I ACz 626/13

Sygnatura akt I ACz 626/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący: SSA Małgorzata Wołczańska Sędziowie : SA Elżbieta Karpeta (spr.) SA Anna Bohdziewicz po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Prokuratora Okręgowego w G. przeciwko Spółce (...) z siedzibą w L. (Republika (...) ), J. K. i B. K. o ustalenie nieważności czynności prawnej na skutek zażalenia Prokuratora Okręgowego na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Bielsku – Białej z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt I C 156/13 postanawia: oddalić zażalenie. Sygnatura akt I ACz 626/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Bielsku – Białej na mocy przepisu art. 130 § 2 kpc dokonał zwrotu pozwu wniesionego przez Prokuratora Okręgowego w G. przeciwko spółce (...) z siedzibą w L. , J. K. i B. K. , z tym uzasadnieniem, że powód pomimo wezwania nie usuną w terminie tygodniowym braków pozwu, poprzez przedłożenie odpisów załączników do pozwu w ilości odpowiadającej liczbie pozwanych. W piśmie z dnia 17 maja 2013 r. Prokurator Okręgowy zwrócił się o przesłanie w całości załącznika w celu wykonania przezeń odpisów przeznaczonych dla pozwanych. Powyższe zarządzenie zaskarżył Prokurator Okręgowy w G. w zażaleniu podnosząc między innymi, że dokonana przez Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Bielsku – Białej wykładnia przepisów art. 130 § 1 i § 2 kpc jest nadmiernie rygorystyczna, godzi w wynikające z Konstytucji prawo do sądu i rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Nadto skarżący stwierdził, że „powodowany spornym zarządzeniem powrót sprawy do punktu wyjścia odniesie ten skutek, że powód po raz wtóry złoży pozew, którego rozpoznanie będzie nieuniknionym obowiązkiem Sądu Okręgowego w Bielsku – Białej co sprowadzi tylko dodatkowe koszty”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 128 kpc zobowiązuje każdego uczestnika postępowania wnoszącego pismo procesowe do dołączania do niego zarówno odpisów tego pisma, jak i załączników, w zależności od ilości podmiotów biorących udział w sprawie. Jeżeli do pisma procesowego nie dołączono wynikającej z powyższego przepisu lub przepisów szczególnych liczby odpisów pisma lub innych załączników, stanowi to podlegający uzupełnieniu brak formalny pisma procesowego ( art. 130,art 370 i art. 373, art. 398 ( 6) ,art 424 ( 6) )[ Kodeks postępowania cywilnego . Komentarz, tom 1 ( art. 1 – 505 ( 37) ), pod redakcja Małgorzaty Manowskiej, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011 , str. 261, 262]. W rozpoznawanej sprawie uznać należało, że pozew nie mógł otrzymać prawidłowego biegu bowiem nie dołączono doń odpisów załączników stanowiących kopie dokumentów, których dopuszczenia w charakterze dowodów domagał się powód. Powyższy brak formalny uniemożliwiałby pozwanym ustosunkowanie się do wniosków dowodowych powoda, co w konsekwencji prowadziłoby do naruszenia wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości wobec prawa. Wskazać w tym miejscu należy, że stanowiące załącznik do pozwu dokumenty miały według samego powoda na tyle istotne znaczenie, że wskazał je jako dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodził skutki prawne. Słusznie zatem uznał Sąd I instancji, że Prokurator Okręgowy nie usunął braków pozwu, które uniemożliwiały nadanie mu dalszego biegu. Nie mógł również odnieść zamierzonego przez powoda skutku wniosek zawarty w piśmie z dnia 17 maja 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu doręczenia załączników (k. 127). Zważyć bowiem należy, że termin do usunięcia braku formalnego pisma zawarty w przepisie art. 130 § 1 kpc ma charakter ustawowy i jako taki nie może ulec przedłużeniu ani skróceniu. Nie zmienia tej oceny również wyrażona „we właściwym terminie pełna gotowość do natychmiastowego wyeliminowania stwierdzonego braku” (k. 135), bowiem termin wyznaczony do usunięcia braku formalnego pisma jest niezachowany, jeżeli strona w zakreślonym terminie w ogóle nie podjęła czynności uzupełniającej lub wprawdzie ją podjęła, ale mimo to brak nie został w całości uzupełniony (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt I CZ 16/09). Dlatego też zażalenie jako niezasadne należało oddalić o czym orzeczono na mocy przepisu art. 385 kpc w związku z art. 397 § 2 kpc .