. 164, potwierdzenie odebrania – k. 167) W okresie od 19.10.2023 r. do 23.10.2023 r. i od 30.10.2023 r. do 5.11.2023 r. powód ponownie przebywał na Oddziale (...) Naczyniowej, Ogólnej i Onkologicznej w Wojewódzkim Wielospecjalistycznym Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. K. w Ł. , gdzie: - w dniu 19.10.2023 r. przeszedł zabieg angiografii, - w dniu 31.10.2023 r. przeszedł zabieg usunięcia tętniaka tętnicy podkolanowej lewej. (dowód: karty informacyjne- k. 322- 324, 325-329) Sąd Okręgowy uznał za nieudowodnione twierdzenia powoda co do tego, że podczas ostatniego zabiegu elektrostymulacji wystąpił u niego silny ból lewego podudzia, i że zmiany troficzne na skórze pojawiły się tuż po tym ostatnim zabiegu. W szczególności dowodem takim nie mogą być zeznania świadka T. L. bowiem pozostają one w sprzeczności z dowodem z opisanej wyżej dokumentacji medycznej. Należy nadto wskazać, że zaświadczenie wystawione przez tego świadka pochodzi z daty 21.02.2022 r. (k. 29), a nie z daty opisanych w tym zaświadczeniu rzekomych zmian martwiczych (22.07.2021 r.). Przede wszystkim, jak podkreślił to biegły chirurg, gdyby zmiany takie rzeczywiście występowały zostałyby opisane w badaniu USG D. w dniu 9 sierpnia 2021 r. i miałyby wpływ na możliwość przeprowadzenia takiego badania jako połączonego z operowaniem głowicą urządzenia po podudziu powoda. Także takim dowodem nie mogą być zeznania świadka B. H. bowiem wskazana przez nią data pojawienia się ran nie wynika nawet z twierdzeń samego powoda. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Między stronami było bezsporne, iż powód przeszedł w pozwanym szpitalu cykl 10 zabiegów elektrostymulacji. Strony różniły się w zakresie oceny tego zdarzenia: powód twierdził, że zabiegi były niewłaściwie przeprowadzone (brak zbadania przeciwwskazań do zabiegu, brak obecności personelu podczas zabiegów), nadto wiązał chorobę niedokrwienną kończyny jako skutek nieprawidłowo przeprowadzanego zabiegu elektrostymulacji. Pozwani twierdzili natomiast, że brak jest cech popełnienia błędu w sztuce medycznej, niestaranności lub niedopełnienia obowiązków, a także postępowania niezgodnego z aktualną wiedzą medyczną. W myśl przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2021 r., poz. 854) umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym. Konkretyzację tej regulacji zawiera § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 272), zgodnie z którym ubezpieczeniem OC jest objęta odpowiedzialność cywilna podmiotu wykonującego działalność leczniczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za szkody będące następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczeń zdrowotnych, wyrządzone działaniem lub zaniechaniem ubezpieczonego, które miało miejsce w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej. Zatem dla ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela jako odpowiadającego gwarancyjnie za sprawcę szkody konieczne byłoby przypisanie ubezpieczającemu odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie dostarczyło dowody świadczące o tym, że Szpital (...) w R. ponosi taką odpowiedzialność. Odpowiedzialność publicznych zakładów opieki zdrowotnej, będących odrębnymi osobami prawnymi, za skutki działania bądź zaniechania wywołującego szkodę o charakterze majątkowym bądź niemajątkowym znajduje podstawę w przepisie art. 430 k.c. Przepis ten statuuje odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego na zasadzie ryzyka za szkody wyrządzone osobie trzeciej przez podwładnego z jego winy. Przesłankami odpowiedzialności na podstawie art. 430 k.c. jest więc szkoda, która została wyrządzona osobie trzeciej przez podwładnego, wina podwładnego oraz okoliczność, że wyrządzenie szkody nastąpiło przy wykonywaniu przez podwładnego powierzonej mu czynności. Wina w art. 430 k.c. została użyta w tym samym znaczeniu co w art. 415 k.c. Na gruncie prawa cywilnego winę można przypisać podmiotowi prawa, kiedy istnieją podstawy do negatywnej oceny jego zachowania z punktu widzenia zarówno obiektywnego, jak i subiektywnego. W obszarze deliktów prawa cywilnego rozróżnia się dwie postaci winy – umyślną i nieumyślną. Przy winie umyślnej sprawca ma świadomość szkodliwego skutku swojego działania i przewiduje jego nastąpienie, celowo do niego zmierza. Przy winie nieumyślnej sprawca przewiduje możliwość wystąpienia szkodliwego skutku, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć albo nie przewiduje możliwości jego nastąpienia, choć powinien i może je przewidywać. W obu formach winy nieumyślnej mamy do czynienia z niedbalstwem. Niedbalstwo polega na niedołożeniu należytej staranności w stosunkach danego rodzaju, staranności, niezbędnej do uniknięcia skutku, którego sprawca nie chciał wywołać. Trzecią, wspomnianą już przesłanką odpowiedzialności z art. 430 k.c. jest ustalenie, że wyrządzenie szkody nastąpiło przy wykonywaniu powierzonej czynności. (...) to uszczerbek, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych, w tym zdrowiu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i doktryną prawa cywilnego przyjąć należy, że podmiot leczniczy ponosi winę za powstanie szkody, wobec nie zastosowania właściwych środków w należyty sposób. Przez „zastosowanie właściwych środków” rozumie się fachowe postępowanie (w tym postawienie właściwego rozpoznanie, zastosowanie właściwej kuracji, przeprowadzenie określonego zabiegu), które w danej sytuacji było wskazane z medycznego punktu widzenia. Postępowanie odmienne zazwyczaj określane jest jako błąd w sztuce lekarskiej. Natomiast przez pojęcie „w należyty sposób” należy rozumieć dołożenie należytej staranności, jaka w określonej sytuacji była należna, wymagalna i potrzebna. Aby można było w sposób jednoznaczny stwierdzić, iż wystąpił błąd medyczny, należy zbadać, czy lekarz bądź inny członek personelu medycznego dopuścił się zawinionego działania bądź zaniechania; odpowiedzialność cywilna za błędy medyczne opiera się na zasadzie winy. Lekarz odpowiada na zasadzie winy, którą można mu przypisać tylko w wypadku wystąpienia jednocześnie elementu obiektywnej i subiektywnej niewłaściwości postępowania (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r. sygn.. I ACa 1363/15, opubl. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych). Wystarczające zatem jest ustalenie w procesie chociażby winy nieumyślnej (zaniedbania, rażącego niedbalstwa), aby można było danej osobie przypisać odpowiedzialność cywilną. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. (sygn. V CSK 287/09) wskazał, że dla ustalenia winy lekarza (personelu medycznego) oraz oceny niedołożenia należytej staranności ( art. 355 § 1 k.c. ) sąd korzysta z wiadomości specjalnych przedstawionych przez biegłych. Opinią biegłych nie jest jednak związany w zakresie, który jest zastrzeżony do wyłącznej kompetencji sądu, to znaczy do oceny, czy spełniona jest przesłanka obiektywna i przesłanki subiektywne winy. W oparciu o dowód z opinii biegłego chirurga i biegłego z zakresu fizjoterapii powód wykazał, że postępowanie pozwanego Szpitala przed zakwalifikowaniem powoda do zabiegów fizjoterapeutycznych było nieprawidłowe – zaniechano bowiem pełnego badania lekarskiego w aspekcie oceny stopienia ukrwienia lewej kończyny dolnej. Ocena taka nastąpiła dopiero na koniec września 2021 r., kiedy przeprowadzono angiografię tomografii komputerowej aorty brzusznej i tętnic kończyn dolnych. Natomiast wobec jednoznacznych wniosków tych opinii twierdzenia powoda, że to zabiegi elektrostymulacji spowodowały powstanie niedokrwienia kończyny są nieuprawnione. W szczególności dowodem takim nie są zapisy z pobytu powoda w pozwanym Szpitalu bowiem ocena, że doszło do popatrzenia podudzia lewego podczas fizykoterapii wynikała z wywiadu przeprowadzonego z powodem, a więc z informacji przekazywanych przez samego powoda. Także zarzuty powoda co do nieprawidłowości w samym przebiegu zabiegów, nie nadzorowanych przez lekarza czy odbywający się bez stałej obecności pracowników oddziału nie znalazły potwierdzenia w opinii biegłego z zakresu fizjoterapii. Przesądzenie odpowiedzialności podmiotu leczniczego oznacza akcesoryjną odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela określoną w art. 822 k.c. i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Powyższe oznacza obciążenie pozwanego (...) skutkami wywołania u powoda uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia. W przypadku szkody polegającej na uszkodzeniu ciała lub wywołaniu rozstroju zdrowia szczegółowe uregulowanie w zakresie przesłanek odpowiedzialności sprawcy z tytułu zadośćuczynienia zawiera przepis art. 445 § 1 k.c. Przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę – w myśl art. 445 §1 k.c. - zależy od uznania Sądu a zadośćuczynienie powinno być odpowiednie. Ma ono rekompensować krzywdę ujmowaną jako cierpnie fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi i ich długotrwałość). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ma charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego, a jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia. Ze względu na niewymierność krzywdy, określenie w danym przypadku odpowiedniej sumy zadośćuczynienia pozostawione zostało sądowi, który dysponuje w takim wypadku większym zakresem swobody niż przy ustalaniu szkody majątkowej i odszkodowania koniecznego do jej naprawienia. W myśl przyjętego w doktrynie i ugruntowanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądu, zadośćuczynienie określane na podstawie art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. winno mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny. Jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną. Zadośćuczynienie powinno być środkiem pomocy dla poszkodowanego i pozostawać w odpowiednim stosunku do rozmiaru krzywdy i szkody niemajątkowej. Na krzywdę poszkodowanego składają się cierpienia fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zwłaszcza trwałymi i nieodwracalnymi. Kwota zadośćuczynienia nie może być jednak nadmierna, winna być należycie wyważona i utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1985 r., sygn. II CR 94/85). Tak więc z jednej strony zadośćuczynienie musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną, z drugiej zaś powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej. Pogląd, że zadośćuczynienie powinno być umiarkowane, zapoczątkowany wyrokiem Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1965 r. (sygn. I PR 203/65), podtrzymywany w późniejszym orzecznictwie, zachował aktualność również w obecnych warunkach społeczno-ekonomicznych. Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia trafnie łączy wysokość zadośćuczynienia z wysokością stopy życiowej społeczeństwa, gdyż zarówno ocena, czy jest ono realne, jak i czy nie jest nadmierne, pozostawać musi w związku z poziomem życia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 r. (sygn. IV CKN 1266/00). W judykaturze podkreśla się przy tym, że stopa życiowa ma uzupełniający charakter w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej. Powołanie się na nią przez Sąd przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. I CK 131/03). Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nie może również oznaczać przyzwolenia na lekceważenie takich bezcennych wartości, jak zdrowie czy integralność cielesna, a okoliczności wpływające na określenie tej wysokości, jak i kryteria ich oceny, muszą być zawsze rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego i sytuacją życiową, w której się znalazł (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. I CSK 384/07, opubl. LEX nr 351187). Określając wysokość zadośćuczynienia należnego powodowi Sąd uwzględnił przed wszystkim, że przyczyną pojawienia się u powoda ognisk martwicy skóry podudzia lewego było współistnienie nierozpoznanej wcześniej choroby samoistnej powoda w postaci przewlekłego niedokrwienia lewej kończyny dolnej na tle miażdżycy zarostowej tętnic lewej kończyny dolnej, z zabiegami elektrostymulacji lewego nerwu strzałkowego wspólnego przeprowadzonymi u powoda w okresie od 5 do 16 lipca 2021 r., które zostały przeprowadzone w obszarze przewlekłego niedokrwienia lewej goleni. Zatem to choroba samoistna powoda, nie rozpoznana w odpowiednim momencie, obok niewłaściwego zakwalifikowania powoda do zabiegów spowodowała konsekwencje zdrowotne u powoda. Sąd uwzględnił cierpienia psychiczne powoda tj. ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi oraz następstwami rozstroju zdrowia. Podkreślić należy, że powód dochodził z tytułu zadośćuczynienia kwoty 10.000 zł i Sąd był związany tą wysokością ( art. 321 § 1 k.p.c. ). Biorąc pod uwagę proces leczenia powoda, jego pobyt w szpitalu, doznawane dolegliwości bólowe (które po usunięciu zmian troficznych nakładały się na ból będący następstwem miażdżycy zrostowej tętnic), stały uszczerbek na zdrowiu wskutek uszkodzenia tkanek miękkich lewego podudzia wynoszący 5 % Sąd uznał, że kwota ta powinna być w całości zasądzona na rzecz powoda. Kwota ta z jednej strony będzie odczuwalna dla pokrzywdzonego i będzie stanowić rekompensatę za doznane cierpienia psychiczne, a zatem uwzględnia kompensacyjny charakter zadośćuczynienia, na pewno jest umiarkowana i nie będzie prowadziła do nieuzasadnionego wzbogacenia powoda mając na uwadze aktualny poziom życia społeczeństwa. Pozwani powinni zapłacić powodowi stosowne odszkodowanie ( art. 444§ 1 k.c. ), w ramach którego powód domagał się zwrotu wydatków na zakup leków i środków medycznych. Jeśli chodzi o wysokość odszkodowania, to w świetle art. 444 § 1 k.c. obejmuje ono wszystkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeśli są konieczne i celowe. Naprawienie szkody obejmuje w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (m.in. lekarstwa) oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem. Sąd uznał te koszty za uzasadnione do łącznej kwoty 2.571,26 zł obejmującej poniesione na leczenie zmian martwiczych wydatki wykazane paragonami, zweryfikowanymi przez biegłego chirurga, co wskazano szczegółowo we wcześniejszej części uzasadnienia, a w pozostałej części roszczenie to jako niezasadne zostało oddalone. Na pewno zakup odzieży i obuwia nie pozostawał w związku z leczeniem zmian skóry. Nie zasługiwało również na uwzględnienie żądanie zwrotu utraconego zarobku. Przede wszystkim wskazać należy, że niemożność świadczenia przez powoda pracy pozostawała nie w związku z uszkodzeniem tkanek miękkich podudzia będącego następstwem zabiegów elektrostymulacji lecz z samoistną chorobą powoda – ostrym niedokrwieniem kończyny dolnej. W październiku 2021 r. powód właśnie z powodu tej choroby został poddany zabiegowi angiografii i po tym zabiegu przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wskazać należy w szczególności, że powód twierdził, że w związku z pojawieniem się ran na podudziu nie utracił zdolności do świadczenia pracy, pracę tę świadczył, niezdolność do pracy pojawiła się u niego dopiero od chwili pobytu w pozwanym Szpitalu od 27 sierpnia 2021 r., a przyczyną pobytu w szpitalu było krytyczne niedokrwienie kończyny dolnej. Dlatego powództwo w tym zakresie zostało oddalone. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 367) oraz przy uwzględnieniu zasady, iż świadczenia odszkodowawcze zakładu ubezpieczeń są terminowe. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 ustawy zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Odnosząc powyższą regulację do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że powód zgłosił swe żądanie do obu pozwanych jeszcze przed wytoczeniem powództwa, a żądał zasądzenia odsetek od dnia doręczenia pozwanym odpisu pozwu, czym Sąd był związany. Dlatego odsetki zostały zasądzone od dnia doręczenia pozwanym odpisu pozwu, co nastąpiło w przypadku pozwanego (...) w dniu 5.10.2022 r., a w przypadku pozwanego Szpitala w dniu 4.10.2022 r. (potwierdzenia odbioru – k. 177). Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu stanowił przepis artykułu 102 k.p.c. , w oparciu o który Sąd odstąpił od obciążenia powoda obowiązkiem zwrotu kosztów na rzecz pozwanych. Podkreślić należy, iż odstąpienie od obciążania strony przegrywającej sprawę kosztami procesu poniesionymi przez jej przeciwnika procesowego jest możliwe jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych, tj. wówczas, gdy z uwagi na okoliczności faktyczne konkretnej sprawy zastosowanie ogólnych zasad odpowiedzialności za wynik procesu byłoby sprzeczne z zasadą słuszności ( art. 102 k.p.c. ).Podstawą do takiej oceny może być zachowanie się strony w procesie, jak i jej sytuacja poza procesowa (stan majątkowy, szczególna sytuacja zdrowotna i życiowa), przy czym zła sytuacja finansowa, stanowiąca podstawę do zwolnienia strony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, nie wyczerpuje sama w sobie przesłanek zastosowania art. 102 k.p.c. , a przepis ten, z uwagi na swój szczególny charakter, nie może być wykładany rozszerzająco i wyklucza uogólnienie. Za odstąpieniem od obciążenia powoda kosztami procesu przemawiały okoliczności dotyczące sytuacji materialnej powoda, które skutkowały zwolnieniem go w części od kosztów sądowych oraz mając na uwadze odszkodowawczy charakter dochodzonego roszczenia i okoliczność, iż ustalenie należnego powodowi zadośćuczynienia zależało od oceny Sądu. Podstawę rozstrzygnięcia o pobraniu nieuiszczonych kosztów sądowych - wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa na wynagrodzenie biegłych w łącznej kwocie 3.384,40 zł stanowiły przepisy art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 959.) w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c. Stosownie do art. 113 ust. 2 ustawy Sąd nakazał ściągnąć od powoda, z zasądzonego roszczenia część wydatków Skarbu Państwa związanych z opiniami biegłych w kwocie 2.842 zł (3.384,40 zł x 84 %). Sąd nakazał pobrać solidarnie od pozwanych kwotę 541,50 zł tytułem 16 % wydatków związanych z wydaniem opinii (3.384,40 zł x 16 %). Sędzia SO Ewa Tomczyk ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda i pełnomocnikom pozwanych z informacją, że termin na sporządzenie uzasadnienia został przedłużony. 14.04.2025 r. Sędzia SO Ewa Tomczyk