I BP 5/10

Sygn. akt I BP 5/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
w sprawie z powództwa L. Ż. 
przeciwko Miejskiej Bursie Szkolnej w Z. 
o wynagrodzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2010 r., 
skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia  - 
wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. 
z dnia 11 marca 2008 r.,  
 
 
odrzuca 
skargę 
i 
odstępuje 
od 
obciążania 
powoda 
obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz pozwanej. 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych oddalił apelację powoda L. Ż. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu 
Pracy z dnia 4 lipca 2007 r., w sprawie przeciwko pozwanej Miejskiej Bursie 
Szkolnej o wynagrodzenie. 
Wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarżył w całości skargą o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skargę oparto na podstawie 
naruszenia art. 13 k.p. i art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący, domagając się stwierdzenia 
niezgodności z prawem orzeczenia Sądu drugiej instancji, wniósł o "uchylenie 

 
 
2 
zaskarżonego wyroku". Powołując się na to, że w dniu 12 lutego 2010 r. zmarł jego 
ojciec - co wiązało się z koniecznością sprawowania osobistej opieki nad matką do 
dnia 21 marca 2010 r. - powód zaznaczył, że nie mógł wnieść skargi w terminie 
ustawowym, dlatego złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W 
uzasadnieniu skargi powód wywiódł, że ustalenia faktyczne będące podstawą 
wyroku Sądu drugiej instancji "w dużej mierze są dowolne", nie zostały oparte na 
materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy i "nie rozważają" wszechstronnie 
materiału dowodowego zebranego w sprawie. Powód nadmienił, że w dniu 19 maja 
2008 r. od orzeczenia Sądu Okręgowego wniósł osobiście środek odwoławczy 
zwany "ustosunkowaniem się do wyroku", który wobec uchybień formalnych został 
odrzucony. Z tej przyczyny wzruszenie zaskarżonego wyroku przy pomocy innych 
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. 
W odpowiedzi na skargę pozwana wniosła o jej odrzucenie z uwagi na 
niewykazanie przez powoda szkody wywołanej wydaniem zaskarżonego wyroku 
oraz o zasądzenie kosztów procesu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W myśl art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem 
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej 
instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub 
uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie 
było i nie jest możliwe. Skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w 
terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się (art. 4246 § 1 k.p.c.). 
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została złożona po upływie 
ustawowego terminu. Tę okoliczność przyznał sam skarżący, formułując wniosek o 
przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednakże przedmiotowy wniosek nie 
mógł zostać uwzględniony, bowiem jest on niedopuszczalny. Sąd Najwyższy w 
utrwalonym orzecznictwie (por. postanowienia z dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 
28/07, OSNC-ZD 2008 nr 3, poz. 61 oraz z dnia 11 stycznia 2008 r., I BU 15/07, 
LEX nr 448221) przyjmuje, że termin do wniesienia skargi o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie podlega przywróceniu na 
podstawie art. 168 k.p.c. Dwuletni ustawowy termin do wniesienia skargi o 

 
 
3 
stwierdzenie niezgodności z prawem jest z jednej strony terminem zawitym prawa 
materialnego, z drugiej zaś - terminem procesowym. Jego materialnoprawna 
funkcja wiąże się z tym, że wniesienie skargi inicjuje postępowanie sądowe 
zmierzające do stwierdzenia jednej z przesłanek odpowiedzialności Skarbu 
Państwa za działalność judykacyjną - niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c.). Na gruncie prawa materialnego uchybienie 
terminowi do wniesienia skargi powoduje niemożność skutecznego dochodzenia 
roszczenia odszkodowawczego. Warunkiem powstania (wymagalności) roszczenia 
o odszkodowanie jest wniesienie skargi i uzyskanie orzeczenia stwierdzającego 
niezgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia (art. 4171 § 1 k.c. w związku z art. 
4241 k.p.c.). W tej sytuacji zaniechanie wniesienia skargi albo uchybienie terminowi 
z art. 4246 § 1 k.p.c. wywołuje skutki w zakresie prawa materialnego (niemożność 
skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego). Procesowy charakter 
terminu do wniesienia skargi wyraża się - z kolei - wyznaczeniem okresu, w którym 
skarga może być wniesiona, pod rygorem jej odrzucenia (art. 4248 § 1 k.p.c.). 
Uwzględniając dwoisty charakter przedmiotowego terminu, a zwłaszcza jego 
dominującą funkcję materialnoprawną, należy - w konsekwencji - przyjąć, że nie 
podlega on przywróceniu. 
W tym stanie rzeczy - z uwagi na niemożność przywrócenia terminu do jej 
wniesienia - skarga powoda jako spóźniona podlegała odrzuceniu stosownie do art. 
4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.