I ACA 325/19

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia del. Agnieszka Onichimowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 1 k.p.c. sprawy z powództwa Bank (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko S. B. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego S. B. na rzecz powoda Banku (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 132.616,72 (sto trzydzieści dwa tysiące sześćset szesnaście i 72/100) złotych wraz z odsetkami umownymi w zmiennej wysokości odpowiadającej wysokości czterokrotnej stopy procentowej kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 103.993,57 (sto trzy tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy i 57/100) złotych od dnia 18 października 2022 roku do dnia zapłaty; 2. przyznaje kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego S. B. – adwokatowi A. O. wynagrodzenie w wysokości 2.656,80 (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć i 80/100) złotych, w tym należny podatek VAT; 3. zasądza od pozwanego S. B. na rzecz powoda Banku (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 13.642,61 zł (trzynaście tysięcy sześćset czterdzieści dwa i 61/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwota 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta i 00/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 4. nakazuje zwrócić z sum Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie powodowi Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 2.343,20 (dwa tysiące trzysta czterdzieści trzy i 20/100) złotych, tytułem niewykorzystanej zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia kuratora. Sędzia (del.) Agnieszka Onichimowska UZASADNIENIE Pozwem z dnia 17 kwietnia 2023 r. (data stempla pocztowego – k. 42) powód Bank (...) S.A. w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego S. B. : 1) kwoty: 103.993,57 zł z tytułu należności głównej wraz z dalszymi odsetkami umownymi za opóźnienie w zmiennej wysokości odpowiadającej wysokości czterokrotnej stopy procentowej kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, z ograniczeniem do odsetek maksymalnych za opóźnienie ( art. 481 § 21 k.c. ), która na dzień wniesienia pozwu wynosi 24,50 % od dnia 18 października 2022 r. do dnia zapłaty; 2) kwoty 8.927,36 zł z tytułu odsetek umownych, naliczonych od należności głównej od dnia 21 października 2019 do dnia 03 grudnia 2020 r.; 3) kwoty 19.695,79 zł z tytułu odsetek za opóźnienie w płatności (odsetki przeterminowane) naliczone od należności głównej za okres od dnia 28 stycznia 2020 r. do dnia 17 października 2022 r. 4) kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzi powyższej wskazanych kwot z tytułu zawartej z pozwanym umowy pożyczki gotówkowej numer (...) z dnia 08 stycznia 2019 r., w łącznej kwocie 129.899,98zł. Wskazano, że wobec niewywiązywania się przez stronę pozwaną z ciążącego na niej zobowiązania terminowego dokonywania spłat w wysokościach ustalonych w zawartej umowie, po wcześniejszym wezwaniu do zapłaty i poinformowaniu o możliwości wniosku o restrukturyzację zadłużenia, umowa została wypowiedziana i w konsekwencji całość zobowiązania stała się wymagalna. ( pozew k. 3-4v ) Nakazem zapłaty z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt Nc 78/23 Sąd Okręgowy w Warszawie uwzględnił powództwo w całości. ( nakaz zapłaty – k. 46 ) Pismem z dnia 25 listopada 2024 r. kurator nieznanego z miejsca pobytu pozwanego – adw. A. O. , wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości oraz podnosząc zarzuty: 1. braku istnienia wierzytelności żądanej przez powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, 2. braku udowodnienia w pozwie istnienia podstawy do wytoczenia powództwa oraz okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie, 2. braku skutecznego wypowiedzenia Umowy pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 08.01.2019 r. (dalej” „Umowa pożyczki”), 4. braku skutecznego doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty objętego treścią przedmiotowego pozwu, a tym samym brak podstaw do uznania, że powód posiada w stosunku do pozwanego jakąkolwiek wierzytelność, w tym tę ujętą treścią pozwu, 5. zastosowania przez powoda w Umowie pożyczki klauzul abuzywnych, które nie zostały uzgodnione indywidualnie z pozwanym i rażąco naruszają jego interesy jako konsumenta, 6. przedawnienie roszczenia, 5. naruszenia art. 359 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 2 k.c. poprzez błędne określenie żądania dotyczącego odsetek, co do ich podstawy, wysokości i momentu wymagalności, w sytuacji, gdy z żadnego przedstawionego przez powoda dowodu nie wynika, aby pozwany był zobowiązany do zapłaty, co prowadzi do wniosku, że roszczenia powoda nawet gdyby byłyby zasadne, czemu pozwany przeczy, to nie byłyby one wymagalne przynajmniej do czasu doręczenia pozwanemu pozwu w niniejszej sprawie, 6. braku podjęcia próby mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu oraz niewyjaśnienia przyczyn ich niepodjęcia, a tym samym niespełnienie warunków pisma procesowego dla wniesionego przez stronę powodową pozwu, 7. braku możliwości weryfikacji roszczenia z powodu nieprzedstawienia przez powoda dokumentów umożliwiających wyliczenie dochodzonego roszczenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty kurator wniósł o uchylenie w całości nakazu zapłaty, oddalenie powództwa w całości, zasądzenie kosztów postępowania od powoda na rzecz pozwanego oraz zasądzenia na rzecz adwokat A. O. wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji kuratora pozwanego, oświadczając że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. ( sprzeciw k. 126-128v ) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 08 stycznia 2019 r. S. B. zawarł z Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...) , w ramach której bank udzielił mu pożyczki w wysokości 129.899,98 zł. na którą składała się: całkowita kwota pożyczki tj. 108.639,82 zł, kredytowana prowizja tj. 1.444,91 zł oraz składka ubezpieczeniowa w kwocie 19.815,25 zł.. Początek spłaty określono na miesiąc następujący po miesiącu, w którym została zawarta Umowa, zaś okres spłaty ustalono na 60 miesięcy. (§ 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 2 i 3). Całkowity koszt pożyczki został określony na kwotę 50.636,53 zł (§ 6 ust 7), całkowita kwota do zapłaty na kwotę 159.276,35 zł (§ 6 ust. 8), zaś łączna kwota odsetek na kwotę 29.376,37 zł, gdzie odsetki miały być naliczane za każdy dzień od salda zadłużenia i płatne razem z miesięcznymi spłatami raty kapitałowej w terminie określonym w umowie, przy założeniu, że miesiąc liczy 30 dni, a rok 360 dni (§ 6 ust 6). Pożyczkobiorca, jako swój adres korespondencyjny wskazał: W. , ul. (...) , (...)-(...) W. , zaś jako adres zameldowania: Zamienie ul. (...) , (...)-(...) P. . Umowa przewidywała, że spłata Pożyczki miała następować poprzez obciążanie Rachunku ( (...) ) do wysokości wszystkich należnych Bankowi kwot z tytułu udzielonej Pożyczki w terminie ich wymagalności (§ 9 ust. 1 Umowy), zaś w przypadku braku spłaty zobowiązań w ustalonym terminie, Bank, nie wcześniej niż 5 dnia od wystąpienia zadłużenia przeterminowanego, podejmuje czynności monitujące, o których mowa w § 16 (§ 9 ust 3). Spłata miała następować w miesięcznych ratach równych w wysokości 2.633,28 zł (§ 5 ust 6). W umowie wskazano, że Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosi 17,06 %, zaznaczając, że została ona wyliczona w oparciu o parametry i koszty Pożyczki przy założeniu jej terminowej spłaty (§ 5 ust. 7) W umowie przewidziano stałą stopę oprocentowania na poziomie 7,990 %, przy uwzględnieniu odsetek maksymalnych określonych w art. 359 § 2(1) k.c. (§ 5 ust 8). Dla zadłużenia przeterminowanego, na dzień zawarcia umowy, przewidziano oprocentowanie na poziomie 10 % w stosunku rocznym, zaznaczając, że oprocentowanie to nie może przekraczać w stosunku rocznym stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 k.c. (§ 5 ust 9). Zgodnie z umową zmiana odsetek od zadłużenia przeterminowanego następowała w przypadku każdorazowej zmiany stopy lombardowej Narodowego Banku Polskiego. Nowa wysokość odsetek od zadłużenia przeterminowanego miała obowiązywać z dniem wejścia w życie nowej wysokości stopy lombardowej Narodowego Banku Polskiego, przy czym nie mogła ona przekraczać w stosunku rocznym stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie, określonych w art. 481 § 2 k.c. . (§ 11 ust 2) Pożyczkobiorca oświadczył jednocześnie, że przed zawarciem Umowy: a) otrzymał „Formularz Informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego”, zgodnie z wzorcem z ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 r. (Dz. U. z 2014 r. nr 1497 z późn. zmianami), b) otrzymał od Banku informacje niezbędne do podjęcia świadomej i swobodnej decyzji w zakresie zaciąganego zobowiązania kredytowego, uzyskał od Banku wyjaśnienia do zgłaszanych wątpliwości oraz ma świadomość ryzyka związanego z zaciąganym zobowiązaniem kredytowym c) zapoznał się z udostępnionymi mu powyższymi dokumentami, przyjmuje do wiadomości ich treść oraz uznaje ich wiążący charakter.(§ 14 ust. 1 Umowy) Ponadto pożyczkobiorca oświadczył, że podane przez niego dane są zgodne ze stanem faktycznym i jest świadomy, że Bank wykorzysta je w celu podjęcia decyzji o przyznaniu Pożyczki oraz że podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym może spowodować pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej przewidzianej przepisami art. 297 § 1 Kodeksu karnego (§ 14 ust. 2 pkt 1 Umowy) W § 16 ust. 2 Umowy stwierdzono, że: 1) Bank obciąża rachunek wskazany w Umowie do wysokości wszystkich należnych Bankowi kwot w terminie ich wymagalności z tytułu udzielonej Pożyczki. 2) Bank rozlicza zobowiązania Pożyczkobiorcy z tytułu Umowy w następującej kolejności: a) koszty sądowe poniesione przez Bank, b) prowizje i opłaty Banku, c) odsetki od zadłużenia przeterminowanego, d) odsetki umowne od zadłużenia nieprzeterminowanego, e) kapitał, Jednocześnie zaznaczono, że należności, o których mowa w pkt. c-e są pobierane w kolejności od najstarszej wymagalnej raty spłaty. Strony uzgodniły, że w przypadku niewykonania przez pożyczkobiorcę zobowiązań wynikających z umowy, Bank może obciążyć pożyczkobiorcę następującymi kosztami: 1) zasądzonymi na rzecz Banku kosztami sądowymi, których wysokość określa Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , 2) zasądzonymi kosztami, jakie Bank będzie zmuszony ponieść w przypadku prowadzenia działania przez pełnomocników, przed sądami oraz organami administracji publicznej, w zakresie niezbędnym do dochodzenia swoich roszczeń powstałych w związku z niewykonaniem przez Pożyczkobiorcę zobowiązań wynikających z Umowy, w tym kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami opłaty skarbowej od udzielonych pełnomocnictw, 3) kosztami postępowania egzekucyjnego, których wysokość określa Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji oraz Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . (§ 16 ust. 3 Umowy) Dowód: umowa pożyczki nr (...) – k. 8-10v Zgodnie z ,,Regulaminem kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A ” w przypadku niedotrzymania przez Kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, otrzymania przez Bank od organu egzekucyjnego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z tytułu kredytu albo utraty przez Kredytobiorcę zdolności kredytowej Bank mógł między innymi wypowiedzieć Umowę z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia Umowy (§ 11 ust. 1 pkt 4). Uprawnienie do wypowiedzenia umowy przewidziano także w przypadku umów zawartych od 1 grudnia 2011 roku o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartości tej kwoty w innej walucie niż polska, jeżeli Kredytobiorca nie zapłaci w terminie jednej pełnej raty kredytu za co najmniej jeden okres płatności w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (§11 ust 4 pkt 2 a). Wypowiedzenie umowy kredytu stawało się skuteczne z chwilą otrzymania przez Kredytobiorcę wypowiedzenia listem poleconym lub w przypadku doręczenia go bezpośrednio do rąk Kredytobiorcy (§11 ust 5). W Regulaminie ,,kredyt” zdefiniowano jako: kredyt przeznaczony na cele konsumpcyjne lub pożyczkę oprocentowaną według stałej lub zmiennej stopy procentowej udzielaną przez Bank na warunkach określonych w Umowie (§ 2 pkt 3). Kredytobiorca zobowiązany był podać adres do korespondencji, inny niż adres Placówki Banku, na który Bank miał przesyłał wyciągi, zmiany do regulaminów/umów oraz wszelką korespondencję przesyłaną w związku z zawartymi z Bankiem umowami (§ 19 ust. 2). Co więcej, w myśl § 14 Regulaminu kredytobiorca zobowiązany był w okresie kredytowania informować Bank o każdej zmianie swoich danych osobowych, w szczególności o zmianie adresu do korespondencji (ust 1), zaś w przypadku nie powiadomienia Banku o zmianach określonych tych danych Bank nie odpowiadał za wynikłe z tego tytułu szkody (ust 2). Dowód: Regulamin kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A –k. 27- 28 Kwota pożyczki została wypłacona pożyczkobiorcy w dniu 09 stycznia 2019 r. Dowód: lista transakcji za okres od 08.01.2019 do 17.04.2023 – k. 29-31v W dniu 21 października 2019 r. strony S. B. zawarł z Bank (...) S.A. w W. umowę (...) nr(...) w celu zapewnienia wykonania wymagalnych zobowiązań powstałych pomiędzy. W umowie Ugody pożyczkobiorca wskazał analogiczne, jak w umowie pożyczki, adresy zameldowania oraz korespondencyjny. W § 1 ust. 2 Ugody stwierdzono, że według salda z dnia 21 października 2019 zadłużenie z tytułu Umowy wynosi łącznie 106.389,84 zł, co Dłużnik potwierdził, w tym: a) należność główna: 103.993,67 zł, b) odsetki umowne naliczone od należności głównej: 2.361,46 zł, c) odsetki od zadłużenia przeterminowanego naliczone od należności głównej: 34,81 zł, Strony ustaliły, że od dnia zawarcia Ugody Bank naliczać będzie w okresach miesięcznych odsetki od pozostającej do spłaty kwoty z tytułu należności głównej (określonej w ust. 2 pkt a) ) - wg stałej stopy procentowej w wysokości 8,99 % w stosunku rocznym. W czasie trwania Ugody, gdy roczne oprocentowanie będzie wyższe niż stopa odsetek maksymalnych określonych w art. 359 § 21 Kodeksu Cywilnego , Bank w okresie przekroczenia do naliczania należnych odsetek stosować miał stopę odsetek maksymalnych. Odsetki miały być naliczane za każdy dzień i płatne razem z miesięcznymi ratami zgodnie z ustalonym w Ugodzie harmonogramem spłat, o którym mowa w §2 , przy założeniu, że miesiąc liczy 30 a rok 360 dni. ( § 1 ust 3 ) W § 2 ust. 1 Ugody przewidziano, że dłużnik dokona spłaty zadłużenia określonego w § 1 ust. 2 powiększonego o naliczone odsetki zgodnie z oprocentowaniem wskazanym w § 1 ust. 3 w 68 miesięcznych ratach płatnych 28 dnia każdego miesiąca, zastrzeżeniem ust. 2, w tym: 12 rat w wysokości 2.000,00 zł 55 rat w wysokości 2.002,54 zł 68 ostatnia rata wyrównująca zadłużenie, płatna do dnia 2025-06-28. Pierwsza rata Ugody miała być płatna dnia 28 listopada 2019 r. Natomiast Raty, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4 (dot. odsetek zadłużenia przeterminowanego) miały być zaliczane w pierwszej kolejności na spłatę odsetek naliczonych do dnia zawarcia Ugody, o których mowa w §1 ust 1 pkt b) i c), opłat i prowizji, a następnie rat kapitałowo odsetkowych zgodnie z harmonogramem spłat, o którym mowa w ust. 1, a na końcu na koszty wraz z ostatnią ratą wyrównującą. W przypadku opóźnień w spłacie rat odsetki o których mowa w ust 4 miały być spłacane w pierwszej kolejności przed wymagalnymi ratami. (§ 2 ust 2) Strony uzgodniły, że w okresie obowiązywania Ugody, w przypadku opóźnienia się Dłużnika ze spłatą należnych rat Bank od niespłaconych w terminie rat kapitałowych naliczać będzie odsetki od zadłużenia przeterminowanego. Odsetki od zadłużenia przeterminowanego naliczane miały być zgodnie z aktualnie obowiązującym Cennikiem usług w Banku. Na dzień zawarcia Ugody odsetki te wynosiły zaś 10,00 %. W przypadku opóźnień w spłacie rat odsetki od dłużenia przeterminowanego spłacane miały być w pierwszej kolejności przed wymagalnymi ratami. Dłużnik oświadczył, że zapoznał się z aktualnie obowiązującym Cennikiem usług w Banku. (§ 2 ust 4) W § 7 Ugody dłużnik zobowiązał się do niezwłocznego informowania Banku o każdej zmianie adresu zamieszkania ,pod rygorem negatywnych skutków prawnych. (§ 7 ust 1). Jednocześnie zastrzeżono, że pisma wysłane przez Bank na ostatnio wskazany przez Dłużnika adres, uważa się za skutecznie doręczone z dniem pierwszego awiza pocztowego albo zwrotu z powodu niemożności doręczenia (§ 7 ust. 2) Ugoda przewidywała, że niedotrzymanie przez Dłużnika któregokolwiek z postanowień Ugody, a w szczególności ponad 14-dniowe opóźnienie w spłacie którejkolwiek z rat wskazanych w § 2 ust. 1, a także powstanie należności wymagalnych w przypadku nieterminowych spłat należności wynikających z innych transakcji zawartych z Bankiem, |a nie wynikających z przedmiotowej Ugody, upoważnia Bank do rozwiązania ugody w wyniku wypowiedzenia, a następnie do windykacji należności w trybie wybranym przez Bank. (§ 8 ust. 1). Strony uzgodniły, że termin wypowiedzenia wynosi 14 dni i biegnie od daty doręczenia niniejszego wypowiedzenia (ust. 2). Po rozwiązaniu Ugody w trybie wypowiedzenia całość niespłaconego przez Dłużnika zadłużenia wynikającego z tytułu określonego w § 1 ust. 1 łącznie z odsetkami, o których mowa w § 1 ust 2 i 3 oraz § 2 ust. 4 miała stać się w pełni wymagalna i podlegać natychmiastowej spłacie, zaś dokonane na podstawie Ugody przez Dłużnika spłaty pozostawać w mocy i nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Wypowiedzenie Ugody miało być wysłane listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. (ust. 4) Pożyczkodawca przystąpił do spłaty rat wynikających z łączącej strony ugody, przy czym dokonywał spłat nieregularnie i w dowolnej wysokości. Od czerwca 2020 roku Pożyczkodawca zaprzestał spłacania rat kredytu w jakiejkolwiek wysokości. Dowód: lista transakcji za okres od 08.01.2019 do 17.04.2023 – k. 29-31v Wobec powstania zaległości w spłacie zobowiązań, pożyczkodawca pismem z dnia 09 września 2020 r. wezwał S. B. (pożyczkobiorcę) do uregulowania w terminie 14 dni roboczych zaległości w kwocie 17.712,52 zł, pod rygorem podjęcia działań windykacyjnych, w tym między innymi wypowiedzenia warunków umowy. Jednocześnie poinformowano o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Wezwanie zostało skierowane na adres pożyczkodawcy wskazany w umowie pożyczki tj. ul. (...) , (...)-(...) W. , skąd wróciło po dwukrotnej awizacji. Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 10, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 11, Pożyczkodawca skierował analogiczne wezwanie do zapłaty na adres zameldowania pożyczkodawcy (Zamienie, ul. (...) , (...)-(...) P. ), skąd również powróciło one po dwukrotnej awizacji. Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 12, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 13, W związku z brakiem spłaty zadłużenia oraz niezłożenia wniosku o restrukturyzację pożyczkodawca, pismem z dnia 26 października 2020 r., złożył wobec pożyczkobiorcy oświadczenie o wypowiedzeniu Umowy Ugody z zachowaniem 14-dniowego okresu wypowiedzenia. Przedmiotowe pismo zostało skierowane na adres pożyczkodawcy wskazany w umowie pożyczki oraz ugody, skąd wróciło po dwukrotnej awizacji. Dowód : Wypowiedzenie Umowy Ugody – k. 16, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 17, Pożyczkodawca skierował analogiczne wypowiedzenie na adres zameldowania pożyczkodawcy (Zamienie, ul. (...) , (...)-(...) P. ), skąd również powróciło one po dwukrotnej awizacji. Dowód : Wypowiedzenie Umowy Ugody – k. 14, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 15, Niespłacone i wymagalne zadłużenie wynikające z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) na dzień 18 października 2022 r. obejmowało kwotę 132.616,72 zł na którą składały się: 1. należność główna z tytułu niespłaconego kapitału w kwocie: 103.993,57 zł; 2. odsetki umowne naliczone od należności głównej za okres od dnia 21 października 2019 r. do dnia 03 grudnia 2020 r. w kwocie: 8.927,36 zł; 3. niespłacone odsetki za opóźnienie (przeterminowane) naliczone od należności głównej za okres od 28 stycznia 2020 r. do dnia 17 października 2022 r. w kwocie 19.695,79 zł Dowód: wyciąg z ksiąg banku nr C. : (...) z dnia 18 października 202 - k. 6-9 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, które nie pozostawały ze sobą w sprzeczności i co do których autentyczności oraz zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy Sąd nie miał wątpliwości. Wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, w zestawieniu ze sobą tworzą spójny stan faktyczny i brak jest zdaniem Sądu przesłanek do odmówienia im mocy dowodowej w zakresie, w jakim stanowiły one podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Pozostałe (a nie ujęte wyżej) zaprezentowane przez strony dowody, nie stanowiły w ocenie Sądu wartościowego materiału dowodowego pozwalającego na poczynienie istotnych w sprawie ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Strona powodowa wywodzi swoje roszczenia z zawartej w dniu 08 stycznia 2019 r. umowy pożyczki gotówkowej nr (...) , w ramach której bank (powód) udzielił pożyczkobiorcy (pozwanemu) pożyczki w wysokości 129.899,98 zł. Strona powodowa stała na stanowisku, że pozwany obowiązany jest do zapłaty wymagalnego zobowiązania z tytułu wypowiedzianej umowy pożyczki (oraz ugody) w łącznej kwocie 132.616,72 zł na którą składały się kwota niespłaconego kapitału (103.993,57 zł), niespłacone odsetki umowne (8.927,36 zł) oraz niespłacone odsetki za opóźnienie (19.695,79 zł). Strona pozwana natomiast (kurator pozwanego) w złożonym sprzeciwie od nakazu zapłaty zakwestionowała roszczenie, co do zasady jak i co do wysokości, podnosząc zarzuty braku skutecznego wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy pożyczki, abuzywność klauzul umownych, przedawnienia roszczenia, błędnego określenia roszczenia odsetkowego, nie podjęcia próby mediacji oraz braku możliwości weryfikacji roszczenia. Zdaniem Sądu stanowisko strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. Łącząca strony umowa uregulowana została w treści art. 720 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Pożyczka udzielona pozwanemu przez powoda, to w świetle regulacji ustawowych kredyt konsumencki. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. W myśl ust. 2 powołanego przepisu za umowę o kredyt konsumencki uważa się m.in. umowę pożyczki. Elementami charakterystycznymi dla umowy o kredyt konsumencki jest m.in. możliwość spłaty w każdym czasie całości lub części kredytu przez konsumenta przed terminem określonym w umowie, jak również przysługujące konsumentowi prawo odstąpienia od umowy bez podania przyczyny w terminie 14 dni od jej zwarcia. Za konsumenta, w myśl art. 22 (1) k.c. , uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Zaznaczyć trzeba, że do przedmiotowej umowy pożyczki znajdowały również zastosowanie przepisy art. 75 i 75c ustawy – Prawo Bankowe . Zgodnie z art. 75c ust. 1 i 2 , Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Oceniając zgłoszone powództwo podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 720 k.c. na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że strony zawarły umowę pożyczki, a także, że przeniósł on na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Natomiast pozwany, jako biorący pożyczkę powinien wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Oczywiście biorący pożyczkę może podnosić też inne zarzuty co do nieistnienia jego zobowiązania z umowy pożyczki, np. nieważność umowy. ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 1 października 2019 r., sygn. I ACa 325/19 ; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. I ACa 33/15) Zarówno istnienie i wysokość dochodzonej wierzytelności została potwierdzona przez powoda w wyżej wskazanych dokumentach prywatnych tj. umowie pożyczki (k. 18-21), umowie ugody (k. 22-24), wyciągu z ksiąg bankowych (k. 6-9) oraz historii rachunku bankowego (k. 29-31v). Dokumenty te wprawdzie nie mają mocy dokumentu urzędowego w postępowaniu cywilnym, ale są dokumentami prywatnymi, do których znajduje zastosowanie art. 245 k.p.c. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt III CSK 66/13, art. 245 k.p.c. zawiera domniemanie (które sąd powinien uwzględnić), iż osoba, która złożyła podpis na dokumencie złożyła zawarte w nim oświadczenie. Do domniemania tego stosuje się art. 234 k.p.c. , według którego domniemania ustanowione przez prawo wiążą sąd, dopóki nie zostaną obalone. W zakresie nie objętym domniemaniem z art. 245 k.p.c. , moc dowodowa dokumentu prywatnego podlega ocenie przez sąd zgodnie z regułami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c. , tak jak każdego innego dowodu. Podobnie, jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia czy dowód ten ze względu na okoliczności sprawy zasługuje na wiarę, czy też nie. Z resztą w kwestii wysokości dochodzonego roszczenia, warto także zaznaczyć, że zobowiązanie do zwrotu zaciągniętej pożyczki (kredytu) jest zobowiązaniem pieniężnym, a jego wykonanie polega na zapłacie wierzycielowi określonej w umowie sumy pieniężnej. Nawiązując więc do poruszonej wyżej kwestii rozkładu ciężaru dowodu na gruncie art. 6 k.c. w zw. z art. 720 k.c. , skonstatować należy, że po stronie wierzyciela leżało zatem wykazanie wysokości wierzytelności, przy czym obowiązek ten dotyczy wyłącznie pierwotnej wysokości wierzytelności – całej sumy kredytu do zwrotu oraz odsetek umownych. Jeżeli suma ta jest niższa, ze względu na określone zdarzenia prawne, w tym najczęściej ze względu na jej częściowe umorzenie przez zapłatę, to obowiązek wykazania częściowego wykonania zobowiązania spoczywa na stronie pozwanej, która w związku z dokonaniem zapłaty może żądać pokwitowania częściowego spełnienia świadczenia. W praktyce oznacza to, że powód, wykazawszy pierwotną wysokość zobowiązania, może dochodzić każdej kwoty pieniężnej mieszczącej się w jej wysokości, bez konieczności wykazywania, że wierzytelność do określonej kwoty została umorzona. Strona pozwana natomiast, zarzucając, że wysokość długu pieniężnego jest inna niż w umowie, winna wykazać, że doszło do zdarzeń, wskutek których zobowiązanie wygasło całkowicie bądź częściowo. Jest tak nie tylko dlatego, że fakt braku zapłaty, jako negatywny nie może zostać dowiedziony wprost, ale przede wszystkim dlatego, że wierzyciel wykonuje swe prawo podmiotowe o charakterze względnym w oparciu o treść zobowiązania określoną w umowie. Już sam fakt zawarcia umowy stanowi konieczne i wystarczające źródło prawa podmiotowego podlegającego ochronie. Nie leży w interesie powoda powoływania twierdzeń niweczących częściowo to prawo, w związku z czym nie musi on wykazywać faktów leżących u podstaw ustania stosunku prawnego poprzez jego wykonanie. Obowiązek ten leży w interesie dłużnika i w konsekwencji, w razie sporu, to na nim spoczywa ciężar dowodu wykazania wygaśnięcia zobowiązania. O ile zaś dowody z dokumentów przedłożonych przez powoda mają charakter dokumentów prywatnych , a więc potwierdzają wyłączenie oświadczenie złożone w formie pisemnej, tym niemniej, jak zostało to przedstawione w poczynionych uprzednio rozważaniach Sądu, to na stronie pozwanej spoczywał obowiązek przedstawienia dowodów świadczących o wysokości zobowiązania pozostałego do spłaty. Ogólne zanegowanie twierdzeń powoda, w sytuacji, gdy wysokość zobowiązania wynikała z treści umowy pożyczki oraz umowy ugody, a także wyciągu z ksiąg bankowych, uznać należało za niewystarczające. Strona pozwana nie ma więc racji, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości weryfikacji roszczenia (i to zarówno faktu istnienia jak też jego wysokości). Zaznaczyć jednak należy, że kwestionując wysokość długu pieniężnego, a więc, że jest inna niż w umowie, bądź w zestawieniu spłat, winna wykazać, że doszło do zdarzeń, wskutek których zobowiązanie wygasło całkowicie bądź częściowo. Ten kto odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 20 grudnia 2006 roku, sygn. akt: IV CKS 299/06 ). Na marginesie powyższych rozważań należy dodać, że podnoszona przez stronę powodową kwestia nie doręczenia kuratorowi wraz z odpisem pozwu płyty CD , która zawierała zapis rozmowy telefonicznej w której pozwany zgodził się na zawarcie umowy, nie ma zasadniczego znaczenia dla rozpoznania sprawy. Trzeba bowiem pamiętać, że powód wykazał, że strony przystąpiły do realizacji umowy jako, że powód przekazał środki a pozwany przez pewien czas spłacał pożyczkę (vide: historia rachunku – k. 29-31v). O zawarciu przedmiotowej umowy świadczy również fakt zawarcia przez pozwanego Umowy Ugody, w której potwierdzono wysokość zobowiązania oraz sposób dalszej spłaty (k. 22-24) Z powyższych względów Sąd uznał, że strona powodowa dopełniła obowiązku wykazania istnienia zobowiązania i jego wysokości. W dalszej kolejności należy odnieść się do kwestii skuteczności wypowiedzenia umowy i poprzedzającego wezwania do zapłaty, które strona pozwana konsekwentnie kwestionowała w toku postępowania, powołując się na fakt nie odbierania przez pozwanego korespondencji do niego kierowanej. Oczywiście ocena skuteczności dokonanego przez jedną ze stron umowy wypowiedzenia wymaga ustalenia istnienia podstawy do wypowiedzenia, jak również ustalenia, czy oświadczenie o wypowiedzeniu dotarło do adresata. Strona pozwana (kurator pozwanego) poza ogólnikowym stwierdzeniem, że powód nie wykazał aby pozwany mógł się zapoznać ze skierowaną do niego korespondencją nie przywołał w tym względzie, żadnej szerszej argumentacji. Odnosząc się do kwestii skuteczności doręczenia oświadczenia o wypowiedzeniu, zaznaczyć należy, że z treści art. 61 k.c. wynika, że w zakresie składania oświadczenia ustawodawca ustanowił domniemanie złożenia oświadczenia woli innej osobie z chwilą, gdy oświadczenie to dotarło do adresata w taki sposób, aby mógł zapoznać się z jego treścią. Co istotne, art. 61 k.c. nie wymaga, aby adresat oświadczenia woli faktycznie zapoznał się z jego treścią. Rozstrzygające znaczeniem ma to czy osoba ta miała możliwość zapoznania się z nim. Jest to rozwiązanie ułatwiające składającemu oświadczenie woli sprostanie ciężarowi dowodu, że doszło do skutecznego złożenia oświadczenia woli przez przedstawienie jedynie dowodu, że dotarło ono do adresata w sposób umożliwiający mu, wedle zasad doświadczenia życiowego, zapoznanie się z jego treścią, bez konieczności wykazywania, że adresat oświadczenia faktycznie poznał tę treść. W orzecznictwie wskazuje się zaś, że możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia przez adresata, w rozumieniu art. 61 § 1 k.c. , nie może być utożsamiana z rzeczywistym zapoznaniem się przez niego z tym oświadczeniem. Oznacza to, że skuteczne złożenie oświadczenia woli następuje także w sytuacji, w której co prawda adresat oświadczenia woli nie zna jego treści, ale miał realną możliwość zapoznania się z nią, gdyż doszła ona do niego w taki sposób, że mógł się z nią zapoznać. Na składającym oświadczenie woli spoczywa zatem ciężar dowodu, że doszło ono do adresata w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2017 r., III CSK 148/16 ). W przedmiotowej sprawie powód wykazał, że skierował do pozwanego oświadczenie z dnia 26 października 2020 r. (k. 14, k. 16) zarówno, na adres korespondencyjny wskazany w umowie pożyczki i umowie ugody tj. (...) , (...)-(...) W. , jak i na adres zameldowania tj. Zamienie, ul. (...) , (...)-(...) P. , za pomocą przesyłki listownej poleconej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, a przesyłka ta powróciła po dwukrotnej awizacji (k. 15, k. 17). Podkreślić również wypada, że adres ten został wskazany w treści umowy pożyczki (k. 18), jak i Umowy Ugody (k. 22), strona pozwana nie wykazała natomiast aby pozwany informował pozwany bank o zmianie adresu, do czego był zobowiązany (§ 14 ust. 1 w zw. z § 19 ust. 2 Regulamin kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A – k. 27-28; § 7 umowy Ugody). Adres korespondencyjny wskazany w Umowie przez samego pożyczkobiorcę (pozwanego) był więc dla stron wiążący. Dlatego też należało przyjąć, że korespondencja została skierowana w sposób prawidłowy, a tym samym oświadczenie o wypowiedzeniu, w terminie 14 dni, warunków umowy Ugody było prawnie skuteczne i spowodowało (zgodnie z § 8 ust. 3 Ugody) w stan wymagalności całości zadłużenia wynikającego z zawartej Umowy pożyczki z dnia 8 stycznia 2019 r.. Rozważając kwestię skuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki, podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały również wymogi wynikające z regulacji 75c ust. 1 ustawy - Prawo bankowe . Pozwany w wezwaniu do zapłaty skierowanym na adres korespondencyjny wskazany w umowie pożyczki i umowie ugody (tj. (...) , (...)-(...) W. –k. 10), jak i na adres zameldowania (tj. Zamienie, ul. (...) , (...)-(...) P. – k. 12) został pouczony o możliwości złożenia w terminie 14 dni wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Wezwanie to zaś powróciło po wcześniejszej dwukrotnej awizacji (k. 11, k. 13). Nadmienić należy, że również w tym przypadku pożyczkobiorca (pozwany) musi przyjąć na siebie ujemne skutki nie powiadomienia banku o ewentualnej zmianie adresu, poprzez uznanie za prawnie skuteczne wezwania do zapłaty. Uzupełniając powyższe rozważania, Sąd pragnie odnieść się również do podniesionego przez stronę pozwaną (kuratora) argumentu poszukiwania pozwanego przez policję. Podnoszona przez kuratora okoliczność poszukiwania pozwanego przez policje sama w sobie nie stanowi podstawy do twierdzenia, że pozwany mógł być w przeszłości pozbawiony wolności. Okoliczność ta stanowi jedynie ewentualny asumpt do podjęcia działań nakierowanych na odnalezienie pozwanego, który może przebywać obecnie w zakładzie karnym. Z załączonego do sprzeciwu wydruku (k. 129) wynika jedynie, że pozwany S. B. na dzień 01 sierpnia 2023 r. był osobą poszukiwaną przez policję i do tego czasu nie został zatrzymany. Nie stanowi to jednak jakiejkolwiek podstawy do twierdzenia, że w dacie pierwszej próby doręczenia mu wezwania do zapłaty (16 września 2020 r. – k. 13) czy też wypowiedzenia umowy (06 listopad 2020 r. – k. 15) mógłby on być pozbawiony wolności. Jednakże nawet gdyby pozwany istotnie w czasie kiedy kierowano do niego korespondencję pozostawał osobą pozbawioną wolności (co nie zostało w niniejszej sprawie wykazane), to okoliczność ta sama w sobie nie wyjaśnia dlaczego pozwany nie zawiadomił pożyczkodawcy (powoda) o zmianie swojego stałego miejsca pobytu. Oczywistym jest bowiem, że umieszczenie w zakładzie karnym nie stanowi okoliczności nagłej i niespodziewanej, poprzedza je bowiem postępowanie karne, które toczy się z udziałem oskarżonego/podejrzanego. Co więcej, nawet osoba osadzona nie traci możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym, w tym kierowania korespondencji. W tych warunkach, oczywistym jest, że pozwany nawet gdyby był pozbawiony wolności, to w dalszym ciągu miał możliwość uczynienia za dość obowiązkom wynikających zarówno z zapisów umowy kredytu jak i zawartej następnie Ugody (§ 7 Ugody), co do poinformowania o zmianie adresu do korespondencji. Zaniechując dopełnienia takiego obowiązku musiał się zaś liczyć ze znanymi mu, ujemnymi tego konsekwencjami w postaci uznania za skuteczną awizowanej korespondencji kierowanej na ostatni wskazany przez dłużnika adres. W ocenie Sądu również zarzut błędnego określenia roszczenia odsetkowego, nie mógł spotkać się aprobatą. Strona pozwana zarzut ten opierała na swoim twierdzeniu o niewykazaniu skutecznego wypowiedzenia umowy, a tym samym nie postawieniu zobowiązania w stan wymagalności. W treści sprzeciwu nie przedstawiono jednak żadnej szerszej argumentacji w tym względzie, ograniczając się do gołosłownego postawienia zarzutu. Zarzut ten okazał się całkowicie chybionym. Jak już bowiem wskazano, w przedmiotowej sprawie zarówno oświadczenie o wypowiedzeniu Umowy, jak i poprzedzające je wezwanie do zapłaty zostały skierowane do pozwanego w sposób prawidłowy, a tym samym zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki, zostało postawione w stan wymagalności. Co więcej strona powodowa przedstawiła szczegółowe wyliczenie co do wysokości zgłoszonego roszczenia, w tym co do wysokości roszczenia odsetkowego(vide: wyciąg z ksiąg bankowych – k. 6-9). Sposób wyliczenia odsetek znajduje zaś oparcie w postanowieniach Umowy pożyczki i Regulaminu. Zdaniem Sądu również kolejny zarzut tj. naruszenia art. 187 § 1 pkt 3 kpc poprzez nie podjęcie próby mediacji, okazał się całkowicie bezzasadny. Wbrew twierdzeniom strony pozwanej przepis ten nie nakazuje, aby pozew był poprzedzony podjęciem rozmów ugodowych ale jedynie aby w pozwie wskazano czy takie próba była, a jeśli nie, to dlaczego. Powód w pozwie spełnił ten wymóg (k. 4v). Na marginesie można wskazać, że zarzut ten jest zadziwiający zważywszy na to, że pozwany nie odbierał korespondencji pod żadnym z adresów, na które bank skierował wezwania do zapłaty, a w których zawarte było pouczenie o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Na marginesie można dodać, że strona pozwana podnosząc ten zarzut, pośrednio potwierdza fakt zawarcia umowy i zaciągnięcia zobowiązania. Jeżeli bowiem prawdą byłoby, że do zawarcia umowy nie doszło lub wierzytelność nie została postawiona w stan wymagalności, to nie byłoby podstaw do poczynienia tego rodzaju zarzutu. W przedmiotowej sprawie nie może być również mowy o przedawnieniu roszczeń strony powodowej zgłoszonych w pozwie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia ( § 2 zd. 1 ). W myśl dodanego § 2 (1) do art. 117 k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Powyższy przepis został wprowadzony ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 roku o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 1104) i zaczął obowiązywać od dnia 9 lipca 2018 roku. Powołany przepis nakłada na Sąd obowiązek badania z urzędu upływu terminu przedawnienia roszczenia dochodzonego przeciwko konsumentowi. Rozpoczęcie biegu (terminu) przedawnienia roszczeń zostało ogólnie uregulowane w art. 120 § 1 k.c. , a decyduje o tym dzień wymagalności roszczenia. Ustawa nie definiuje tego pojęcia, ale w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się zgodnie, że przez wymagalność należy rozumieć stan, w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Jest to stan potencjalny, o charakterze obiektywnym, którego początek następuje od chwili, w której wierzytelność zostaje uaktywniona ( vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 12 lutego 1991 r., III CRN 500/90). Roszczenie jest zatem wymagalne wówczas, gdy wierzyciel może żądać jego spełnienia, a dłużnik zgodnie z treścią stosunku prawnego ma obowiązek je spełnić. Stosownie do znowelizowanego art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( art. 120 § 1 zd. 1 k.c. ). Co więcej, w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że rozłożenie świadczenia jednorazowego na raty skutkuje różnymi terminami rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia roszczeń o zapłatę poszczególnych wymagalnych rat ( vide: Uchwała SN z 27.07.2021 r., III CZP 17/21, OSNC 2022, nr 2, poz. 12 .), natomiast wypowiedzenie umowy kredytu nie wpływa na bieg terminu przedawnienia roszczeń o zapłatę rat kredytu, które stały się wymagalne przed wypowiedzeniem umowy. ( vide: Uchwała SN(7) z 10.05.2023 r., III CZP 52/22, OSNC 2024, nr 3, poz. 24. ) Wobec powyższego Sąd stanął na stanowisku, że na skutek wypowiedzenia umowy pismem datowanym na dzień 26 października 2020 roku roszczenie stało się wymagalne z upływem okresu wypowiedzenia. Sąd uwzględnił przy tym fakt, że powód wniósł powództwo w dniu 17 kwietnia 2023 r. Warto przy tym nadmienić, iż zaprzestanie spłaty rat wynikających z umowy Ugody nastąpiło w lipcu 2020 roku Mając więc na względzie 3-letni termin przedawnienia przewidziany w art. 118 k.c. należy uznać, że zgłoszone w pozwie roszczenie nie uległo przedawnieniu. Na zakończenie Sąd pragnie stwierdzić, iż nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie podstaw do stwierdzenia (postulowanej przez pozwanego) abuzywności postanowień umowy. Strona pozwana argumentowała, że koszt prowizji oraz ubezpieczenia należy uznać za niezasadny i wygórowany, zaś całkowity koszt pożyczki (50.636,53 zł) jest rażąco wygórowany biorąc pod uwagę wartość pożyczki oraz jest sprzeczny z art. 36a Ustawy o kredycie konsumenckim. Zarzuty co do wysokości prowizji i ubezpieczenia stanowią jedynie subiektywne zapatrywanie strony pozwanej. Pozwany zawierając umowę miał świadomość ponoszonych kosztów. Swoją wolę realizacji umowy potwierdził zaś w zawartej następnie ugodzie. W realiach przedmiotowej sprawy prowizja za udzielenie pożyczki wynosiła 1.444,91 zł (§ 6 ust 2). W ocenie Sądu racjonalna ocena nie pozwala na uznanie prowizji w tej wysokości, w zestawieniu z kwotą bezpośrednio udostępnioną pozwanemu (108.639,98 zł), za wygórowana, a nawet za znaczącą. Sama zaś składka ubezpieczeniowa 19.815,25 zł pomimo, że jest dość znacząca, to nie może być poczytana za wygórowaną, w szczególności zważywszy na fakt, wcześniejszego zadłużenia pozwanego (o czym świadczą zapisy § 8 umowy pożyczki dotyczącego konsolidacji istniejącego zadłużenia – gdzie uwidoczniono znaczną wysokość istniejących zobowiązań finansowych pozwanego), które świadczy o realnym ryzyku braku spłaty pożyczki. Nie może więc dziwić, że ubezpieczenie mające zabezpieczyć pożyczkodawcę przez istniejącym ryzykiem ubezpieczeniowym wiązało się z koniecznością uiszczenia składki w takiej kwocie. Należy pamiętać, że przedmiotowa składka została uiszczona nie na rzecz pożyczkobiorcy (powoda) ale ubezpieczyciela, który musi skompensować sobie istniejące ryzyko ubezpieczeniowe. Sąd nie podzielił również zarzutów co do zbyt wysokiego kosztu udzielenia pożyczki, który w świetle zapisów umowy (§ 6 ust. 7) wynosi 50.636,53 zł. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (w brzmieniu obowiązującym na dzień zawarcia Umowy) całkowity koszt kredytu - obejmuje wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: a)odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz b) koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach, - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. Uwzględniając powyższe oczywistym staje się, że na wskazaną kwotę 50.636,53 zł składa się w głównej mierze koszt ubezpieczenia - 19.815,25 zł (która jak wskazano wyżej nie jawi się jako nieuzasadniona) oraz suma wszystkich odsetek umownych – 29.376,37 zł, które stanową przewidziane przez ustawodawcę wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, nie przekraczając przy tym wysokości odsetek maksymalnych. Nie sposób więc uznać, że przedmiotowe koszty są nadmierne czy też nieuzasadnione. Co zaś się tyczy wspomnianej przez stroną pozwaną regulacji art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, to Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie jego naruszenia. Przepis ten, czego strona pozwana zdaje się nie dostrzegać, nie dotyczy całkowitego kosztu pożyczki ale maksymalnej wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu (pożyczki), a na te (w świetle definicji zawartej w art. 5 pkt 6a ustawy) składają się wszystkie koszty, które konsument ponosi w związku z umową o kredyt konsumencki, z wyłączeniem odsetek. Nie są to więc pojęcia tożsame. Nie ma również racji strona pozwana, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia normy zawartej w art. 36a ustawy. Po pierwsze w realiach przedmiotowej sprawy pozaodsetkowe koszty kredytu (a więc prowizja i ubezpieczenie) tj. 21.260,16 zł w całym okresie kredytowania nie przekracza całkowitej kwoty kredytu tj. 108.639,82 zł, spełniony więc został wymóg ujęty w art. 36a ust. 2 ustawy. Co więcej, stosując wzór zawarty w art. 36a ust. 1 ustawy, dochodzimy tu do wniosku, że nie doszło tu do przekroczenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uwzględnił powództwo w całości, o czym pkt 1. sentencji wyroku. O odsetkach orzeczono na podstawie z art. 481 §1 k.p.c. zgodnie z żądaniem pozwu. W pkt 2. sentencji Sąd orzekł o przyznaniu adwokatowi A. O. kwoty 2.656,80 zł, w tym kwoty 496,80 zł tytułem podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za czynności kuratora pozwanego, którego miejsce pobytu nie jest znane. Orzeczenie oparto na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z § 1 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 roku (Dz. U. z 14 marca 2018 roku, poz. 536) w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. W ocenie Sądu ilość oraz rodzaj podejmowanych w sprawie czynności uzasadniał określenie go na poziomie podstawowym określonym w ust. 1 Rozporządzenia z dnia 9 marca 2018 roku, odpowiadającym stawce minimalnej za czynności adwokackie. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 3. sentencji wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c. , zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 13.642,61 zł, na które złożyła się kwota 5.400 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego (na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 roku, w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia pozwu), kwota 17 zł z tytułu opłaty od pełnomocnictwa, kwota 5.200,00 zł z tytułu opłaty od pozwu, kwota 2.656,80 zł z tytułu uiszczonej przez powoda zaliczki na wynagrodzenie kuratora oraz koszty czynności komorniczych w związane z doręczeniem pozwanemu korespondencji w kwocie łącznej kwocie 368,81 (72,71+ 87,75 zł+208,35) W pkt 4. sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. , nakazał zwrócić powodowi Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 2.343,20 złotych z tytułu niewykorzystanej zaliczki. Sędzia del. Agnieszka Onichimowska