I ACz 617/12

Sygn. akt I ACz 617/12 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący Sędzia SA: Adam Jewgraf (spr.) Sędzia SA: Sędzia SA: Sławomir Jurkowicz Dariusz Kłodnicki po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym we Wrocławiu sprawy z powództwa: Banku (...) S.A. z siedzibą w K. przeciwko: P. P. , E. P. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I Nc 117/10 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Opolu oddalił wniosek pozwanych o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 3 grudnia 2010 r. (pkt I postanowienia) oraz odrzucił sprzeciw (pkt II postanowienia). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Okręgowy wskazał, że dał wiary pozwanej, iż od 2 do 23 grudnia przebywała ona poza miejscem zamieszkania na turnusie rehabilitacyjnym. Analizując dalej zeznania pozwanej stwierdzi, że wiedziała ona, iż w czasie jej nieobecności korespondencja do niej zostanie pozostawiona w skrzynce pocztowej albo przekazania synowi M. . Wedle tego doręczenie synowi M. , dorosłemu domownikowi, przesyłek uznać należało za właściwe. Nie dał natomiast Sąd wiary pozwanym ani świadkowi M. P. (1) , że nie przekazał ostatnio rodzicom przesyłek przy najbliższej sposobności, tj. ojcu jeszcze tego samego dnia (tj. 13.12.2010 r.), a matce po jej powrocie do domu. Jak wynikało z zeznań pozwanych i treściach pism procesowych pozwana miała stały kontakt telefoniczny z synem M. . Wobec tego Sąd jest przekonany, że syn informował matkę o nadejściu przesyłki sądowej i wiedziała ona o niej jeszcze przed powrotem do domu. Także pozwany, który przez cały czas przebywał z synem w domu, został przez niego poinformowany o przesyłce sądowej i dowiedział się od razu o zapadłym nakazie, a informacją tą niewątpliwie podzielił się z żoną. Sąd zwrócił uwagę nadto, iż pozwani wskazywali, że przeciwko toczą się postępowania cywilne przed innymi sądami. Niewątpliwie więc posiadali roszczenie także w zakresie skutków bezczynności. W ocenie Sądu aktualne stanowisko pozwanych, powołujących się na niedotarcie do nich przesyłki, wynika z tego, że zmienili oni koncepcję postępowania w sprawie. Powyższe postanowienie, w części odrzucającej sprzeciwy od nakazu zapłaty, zaskarżyli zażaleniem pozwani wnosząc o jego zmianę przez przywrócenie im terminu do złożenia sprzeciwów w sprawie, alternatywnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie było skuteczność doręczenia pozwanym odpisów nakazów zapłaty w dniu 13 grudnia 2010 r. Na wstępie przypomnieć trzeba, że doręczenie zastępcze, przewidziane w art. 138 § 1 kpc polega na tym, że gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta nie jest przeciwnikiem adresata w sprawie i podjęła się oddania mu pisma. Syn pozwanych M. P. jest dorosłym domownikiem pokwitował własnoręcznie odbiór przesyłek do nich skierowanych, zawierających odpisy nakazu zapłaty, w dniu 13 grudnia 2010 r., a listonosz dokonał odpowiedniej adnotacji na dowodzie doręczenia. Istniały zatem podstawy do uznania przez Sąd Okręgowy, że doręczenie zastępcze dokonane do jego rąk jest skuteczne. O skuteczności zastępczego doręczenia pismo w sposób okręcony w art. 138 § 1 kpc nie przesądza przy tym okoliczność, czy dorosły domownik był upoważniony przez adresata do odbioru korespondencji. Doręczenia te są oparte na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata, i w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez stronę obalone. Akurat bowiem może dowodzić, że pisma nie otrzymał i o nim nie wiedział, gdy osoba, której pismo doręczono zastępczo, nie oddała mu pisma. Pozwani, w realiach rozpoznawanej sprawy, wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu, wnioski swe oparli na twierdzeniu, iżby ich syn M. doręczonych w dniu 13 grudnia 2010 r. przesyłek sądowych im nie przekazał, czego dowodzi za pomocą własnych depozycji jak i zeznań syna M. P. . Sąd Apelacyjny, dokonując oceny owych zeznań, w pełni podziela pogląd Sądu Okręgowego o ich brak wiarygodności. W pierwszym rzędzie, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, mało prawdopodobnym wydaje się by 21 letni wykształcony człowiek, jakim jest syn pozwanych M. będący studentem w ogóle mógł zapomnieć o odebranych przesyłkach sądowych w imieniu rodziców i ich o tym nie poinformować, w tym w szczególności ojca – pozwanego P. P. , który choć nieobecny w chwili doręczenia, w tym i następnych dniach przebywał wraz z synem w domu. Owa niepewność wydaje się tym bardziej nieprawdziwa, o ile uwzględni się, iż pozwani w tym czasie prowadzili spory sądowe, w tym dotyczące czynszu za lokal spółdzielczy, o których musiała być mowa w domu, w tym o skutkach i terminowości działań podejmowanych w następstwie nadsyłanych przesyłek sądowych. Wiedzę tą M. P. posiadać musiał, skoro jak twierdzą pozwani, schował pismo do teczki z dokumentami. Gdyby natomiast nawet przyjmować, iżby na skutek niepamięci w dniu 13 grudnia 2010 r. nie poinformował rodziców o nadejściu przesyłek sądowych, to zauważyć trzeba, iż pozwana wskazała w swych zeznaniach (k. 202/2). W dniu 10 i 15 grudnia 2010 r. dzwoniła ona do syna pytając czy wszystko jest w porządku i czy nie przyszła do niej korespondencja. W tej sytuacji każdemu racjonalnie działającemu człowiekowi musiałoby się skojarzyć, że dwa dni wcześniej odbierał przesyłkę sądową skierowaną do matki i ojca, i poinformować o tym rodziców. Brak takiego zachowania po stronie M. P. we wskazanych okolicznościach i zasłanianie się całkowitą niepamięcią, uznać zatem należy za niewiarygodne, tym bardziej gdy uwzględni się, że wcześniej już odbierał on korespondencję domową (co sam przyznał). W dalszej zaś kolejności za niewiarygodne uznać należało twierdzenie pozwanych o rzekomym powzięciu wiadomości o przesyłce dopiero przed Wielkanocą 2011 r. Oceny powyższej skutecznie nie podważa obecne zażalenie pozwanych, które w istocie stanowi jedynie polemikę z prawidłowo poczynioną przez Sąd I instancji oceną zeznań zarówno pozwanych jak i świadka M. P. . Dodać należy, iż wyłączne zaprzeczenie przez domownika przekazania adresatowi przesyłki sądowej, które nie znajduje oparcia w obiektywnych okolicznościach i zasadach racjonalnego działania, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia domniemania z art. 138 § 1 kpc . Przeciwne stanowisko prowadzić by musiało w istocie do sparaliżowania funkcjonowania tegoż przepisu przez adresatów. Z przytoczonych względów zażalenie nie mogło odnieść pożądanego rezultatu, i na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc podlegało oddaleniu. mw