I ACA 622/18

Sprawa dotyczyła apelacji powoda J. A. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, który oddalił jego powództwo o ustalenie odmiennej wartości świadczeń z umów kredytowych denominowanych w CHF, zasądzenie kwoty ponad 2,7 mln zł lub stwierdzenie nieważności umów. Powód, prowadzący od lat działalność gospodarczą m.in. w zakresie dystrybucji sprzętu AGD i wynajmu nieruchomości, zaciągnął pięć kredytów w CHF na spłatę wcześniejszych zobowiązań związanych z zakupem nieruchomości. Sąd Okręgowy uznał, że powód nie jest konsumentem w rozumieniu art. 22(1) k.c., ponieważ czynności kredytowe pozostawały w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, która miała charakter zorganizowany, ciągły i zarobkowy. Sąd Apelacyjny podzielił to stanowisko, oddalając apelację. Podkreślono, że definicja konsumenta wymaga, aby czynność prawna nie była bezpośrednio związana z działalnością gospodarczą lub zawodową. Analiza działalności powoda, obejmującej m.in. wynajem nieruchomości na dużą skalę, potwierdziła jej gospodarczy charakter. Sąd Apelacyjny odniósł się również do zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, uznając je za bezzasadne. W szczególności, odrzucono zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. dotyczący oceny dowodów, a także art. 236 k.p.c. w zakresie zaniechania wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 385(1) k.c., sąd uznał, że choć niektóre postanowienia mogłyby być uznane za niedozwolone w stosunku do konsumenta, to w przypadku powoda, jako przedsiębiorcy, nie miały one zastosowania. Ponadto, nawet w przypadku konsumenta, wyeliminowanie klauzul abuzywnych nie prowadziłoby do nieważności całej umowy, a jedynie do niezwiązania stron wadliwymi postanowieniami, przy zachowaniu możliwości dalszego obowiązywania umowy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający