I ACz 573/15

Powód M. B. wniósł pozew przeciwko K. Z. o ochronę dóbr osobistych, domagając się zadośćuczynienia w kwocie 60 000 zł. Sąd Okręgowy w Kielcach postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. stwierdził swoją niewłaściwość rzeczową i miejscową, przekazując sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrowcu Świętokrzyskim. Uzasadnienie opierało się na uchwale Sądu Najwyższego (I PZP 3/06), zgodnie z którą, jeśli poszkodowany dochodzi wyłącznie roszczeń majątkowych (jak zadośćuczynienie), właściwy jest sąd rejonowy. Powód wniósł zażalenie, podnosząc, że pierwotnie omyłkowo wskazał jedynie żądanie zadośćuczynienia, a w rzeczywistości domaga się również opublikowania przeprosin. Sąd Apelacyjny w Krakowie, rozpoznając zażalenie, zważył, że zgodnie z art. 316 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c., bierze pod uwagę stan sprawy z chwili orzekania. Rozszerzenie żądania przez powoda w zażaleniu, obejmujące żądanie niemajątkowe (przeprosiny) obok majątkowego (zadośćuczynienie), czyni właściwym do rozpoznania sprawy sąd okręgowy na podstawie art. 17 pkt 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny uznał, że choć co do zasady rozszerzenie powództwa jest niedopuszczalne w postępowaniu zażaleniowym (art. 383 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.), to w tej konkretnej sytuacji przyjęcie niedopuszczalności prowadziłoby do niepotrzebnego przedłużania postępowania. Powód i tak mógłby rozszerzyć żądanie przed sądem rejonowym, który następnie musiałby przekazać sprawę z powrotem do sądu okręgowego. W związku z tym, Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający