I ACz 1146/16

Sygn. akt I ACz 1146/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2016r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Tomasz Ślęzak Sędziowie: SA Ewa Jastrzębska (spr.) SO (del.) Joanna Głogowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Wierzytelności Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko D. C. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Częstochowie z dnia 19 kwietnia 2016r., sygn. akt I Nc 116/16 postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi pierwszej instancji w orzeczeniu końcowym. SSO (del.) Joanna Głogowska SSA Tomasz Ślęzak SSA Ewa Jastrzębska Sygn. akt I ACz 1146/16 UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Częstochowie zwrócił pozew (...) Wierzytelności Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. , reprezentowanego przez adwokata, wobec nieuiszczenie opłaty od pozwu w wymaganej wysokości ( art. 130 2 § 1 k.p.c. ). Przewodniczący Sądu przyjął, że powód nie jest bankiem i nie można uznać, że nabycie przez niego wierzytelności stanowi czynność bankową w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe , albowiem czynność ta nie jest dokonywana przez bank, lecz przez podmiot zajmujący się przejmowaniem wierzytelności bankowych. Wobec takiego podmiotu nie ma zatem zastosowania regulacja przewidziana w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , który jest adresowany wyłącznie do banków dochodzących roszczeń wynikających z czynności bankowych wymienionych w ustawie Prawo bankowe . Powyższego przepisu nie można interpretować rozszerzająco przez przyjęcie, że z wypływającego z niego udogodnienia korzystać może także cesjonariusz nabywający od banku określoną wierzytelność w celach komercyjnych. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł powód, zarzucając naruszenie art. 13 ust.1 i 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1025 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: u.k.s.c., w związku z art. 130 ( 2) § 1 k.p.c. przez nieprawidłowe przyjęcie, iż od pozwu nie została uiszczona należna opłata, podczas gdy dochodzona w postępowaniu należność jest roszczeniem wynikającym z czynności bankowej określonej w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe , która nie zmieniła swojego charakteru w związku z zawarciem umowy przelewu wierzytelności. Zarzucił również naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe w związku z art. 509 k.c. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że dochodzone przez niego roszczenie nie ma źródła w umowie kredytu zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem (...) SA. W oparciu o tę podstawę skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie od strony pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z obowiązującym w dacie zainicjowania niniejszego procesu brzmieniem art. 13 ust. 1a u.k.s.c., w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe , opłata stosunkowa wynosi 5% przedmiotu sporu, nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 1.000 złotych (przepis ten wprowadzony został ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2015 r., poz. 1854). Z kolei art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe określa jakie czynności należy traktować jako czynności bankowe, zaś jedną z nich jest udzielanie kredytów. W niniejszej sprawie powód domaga się zasądzenia od pozwanego kwoty 176.869,87 zł, albowiem w dniu 19 grudnia 2014r. nabył od (...) Bank SA wierzytelność wobec dłużnika (pozwanego). Wskazał, że zobowiązanie to wynika z umowy kredytu zawartej przez pozwanego z (...) Bank SA w dniu 12 października 2010r. (k. – 3). W świetle powyższego uznać trzeba, że powód dochodzi roszczenia wynikającego z czynności bankowej, chociaż sam stał się wierzycielem na podstawie umowy przelewu wierzytelności, na mocy której wstąpił we wszystkie prawa dotychczasowego wierzyciela. Zasadne jest zatem stanowisko skarżącego, w myśl którego przewidziane w art. 13 ust. 1a u.k.s.c. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 14 kwietnia 2016r.) uprzywilejowanie rozciąga się także na podmioty nie będące bankami. Znajduje ono potwierdzenie w wyjaśniającej dotychczas istniejące wątpliwości na kanwie wykładni rozszerzającej powyższego przepisu uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2016r., sygn. akt III CZP 59/16 (niepubl.), zgodnie z którą w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jedn. tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 128 ze zm.) do uiszczenia opłaty stosunkowej przewidzianej w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 listopada 2015 r. do dnia 14 kwietnia 2016 r. obowiązany był każdy podmiot wnoszący do sądu pismo podlegające opłacie. W tej sytuacji stwierdzić przyjdzie, że opłata uiszczona wraz z pozwem wniesionym przez profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 1.000 zł (k. - 44), była w prawidłowej wysokości. Zaskarżone zarządzenie podlega zatem uchyleniu na podstawie. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 398 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. SSO (del.) Joanna Głogowska SSA Tomasz Ślęzak SSA Ewa Jastrzębska