Orzeczenie · 2020-01-22

I AGa 321/19

Sąd

Sąd Apelacyjny w Krakowie

Miejsce

Kraków

Data

2020-01-22

SAOSCywilnezobowiązaniaŚredniaapelacyjny

dzierżawaczynszużytkowanie wieczystesyndyk masy upadłościkoszty postępowaniaapelacjaocena dowodównależyta staranność

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła powództwa Syndyka masy upadłości (...) S.A. przeciwko (...) Sp. z o.o. o zapłatę 746.789,26 zł z tytułu umowy dzierżawy zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Roszczenie obejmowało zaległości z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu (600.789,26 zł) oraz części czynszu dzierżawnego (146.000 zł). Sąd Okręgowy w Krakowie, nakazem zapłaty, uwzględnił żądanie w całości, jednak po sprzeciwie pozwanej, wyrokiem z 21 marca 2019 r. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 340.789,26 zł wraz z odsetkami, a w pozostałym zakresie postępowanie umorzył. Sąd Okręgowy ustalił, że umowa dzierżawy zobowiązywała pozwaną do ponoszenia opłat związanych z korzystaniem z lokali, w tym opłaty za użytkowanie wieczyste. Pozwana kwestionowała wysokość tej opłaty, która została podwyższona przez Prezydenta Miasta K., zarzucając powodowi brak należytej staranności w niekwestionowaniu tej podwyżki. Sąd Okręgowy uznał te argumenty za niezasadne, wskazując, że pozwana jako przedsiębiorca nie zabezpieczyła swoich interesów w umowie. Pozwana wniosła apelację, zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych (m.in. dotyczące zapłaty części świadczeń po wytoczeniu powództwa) oraz naruszenie prawa procesowego (art. 233 § 1 kpc, art. 236 kpc). Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację, uznając zarzuty za nieuzasadnione. Sąd odwoławczy podkreślił, że ocena dowodów należy do sądu pierwszej instancji, a zarzuty apelacji nie wykazały naruszenia zasad logicznego rozumowania ani doświadczenia życiowego. Sąd Apelacyjny odniósł się również do zarzutu braku współdziałania powoda, stwierdzając, że nie miał on wpływu na sposób wykonywania zobowiązania przez pozwaną i nie stanowił podstawy do kwestionowania wysokości opłaty. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego i zasądził od pozwanej na rzecz powoda koszty postępowania apelacyjnego.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja postanowień umownych dotyczących opłat za użytkowanie wieczyste w umowach dzierżawy, ocena zarzutów naruszenia art. 233 § 1 kpc, zasady rozliczania kosztów postępowania po częściowej zapłacie.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i umowy stron. Ocena zarzutów procesowych oparta na utrwalonym orzecznictwie SN.

Zagadnienia prawne (2)

Czy pozwana spółka, jako dzierżawca, jest zobowiązana do pokrywania podwyższonej opłaty za użytkowanie wieczyste, nawet jeśli nie została wcześniej poinformowana o możliwości jej zmiany i nie zabezpieczyła swoich interesów w umowie?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, pozwana spółka jest zobowiązana do pokrywania podwyższonej opłaty za użytkowanie wieczyste, zgodnie z umową dzierżawy. Brak zabezpieczenia interesów w umowie i brak wcześniejszego informowania o możliwości podwyżki nie zwalnia jej z tego obowiązku.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że umowa dzierżawy nie zawierała postanowień ograniczających odpowiedzialność pozwanej za zmiany opłaty za użytkowanie wieczyste. Pozwana, jako przedsiębiorca, miała możliwość zabezpieczenia swoich interesów w umowie, a jej zaniechanie w tym zakresie nie może obciążać powoda. Brak kwestionowania podwyżki przez powoda nie był dowodem braku należytej staranności.

Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody i ustalił stan faktyczny, opierając się na twierdzeniach powoda i zeznaniach jednego świadka, a także nie przeprowadzając wnioskowanych dowodów z zeznań stron?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody. Zarzuty naruszenia art. 233 § 1 kpc i art. 236 kpc są nieuzasadnione, ponieważ apelująca nie wykazała, aby ocena dowodów była sprzeczna z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, a także nie podniosła zarzutu naruszenia art. 162 kpc w odniesieniu do nieprzeprowadzenia dowodów.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny podkreślił, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc wymaga wykazania konkretnych błędów w ocenie dowodów. Apelująca nie przedstawiła takiej argumentacji, ograniczając się do polemiki. Ponadto, nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie mogło być skutecznie kwestionowane w apelacji z powodu braku wcześniejszego zarzutu naruszenia art. 162 kpc.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalenie apelacji

Strona wygrywająca

powód (Syndyk masy upadłości)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Syndyk masy upadłości (...) spółki akcyjnej w upadłości likwidacyjnej	osoba_fizyczna	powód
(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością	spółka	pozwany

Przepisy (12)

Główne

k.c. art. 693 § § 1

Kodeks cywilny

Podstawa normatywna żądania powódki dotycząca umowy dzierżawy.

Pomocnicze

k.p.c. art. 355

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa umorzenia postępowania w części, w której powód cofnął powództwo.

k.p.c. art. 98 § § 1 i 3

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa rozstrzygnięcia o kosztach procesu (zasada odpowiedzialności za wynik sprawy).

k.p.c. art. 233 § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Dotyczy oceny dowodów przez sąd.

k.p.c. art. 236

Kodeks postępowania cywilnego

Dotyczy przeprowadzania dowodów.

k.p.c. art. 162

Kodeks postępowania cywilnego

Dotyczy zarzutów procesowych związanych z nieprzeprowadzeniem dowodów.

k.p.c. art. 381

Kodeks postępowania cywilnego

Dotyczy wniosków dowodowych w postępowaniu apelacyjnym (spóźnione).

k.p.c. art. 385

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa oddalenia apelacji.

k.p.c. art. 108 § § 1 i 3

Kodeks postępowania cywilnego

Dotyczy rozliczenia kosztów postępowania w instancji odwoławczej.

k.p.c. art. 391 § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Dotyczy rozszerzenia postępowania apelacyjnego.

k.c. art. 354 § § 2

Kodeks cywilny

Zasada lojalności wierzyciela wobec kontrahenta.

k.c. art. 486 § § 1

Kodeks cywilny

Dotyczy zwłoki wierzyciela.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Umowa dzierżawy zobowiązywała pozwaną do ponoszenia opłat za użytkowanie wieczyste, niezależnie od ich wysokości. • Pozwana jako przedsiębiorca miała możliwość zabezpieczenia swoich interesów w umowie. • Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody i nie naruszył przepisów proceduralnych. • Częściowa zapłata po wytoczeniu powództwa nie wpływa na rozłożenie kosztów postępowania.

Odrzucone argumenty

Pozwana nie była zobowiązana do pokrywania podwyższonej opłaty za użytkowanie wieczyste z powodu braku należytej staranności powoda w jej kwestionowaniu. • Sąd pierwszej instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych i naruszył prawo procesowe (art. 233 § 1 kpc, art. 236 kpc). • Należało przeprowadzić dodatkowe dowody z zeznań świadków i stron.

Godne uwagi sformułowania

skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 §1 kpc wymaga od strony wykazania na czym, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. • swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu, który dowody bezpośrednio przeprowadza. • nie można uznawać, że spółka (...) nie dała podstaw do wytoczenia powództwa, tym bardziej, że w dacie wniesienia pozwu upłynął już termin, który powód oznaczył pozwanej jako dłużnikowi do dobrowolnego zaspokojenia pretensji finansowych.

Skład orzekający

Robert Jurga

przewodniczący

Jerzy Bess

sędzia

Grzegorz Krężołek

sędzia (sprawozdawca)

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja postanowień umownych dotyczących opłat za użytkowanie wieczyste w umowach dzierżawy, ocena zarzutów naruszenia art. 233 § 1 kpc, zasady rozliczania kosztów postępowania po częściowej zapłacie."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i umowy stron. Ocena zarzutów procesowych oparta na utrwalonym orzecznictwie SN.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy typowego sporu o zapłatę czynszu i opłat związanych z dzierżawą, z elementami sporu o prawidłowość oceny dowodów. Jest interesująca dla prawników procesowych i specjalistów od prawa zobowiązań.

“Dzierżawca musi płacić podwyższony czynsz, nawet jeśli nie zabezpieczył się w umowie? Sąd Apelacyjny rozstrzyga.”

Dane finansowe

WPS: 746 789,26 PLN

zaległy czynsz i opłaty: 340 789,26 PLN

zaległy czynsz: 146 000 PLN

opłata za użytkowanie wieczyste: 600 789,26 PLN

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników