I C 1011/14

Powód S. W. wniósł pozew o nakazanie pozwanym G. B. i innym opuszczenia, opróżnienia i wydania nieruchomości stanowiącej działkę numer (...) o powierzchni 0,1062 ha. Pozwani twierdzili, że posiadają nieruchomość od kilkudziesięciu lat, wybudowali na niej dom i zawarli z poprzednim właścicielem nieformalną umowę sprzedaży. Sąd ustalił, że poprzedni właściciel, K. W., sprzedawał nieruchomości w latach 80. w zwykłej formie pisemnej, zawierając jednocześnie pozorne umowy dzierżawy, aby obejść ówczesne przepisy dotyczące obrotu nieruchomościami rolnymi. Pozwany G. B. wszedł w posiadanie nieruchomości około 1981 roku i od tego czasu władał nią jak właściciel, budując dom i ogrodzenie, bez ingerencji poprzedniego właściciela. Sąd uznał umowy dzierżawy za nieważne jako pozorne (art. 83 k.c.). Analizując kwestię zasiedzenia, sąd stwierdził, że pozwani są samoistnymi posiadaczami nieruchomości, jednak nie nabyli jej w dobrej wierze, ponieważ wiedzieli, że umowa sprzedaży nie została zawarta w wymaganej formie aktu notarialnego. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego (III CZP 108/91), sąd podkreślił, że wejście w posiadanie na podstawie umowy przenoszącej własność zawartej bez zachowania formy aktu notarialnego nie czyni posiadacza samoistnym posiadaczem w dobrej wierze. Ponadto, pozwana H. B. weszła w posiadanie nieruchomości dopiero w 1988 roku, a okres posiadania nie był nieprzerwany od 1981 roku. W związku z tym, sąd uznał, że pozwanym nie przysługuje żadne uprawnienie do władania nieruchomością i nakazał jej wydanie powodowi, odraczając wykonanie tego obowiązku o 6 miesięcy. Zasądzono również koszty procesu od pozwanych na rzecz powoda.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający