XI GC 96/16

Sygnatura akt XI GC 96/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ S. , dnia 7 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Dariusz Plewczyński Protokolant:apl. adw. M. M. po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na rozprawie w S. sprawy z powództwa (...) w W. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę I. oddala powództwo, II. zasądza od powódki (...) w W. na rzecz pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście zł) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt XI GC 96/16 UZASADNIENIE Sprawa rozpoznawana w postępowaniu zwykłym. Pozwem z dnia 14 października 2015 roku (...) w W. wniosła o zasądzenie od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwoty 54.946 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot cząstkowych oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu powódka wskazała, iż strony zawarły umowę najmu. Z tytułu zawartej umowy pozwana zobowiązana był uiszczać miesięczny czynsz. W związku z korzystaniem z pozwaną z nieruchomości powódka wystawiła faktury VAT. Podała, że pozwana nie uregulowała swojego zadłużenia. W sprzeciwie od nakazu zapłaty (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. , wniosła o oddalenie powództwa i obciążenie powódki kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwana przyznała, że zawarła z powódką umowę najmu placu, toru bocznego oraz terenu obok toru. Zarzuciła, że umowa nie była wykonywana i uległa zawieszeniu, a w związku z czym faktury za najem nie były wystawiane i czynsz nie był naliczany. Wyjaśniła, że ostatecznie w lipcu 2015 r. wypowiedziała umowę najmu. Podniosła także zarzut przedawnienia Pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. powódka ograniczyła powództwo o kwotę 1.412,58 zł wraz odsetkami naliczanymi od tej kwoty od dnia 10 września 2015 r. do dnia zapłaty. Pismem z dnia 3 lutego 2016 r. powódka ograniczyła powództwo o kwotę 4.521,50 zł wraz odsetkami naliczanymi od tej kwoty od dnia 10 września 2015 r. do dnia zapłaty. W odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty powódka wskazała, że od początku 2012 r. pozwana mogła korzystać z wynajmowanego toru. Wskazała, że nielogiczne jest aby pozwana mimo niemożności korzystania z toru nr 6, przez pięć lat godziła się wynajmować nieprzydatny tor. Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. pełnomocnik pozwanej wskazał, że umowa była zawieszona, korzystanie pozwanej było uniemożliwione, a teren nie został jej zwrócony. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 31 sierpnia 2009 r. (...) w W. zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w S. umowę najmu nr (...) . Przedmiotem umowy był plac o pow. 540 m ( 2) częściowo utwardzony kostką brukową (nr inwentarzowy (...) ), tor boczny nr 6 o długości 258 mb, teren pod torem o łącznej powierzchni 1161 m ( 2) w G. usytuowanych na działce nr (...) , obręb G. . Przedmiot najmu miał być wykorzystywany na składowanie, załadunek i transport kruszywa. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Zgodnie z § 3 umowy ustalono, że począwszy od 2 grudnia 2009 r. najemca miał płacić miesięczny czynsz z góry na podstawie otrzymanych faktur VAT w terminie 14 dni od daty wystawienia w wysokości: a) Stawka za plac utwardzony – 4148 zł brutto, b) Stawka za tor – 1312,55 zł brutto, c) Stawka za teren pod torem – 963,17 zł brutto, Zgodnie z § 4 ust. 4 umowy najemca miał uiszczać opłatę za korzystanie z dojazdu w wysokości 200 zł netto + VAT. W umowie był zapis, że nieotrzymanie przez najemcę faktury nie zwalnia z obowiązku uiszczenia czynszu do końca miesiąca kalendarzowego. Pozwana w związku z zawarciem umowy uiściła na rzecz powódki kaucję w wysokości 5.000 zł. Niesporne a ponadto dowód: - umowa, k. 22 – 26, - załącznik, k. 27, - protokół, k. 28 – 30, - zeznania świadka J. G. (1) , k. 126 – 127. - zeznania świadka T. G. (1) , k. 139 – 140. Pismem z dnia 22 października 2010 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przedstawiła (...) w W. zamówienia wagonów oraz ich realizację, a także wskazała, że większość zleceń nie została zrealizowana. Skierowała również do powódki pytanie o dalszą współpracę. Dowód: - pismo, k. 73 – 74. (...) w W. poinformowała (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w S. , że w związku z remontem toru nr 2 w dniach od 25 października 2010 r. do dnia 13 grudnia 2010 r. całkowicie zostaje wstrzymany ruch na terenie od stacji Ś. do stacji K. Główne. W związku z prowadzonym remontem pozwana nie miała możliwości korzystania z bocznicy. Dowód: - pismo, k. 75, - zeznania świadka J. G. (1) , k. 126 – 127, - zeznania strony pozwanej – M. K. , k. 127 – 127, - zeznania świadka T. G. (1) , k. 139 – 140. Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wezwała (...) w W. do usunięcia naruszeń umowy polegających na niemożności korzystania z toru bocznego w G. . W odpowiedzi (...) spółka akcyjna wskazała, że począwszy od 25 października 2010 r. zostanie sporządzona korekta do wystawionych faktur. Wskazano, że do czasu zakończenia modernizacji toru nr 2 umowa zostaje zawieszona. Do chwili zawieszenia umowy pozwana na bieżąco realizowała zobowiązania czynszowe wobec (...) w W. . Dowód: - pismo z 24.11.2010 r., k. 76 – 77, - pismo powódki, k. 78, - zestawienie sald, k. 80 – 90. - zeznania świadka J. G. (1) , k. 126 – 127 - zeznania strony pozwanej – M. K. , k. 127 – 128. W okresie objętym pozwem powódka nie wystawiała faktur, nie kwestionowała też sald wystawionych przez pozwaną gdzie zadłużenia za ten okres nie było. Dowód: - potwierdzenie salda k.79 - zeznania świadka J. G. (1) , k. 126 – 127, - zeznania strony pozwanej – M. K. , k. 127 – 127, - zeznania świadka T. G. (1) , k. 139 – 140. Jednostki wewnętrze powódki i podmioty z nimi związane informowały się w 2013r , że tor nr 2 linii kolejowej nr 286 K. Główne – W. Główny jest obecnie torem czynny, a odbiór końcowy robót modernizacyjnych został dokonany w dniu 21 grudnia 2011 r. Dowód: - pismo, k. 115. - notatka k.116 W dniu 30 czerwca 2015 r, odbyło się spotkanie stron dotyczące umowy najmu nr (...) . Na spotkaniu ustalono, że zostanie podpisana nowa umowa, a stawki czynszu miały zostać ustalone na nowo – w zależności od sezonowości. Umowa z 2009 r. miała zostać rozwiązana za porozumieniem stron. Wynajmowany teren był nieogrodzony i korzystały z niego również inne firmy poza pozwaną. Dowód: - notatka, k. 117, - zeznania świadka T. G. (1) , k. 138 – 139. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 31 lipca 2015 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. skierowała do (...) w W. wypowiedzenie umowy najmu nr (...) . Dowód: - wypowiedzenie, k. 91, - protokół, k. 92. - zeznania strony pozwanej – M. K. , k. 127 – 127, - zeznania świadka T. G. (1) , k. 139 – 140. Z tytułu realizacji umowy najmu (...) w W. wystawiła (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. następujące faktury VAT: - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 1.166,58 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 6.476,37 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto, - nr (...) z dnia 26 sierpnia 2015 r. na kwotę 246 zł brutto. Pozwana otrzymała powyższe faktury zbiorczo w sierpniu 2015 r. Pozwana nie zaksięgowała wystawionych faktur. Dowód: - faktury VAT, k. 32 – 47. - specyfikacja należności, k. 49 – 51, - zeznania świadka J. G. (1) , k. 126 – 127. Pismem z dnia 16 września 2015 r. (...) w W. wezwała (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w S. do zapłaty 283 506,12 zł w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Pismo zostało doręczone w dniu 21 września 2015 r. Dowód: - wezwanie, k. 48, - specyfikacja należności, k. 49 – 51. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się bezzasadne w całości. Zgodnie z treścią przepisu art. 659 Art. 659 . § 1 . § 1 k.c. przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Powód domaga się realnego wykonania przez pozwanego umowy z dnia 31 sierpnia 2009r tj. zapłaty czynszu na co wprost wskazał w uzasadnieniu pozwu. Pozew obejmuje czynsz najmu za okres 1.02-31.10.2012r Bezspornym jest fakt zawarcia przedmiotowej umowy. Bezsporne jest także zawieszenie jej obowiązywania, co wynika z odpowiedzi powódki na pismo pozwanej z 24 listopada 2010r (k.78) Rozważenia wymaga natomiast czy przedmiotowa umowa najmu została wznowiona, jeżeli tak to od kiedy i w jakim zakresie. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na stronie powodowej zgodnie z ogólną regułą art. 6 k.c. W ocenie Sądu powódka okoliczności tych nie wykazała. Przedłożone przez nią dokumenty w postaci pism (k.115-116) obrazują jedynie wewnętrzną korespondencję między jednostkami powódki , bądź podmiotami z nią związanymi. Pisma te nie są kierowane do pozwanej, nadto sporządzono je po okresie objętym pozwem. Powódka nawet nie twierdzi, a tym bardziej nie wykazuje, że w okresie objętym pozwem wyrażała wobec pozwanej wolę wznowienia umowy, bądź że uznawała umowę za wiążącą i skuteczną. Zachowanie powódki świadczy wręcz o czymś przeciwnym. W szczególności powódka nie wystawiała za ten okres faktur vat na bieżąco (faktury wystawiono zbiorczo 26.08.2015r dopiero po formalnym wypowiedzeniu umowy), nie kwestionowała sald z których wynikał brak zadłużenia. Na brak informacji od powódki co do obowiązywania umowy wskazują też zeznania świadków J. G. , T. G. oraz M. K. . Przyjąć więc należy, że sama powódka nie traktowała umowy jako skutecznej i realizowanej, a tym bardziej nie było w tym zakresie zgodnej woli stron. Z zeznań świadka T. G. , wynika, że przedmiotowy teren był nieogrodzony i korzystały z niego także inne firmy. Podobnie ale bardziej ogólnie opisuje to M. K. . W zaistniałej sytuacji nie sposób ustalić od kiedy i w jakim zakresie pozwana mogła korzystać, bądź korzystała z przedmiotowego terenu. Stanowiska tego nie podważa dokonanie wypowiedzenia przez pozwaną dopiero w lipcu 2015r. Wypowiedzenie to nastąpiło na skutek braku porozumienia , co do wzajemnych relacji stron i miało charakter porządkujący. Z daty tego wypowiedzenia nie można wyprowadzać wniosków takich jak powódka, bo równie dobrze można idąc jej tokiem rozumowania postawić pytanie dlaczego jeżeli uważała umowę za istniejącą i wykonywaną nie wystawiała na bieżąco faktur vat i nie domagała się zapłaty. Dla pełnego obrazu sprawy wskazać należy, że zasadny jest także zarzut przedawnienia. Trzyletni termin przedawnienia wynika z art. 118 k.c. Zgodnie z §3 pkt 10 umowy najmu nie otrzymanie przez najemcę faktury vat nie zwalnia z obowiązku zapłaty czynszu w terminie do końca miesiąca kalendarzowego. W tej sytuacji samo wystawienie faktur vat oraz wskazany w nich termin płatności nie mają żadnego znaczenia dla wymagalności i biegu terminu przedawnienia. Powódka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazywała na przerwanie biegu przedawnienia, a tym bardziej okoliczności tej nie wykazała. Również Sąd nie dostrzega takiego zdarzenia. W notatce z dnia 30 czerwca 2015r mowa jest nawet nie o czynszu najmu ale o odszkodowaniu za okres od 2012r, co więcej jego wysokość miała być dopiero zaproponowana przez powódkę, strony miały też zawrzeć nową umowę najmu. Trudno więc mówić o uznaniu jakichkolwiek roszczeń przez pozwaną, czemu zresztą wyraźnie zaprzeczył świadek T. G. (1) . W uzupełnieniu wskazać należy, że brak jest podstaw do zaliczenia kwot 1412,58zł i 4521,50zł na poczet przedawnionego długu. W doktrynie dominuje trafne stanowisko, że dłużnik, spełniając świadczenie w razie braku innego oświadczenia, przynajmniej konkludentnie oświadcza, że chce zaspokoić dług zaskarżalny oraz nieprzedawniony, a więc taki, który wierzyciel mógłby skutecznie realizować przeciwko dłużnikowi. Takiej woli dłużnika można domniemywać i należy oczekiwać, że odmienna wola dłużnika, powinna być wyraźnie zamanifestowana (por. F. Zoll w System Prawa Prywatnego tom 6 2014r s. 1061-1062; Komentarz do KC pod. red. Gutowskiego 2016r tom II teza 7 do art. 451 k.c. opubl. w programie Legalis , wyrok SN z 18.6.1957 r., I CR 456/56, OSPiKA 1958, Nr 9, poz. 228). Dokonane zaliczenie nie było więc skuteczne i powinno nastąpić na najdawniej wymagalny ale nieprzedawniony dług. Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o częściowo niesporne twierdzenia stron, dowody z dokumentów, zeznania świadków i prezesa pozwanej. Istotne elementy ustaleń i dowodów omówione zostały przy poszczególnych zagadnieniach. Dowody z dokumentów nie były kwestionowane co do swojej autentyczności, strony wyprowadzały z nich natomiast częściowo odmienne wnioski. Zeznania świadków J. G. , T. G. oraz M. K. korespondują ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami tworząc w świetle zasad doświadczenia życiowego spójną i logiczną całość. O kosztach procesu orzeczono w oparciu o treść art. 98 kc stosownie do którego strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z uwagi zatem na fakt, iż powódka przegrała proces w całości, zobowiązana została do zwrotu na rzecz pozwanej kwoty 3617zł, w tym kwoty 17zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwoty 3600 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował powoda w niniejszym procesie, ustalonego w stawce minimalnej obliczonej adekwatnie do wartości przedmiotu sporu na podstawie § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie II sentencji. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) (...) 3. (...)