I ACa 252/23

Sygn. akt I ACa 252/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek Protokolant: Katarzyna Kluz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa A. J. (1) i M. C. (1) przeciwko Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W. o ustalenie i zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 października 2022r, sygn. akt : I C 2223/22 w częściowym uwzględnieniu apelacji ; 1. zmienia zaskarżony wyrok w punktach II i III jego sentencji, nadając im treść: „ II. zasądza od strony pozwanej Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz każdego z powodów; A. J. (1) i M. C. (1) ; kwoty po 127 065, 64 zł (sto dwadzieścia siedem tysięcy sześćdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt cztery grosze), a pozostałym zakresie powództwo o zapłatę świadczenia pieniężnego oddala; III. zasądza od strony pozwanej Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz każdego z powodów; A. J. (1) i M. C. (1) ; kwoty po 5 917 zł (pięć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów procesu „ ; 2. w pozostałym zakresie apelację oddala , 3. zasądza od strony pozwanej Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz każdego z powodów; A. J. (1) i M. C. (1) kwoty po 4220zł (cztery tysiące dwieście dwadzieścia złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt : I ACa 252/23 UZASADNIENIE Zgodnie z treścią art. 327 1 § 2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc ., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość. Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej zgłoszonych jako główne roszczeń powodów o ustalenie nieważności umowy kredytowej zawartej w dniu 8 marca 2007r , z powodu abuzywności części jej postanowień oraz pieniężnego o zwrot dotąd spełnionych na jej świadczeń , poddanych pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści. Uwzględniając w całości , zgłoszone przez powodów A. J. (1) i M. C. (1) , jako główne w pozwie przeciwko Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W. , roszczeń o ustaklenie niewaznosci umowy kredytowej nr (...) z dnia 8 marca 2007r. z powodu niedozwolonego charakteru części jej postanowień oraz zapłatę na ich rzecz kwot po 104 265, 35 zł oraz 29 464, 91 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 czerwca 2017r do dnia zapłaty jako nienależnie świadczonych przez nich bankowi , w ściśle oznaczonym w podstawie żądania zwrotnego okresie , w jej wykonaniu, oraz obciążenia przeciwnika procesowego kosztami sporu, w warunkach , gdy strona przeciwna domagała się oddalenia powództwa w całości , wobec braku niedozwolonego charakteru kwestionowanych postanowień umownych , a także przedawnienia roszczenia poddanego pod osąd , broniąc się także zarzutem nie legitymowania się przez powodów interesem prawnym w żądanym ustaleniu , a także postulując przyznanie na swoją rzecz kosztów postępowania , Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 24 października 2022r : -ustalił , że umowa o kredyt hipoteczny nr (...) / (...) , zawarta w dniu 8 marca 2007r. pomiędzy powodami: A. J. (1) i M. C. (1) oraz pozwanym Bank (...) S.A. w W. - jest nieważna[ pkt I ]; - zasądził od pozwanego Banku (...) S.A. w W. na rzecz każdego powodów: A. J. (1) oraz M. C. (1) kwoty po 104 265,35 zł oraz po 29 464,91 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia liczonymi od 9 czerwca 2017r. do dnia zapłaty[ pkt II] oraz ; -zasądził od pozwanego Bank (...) S.A. w W. na rzecz powodów: A. J. (1) oraz M. C. (1) kwotę 11 834,00 zł , tytułem kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty[ pkt III sentencji orzeczenia ]. Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia : Powodowie, 22 lutego 2007r. złożyli wniosek do Banku (...) S.A. w W. o udzielenie kredytu w kwocie 410 000 zł , w walucie franka szwajcarskiego ,na okres 360 miesięcy z przeznaczeniem na zakup na rynku pierwotnym lokalu mieszkalnego od dewelopera. Załącznikiem do wniosku kredytowego była „Informacja dla wnioskodawców ubiegających się o produkty hipoteczne indeksowane kursem waluty obcej, oparte na zmiennej stopie procentowej”, którą powodowie podpisali. Broszura ta zawiera informacje dotyczące ryzyka zmian kursów walutowych oraz ryzyka zmian stóp procentowych. M. C. (1) - w dacie złożenia wniosku o kredyt - prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) . Powodowie w dniu 8 marca 2007r. zwarli z Bankiem (...) S.A. w W. umowę kredytu hipotecznego nr (...) / (...) . Zgodnie z § 1 umowy, określenia użyte w umowie mają znaczenie nadane im w ,,Regulaminie kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) S.A. ” zwanym dalej: Regulaminem. Kredytobiorcy oświadczyli, że otrzymali Regulamin, zapoznali się z nim i zaakceptowali warunki w nim zawarte (§ 1 ust. 1 umowy kredytu). Bank udzielił kredytobiorcom kredytu w kwocie, na cel i na warunkach określonych w umowie, a kredytobiorcy zobowiązali się do spłaty kredytu wraz z odsetkami oraz opłatami i prowizjami wynikającymi z umowy i aktualnego cennika , w oznaczonych terminach spłaty oraz wywiązywania się z pozostałych postanowień umowy kredytu (§ 1 ust. 2 umowy). Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy Bank (...) S.A. udzielił powodom kredytu w wysokości 406 056zł. Kredyt został indeksowany do waluty franka szwajcarskiego, po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna CHF, według Tabeli Kursów walut obcych obowiązującej w Banku (...) w dniu uruchomienia kredytu lub transzy. Bank poinformował, że zmiany kursów walut w trakcie okresu kredytowania mają wpływ na wysokość kwoty zaciągniętego kredytu oraz raty kapitałowo-odsetkowej (§2 ust. 2 umowy). Kredyt został udzielony na zakup mieszkania w budowie od dewelopera (§ 2 ust. 3 umowy). Okres kredytowania został określony na 360 miesięcy, w tym 18 miesięcy karencji w spłacie, licząc od dnia wypłaty kredytu lub jego pierwszej transzy (§ 2 ust. 6 umowy). Wypłata kredytu miała nastąpić w transzach – na rachunek bankowy dewelopera, zgodnie z zasadami określonymi w Regulaminie, z uwzględnieniem dodatkowych postanowień § 3 (§ 3 umowy). Kredytobiorcy zobowiązali się spłacić kwotę kredytu ustaloną zgodnie z § 2 umowy kredytowej, w złotych polskich, z zastosowaniem kursu sprzedaży franka szwajcarskiego , obowiązującego w dniu płatności raty kredytu, zgodnie z Tabelą Kursów walut obcych Banku (...) S.A. (§ 7 ust. 1 umowy). Spłata kredytu miała następować przez bezpośrednie potrącanie przez bank należnych mu kwot z rachunku kredytobiorcy (§ 7 ust. 3 umowy). Integralną część umowy stanowił m.in. Regulamin, przy czym w zakresie nieuregulowanym umową zastosowanie miały mieć jego postanowienia . (§ 11 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 umowy). Zgodnie z § 3 ust. 2 Regulaminu kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) S.A. , kredyt mógł być indeksowany kursem waluty obcej ,na podstawie obowiązującej w banku (...) walut obcych. Zgodnie z § 8 ust. 3 Regulaminu w przypadku kredytu w walucie obcej , kwota raty spłaty obliczona jest według kursu sprzedaży dewiz, obowiązującego w banku na podstawie obowiązującej w banku (...) walut obcych z dnia spłaty. Całkowity koszt kredytu na dzień zawarcia umowy wynosić miał 279 187,81 zł . (§ 12 ust. 1 pkt 1 umowy). Umowa pomiędzy stronami została zawarta z zastosowaniem wzorca umownego przygotowanego przez bank i nie podlegała negocjacjom. Strony zawarły trzy aneksy do umowy . Pierwszy, z dnia 27 lutego 2013 r., którym zmieniono regulacje dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia nieruchomości. Drugi, z dnia 22 marca 2014 r. umożliwił powodom spłatę kredytu bezpośrednio w walucie indeksacji. Trzeci, podpisany w dniu 9 marca 2019 r. uprawniał powodów do rezygnacji z zabezpieczenia w postaci ubezpieczenia kredytu z niskim wkładem własnym. Powodowie zawarli z pozwanym później , bo 1 października 2008 r. , kolejną umowę o złotówkowy kredyt hipoteczny nr (...) / (...) w kwocie 50 000 zł na okres 180 miesięcy z przeznaczeniem na wykończenie mieszkania. To zobowiązanie A. J. (1) i M. C. (1) spłacili w całości. Z dalszej części ustaleń wynika , że : kapitał udzielony powodom na podstawie umowy objętej rozstrzyganym sporem został przekazany na konto developera w transzach , których łączna wysokość zamknęła się w kwocie 406 056 zł. W okresie od 4 maja 2007 r. do 4 marca 2014 r. powodowie spłacali raty kapitałowo - odsetkowe kredytu w złotych, uiszczając w sumie na rzecz banku 155 556,90 zł. W okresie od 4 kwietnia 2014 r. do 4 lipca 2022 r. spłacali raty bezpośrednio w walucie szwajcarskiej , dokonując wpłat w kwocie łącznej 58 929,82 CHF. Ponieśli też dodatkowe koszty: ubezpieczenia niskiego wkładu własnego (20 293 zł), ubezpieczenia pomostowego (7 436 zł), ubezpieczenia nieruchomości (5 810 zł), (...) (12 889,32 zł), ubezpieczenia na życie M. C. (1) (6 345,48 zł), wyceny/ kontroli inwestycji (200 zł). Wysokość spełnionych przez powodów na rzecz pozwanego świadczeń wyniosła do 4 lipca 2022 r. łącznie 208 530,70 zł i 58 929,82 CHF. Powodowie w częściach równych uczestniczyli w spełnianiu wskazanych wyżej świadczeń na rzecz strony przeciwnej. A. J. (1) i M. C. (1) w dniu 20 lutego 2017r. skierowali do Sądu Rejonowego (...) W. wniosek o zawezwanie Banku (...) S.A. do próby ugodowej. Na posiedzeniu pojednawczym, 9 czerwca 2017r. ,w sprawie oznaczonej sygnaturą (...) , stawiła się A. J. (1) , przedstawiając pełnomocnictwo od M. C. (1) . W imieniu kredytodawcy nie stawił się nikt. Do ugody nie doszło. Powodowie skierowali 20 stycznia 2022 r. do pozwanego wezwanie do zapłaty - reklamację, wskazując na nieważność umowy i wzywając Bank (...) S.A. do zapłaty w terminie 7 dni kwot 155 556,90 zł, 55 419,94 CHF oraz 46 621,82 zł. Wezwanie bank otrzymał w dniu 25 stycznia 2022 r. W odpowiedzi na nie strona pozwana, w piśmie z 14 lutego 2022 r., poinformowała, że w jej ocenie, zawarta przez strony umowa jest wiążąca i precyzyjnie określa warunki udzielonego kredytu oraz jego spłaty. Bank zaproponował powodom przewalutowanie kredytu. Ponadto Sąd Okręgowy ustalił , iż : W małżeństwie powodów od 19 listopada 2006 r. obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków. Ocenę prawną roszczeń sformułowanych przez powodów jako główne, które uznał za usprawiedliwione w całości , Sąd oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na wskazywaną wcześniej konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego , można podsumować w nastepujacy sposób : a/ umowa zawarta przez A. J. (1) i M. C. (1) zawiera postanowienia , które wypełniają wszystkie przesłanki normatywne uznania ich za abuzywne w rozumieniu art. 385 1 §1 kc. Taką cechę mają te spośród nich , które objęte są §2 ust.2, §3 ust. 2 §7 ust. 1 i §8 ust. 3 umowy. Niedozwolony ich charakter jest konsekwencją przyznania wyłącznie bankowi , jako stronie umowy kredytu, uprawnienia do jednostronnego kształtowania wysokości zobowiązania kredytobiorcy (zarówno wysokości kredytu przeliczonego na franki szwajcarskie, jak i rat kredytu waloryzowanych kursem franka szwajcarskiego). Wysokość tych zobowiązań - jak wynika z postanowień umowy kredytu miała być określana wedle kursu franka szwajcarskiego ustalanego w Tabelach Kursowych strony pozwanej , przy czym w umowie nie zostały określone zasady ustalania kursu tej waluty wobec złotego. Taka ich treść faktycznie pozostawiła bankowi dowolność w zakresie wyboru kryteriów ustalania kursu franka szwajcarskiego w swoich Tabelach Kursowych, a przez to kształtowania wysokości zobowiązań klientów, których kredyt waloryzowany był walutą szwajcarską, b/ takie postanowienia umowy kredytu, które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne i naruszają równorzędność stron, albowiem pozostawiają pole do arbitralnego działania banku i obarczają kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem kursowym. Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji banku. Zarówno przeliczenie kwoty kredytu na złotówki w chwili jego wypłaty, jak i przeliczenie odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy bowiem określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie uregulowanie umowne należy uznać za niedopuszczalne, niezależnie od tego, czy swoboda kredytodawcy - przedsiębiorcy w ustaleniu kursu jest pełna, czy też w jakiś sposób ograniczona, np. w razie wprowadzenia możliwych maksymalnych odchyleń od kursu ustalanego z wykorzystaniem obiektywnych kryteriów. Postanowienia waloryzacyjne zamieszczone w umowie kredytu zawartej w dniu 8 marca 2007r. nie odpowiadały warunkom transparentności i czytelności albowiem kredytobiorcy nie byli w stanie ustalić kursu wymiany waluty stosowanego przez przedsiębiorcę dla braku wskazania , w kwestionowanych postanowieniach , jasnych kryteriów jego oznaczania. Ocena niedozwolonego charakteru postanowień umowy następuje według stanu na dzień zawarcia umowy. Okoliczności, które zaistniały po tej dacie są, z tego punktu widzenia, niedoniosłe, c/ po myśli wskazanej wyżej normy kodeksowej, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem ,nieuzgodnione indywidualnie, nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy . Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nie ulega wątpliwości, że A. J. (1) i M. C. (1) , zawierając umowę kredytu objętą sporem, mieli status konsumentów w rozumieniu art. 22 1 kc , którego strona przeciwna po ich stronie nie kwestionowała. Postanowienia zamieszczone w umowie nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron. Umowa została zawarta z zastosowaniem wzorca umownego, a co do zasady, wzorce te stanowią zbiór praw i obowiązków stron, opracowany przed zawarciem umowy i wprowadzany do stosunku prawnego przez jedną ze stron / bank / w ten sposób, że druga strona nie ma wpływu na ich treść. Za indywidualnie uzgodnione można uznać jedynie te postanowienia, które były przedmiotem negocjacji, bądź są wynikiem porozumienia lub świadomej zgody co do ich zastosowania, o której - w okolicznościach tej sprawy - w odniesieniu do klauzul indeksacyjnych nie można , w sposób uzasadniony , mówić . Zarówno wniosek kredytowy jak i umowa zawarta przez strony opierały się o wzorzec stosowany w banku, na którego treść kredytobiorcy nie mieli realnego wpływu. Dostosowanie umowy kredytowej do ich potrzeb dotyczyło jedynie ustalenia wysokości kredytu oraz okresu spłaty, a zatem podstawowych parametrów kredytu, co bynajmniej nie świadczy o indywidualnym negocjowaniu klauzul składających się na mechanizm waloryzacji . Również z faktu podpisania blankietowego oświadczenia o możliwości wzrostu kursu waluty i oprocentowania oraz z wyrażenia woli zawarcia umowy kredytu indeksowanego do waluty CHF , nie można wywieść, że powodowie zostali należycie poinformowani o ryzyku walutowym / kursowym/, d/ kwestionowane postanowienia umowy kredytu dotyczą głównych świadczeń stron. Odnosząc się do indeksacji , nie ograniczają się do posiłkowego określenia sposobu zmiany wysokości świadczenia kredytobiorcy w przyszłości, ale wprost świadczenie to określają. Bez przeprowadzenia przeliczeń wynikających z indeksacji nie doszłoby do ustalenia wysokości kapitału podlegającego spłacie (wyrażonego w walucie obcej) ani też do ustalenia wysokości rat , które służyły do ograniczenia zobowiązania zawrotnego kredytobiorców, e/ sądowa kontrola postanowień określających główne świadczenia stron pod kątem abuzywności jest dopuszczalna, albowiem sporne postanowienia nie zostały sformułowane jednoznacznie; prostym i zrozumiałym językiem. Zastosowanie dwóch różnych kursów waluty przy przeliczaniu świadczeń wypłacanych przez Bank (...) S.A. na rzecz konsumentów (kurs kupna) i świadczeń spełnianych przez nich na rzecz banku (kurs sprzedaży) , skutkowało możliwością jednostronnej zmiany wysokości zobowiązania kredytobiorców . Silniejsza strona stosunku kredytowego- bank- mogła kształtować wysokość zobowiązania strony słabszej przez zwiększenie wartości świadczenia wyrażonego we frankach szwajcarskich za pomocą obniżenia kursu kupna przy wypłacie kredytu, co ma również bezpośredni wypływ również na ostateczną kwotę uzyskanych przez bank odsetek , naliczanych od kapitału przeliczonego na walutę obcą. Możliwość zmiany wysokości zobowiązania kredytobiorców umożliwił również mechanizm przeliczeń przewidziany w umowie w odniesieniu do spłat poszczególnych rat tj. przeliczania wpłat uiszczonych w złotówkach, wedle kursu sprzedaży z Tabeli Kursowej banku, albowiem kurs sprzedaży waluty ze swej istoty jest zawsze wyższy niż kurs kupna. Do takiej sytuacji doszło w umowie zawartej pomiędzy stronami, albowiem kredytodawca mógł kształtować kurs waluty w sposób dowolny, bez możliwości chociażby szczątkowej jego weryfikacji przez A. J. (1) i M. C. (1) , a nawet zapoznania się z kryteriami kształtowania tego kursu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w ocenie Sądu I instancji - nie wynika, aby strona pozwana spełniła wobec kredytobiorców obowiązek informacyjny w sposób właściwy. Pozwany bank nie udowodnił w postępowaniu aby informacje przekazane im przed zawarciem umowy , były na tyle obszerne i jasne, iż jako konsumenci, na ich podstawie, mogli się zorientować o skali ryzyka związanego z możliwą zmianą kursu walut i wpływu tej zmiany na wysokość całego zobowiązania kredytowego i poszczególnych rat. Sąd zaakcentował , iż poinformowanie konsumenta o warunkach umowy i skutkach zaciągnięcia zobowiązania kredytowego przed zawarciem samej umowy ma dla niego zasadnicze znaczenie. To na podstawie tych informacji konsument podejmuje decyzję czy zamierza związać się warunkami sformułowanymi uprzednio przez przedsiębiorcę. Prawidłowe wypełnienie obowiązku informacyjnego wymagało przekazania zaciągającym kredyt pełnej informacji o ryzyku zarówno w odniesieniu do wysokości raty, jak i kapitału pozostałego do spłaty, jaka była możliwa do uzyskania w dacie zawarcia umowy. Minimalny poziom informacji o ryzyku kursowym , związanym z zaciągnięciem kredytu powiązanego z kursem franka szwajcarskiego, obejmuje wskazanie maksymalnego dotychczasowego kursu oraz obliczenie wysokości raty i zadłużenia przy zastosowaniu tego kursu. Dopiero podanie tych informacji - w ocenie Sądu - jest na tyle jasne i precyzyjne, że pozwala przeciętnemu konsumentowi na podjęcie racjonalnej decyzji odnośnie ewentualnej opłacalności kredytu i płynącego stąd dla niego ryzyka finansowego, f/ skutkiem uznania za niedozwolone postanowień umownych dotyczących zasad ustalania kursów walut, jest konieczność ich pominięcia przy ustalaniu treści stosunku prawnego wiążącego konsumenta. Postanowienia takie przestają wiązać już od chwili zawarcia umowy. Oznacza to, że nie stanowią elementu treści stosunku prawnego i nie mogą być uwzględniane przy rozpoznawaniu roszczeń związanych z jego realizacją. W rezultacie konieczne jest przyjęcie, że łączący strony stosunek umowny nie przewiduje zastosowania mechanizmu indeksacji, w kształcie określonym pierwotną umową. Wyeliminowanie ryzyka kursowego, charakterystycznego dla umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej i uzasadniającego powiązanie stawki oprocentowania ze wskaźnikiem LIBOR, jest równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, że należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i charakterze. Brak jest również podstaw do zmiany treści niedozwolonego postanowienia umownego przez Sąd czy zastąpienia owego postanowienia treścią przepisu dyspozytywnego. Na gruncie prawa polskiego takie rozwiązania nie wchodzą w rachubę, albowiem nie istnieją przepisy o charakterze dyspozytywnym, które mogłyby zastąpić niedozwolone postanowienie umowy przewidujące indeksację do waluty obcej To powoduje , ze umowa zawarta przez strony jest nieważna , co usprawiedliwia uznanie żądania ustalającego powodów za uzasadnione. Tym bardziej , że wbrew zarzutowi pozwanego banku , powodowie mają interes prawny w żądanym ustaleniu, g/ nieważność umowy powoduje, w ocenie Sądu I instancji , iż uzasadnione jest także w całości roszczebnie rozliczeniowe sformułowane przez powodów. Jego materialną podstawą są przepisy art. 405-410 kc. Świadczenia pieniężne , które kredytobiorcy swiedczykli dotąd bankowi [ w okresie wsklazanym w podstawie faktycznej powództwa – dodatek redakcyjny S.A. ] , należy zakwalifikować jako zrealizowane bez podstawy prawnej , a zatem nienależne i dlatego zasadnie A. J. (1) i M. C. (1) domagają się ich zwrotu w częściach równych , w warunkach gdy pomiędzy nimi został wprowadzony ustrój rozdzielności majątkowej , a obydwoje, w częściach równych przyczyniali się do realizacji tych świadczeń zwrotnych. Odwołujac się do dokonanych w postępowaniu ustaleń, Sąd niższej instancji argumentował dalej , iż : w okresie od 4 maja 2007r. do 4 marca 2014r. powodowie spłacali raty kapitałowo - odsetkowe kredytu w złotówkach , uiszczając w sumie na rzecz banku 155 556,90 zł. W okresie od 4 kwietnia 2014r. do 4 lipca 2022r. spłacali raty bezpośrednio w walucie szwajcarskiej , dokonując wpłat w kwocie 58 929,82 CHF. Ponosili także dodatkowe koszty zwizane z kredytem , które Sad dokokładnie wskazał Konkludując stanął na stanowisku , że w realizacji umowy z dnia 8 marca 2007r kredytobiorcy świadczyli łącznie stronie przeciwnej , we wskazanym okresie : 208 530,70 zł i 58 929,82 CHF. Sumy te podlegają na ich rzecz zwrotowi w czściach równych , co uzasadnia ocenę , iż także roszczenie pieniężne poddane pod osąd w sprawie jest uzasadnione, h/ oceniając roszczenie odsetkowe , uznając je za zasadne , Sąd I instancji , odwołując się do art. 455 kc w zw z art. 481 kc , uznał , iż decydujący dla ustalenia początkowej daty ich naliczenia jest dzień w którym bank - dłużnik może być uznany za podmiot , który wezwanie do zapłaty długu skierowane do niego przez kredytobiorców – konsumentów - otrzymał. W okolicznościach faktycznych sprawy przyjął , iż takim dniem- zgodnie z żadaniem kredytobiorców - był 9 czerwca 2017r kiedy odbyło się posiedzenie pojednanwcze w ramach postępowania wszczętego wnioskiem powodów o zawezwanie banku do próby ugodowej przed Sąd Rejonowy (...) W. , i/ Sąd orzekający nie podzielił , jako zasadnego, zarzutu banku , który twierdził , iż roszczenie pieniężne powodów jest przedawnione. Odwołujac się do wybranych judykatów SN oraz rozstrzygniecia podjetego przez TSUE w dniu 10 czerwca 2021r , w sprawie o syganaturze C- 776/19 stanł na stanowisku , iż jest on chybiony dlatego ,że nie mógł on rozpocząć swojego biegu przed dniem w którym A. J. (1) i M. C. (1) dowiedzieli się lub postępując rozsądnie mogli się dowioedziec o niedozwolonym charakterze postanowień umowy z 8 maraca 2007r , które zakwestionowali. Przy takim założeniu, mający w sprawie zastosowanie termin wymieniony w art. 118 kc przed wniesieniem przez nich pozwu , co nastąpiło w dniu 28 lipca 2022r , nie upłynął. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu był przepis art. 98 kpc , w ramach zastosowania którego Sąd I instancji uznał stronę pozwaną za przerywającą spór z powodami w całości wraz z odsetkami o których orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc W apelacji od tego orzeczenia , zaskarżając je w całości , strona pozwana domagała się w pierwszej kolejności wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego którym powództwo zostanie oddalone w całości, a powodowie obciążeni solidarnym obowiązkiem zwrotu na rzecz skarżącej kosztów procesu i postępowania apelacyjnego. Jako wniosek ewentualny Bank (...) S.A. sformułował żądanie uchylenia wyroku z dnia 24 października 2022r i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Środek odwoławczy został oparty na zarzutach : - naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści wyroku istotne znaczenie , a to : a/ art. 235 2 §2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 227 oraz art. 278 §1 kpc ., w zw z art. 299 kpc w następstwie błędnego nie uwzględnienia wniosków strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu finansów bankowości i rachunkowości, przesłuchania powodów oraz świadka A. C. , dla stwierdzenia okoliczności , które miały istotne znaczenie dla oceny roszczeń powodów, b/ art. 233 §1 kpc ., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienia jej oceną dowolną, w następstwie której doszło do wady ustaleń faktycznych co do tego , iż : - kredytodawcy nie byli , przed podpisaniem umowy, wystarczająco poinformowani o ryzyku kursowym łączącym się z zawarciem tego typu umowy kredytowej [ kredyt indeksowany walutą szwajcarską - dodatek redakcyjny S.A. ] , którą zdecydowali się podpisać , - bank miał swobodę w ustalaniu kursów przeliczenia franka szwajcarskiego na złote , a w konsekwencji w ustalaniu salda zobowiązania umownego obciążającego drugą stronę , - powodowie nie mieli możliwości negocjowania treści postanowień umowy, - bank zupełnie swobodnie ustalał kurs kupna sprzedaży waluty szwajcarskiej do złotego, a jego wysokość była oparta na jednostronnej jego decyzji. Podnoszona nieprawidłowość oceny, zdaniem strony skarżącej, polegała także na pominięciu przez Sąd niższej instancji tego , iż powodowie po informacjach banku na temat istniejącego ryzyka kursowego , nie domagali się informacji na ten temat o charakterze bardziej szczegółowym , co odnosiło się także do instytucji spreadu walutowego. To zaniechanie powodów nie przeszkodziło jednak Sądowi I instancji na niezasadne , zdaniem apelanta przyjęcie ,iż bank poprzestał w relacji umownej z powodami , na informacji ogólnej a przez to niedostatecznej, c/ art. 233§1 kpc w zw z art. 178 §1 kpc poprzez dokonanie przez Sąd I instancji samodzielnych ustaleń na temat sposobu określania kursów walut obcnych wobec złotówki u strony pozwanej mimo , że taka konstatacja wymagała wiadomości specjalnych, - naruszenia prawa materialnego poprzez: 1/ nieprawidłową wykładnię art. 189 kpc i w jej następstwie wadliwe ustalenie , iż umowa zawarta w dniu 8 marca 2007r. jest nieważna , a powodowie mają interes prawny w takim w żądanym ustaleniu, 2/ art. 385 1 §1 kc wobec uznania przez Sąd I instancji , że postanowienia §2 ust.2, § 7 ust. 1 umowy oraz §3 ust. 1 i §8 ust.3 Regulaminu , mają charakter niedozwolony i wobec tego nie wiążą kredytobiorców mimo , że ustalenia faktyczne o ile nie byłyby dotknięte wytykanymi przez skarżący bank błędami , dają podstawę do oceny , iż przesłanki zastosowania tej normy , dla weryfikacji wskazanych postanowień , nie zostały zrealizowane , 3/ art. 385 1 § 1 kc w zw. z art.6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG , jako konsekwencji nieprawidłowego zastosowania tego przepisu i uznania , że zakwestionowanane przez powodów postanowienia umowy i Regulaminu mają niedozwolony charakter mimo , że nie kształtują praw i obowiązków powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami , będąc przy tym sprzecznymi z interesami kredytobiorców jako konsumentów w ralacji umownej z bankiem – przedsiębiorcą, 4/ art. 65 §2 kc w zw z art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo bankowe , wobec niezasadnego uznia przez Sąd , iż zamiarem stron sporu nie było zawarcie umowy kredytowej we frankach szwajcarskich , 5/ art. 385 1 §2 kc jako konsewencji wyrażenia przez Sąd I instancji oceny, zgodnie z którą umowa z 8 maraca 2007r nie może być nadal wykonywana i jest w całości nieważna, W ten sposób , zdaniem strony skarżącej , został naruszony także 6/ art. 65 §1 i 2 kc w zw z art. 385 1 §1 kc w zw z art. 6 ust. 1 i 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG , skoro w miejsce zakwestionowanych przez powodów /zdaniem banku w sposób nieuzasadniony / postanowień skladajacych się na klauzulę indeksacyjną , zastosowanie może mieć sredni kurs franka szwajcarskiego do złotego publikowany przez NBP. Strona skaraca akactowała także , iż umowa kredytowa o przyjętej przez strony treści odpowiadała interesowi powodów , który formułowali wobec banku i jest dla nich korzystna , w konsekwencji czego , uznanie umowy za nieważną realizuje także 7/ zarzut naruszenia art.385 1 §1 i 2 kc w zw z art. 358 §2 kc , 8/ art. 385 1 2 kc w zw. z art. 358 §2 kc w zw. z art. 3 i 69 ust.3 ustawy Prawo bankowe oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy nr 93/13 / EWG, wobec nie zastosowania przez Sąd I instancji , w sytuacji [ wadliwej zdaniem banku ] oceny abuzywności wskazanych wyżej postanowień umownych , innych kryteriów przeliczania waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie , w ramach umowy stron. Umowa ta , przy zastosowaniu tych kryteriów , w szczególności średniego kursu NBP , powinna być uznana za nadal obowiązującą, 9/ art. 410 §1 i 2 kc w zw. z art. 405 kc oraz art. 411 pkt 4 kc. , jako następstwa nieprawidłowego zastosowania tych norm i wyrażenie nietrafnej oceny , że to, co świadczyli powodowie bankowi w wykonaniu umowy , było świadczeniami nienależnymi, chociaż spłacali raty kredytu dobrowolnie , bez zastrzegania zwrotu spełnianych świadczeń. Ponadto skarżący podnosił , że w ramach zakresu tego zwrotu , Sąd nietrafnie uwzględnił te sumy , które powodowie zapłacili bankowi obok tych zwróconych z tytułu udzielonego kapitału , mimo ,iż kredytobiorcy w postępowaniu nie zanegowali podstaw realizacji tych świadczeń na rzecz banku , 10/ art. 118 kc w zw. z art. 120 kc wobec nieuzasadnionego uznania przez Sąd , że swiedczenia zawotne kredytobiorców wobec banku nie mają charakteru okresowego , a wobec tego nietrafnej j oceny zarzutu przedawnienia podniesionego przez bank , 11/ art. 455kc w zw z art. 481 kc i przyjęcia w sposób nieprawidłowy początkowej daty płatności oidsetek ustawowych należnych powodom. Zdaniem banku o jego opóźnieniu można by potencjalnie mówić dopiero po dacie prawomocnnosci wyroku , którym uwzględnione zostanie żądanie ustalenia nieważności umowy kredytowej. Strona skarżąca , powołując się na art. 380 kpc wniosła o przeprowadzenie przez Sąd Odwoławczy oceny poprawności decyzji procesowej Sądu I instancji o oddaleniu wniosku o dowód z opinii biegłego z zakresu bakowości , finansów i rachunkowości oraz dowodów z zeznań świadka A. C. oraz przesłuchania powodów i w jej wyniku , przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego i zeznań świadka C. w ramach postępowania apelacyjnego. W szeroko rozbudowanych motywach apelacji , bank zaprezentował argumentację do każdego z podniesionych zarzutów. Odwołując się do wstępnego założenia poczynionego na wstępie uzasadnienia , Sąd II instancji nie będzie ich relacjonował albowiem jest to, także z przyczyn teleologicznych , zbędne. Odpowiadając na apelację powodowie domagali się jej oddalenia jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia strony przeciwnej kosztami postępowania przed Sądem II instancji. W motywach swojego stanowiska odnieśli się polemicznie do wszystkich zarzutów środka odwoławczego. Sprzeciwili się też prowadzeniu przez Sąd Apelacyjny dowodu z opinii biegłego i świedka jak również , ostatecznie, nie pootrzymywali wniosku zawartego w odpowiedzi o swoje przesłuchanie w charakterze stron. / por. zapis dżwiekowy rozprawy apalacyjnej z dnia 12 grudnia 2025r minuty 11-12 , zapis skrócony k. 507 v akt /. W trakcie prowadzenia postępowania apelacyjnego strona pozwana złożyła pismo procesowe z dnia 17 marca 2023r w którym podniosła zarzut zatrzymania świadczeń stwierdzonych jako należne powodom , w nieprawomocnym wyroku Sądu I instancji wobec banku, do czasu zaofiarowania przez nich spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia zwrotnego , które przsługuje stronie pozwanej z tytułu udzielonego im kapitału . Odwołała się przy tym do oświadczenia banku o skorzystaniu z tego prawa , które , datowane na 5 stycznia 2023r zostało niespornie kredytobiorcom skutecznie doręczone/ por k.346, 349-350 akt / Ostatetecznie jednak , na rozprawie apalacyjnej z dnia 12 grudnia 2025r pełnomocnik procesowy banku osiwiadaczył , iż zarzut ten nie jest podtrzymywany / por. zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 12 grudnia 2025r., minuty 2-11 , zapis skrócony k. 507 akt/ Wraz z pismem procesowym z dnia 12 listopasda 2025r powodowie przedłożyli dokumenty / których treść nie była kwestionowana przez apelanta z których wynikało , że : a/ strona pozwana pismem z dnia 28 marca 2025r wezwała kredytobiorców do zapłaty kwoty 406 056 zł odpowiadającej sumie udostepnuionego im , w wykonaniu umowy z dnia 8 marca 2007r kapitału , w terminie 90 dni od daty otrzymania przez nich tego wezwania. Nie było przy tym przedmiotem sporu pomiędzy stronami , co wynika ze zgodnych oświadczeń pełnomocników stron na rozprawie apelacyjnej w dniu 12 grudnia 2025r , iż powodowie otrzymali to wezwanie w dniu 7 kwietnia 2025r / por. zapis dźwiękowy rozprawy minuty 22-24, zapis skrócony k. 507 v akt /, b/ odpowiadając na to wezwanie , powodowie wezwali bank do zwrotu w terminie do 7 lipca 2025r kolejnych- nie objętych żądaniami pieniężnymi poddanymi pod osąd w rozstrzyganej sprawie – dodatek redakcyjny S.A. / - świadczeń, spełnionych w wykonaniu umowy kredytowej z 8 marca 2007r wyrażonych we frankach szwajcarskich oraz w złotówkach. / dowód : wezwanie do zapłaty z dnia 25 czerwca 2025r / k. 481-482 akt /, c/ ponadto w dniu 8 lipca 2025r złożyli oświadczenie o potrąceniu wierzytelności pieniężnych , których podstawy oraz wysokość ściśle w nim oznaczyli , z wierzytelnością wzajemną Banku (...) S.A. z tytułu udostępnionego im, w wykonaniu tej umowy, kapitału w kwocie 406 056 złotych. Oświadczeniem tym objęli , poza innymi swoje wierzytelności pieniężne stwierdzone nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 października 2022r w punktach II i III jego sentencji. Przy tym ściśle oznaczyli sposób w jaki dokonują rozliczenia swoich wierzytelności z pretensją finansową banku a z przedstawionego przez nich wyliczenia , które miało wynikać z przyjętej kolejności zaliczeń wynikało , iż nadal , w warunkach umorzenia wierzytelności banku w całości , powodom przysługują w pełnym zakresie wierzytelności potwierdzone nieprawomocnie w kontrolowanym instancyjnie wyroku / dowód : oświadczenie o potrąceniu z 8 lipca 2025r / k. 485-486 akt / Oświadczenie to zostało skutecznie bankowi doręczone w dniu 10 lipca 2025r. / dowód : potwierdzenie odbioru k. 479 akt/ W odpowiedzi na to oświadczenie bank wskazał , iż w tej sytuacji , o ile przyjąć ,że umowa kredytowa jest nieważna / takiej jej kwalifikacji strona skarżąca konsekwentnie oponowała , powództwo w zakresie roszczenia pieniężnego powinno zostać oddalone w całości / dowód pismo strony pozwanej z dnia 2 grudnia 2025r k. 495 akt / Uwzględniając wskazane okoliczności ,ujawnione na etapie postepowania odwoławczego mające znaczenie prawne dla oceny roszczeń powodów i stwierdzając , iż to one przede wszystkim decydują ostatecznie o treści wyroku wydanego przez Sąd Odwoławczy , przystępując do oceny apelacji strony pozwanej , Sąd II instancji uznaje , iż jest ona usprawiedliwioną jedynie w części. Nie ma racji Bank (...) S.A. , podnosząc zarzuty procesowe. Zarzut tego rodzaju jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki. Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść. Biorąc pod rozwagę to generialium nie ma racji strona pozwana gdy podnosi zarzuty procesowe / naruszenia art 233 §1 kpc oraz art. 235 2 §1 pkt 2 kpc w zw z art. 227 kpc oraz art. 278 §1 kpc / za pomocą których neguje poprawność decyzji dowodowych Sądu I instancji oddalających wnioski kredytodawcy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości, finansów i rachunkowości dla dokonania analizy zagadnień wskazanych w tezach dowodowych , powołanych w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew oraz z przesłuchania świadka A. C. na okoliczności wskazane w tej odpowiedzi. Zważywszy na to czemu , według tez dowodowych banku , miały posłużyć te dowody , a dodatkowo także, iż relacja świadka C. miała mieć charakter generalny, bez odniesienia się do indywidulanych okoliczności towarzyszących zawieraniu umowy kredytowej z powodami, należy uznać , iż Sąd I instancji oceniając / przy przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia , która co do zasady jest poprawna / , iż przeprowadzenie dowodów co do których wnioski nie zostały uwzględnione , nie prowadzi do ustaleń istotnych dla oceny roszczeń poddanych pod osąd, nie popełnił zarzucanych w środku odwoławczym naruszeń wskazanych przez skarżący bank ,norm.Do tego w szczególności jeszcze dodać należy ,że na rozprawie apelacyjnej w dniu 12 grudnia 2025r pełnomocnik skarżącego banku przyznał , iż świadek A. C. nie brał udziału w czynnościach , których ostatecznym wynikiem było zawarcie spornej w sprawie umowy kredytowej./ por zapis dźwiękowy rozprawy minuty 2-5 , zapis skrócony k. 507 akt / To tym bardziej potwierdza poprawność wskazanej wyżej decyzji procesowej Sądu Okręgowego. Taki wniosek odnosi się także do nieprzeprowadzania dowodu z przesłuchania A. J. (1) i M. C. (1) w charakterze stron skoro – zważywszy także na charakter tego dowodu jako subsydiarnego , co wynika wprost z treści art. 299 kpc - poprawnie ocenił , iż wszystkie okoliczności faktyczne doniosłe dla rozstrzygnięcia wynikają z przedstawionych przez strony [ innych ] dowodów. Stąd też zawarte w apelacji strony pozwanej wnioski o przeprowadzenie tych dowodów w ramach postępowania apalacyjnego zostały przez Sąd Odwoławczy pominięte w uznaniu , iż w opisanych okolicznościach , przy przyjętej ocenie decyzji dowodowych Sądu niższej instancji , są wnioskami spóźnionymi , w rozumieniu art. 381 kpc . / por. zapis dźwiękowy rozprawy apelacyjnej z dnia 12 grudnia 2025r. minuty 11 – 12 , zapis skrócony k. 507 v akt/. Nieuzasadniony jest sformułowany przez apelujący bank zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów oraz związane z nim , jako mające być jego konsekwencją, zarzuty faktyczne. Uznanie ich za usprawiedliwione wymaga od strony wykazania na czym, , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla skonstatowanych faktów , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia. Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za trafny , pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia , polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji. / por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/ Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustaleń faktycznych , aprobować . Uwzględniając powyższe, zważywszy na to , w czym bank upatrywał błędów oceny i ustaleń Sądu niższej instancji , zarzuty te nie mogą być uznane za trafne. W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny wynikających ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte podnoszonymi nieprawidłowościami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego, skarżący ogranicza się do przeciwstawienia jego stanowisku własnej wersji tak oceny dowodów jak i faktów doniosłych dla rozstrzygnięcia , zdaniem banku, poprawnej. Nieprawidłowości Sądu , zgodnie z argumentacją apelanta , sprawdzają się do tego, iż nie przyjął on wersji zdarzeń towarzyszących zawarciu umowy kredytowej z 8 marca 2007r. i interpretacji jej postanowień , którą skarżący uznaje za prawidłową. A według przebiegu zdarzeń afirmowanego przez bank , A. J. (1) i M. C. (1) zostali w sposób dostateczny dla oceny jego skali , poinformowani przy podpisywaniu umowy o ryzyku walutowym wynikającym z umowy kredytowej indeksowanej do waluty obcej , a rzeczywisty rozmiar ich zobowiązania kredytowego był oznaczony od samego początku. Ponadto strona pozwana nie mogła tego obowiązku swoich klientów kształtować jednostronnie w sposób dowolny , będąc związana wysokością kursów waluty szwajcarskiej określaną przez obiektywne siły panujące na rynku wymiany walut. Co więcej , powodowie , a w szczególności M. C. (1) nie interesowali się bliżej , w relacjach z bankiem, podstawami kształtowania kursu franka szwajcarskiego do złotego ani też tym, w jaki sposób dane kursowe umieszczane są w Tabeli stosowanej przez stronę pozwaną. Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla odparcia ich obu. Dlatego jedynie na marginesie zauważając , że w istocie argumenty powołane stronę pozwaną mające wspierać obydwa zarzuty [ w rozbudowanej ponad rzeczywistą potrzebę formie redakcyjnej , która jedynie zaciera istotę argumentacji skarżącego , prowadząc do zaburzenia jej jasności i jednoznaczności motywacyjnej ] , nie dotyczą wprost oceny dowodów i okoliczności faktycznych ale w istocie oceny prawnej faktów towarzyszących zawarciu umowy oraz kształtowania danych w Tabeli Kursów Walut , które dla dokonywanych przeliczeń / stosując klauzule przeliczeniową i kursową / wykorzystywał pozwany bank z punktu widzenia przesłanek oceny postanowień umowy stron jako mających / bądź nie / cechę niedozwolonych. Sąd II instancji dodaje jeszcze , iż podziela , wbrew argumentacji strony pozwanej, stanowisko Sądu Okręgowego zgodnie z którym informacja przekazana A. J. (1) i M. C. (1) przy podpisywaniu umowy o istnieniu i skali ryzyka walutowego , w warunkach podpisania umowy kredytowej indeksowanej walutą franka szwajcarskiego , była - z punktu widzenia ich interesów- możliwości racjonalnej oceny swojej sytuacji finansowej w warunkach wzrostu kursu tej waluty , w czasie obowiązywania umowy przez wiele lat , niedostateczna i nietransparentna. Uznaje także za trafną tę jego część , w której wskazywał , że skoro doniosła dla oceny ważności umowy jest chwila jej podpisania, to niezależnie od tego jakie dane kursowe zamieszczał bank w obowiązującej u siebie Tabeli Kursów , istotne było to , iż ta część postanowień umownych , która dotyczyła indeksacji frankiem tak kwoty udzielonego kredytu jak i -dokonywanych także pierwotnie w złotym- systematycznych spłat zobowiązania kredytowego , nawet potencjalnie dawała możliwość silniejszej stronie stosunku zobowiązaniowego - przedsiębiorcy- dowolnego / nieograniczonego / ustalania kursu przeliczenia złotówek na franka i odwrotnie , a nie to, czy bank stosował kusy przeliczeniowe wynikające z danych rynkowych. Stąd bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było też to , jak kwestia ta była regulowana w oparciu o kolejne zmiany umowy w trakcie jej obowiązywania, a także jak kształtowałoby się zobowiązanie powodów , gdyby w miejsce danych kursowych z Tabeli Kursów banku stosować kurs średni franka do złotówki , publikowany przez NBP. Z podanych powodów, uznając , iż zarzuty procesowe , w tym w szczególności zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i wynikających stąd błędów ustaleń , nie są zasadne , fakty uczynione przez Sąd I instancji podstawą kontrolowanego instancyjnie orzeczenia , jako poprawne i kompletne , Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne. Sąd Odwoławczy uzupełnia je jedynie o okoliczności , które wynikają z powołanych wyżej pism procesowych stron złożonych w ramach postępowania apelacyjnego i w szczególności , z treści załączonych do nich dokumentów, potwierdzających skorzystanie przez kredytobiorców z zarzutu potrącenia ich wierzytelności stwierdzonej nieprawomocnym wyrokiem Sądu I instancji z wierzytelnością przeciwnika procesowego z tytułu udostępnionego im kapitału kredytu/ o jego zakresie i skutkach dla ostatecznego kształtu motywowanego orzeczenia będzie mowa w dalszej części uzasadnienia w ramach których Sad te dodatkowe ustalenia , wobec ich doniosłości dla ostatecznej treści motywowanego rozstrzygnięcia oraz jasności dalszej części wywodu , ponownie przytoczy. Przechodząc do oceny sformułowanych przez bank zarzutów materialnych , Sąd Odwoławczy ocenia , iż w świetle faktów ustalonych w postępowaniu nie są one trafne, za wyjątkiem tego , który bank powołał jako ostatni , w przyjętej przez siebie ich kolejności. Odpierając zarzut  naruszenia art. 189 kpc , nie można zgodzić się z apelującym, iż powodowie nie mają interesu prawnego w ustaleniu nieważności umowy. Zauważyć należy, że umowa kredytu zawarta została między stronami na okres trzydziestu lat. Ewentualne uwzględnienie powództwa o zapłatę, w ramach wzajemnych rozliczeń stron, z tytułu dotąd spełnionych na jej podstawie świadczeń , nie usunęłoby stanu niepewności pomiędzy stronami co do dalszego obowiązywania umowy oraz istnienia praw akcesoryjnych jak chociażby hipoteki , ustanowionej na nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...) , dla zabezpieczenia spłaty przez powodów zobowiązania kredytowego. Bez uznania umowy za nieważną, ze skutkiem ex tunc, strona pozwana mogłaby potencjalnie skorzystać z ustanowionych na swoją rzecz zabezpieczeń. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że / w tym przypadku powodowie / zachowują interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie nieważności umowy kredytowej , mimo przysługującego / im / powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko nim takiego powództwa przez stronę przeciwną, na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze takiego powództwa nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne. W takim wypadku tylko powództwo ustalające tej treści może definitywnie rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną/ powodów/ i zapobiec, także na przyszłość, możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić / ich / interes prawny. / por bliżej wskazane jedynie przykładowo orzeczenia SN z dnia 30.10.1990 r. I CR 649/90, z 27.01.2004 r. II CK 387/02, z 2.07.2015 r. V CSK 640/14- wszystkie powołane za zbiorem Legalis/. Nietrafne są także zarzuty kolejne , naruszenia poprzez nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 385 1 §1 kc w zw. z art. 6 ust. 1 i 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG Przepisy art. 385 1 i następnych k.c. dotyczące niedozwolonych postanowień umów zawartych z udziałem konsumentów , stanowią implementację w polskim prawie postanowień Dyrektywy nr 93/13/EWG, W sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej /por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./. Przewidziana przez art. 385 1 kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne. Oceniany zarzut pozwanego banku sprowadza się do stwierdzenia , iż Sąd niezasadnie uznał umowę zawartą przez strony za nieważną w całości z powodu abuzywności postanowień regulujących klauzulę indeksacyjną [ w istocie składająca się z klauzuli przeliczeniowej [ spreadu walutowego] i klauzuli kursowej - §2 ust. 2 , §7 ust. 1 umowy oraz §3 ust 1i §8 ust. 3 Regulaminu kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) S.A. , stanowiącego integralną jej część , w warunkach , gdy brak było do tego podstaw albowiem : a/ postanowienia te nie kształtują praw i obowiązków kredytobiorców w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, nie naruszając w sposób rażący interesów A. J. (1) i M. C. (1) jako klientów banku , b/ są w swojej treści jednoznaczne, a ich treść była przedmiotem indywidualnych negocjacji z kredytobiorcami, c/ nie uwzględnił , że nawet gdyby przyjąć niedozwolony charakter tych postanowień, to odnosiły się one nie do całości klauzul, przeliczeniowej i kursowej , a jedynie do elementów ustanowionego w umowie mechanizmu przeliczenia, nie obejmując pozostałych ich elementów składowych. W takim przypadku Sąd powinien był rozważyć zastąpienie tego mechanizmu, średnim kursem franka szwajcarskiego publikowanym przez NBP. , przy równoczesnym uznaniu , iż umowa kredytowa nadal wiąże strony. W ten sposób bank motywował także zarzut naruszenia art. 385 1 §2 kc w zw. z art. 358 §2 kc w zw. z art. 3 kc oraz 69 ust. 3 ustawy Prawo bankowe a także 6 ust. 1 Dyrektywy nr 93/13/EWG . Nota bene w bardzo zbliżony sposób bank motywował pozostałe zarzuty materialne zmierzające / w różnych konfiguracjach norm kodeksowych oraz przepisów Dyrektywy / do podważenia stanowiska prawnego Sądu niższej instancji na podstawie którego ocenił umowę kredytową za ab initio nieważną z powodu niedowolnego charakteru wskazanych wyżej postanowień samej umowy i Regulaminu. Stad zarzuty te zostaną zweryfikowane w sposób zbiorczy , przy uznaniu ich przez Sąd Odwoławczy za również nieusprawiedliwione. Wbrew rozbudowanej redakcyjnie ponad rzeczywista potrzebę , argumentacji strony pozwanej , Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania art. 385 1 §1 kc , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron oraz Regulaminu w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów , obowiązujących u strony pozwanej. To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego powodowie jako klienci – konsumenci - nie mieli żadnego wpływu , ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę na podstawie wzorca umownego , ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie A. J. (1) i M. C. (1) udostępnione przez bank oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie ich zobowiązania kredytowego. Taki ich charakter prowadzi do nieważności umowy jako całości albowiem nie może ona nadal funkcjonować w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące kredytobiorców. Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom , nie zostało z kredytobiorcami uzgodnione indywidualnie. W szczególności bank nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Powodowie dokonali jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę. Dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje. Konieczne jest udowodnienie wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie. / por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /. Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z 8 marca 2007r. nie było, w tym w szczególności w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo odsetkowych będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie. W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane przez A. J. (1) i M. C. (1) postanowienia umowne dotyczyły świadczenia głównego stron. W orzecznictwie sądowym ostatecznie , w sposób mogący być uznanym za utrwalony, zostało przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej . / por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., powołane za zbiorem Legalis /. Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorców. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez nich wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ] , wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji. Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych i regulaminowych kontroli pod kątem abuzywności jest możliwe tylko pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny ( art. 385 1 § 1 zd. drugie k.c. ) a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 Dyrektywy nr 93/13/EWG Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych. Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy powodowie mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli miał obowiązek spełnić oraz i w szczególności co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości i wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo zobowiązania , przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli się związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres trzydziestu lat. W szczególności brak było, w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego kredytobiorców wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez stronę pozwaną .Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej decyzji banku. Klienci – konsumenci - nie mieli możliwości ich sprawdzenia ani, tym bardziej, jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej / przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony. / por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /. Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż powodowie zostali, przed podpisaniem umowy , w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie. Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony poprzez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego kredytobiorców. Dodać do tego należy , iż dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany. / por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /. Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią art. 385 1 §1 k.c. nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych. / por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis / Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają ich interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega, w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczenia banku i konsumentów od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/. / por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /. W ocenie Sądu Apelacyjnego , postanowienia łączącej strony umowy z 8 marca 2007r i stanowiącego jej integralną część Regulaminu ,trafnie zakwestionowane przez powodów ; w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone. Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej podpisaniu, zmieniała się jej treść. Ocena, czy postanowienie umowne jest niedozwolone dokonywana jest bowiem według stanu z chwili zawarcia umowy. / por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex /. Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną. W rozpoznawanej sprawie , stanowisko powodów od początku sporu było jednoznaczne co do tego, iż nie są zainteresowani , w warunkach abuzywności części jej postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami. Eliminacja tych postanowień powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsumenci - kredytobiorcy - mają otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - otrzymali od banku złotówki po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz byli zobowiązani spełniać na rzecz banku , w ramach umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez pozwany bank, wedle którego przeliczana miała być wpłata / pierwotnie i aż do 4 kwietnia 2014r – dodatek redakcyjny S.A./ złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu A. J. (1) i M. C. (1) . Zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw, są bowiem nią związane ], iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę. Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak. Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w pierwszym kwartale 2007r. było zawarcie umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń ,na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika LIBOR stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz kredytach denominowanym lub indeksowanym do takiego zagranicznego pieniądza. Analiza treści pozostałych postanowień umownych i Regulaminu w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza, by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia. Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek ,iż tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje apelujący bank , mające polegać na utrzymaniu umowy w mocy, przy wyeliminowaniu jedynie postanowień składających na mechanizm przeliczenia według danych dotyczących wzajemnych relacji kursowych są - szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej stanowisku procesowym powodów - niedopuszczalne skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy , iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony. Nie dałoby się takiego przekształcenia stosunku umownego pogodzić także z celem w jakim zobowiązanie kredytowe było przez powodów w dniu 8 marca 2007r. zaciągane. A. J. (1) i M. C. (1) chcieli otrzymać od banku nie walutę obcą ale kwotę wyrażoną w złotych polskich z przeznaczeniem m. in . na sfinansowanie zakupu nieruchomości lokalowej w (...) . Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych o ile nie miałyby prowadzić do nieważności umowy jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu jaki strony chciały osiągnąć wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu indeksowanego do waluty obcej , miałaby przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce. Niezasadnie stawiając zarzut naruszenia art. 410 kc w zw. z art. 405 oraz 411 pkt 4 kc i widząc jego realizację w tym , iż Sąd niższej instancji niezasadnie przyjął , iż świadczenia pieniężne dotąd spełnione przez oponentów procesowych skarżącego mają charakter nienależnych, bank nie dostrzega , że istota stanowiska Sądu opiera się ocenie zgodnie z którą podstawa świadczeń wzajemnych kredytobiorców od samego początku nie istniała, wobec nieważności umowy ab initio , która była ich źródłem i racją prawną. /conditio sine causa / Już tylko na marginesie i dla porządku dodać należy, wobec dalszej argumentacji banku , że norma art. 411pkt 4 kc , pozwalająca na wykluczenie obowiązku zwrotu świadczenia nienależnego, nie może być odnoszona do faktów w rozstrzyganej sprawie albowiem dotyczy zgoła innych niż sytuacja rozliczeniowa jaka ma miejsce pomiędzy stronami. Wystarczy wskazać , iż ta norma kodeksowa do której odwołuje się skarżący bank w ogóle nie ma zastosowania do sytuacji zwrotu świadczenia zakwalifikowanego jako nienależne , skoro brak wymagalności nie jest równoznaczny z nieistnieniem podstawy świadczenia. Nie można podzielić także kolejnego zarzutu materialnego strony pozwanej , która uważając za naruszony przepis art. 118 kc w zw. z art. 120 kc , stanęła na stanowisku zgodnie z którym podnoszony w postępowaniu zarzut przedawnienia roszczeń pieniężnych powodów był trafny i niesłusznie nie został przez Sąd Okręgowy nie podzielony. Bank w dalszym ciągu , jak wynika z motywów tego zarzutu , uważa , iż roszczenie to ma charakter okresowy i na tej jego kwalifikacji zarzut ten konstruuje. Skoro jest to jedyny argument skarżącego , który miałby przemawiać za jego trafnością zarzutu to należy go odeprzeć i wystarczy wskazać , iż już sama kwalifikacja świadczenia pieniężnego jako nienależnego w rozumieniu art. 410 §1 w zw. z §2 kc i jako takiego podlegającego zwrotowi , stoi na przeszkodzie uznaniu za świadczenie okresowe. Co więcej i przede wszystkim , nawet gdy przyjęć , ku czemu brak podstaw , że świadczenie dochodzone przez A. J. i M. C. (1) nadal ma swoje źródło w umowie kredytu z 8 marca 2007r , to , skoro świadczenia okresowe polegają na powtarzających się w regularnych odstępach czasu , w czasie trwania stosunku prawnego , przekazywaniu oznaczonej ilości pieniędzy , których suma nie składa się jednak na z góry oznaczoną globalną wielkość, to kwalifikacja przyjęta przez bank jest błędna. W umowie kredytowej ta suma jest właśnie w ten sposób oznaczona , a tylko zobowiązanie do jej zwrotu jest podzielone na części w formie rat kapitałowo - odsetkowych , do których zapłat w sposób systematyczny zobowiązani się klienci banku. Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 455 kc w z art. 481 kc , chociaż z zupełnie innych powodów aniżeli te przywołane przez stronę skarżącą w jego motywach. Odwołując się do aktualnego orzecznictwa TSUE służącego wykładni art. 6 ust. 1 i 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , którym – o czym była już uprzednio mowa – Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym sprawę jest związany- powiedzieć należy , że dla możliwości dochodzenia przez konsumentów odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia rozliczeniowego kwalifikowanego jako nienależne , w warunkach uznania za nieważną umowy za nieważną doniosłe jest jedynie to , czy klienci przedsiębiorcy stosującego niedozwolone klauzule umowne , dokonali wezwania do jego dobrowolnej zapłaty przez dłużnika [ w rozpoznanej sprawie bank ]. To stanowisko nie tylko wyklucza zasadność argumentacji strony pozwanej, wspierającej omawiany zarzut ale także przenosi dalsze rozważania na płaszczyznę oceny , czy uznanie , iż o takim opóźnieniu po stronie [ byłego ] kredytodawcy wykonaniu obowiązku zwrotu można zasadnie mówić - jak ocenił to Sąd niższej instancji - co do całości tych świadczeń obydwojga powodów - już od dnia 9 czerwca 2017r. Przypomnieć należy, iż była to data posiedzenia Sądu Rejonowego (...) (...) w W. , rozpoznającego wniosek kredytobiorców o zawezwanie strony przeciwnej do próby ugodowej. Treść uzasadnienia wniosku o zawezwanie / por. k, 80-83 akt / , skonfrontowana w szczególności z treścią / rodzajem co do waluty / i zakresem ilościowym roszczeń pieniężnych powodów zawartych w pozwie nie pozwala uznać, iż to zawezwanie można ocenić , w świetle norm art. 455 i 481 §1 kc. za wezwanie dłużnika do zapłaty świadczeń , które później złożyły się na treść roszczeń pieniężnych poddanych pod osąd w postepowaniu. Wystarczy wskazać , że w pozwie zarówno A. J. (1) jak i M. C. (1) dochodzili od strony pozwanej kwot wyrażonych zarówno w pieniądzu polskim jak i we franku szwajcarskim. Co więcej , jak wynikało z uzasadnienia tych roszczeń kwoty złotówkowe obejmowały nie tylko sumy odpowiadające spłaconym ratom kredytowym ale także dodatkowym świadczeniom , które w związku z zawarciem umowy z 8 marca 2007r byli zobowiązani spełnić na rzecz oponenta procesowego. Nie można też nie dostrzec , iż w motywach żądań pieniężnych zawartych w pozwie złożonym do Sądu I instancji w dniu 28 lipca 2022r , / a zatem po ponad pięciu latach po dacie , którą , a za nimi Sąd niższej instancji - uznają za termin początkowy płatności odsetek/ podnosili , iż nadal spłacają zobowiązanie kredytowe , stąd granice ilościowe świadczeń nienależnych systematycznie się po ich stronie poszerzają , Te fakty konfrontując z treścią uzasadnienia zawezwania z 2017r, uzasadniają wniosek, że nie może ono stanowić takiej formy wezwania , która mogłoby prowadzić do uznania , iż odbierając wezwanie Sądu prowadzącego to postępowanie i nie stawiając się na posiedzenie w dniu 9 czerwca 2017r strona pozwana mogła być uznana za pozostającą w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia zwrotnego , którego po pięciu latach zdecydowali się dochodzić powodowie. Wnioskowi temu nie zaprzecza okoliczność , że w treści zawezwania została wskazana kwota 289 087, 95 zł. Pomijając już nawet , iż jest to kwota złotowa , znikąd nie wynika w jaki sposób została wyliczona , nie wiadomo czy zawiana w sobie także przeliczenie zapłat powodów wykonanych we fankach, a jeżeli tak, to według jakiego kursu / pomiędzy 4 kwietnia 2014r do 4 lipca 2022r - jak wynika z ustaleń , spłacali swoje zobowiązanie kredytowe tylko w walucie szwajcarskiej / Wszystko to usprawiedliwia stanowisko zgodnie z którym , przy konieczności zachowania jednoznaczności i stanowczości takiego wezwania z jednej strony ale także jego czytelności źródłowej i jasności wyliczenia dla adresata wezwania – dłużnika świadczenia nie ma racji Sąd I instancji/ który swojego orzeczenia w tym zakresie zdecydował się nie motywować / , iż o opóźnieniu po stronie banku w odniesieniu do całości świadczeń pieniężnych objętych pozwem, można mówić już od 9 czerwca 2017r. Zdaniem Sądu II instancji takie opóźnienie po stronie apelującego należy potwierdzić w różnych terminach , w odniesieniu do odrębnych części dochodzonych przez A. J. (1) i M. C. (1) świadczeń zwrotnych, wyrażonych w pieniądzu polskim i szwajcarskim. Z dokumentów złożonych w aktach wynika , że przed wniesieniem pozwu, powodowie pismem z dnia 20 stycznia 2022r wezwali pozwany bank do dobrowolnej zapłaty w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania kwot , jak podnosili nienależnie świadczonych bankowi w wykonaniu umowy z 8 marca 2007r , w okresie pomiędzy 4 maja 2007r do dnia 20 stycznia 2022r. Były to : a/ łączna kwota 155 556, 90 zł z tytułu spłaconych w tym okresie rat kapitałowo odsetkowych wyrażonych w złotówkach , b/ łączna- wyrażona także w polskim pieniądzu - kwota 46 621, 82 zł./, odpowiadająca sumie dodatkowych kosztów , które ponieśli na rzecz banku w związku z ta umową oraz c/ łączna kwota 55 419, 94 CHF , odpowiadająca spłaconym ratom, które powodowie zapłacili bankowi w walucie szwajcarskiej. Wezwanie to bank otrzymał w dniu 25 stycznia 2022r , a wobec tego zakreślony przez kredytobiorców w wezwaniu termin upłynął w dniu 1 lutego 2022r i od dnia następnego, w zakresie obowiązku spełnienia tych świadczeń bank może być uznany za dłużnika pozostającego w opóźnieniu w ich zaspokojeniu. Przy tym ich identyfikacja źródłowa i ściśle oznaczona przez wzywających wierzycieli wysokość w obu walutach, pozwala na uznanie - w odróżnieniu od treści omówionego wcześniej zawezwania , iż wezwanie to odpowiada wymaganiom o jakich stanowi art. 455 kc. Już tylko na marginesie i dla zapewnienia kompletności wywodu , Sąd Odwoławczy dodaje , iż w wezwaniu z dnia 20 stycznia 2022r nie tylko powodowie nie nawiązywali w żaden sposób do zawezwania z 2017r ale także objęli zakresem wezwania także należności spełnione w wykonaniu umowy w okresie , który powoływali w motywach zawezwania . Wszystko to tylko dodatkowo upewnia Sąd II instancji w trafności poglądu zgodnie z którym o wezwaniu prowadzącym w swoich następstwach do stanu opóźnienia po stronie Banku (...) S.A. , w rozumieniu tego pojęcia , którym posługuje się norma art. 481 §1 kc , można mówić w sposób usprawiedliwiony dopiero od upływu terminu zakreślonego przez byłych kredytobiorców w wezwaniu z dnia 20 stycznia 2022r. Ale zakres zwrotnego żądania pieniężnego powodów wskazany w pozwie, zarówno w zakresie kwoty wyrażonej w złotówkach jak i we frankach szwajcarskich, okazał się być szerszy aniżeli ten , który wynikał z omówionego i ocenionego wyżej wezwania. Powodowie domagali się w nim bowiem zapłaty na rzecz każdego z nich po 104 265,35 zł oraz po 29 464, 91 CHF. Była to zatem łącznie kwota złotówkowa 208 530,70zł oraz 589 929, 82 franka szwajcarskiego. W porównaniu z sumami świadczeń wskazanych w wezwaniu z 20 stycznia 2022r były to kwoty wyższe o odpowiednio; 6 351,98 zł oraz 3 509,88 fraka szwajcarskiego / które miały , zgodnie z żądaniem pozwu, także miały przypadać w częściach równych na rzecz obydwojga powodów. Z treści uzasadnienia pozwu wynika , iż te dodatkowe kwoty powodowie ponieśli z tytułu spłat kolejnych rat kapitałowo – odsetkowych za okres po styczniu 2022r. do 4 lipca 2022r oraz dodatkowych kosztów w złotym, związanych z realizacją dodatkowych obowiązków umownych. Ale z punktu widzenia zagadnienia , które jest przedmiotem analizy odwoławczej Sądu II instancji , o opóźnieniu w spełnieniu wskazanych wyżej części świadczenia zwrotnego można mówić po stronie banku dopiero od daty doręczenia wezwania o ich zapłatę. Forma takiego wezwania jest / w odniesieniu do tych kwot / doręczenie odpisu pozwu , które nastąpiło w dniu 28 września 2022r / por. k. 125 akt / Sąd II instancji ocenił przy tym , iż o opóźnieniu banku w zaspokojeniu tej części długu pieniężnego wobec byłych kredytobiorców , można zasadnie mówić już od dnia następnego po dacie tego doręczenia . Dlatego , iż jako podmiot profesjonalny , po otrzymaniu wezwania powodów z dnia 20 stycznia 2022r pewien był spodziewać się zarówno samego procesu / o którym wzmiankowały motywy wezwania / ale także obejmowania żądaniem zwrotnym byłych klientów świadczonych przez nich kwot , w kolejnych okresach dalszego obowiązywania umowy ocenianej przez nich jako , ab initio, nieważna. Podsumowując, w częściowym podzieleniu ostatniego w przyjętej przez bank kolejności , zarzutu materialnego , Sąd Odwoławczy ocenia , dochodzone pozwem świadczenie zwrotne A. J. (1) i M. C. (1) jako im należne w częściach równych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od : kwot po 101 089,36 zł i 27 709,97 franka szwajcarskiego od dnia 2 lutego 2022r do dnia zapłaty oraz kwot po 3 175,99 zł oraz 1754,95 CHF od dnia 29 września 2022r do dnia zapłaty. Ale ostatecznie, dokonana , w częściowym uwzględnieniu apelacji strony pozwanej przez Sąd II instancji zmiana zaskarżonego wyroku musiała uwzględniać także prawotwórczy dla roszczenia pieniężnego powodów fakt, powstały już po zamknięciu rozprawy przed Sądem I instancji , o skorzystaniu przez byłych kredytobiorców z materialnego zarzutu potrącenia ich wierzytelności stwierdzonej nieprawomocnie w wyroku Sądu niższej instancji z wierzytelnością strony przeciwnej z tytułu udostępnionego im kapitału kredytu , w niespornej pomiędzy stronami kwocie 406 056 zł. Jest on konsekwencją następującej sekwencji okoliczności faktycznych o które Sąd Apelacyjny uzupełnił okoliczności skonstatowane dotąd w sprawie : a/ z pisma procesowego powodów z dnia 12 listopada 2025r. a w szczególności załączonych do niego dokumentów wynika , iż już po zamknięciu rozprawy przez Sąd Okręgowy strona pozwana wezwała byłych kredytobiorców , pismem z dnia 28 marca 2025r do zapłaty świadczenia z tytułu udostępnionego im kapitału kredytu właśnie w kwocie 406 056 zł , w terminie 90 dni od dnia doręczenia im wezwania. / dowód : wezwanie k. 403-404 akt/ , b/ niesporne przy tym pomiędzy stronami było , że powodowie odebrali je w dniu 7 kwietnia 2025r. Wobec tego wyznaczony termin upłynął w dniu 7 lipca 2025r a od dnia następnego- 8 lipca 2025r wierzytelność wzajemna strony pozwanej wobec pretensji finansowych powodów stwierdzonych nieprawomocnym wyrokiem z dnia 24 października 2022r / w granicach ilościowych wskazanych w przedstawionym wyżej podsumowaniu Sądu Odwoławczego / , stała się wymagalna , c/ z dokumentów tych wynika także , iż A. J. (1) i M. C. (1) w odpowiedzi na nie , pismem z dnia 25 czerwca 2025r wezwali bank do zapłaty kolejnego świadczenia wynikającego z wierzytelności nie objętej żądaniem w rozstrzyganej sprawie , a będącej następstwem zarówno zapłaty łącznej kwoty 15 810, 66 CHF z tytułu rat kapitałowo- odsetkowych, w okresie pomiędzy 1 sierpnia 2022r i 25 czerwca 2025r oraz kwoty łącznej 4 868, 02 zł., odpowiadającej dodatkowym kosztom poniesionym przez nich w tym okresie , w zawiązku wykonywaniem umowy z 8 marca 2007r., d/ zgodnie z wezwaniem strona pozwana miała zwrócić te należności w terminie do 7 lipca 2025r , a bank otrzymał to wezwanie w dniu 27 czerwca tego roku. / dowód : wezwanie do zapłaty k. 481-482, potwierdzenie jego odbioru k.484 akt/, e/ w dniu 8 lipca 2025r powodowie złożyli wobec banku oświadczenie materialne o potrąceniu wierzytelności wzajemnych z wierzytelnością banku z tytułu udostępnionego im na podstawie umowy kredytowej kapitału , przy czym szczegółowo określili wierzytelności własne tak co do podstawy jak ich granic ilościowych . Objęli tym oświadczeniem także tę wierzytelność , która nie była przedmiotem sporu w rozstrzyganej sprawie , mającej powstać w okresie , który nie był objęty w nim żądaniem rozliczeniowym / wymieniona w punkcie 1/ oświadczenia o potrąceniu.- kwota 38 300, 49 zł na rzecz każdego z powodów./ / dowód oświadczenie o potrąceniu k. 485-487 akt /. Odpowiadając na omówione pismo powodów z dnia 12 listopada 2025r strona pozwana zakwestionowała skuteczność samego potrącenia i jego materialny skutek , wynikający z art. 498 §2 kc. , akcentując , iż jego oświadczenie wzywające oponentów procesowych do zapłaty świadczenia z tytułu kapitału , nie zmierzało do wywołania skutku potrącenia wzajemnych wierzytelności pieniężnych stron ale miało wyłącznie zapobiec upływowi terminu przedawnienia roszczenia w ramach którego były kredytodawca mógłby dochodzić zwrotu świadczenia kapitałowego. Jednak w dalszej części swojego stanowiska bank twierdził , że gdyby przyjąć teoretycznie skutek materialny oświadczenia powodów z dnia 8 lipca 2025r., to wierzytelności rozliczeniowe przeciwników objęte sporem w rozstrzyganej sprawie , powinny zostać potraktowane jako umorzone w całości , a samo powództwo obejmujące ich świadczenia pieniężne, z tej przyczyny, winno ulec oddaleniu. / por . pismo procesowe strony pozwanej z dnia 2 grudnia 2025r / k.495 akt / Na rozprawie apelacyjnej poprzedzającej bezpośrednio wydanie motywowanego wyroku, strona apelująca podniosła ponadto , że rozliczenie wzajemnych pretensji finansowych stron wynikających z umowy kredytowej powinno zostać oparte na teorii salda. Zrelacjowane stanowiska stron , a w szczególności dokumenty , które stały się podstawą do dokonanego wyżej uzupełnienia okoliczności faktycznych przez Sąd II instancji są podstawą dla wyrażenia następujących ocen i wniosków. Nie ma racji strona pozwana twierdząc, iż rozliczenie wzajemnych , spełnionych przez strony sporu świadczeń w wykonaniu umowy z dnia 8 marca 2007r może się odbywać na podstawie teorii salda. Zmiana dotąd stosowanej metody ich rozliczenia, opartej na teorii dwóch kondykcji , mającej swoje umocowanie w ukształtowanym i podtrzymywanym przez Sąd Najwyższy - także po orzeczeniu TSUE z dnia 19 czerwca 2025r., sygn. C- 396/24 do którego odwołał się przed Sądem II instancji się bank - bez bliżej argumentacji – nie ma / jak dotąd pogłębionego a przez to dostatecznego dla jej zastosowania , w miejsce aktualnie stosowanej teorii , uzasadnienia prawnego. Nie można w tym kontekście także nie dostrzegać , iż wskazane orzeczenie TSUE zapadło na tle konkretnej sprawy , w której bank kredytodawca dochodził od swoich klientów – konsumentów zwrotu kapitału , która to sytuacja faktyczna w rozstrzyganej sprawie nie ma miejsca. Co więcej, z tez tego rozstrzygnięcia Sadu Europejskiego nie wynika podstawa do takiego uogólnienia do którego odwołała się strona skarżąca. Przyjmując zatem jako podstawę do oceny roszczenia pieniężnego powodów, w dalszym ciągu, teorię dwóch kondykcji , Sąd Odwoławczy obowiązany jest uwzględnić to, co do dla świadczeń pieniężnych dochodzonych przez A. J. (1) i M. C. (1) , w rozstrzyganej sprawie , wynika z ich materialnego oświadczenia o potrąceniu z wierzytelnością strony przeciwnej. Już na wstępie tej części oceny Sąd II instancji jednak podkreśla , iż wykluczonym było jej podejmowanie w stosunku do , a tym bardziej uwzględnianie w odniesieniu do tego skutku tej wierzytelności powodów , którą określili w wezwaniu do zapłaty z dnia 25 czerwca 2025r. Była to bowiem wierzytelność rozliczeniowa, nie objęta przedmiotem postępowania w rozstrzyganej sprawie , skoro jednoznacznie powodowie wskazali w tym wezwaniu , iż wynika ona ze zrealizowanych przez nich zapłat na rzecz strony przeciwnej , w okresie późniejszym niż ten , który oznaczyli w podstawie faktycznej poddanych pod osąd w obecnym sporze , własnych roszczeń pieniężnych wobec pozwanego banku. Dodatkowo , chociaż jedynie uzupełniająco , należy wskazać , że bank zakwestionował w reakcji na oświadczenie o potraceniu nie tylko jego zasadę ale także rozmiar ilościowy objętych nim wierzytelności. Zatem ustalenie czy rzeczywiście ta wierzytelność oznaczona przez powodów w punkcie 1 / oświadczenia z dnia 8 lipca 2025r. im przysługuje i w jakiej wysokości wymagałoby prowadzenia postępowania dowodowego przed Sądem II instancji. Zważywszy na ustawowe ograniczenia w tym zakresie , na tym etapie sporu stron , dostrzec też należy i podkreślić , żadna z nich , w tym powodowie, takiej inicjatywy – w warunkach stanowiska banku zaprezentowanym w piśmie z 2 grudnia 2025r nie przedsięwzięli. Może być ona przedmiotem odrębnego powództwa ale już z przyczyn wskazanych na wstępie tej części wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego, ewentualny skutek potrącenia w stosunku do niej ,zostanie pozostawiony poza dalszą oceną Sadu Apalacyjnego w rozstrzyganej sprawie. Przechodząc do zasadniczej części rozważań dotyczących skutku potrącenia , dla wierzytelności stron sporu który nastąpił z dniem w którym [ z poczynionymi wcześniej zastrzeżeniami co do zakresu ilościowego pretensji finansowych powodów mogących być obecnie weryfikowanymi ] wierzytelności pieniężne obu stron stały się wymagalne , a zatem 8 lipca 2025r . W przypadku wierzytelności powodów skutek potrącenia można odnosić do : kwot po 104 265, 35 zł i po 29 464, 91 franka szwajcarskiego oraz należnych także każdemu z powodów odrębnie odsetek ustawowych od kwot : a/ 101 089, 36 zł , poczuwszy od dnia 2 lutego 2022r do dnia zapłaty , b/ 3 175, 99 zł , począwszy od 29 września 2022r do dnia zapłaty a także c/ 27 709, 97 CHF począwszy od dnia 2 lutego 2022r do dnia zapłaty i d/ 1754, 94 CHF od dnia 29 września 2022r. Wyliczając wszystkie należności odsetkowe , Sąd Odwoławczy korzystał z kalkulatora odsetek ustawowych dostępnego na stronie internetowej (...) Wobec tego każdemu z powodów w odniesieniu do wierzytelności wyrażonych w złotówkach, należna jest suma należności głównej [ 104 265, 35 zł ] oraz odsetki ustawowe od kwoty 101 089 , 36 zł za zamknięty okres pomiędzy 2 lutego 2022r oraz datą materialnego skutku potrącenia – 8 lipca 2025r. oraz od kwoty 3 175, 99 zł za okres pomiędzy 29 września 2022 i 8 lipca 2025r. Kwoty odsetek od tych sum odpowiadają odpowiednio kwotom 39 476, 78 zł oraz 1019 , 17 zł . Zatem w odniesieniu do wierzytelności każdego z powodów wyrażanych w walucie polskiej, zamykają się one wielkościami po 144 760, 88 zł a skoro tak , to w odniesieniu do wierzytelności banku , skutek potrącenia nastąpił pomiędzy nimi wierzytelnościami w wymiarach 289 521, 76 zł [ 144 760,88 x2 ] i 406 056 zł. Należy jednak w ramach oceny tego skutku , który wynika z art. 498 §2 kc uwzględnić także to , iż każdemu z powodów przysługuje wobec banku także wierzytelność rozliczeniowa wyrażona we frankach szwajcarskich. Przypomnieć bowiem należy , że od 4 kwietnia 2014r aż do końca okresu rozliczeniowego objętego sporem w w rozstrzyganej sprawie / 4 lipca 2022r / spłacali zobowiązanie kredytowe w walucie szwajcarskiej. Sąd Odwoławczy przyjął , ustalając ich zakres ilościowy , kurs przeliczenia franka wobec złotówki na dzień skutku potrącenia – 8 lipca 2025r – korzystając z danych kursowych, publikowanych na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego. Kurs na ten dzień wynosił 4, 537 zł za jednego franka. Ponieważ zarówno A. J. (1) jak i M. C. (1) mogli wobec pretensji finansowej banku, skutecznie przedstawić do potrącenia wierzytelności w kwotach po 29 464, 91 CHF oraz z tytułu odsetek ustawowych od kwot a/ 27 709, 97 CHF za okres od 2 lutego 2022r do dnia 8 lipca 2025r oraz b/ 1754,94 CHF za okres od 29 września 2022 r do 8 lipca 2025r., to po przeliczeniu tych sum na walutę polską, po wskazanym wyżej kursie , ich wierzytelności dotąd wyrażone w walucie obcej odpowiadały naówczas kwotom po : - 133 682, 29 zł [ 29464,91 CHF x 4, 537 zł ] oraz z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot cząstkowych , przeliczonych na złote , za zamknięte , wskazane wyżej okresy , - 49 095, 43 zł [ 27 709, 97 CHF x 4,537 zł ] = 125 720, 13zł / odsetki od tej kwoty pomiędzy 2 lutego 2022r i 8 lipca 2025/, - 2 555, 05 zł [ 1754,94 CHF x 4, 537 zł ] = 7962, 16 zł / odsetki od tej kwoty za okres od 29 września 2022r do 8 lipca 2025r./ Wobec tego każdemu z powodów przysługiwała , przeliczona na datę potrącenia z wierzytelności frankowej, wierzytelność wyrażona w złotówkach, w wysokości łącznej 185 332, 76 zł [ 133 682, 29 zł + 49 095, 43 zł + 2 555,04 zł ] Gdy powiększyć ją o te wyrażoną od początku w walucie polskiej , każdy z powodów , na wskazana wyżej datę, mógł przeciwstawić wierzytelności byłego kredytodawcy kwotę łączną 133 093, 64 zł. Łącznie służyła im wówczas / w zakresie będącym przedmiotem oceny w rozstrzyganej sprawie / kwota 660 187, 28 zł. Ponieważ po myśli art. 498 §2kc , wzajemne wierzytelności na skutek potrącenia umarzają się do wysokości wierzytelności niższej a wierzytelność banku może obejmować tylko kwotę odpowiadającą nominalnej sumie kapitału , każdemu z powodów przysługuje wobec banku , [ mimo potrącenia nadal ] kwota 127 065, 64 zł., bez odsetek. [ 660 187,28 zł – 406 056zł ] = 254 131, 28 zł : 2 Takie też kwoty zasądził na ich rzecz Sąd II instancji , oddalając w pozostałym zakresie roszczenia powodów obejmujące żądania pieniężne , na podstawie art. 386 §1 kpc , dokonując zmiany zaskarżonego wyroku , w uwzględnieniu w opisanym wyżej zakresie apelacji strony pozwanej , a także wyciągając konsekwencje dla oceny zasadności tych roszczeń z materialnego skutku potrącenia wierzytelności wzajemnych , dokonanego przez powodów. Przy tym uznał , iż ta zmiana nie wpływa na sposób rozliczenia kosztów procesu. Mimo , że podstawą materialną orzeczenia o nich jest art. 100 kpc , to bank jest zobowiązany w całości koszty te , celowo poniesione przez powodów, im zwrócić wraz z odsetkami. Na należną im z tego tytułu , w częściach równych, kwotę łączną 11 834 złote , złożyły się: opłata od pozwu , wynagrodzenie reprezentującego ich pełnomocnika zawodowego – radcy prawnego oraz opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw./ pkt 1II-III motywowanego wyroku / W pozostałym zakresie apelacja, jako nieuzasadniona , podlegała oddaleniu , na podstawie art. 385 kpc / pkt 2 sentencji / Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego , Sąd II instancji zastosował art. 100 kpc w zw z art. 391 §1 kpc , oceniając że pomimo wyniku postępowania odwoławczego , który prowadzi do wydania orzeczenia reformatoryjnego , strona pozwana powinna zostać obciążona całością kosztów tego etapu sporu , jakie ponieśli byli kredytobiorcy. Dlatego , iż bank w swoim stanowisku apelacyjnym negował [ nadal ] zasadę obydwu rodzajów roszczeń poddanych pod osąd w postepowaniu. Natomiast granice w których jego środek odwoławczy został podzielony okazały się być jednak wąskie. Kwota należna powodom z tego tytułu – 8440 zł – także została im zasądzona w częściach równych , odpowiadając zarówno wynagrodzeniu zastępującego ich na etapie odwoławczym pełnomocnika - ustalone, na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 [ jedn. tekst DzU z 2018 poz. 265.]. oraz opłacie od wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia ustalającego , zgłoszonego na etapie odwoławczym oraz wynagrodzeniu pełnomocnika za postępowanie wywołane tym - uwzględnionym przez Sąd II instancji wnioskiem - określonym w oparciu o § 10 ust1 pkt 2 zd. ostatnie tego Rozporządzenia Należność kosztowa została przyznana , wraz z odsetkami o których po myśli art. 98 §1 1 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc , Sąd Odwoławczy był zobowiązany orzec z urzędu. / pkt 3 sentencji uzasadnianego wyroku /