I C 1023/14

Sygn. akt: I C 1023/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marta Burzyńska Protokolant: Dorota Głowacka po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa G. R. i A. R. przeciwko A. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. o zapłatę 1. Zasądza od pozwanego A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. solidarnie na rzecz powodów G. R. i A. R. kwotę 19 283,15 złotych (dziewiętnaście tysięcy dwieście osiemdziesiąt trzy złotych piętnaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 13% w stosunku rocznym od dnia 6 maja 2014 roku do dnia zapłaty – z uwzględnieniem zmian w wysokości odsetek ustawowych i z zastrzeżeniem, że odsetki ustawowe nie mogą przekraczać odsetek maksymalnych. 2. Nakazuje pobrać od pozwanego A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w B. ) kwotę 321,37 złotych tytułem nieuiszczonych wydatków w sprawie. 3. Zasądza od pozwanego A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w B. solidarnie na rzecz powodów G. R. i A. R. kwotę 3 749,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 2 400,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. 4. Wyrokowi w punkcie 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 7 500 złotych. S ę d z i a Sygn. akt I C 1023/14 UZASADNIENIE Powodowie A. R. i G. R. wystąpili przeciwko A. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w B. o solidarną zapłatę kwoty 19.283,15 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 6 maja 2014 roku oraz o zasądzenie od pozwanego solidarnie na ich rzecz zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powództwa podnosili, że w dniu 12 kwietnia 2014 toku w warsztacie prowadzonym przez pozwanego doszło do uszkodzenia ich samochodu marki H. (...) o nr rej. (...) . Przyczyną uszkodzenia było niewłaściwe zabezpieczenie pojazdu, który spadł z podnośnika. Próby ugodowego załatwienia sporu się nie powiodły. Według prywatnej opinii sporządzonej na ich zlecenie koszt naprawy pojazdu wynosi 24.531,74 złotych. Pozwany A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w B. uznał powództwo co do zasady. Uznał powództwo co do wysokości do kwoty 7.500 złotych, a w pozostałej części wnosił o jego oddalenie. Kwestionował wysokość szkody. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. Bezsporna była kwestia odpowiedzialności pozwanego za zdarzenie zaistniałe w dniu 12 kwietnia 2014 roku w jego zakładzie, w trakcie którego samochód powodów spadł z podnośnika, wskutek czego uległ uszkodzeniu. Pozwany przyznał tę okoliczność i uznał powództwo co do zasady, a Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, wskazujących, iż to oświadczenie narusza prawo, zmierza do jego obejścia lub narusza zasady współżycia społecznego. Zgodnie z art. 415 kodeksu cywilnego ten kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę, zobowiązany jest do jej naprawienia. Spór między stronami dotyczył wysokości szkody jaką ponieśli powodowie. Zgodnie z art. 363 § 1 kodeksu cywilnego naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. Naprawienie szkody przez zapłatę odszkodowania pieniężnego wymaga ustalenia szkody w pieniądzu. W doktrynie i orzecznictwie przyjęto, iż rozmiar szkody należy określić według metody różnicowej, a więc poszkodowany może żądać kompensaty uszczerbku wywołanego w jego majątku przez zdarzenie, za które odpowiada podmiot zobowiązany. Ustalenia wysokości świadczenia następuje z uwzględnieniem cen chroniących interes poszkodowanego. Będą to zatem te ceny rynkowe, które pozwolą na lokalnym rynku nabyć rzecz lub usługę poszkodowanemu (konsumentowi, profesjonaliście); por. uchwała SN z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, OSNC 2004, nr 4, poz. 51. Jeżeli zniszczeniu uległa rzecz używana, przy ustalaniu wysokości odszkodowania pieniężnego trzeba uwzględnić stopień zużycia rzeczy. Z reguły będzie on niewielki, a wysokość odszkodowania zbliżona do ceny rzeczy nowej, w przypadku rzeczy trwałej, z której poszkodowany mógłby jeszcze bardzo długo korzystać. Powodowie domagali się zapłaty przez pozwanego sumy pieniężnej potrzebnej na naprawę uszkodzonego samochodu i przywrócenie go do stanu poprzedniego. Z zeznań powoda G. R. wynika, iż w samochodzie marki H. uszkodzeniu uległa prawa część pojazdu ( drzwi tylne prawe), dach, dwie opony, przednia szyba. Samochód ten zakupili jako używany i nie miał on w chwili szkody żadnych uszkodzeń, nie uczestniczył w żadnej kolizji. Celem ustalenia kosztów naprawy pojazdu powodów sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego C. D. . Biegły ten ustalił, iż naprawa pojazdu powodów powinna polegać na wymianie szyby przedniej, dachu, drzwi prawych tylnych i dwóch opon. Koszt naprawy przy użyciu części oryginalnych, poza szybą czołową i oponami wynosi 19.283,15 złotych. Zdaniem Sądu, opinia biegłego sądowego C. D. zasługuje na wiarę i może być podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych. Została przygotowania w sposób fachowy i rzetelny i przekonująco uzasadniona ustnie na rozprawie. Biegły wyjaśnił, że kalkulacji kosztów naprawy pojazdu powodów dokonał na podstawie systemu rozliczania szkód komunikacyjnych Audatex, który jest opracowany na podstawie danych fabrycznych i ustala on ilość jednostek czasowych niezbędnych do wykonania określonych czynności. Stawki za roboczogodziny przyjęte przez system, są to średnie stawki zakładów naprawczych z w tereny województwa podlaskiego, które są technologicznie przygotowane do napraw blacharsko lakierniczych. Biegły wyjaśnił także, iż ustalając koszt naprawy pojazdów powodów uwzględnił wartość części oryginalnych, poza szybą która nie była oryginalna i poza oponami, które były w znacznym stopniu zużyte. Stwierdził, też że nie uwzględnił części alternatywnych, gdyż ani dach, ani drzwi, które należało w samochodzie powodów wymienić nie są produkowane w grupie części alternatywnych. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż opinia biegłego sądowego może być podstawą ustalenia wysokości odszkodowania należnego powodom, gdyż określa prawidłowo koszt naprawy uszkodzeń do jakich doszło w ich pojeździe z winy pozwanego. Pozwany twierdził wprawdzie, iż samochód powodów był naprawiany przed zdarzeniem, gdyż dach, drzwi, prawe tylne, tylny prawy błotnik, maska, przedni lewy błotnik, przednie lewe drzwi i tylne lewe drzwi były przelakierowywane, jednakże tych twierdzeń w żaden sposób nie udowodnił. Zgodnie z art. 6 kodeksu cywilnego , to na pozwanym ciążył ciężar udowodnienia okoliczności, które według jego twierdzeń zmniejszają wartość odszkodowania. Dodać należy, iż stanowisko pozwanego co do tego, iż do naprawy pojazdu powodów wystarczyłoby użycie części zamiennych nie zasługuje na uwzględnienie. Zagadnienie sposobu przywracania stanu poprzedniego w przypadku szkód w pojazdach mechanicznych poprzez użycie części nowych i używanych było przedmiotem licznych orzeczeń sądów na tle sporów pomiędzy poszkodowanymi, a zakładami ubezpieczeniowymi. Jako, że zakład ubezpieczeń, który odpowiada w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, ponosi odpowiedzialność w takim zakresie jak osoba odpowiedzialna za szkodę, orzeczenia te są pomocne dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu. W związku z rozbieżnościami w orzecznictwie w tym przedmiocie Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów w dniu 12 kwietnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 80/11 podjął uchwałę, w której stwierdził, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi ( Biuletyn SN 2012/4/5). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że należy podkreślić, iż naprawienie szkody ma prowadzić do przywrócenia do stanu sprzed wyrządzenia szkody pojazdu jako całości. Przywrócenie do stanu poprzedniego oznacza wobec tego, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Zakładając, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną. Pozostaje do wyjaśnienia, na czym polega strata poszkodowanego, którą zobowiązany jest naprawić odpowiedzialny za szkodę, a w szczególności czy jest uzasadnione także ekonomicznie, że ma to być część nowa. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że zastąpienie części już eksploatowanej, nieraz przez znaczny okres, nową częścią powoduje, że poszkodowany zyskuje, gdyż w jego pojeździe pojawiła się część mająca większą wartość niż ta, która uległa zniszczeniu. Nie jest to jednak wniosek trafny, gdyż część po połączeniu jej z pojazdem nie może być oceniana jako samodzielny przedmiot obrotu, lecz staje się jednym z elementów, które należy brać pod uwagę, przy ocenie straty poniesionej przez poszkodowanego. Stratę poszkodowanego określamy zaś przez porównanie wartości pojazdu przed zdarzeniem wyrządzającym szkodę i po przywróceniu go do stanu poprzedniego. O tym, że zamontowanie części nowych w miejsce starych prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego można by mówić, tylko wtedy gdyby spowodowało to wzrost wartości pojazdu jako całości. Podzielając stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w cytowanej uchwale, stwierdzić należy, iż uzasadnione jest stanowisko biegłego, iż naprawienie szkody w pojeździe powodów winno nastąpić poprzez zastosowanie części nowych i oryginalnych, poza szybą czołową. Jak podkreślał Sąd Najwyższy w cytowanej uchwale, przywrócenie stanu poprzedniego ma prowadzić do takiego stanu, w którym pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Zamontowanie części nowej i oryginalnej w miejsce starej i oryginalnej prowadziłoby do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego, tylko wtedy gdyby spowodowało to wzrost wartości pojazdu jako całości. Pozwany nie podnosił także, ani nie udowodnił w żaden sposób, iż wstawienie oryginalnej części prowadziłoby do zwiększenia wartości pojazdu powodów. Mając na względzie powyższe okoliczności na podstawie art. 415 kodeksu cywilnego , art. 363 § 1 kodeksu cywilnego , art.481 § 1 kodeksu cywilnego należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc w zw. z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm. ).