I ACA 642/12

Powód C. F. wniósł o zasądzenie od pozwanych M. J., K. P. i Z. W. kwoty 160.878,39 zł tytułem czynszu dzierżawnego od wartości sprzedanej energii elektrycznej. Pozwani, prowadzący spółkę cywilną, dzierżawili od powoda kanał wodny i urządzenia do prowadzenia małej elektrowni wodnej. Umowa dzierżawy z 1993 roku stanowiła, że czynsz wynosi 14% wartości sprzedanej energii. Powód argumentował, że od 2006 roku, wraz z uruchomieniem systemu certyfikacji, na wartość sprzedanej energii składały się dwie składowe: fizyczna i ekologiczna (świadectwa pochodzenia), od których pozwani powinni płacić czynsz. Pozwani zaprzeczyli, twierdząc, że świadectwa pochodzenia są odrębnym prawem majątkowym, a ich sprzedaż nie stanowi części sprzedaży energii. Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił powództwo, uznając, że umowa dzierżawy nie obejmuje przychodów ze sprzedaży świadectw pochodzenia. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu utrzymał wyrok w mocy. Sąd Apelacyjny podkreślił, że świadectwo pochodzenia jest potwierdzeniem wytworzenia energii z odnawialnego źródła i stanowi samodzielny przedmiot obrotu giełdowego, a jego sprzedaż nie jest tożsama ze sprzedażą energii. Celem wprowadzenia świadectw było wsparcie producentów energii z OZE, rekompensując im wyższe koszty produkcji, a nie zwiększenie przychodów wydzierżawiającego. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda, uznając, że umowa dzierżawy jasno określa podstawę naliczania czynszu i nie obejmuje przychodów ze sprzedaży świadectw pochodzenia. Apelacja powoda zarzucała m.in. naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. oraz nieuwzględnienie definicji "systemu wsparcia" z dyrektywy UE. Sąd Apelacyjny uznał te zarzuty za bezzasadne, wskazując, że uzasadnienie Sądu Okręgowego było wystarczające, a cel wprowadzenia świadectw nie wpływa na interpretację umowy dzierżawy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający