II PZ 35/11

Sygn. akt II PZ 35/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 12 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Myszka 
SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa K. G. 
przeciwko N. Spółce z o.o.  
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego  - Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 7 lipca 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy z powództwa K. G. przeciwko 
N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o odszkodowanie, na skutek apelacji 
strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego– Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w W. z dnia 8 marca 2010 r., odrzucił apelację. 
W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku 
i doręczenie go na adres pełnomocnika pozwanego złożony został przez 
pełnomocnika (adwokata K, Z.), który nie był należycie umocowany do 

 
 
2 
występowania w sprawie i nie mógł wywołać skutków prawnych przewidzianych w 
Kodeksie postępowania cywilnego, a zatem termin do złożenia apelacji (wynikający 
z art. 369 § 2 k.p.c.) upłynął 29 marca 2010 r., natomiast strona złożyła ją 26 
kwietnia 2010 r. Sąd wskazał także, że na podstawie art. 97 § 2 k.p.c. zobowiązał 
nowego pełnomocnika pozwanej Spółki do potwierdzenia przez stronę pozwaną 
czynności podejmowanych w procesie przez adwokata K, Z., zgodnie z 
obowiązującą wówczas reprezentacją Spółki ujawnioną w Krajowym Rejestrze 
Sądowym i statucie Spółki. Jak wynika z oświadczenia prezesa zarządu Spółki z 
dnia 18 maja 2011 r., który „zgodnie z KRS” uprawniony był do jednoosobowego 
składania oświadczeń w imieniu Spółki, czynności podejmowane w procesie przez 
adwokata K, Z. nie zostały potwierdzone. Stąd też Sąd Apelacyjny uznał, że 
apelacji wniesiona została po terminie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 
k.p.c. 
Pełnomocnik strony pozwanej zaskarżył to postanowienie zażaleniem, 
wnosząc o jego uchylenie. 
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie art. 369 §1 
k.p.c., przez przyjęcie, że nieprawidłowa reprezentacja pozwanego przy składaniu 
wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem miała wpływ na bieg terminu 
do złożenia apelacji. 
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że wykładnia językowa art. 369 
§1 k.p.c. nie pozostawia – jej zdaniem - wątpliwości co do tego, że w przypadku 
doręczenia stronie wyroku sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem termin do 
złożenia apelacji biegnie właśnie od tego zdarzenia. Wskazany przepis znajduje 
zastosowanie do wszystkich sytuacji, w których strona otrzymuje wyrok sądu 
pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem, bez względu na przyczynę jego 
doręczenia. Dotyczy to sytuacji, w których wyrok wraz z uzasadnieniem został 
doręczony, pomimo braku wniosku, z urzędu lub w skutek ustania przeszkód, o 
których mowa w § 88 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 
23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 
249 ze zm.). Zdaniem strony skarżącej, „art. 369 § 2 k.p.c., ogranicza jedynie 
możliwość złożenia apelacji przez stronę, która nie złożyła wniosku o doręczenie 
wyroku sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem. Nie ogranicza on w żaden 

 
 
3 
sposób możliwości złożenia apelacji przez stronę, której doręczono wyrok wraz z 
uzasadnieniem. Natomiast art. 369 § 1 k.p.c. nie zawiera żadnych ograniczeń - 
zrównuje sytuację wszystkich stron postępowania, które otrzymują wyrok sądu 
pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem”. 
Skarżąca podniosła, że właśnie z powodu doręczenia wyroku Sądu 
Okręgowego wraz z uzasadnieniem, pozwany nie składał wniosku o przywrócenie 
terminu do złożenia apelacji. Gdyby pozwana miała podstawy sądzić, że termin do 
wniesienia apelacji biegnie dla niej od dnia ogłoszenia wyroku, z całą pewnością 
złożyłaby wniosek o przywrócenie terminu, składając apelację po upływie tego 
terminu. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest nieuzasadnione. W przedmiotowej sprawie nie ma 
wątpliwości, że składający wniosek o doręczenie wyroku Sądu pierwszej instancji 
wraz z uzasadnieniem adwokat K. Z. był pełnomocnikiem nienależycie 
umocowanym, bowiem przy udzieleniu mu pełnomocnictwa przez stronę pozwaną 
nie 
dochowano 
wymaganej 
reprezentacji 
N. 
Spółki 
z 
ograniczoną 
odpowiedzialnością, co potwierdza odpis Rejestru Przedsiębiorstw Krajowego 
Rejestru Sądowego. Działał on zatem jako pełnomocnik nielegitymujący się 
pełnomocnictwem a jego czynności - mimo wezwania Sądu w trybie art. 97 § 2 
k.p.c. - nie zostały zatwierdzone przez stronę, która w piśmie procesowym z dnia 
18 maja 2011 r. stwierdziła, że „nie może potwierdzić czynności podejmowanych 
przez adwokata K. Z. w przedmiotowej sprawie (…)”. 
Z treści art. 369 § 1 k.p.c. wynika, że apelację wnosi się do sądu, który wydał 
zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej 
wyroku z uzasadnieniem, co oznacza, że termin ten jest uwarunkowany uprzednim 
wnioskiem o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Nie chodzi zatem o jakiekolwiek 
doręczenie, ale o doręczenie dokonane na skutek wniosku strony, która wnosi 
apelację. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżąca, że komentowany przepis znajduje 
zastosowanie do wszystkich sytuacji, w których strona otrzymuje wyrok sądu 
pierwszej instancji z uzasadnieniem, bez względu na przyczynę jego doręczenia, 

 
 
4 
także pomimo braku stosownego wniosku. Strony mogą działać przed sądem przez 
pełnomocników (art. 86 k.p.c.), zatem czynność procesowa dokonana przez 
pełnomocnika odnosi skutek względem strony przez niego reprezentowanej pod 
warunkiem, że został on należycie umocowany, a w przypadku wadliwie 
udzielonego pełnomocnictwa – pod warunkiem, że strona zatwierdzi tę czynność 
(art. 97 § 1 i 2 k.p.c.). Stanowcze oświadczenie strony, że nie zatwierdza czynności 
procesowych dokonanych przez wadliwie umocowanego pełnomocnika, oznacza 
ich nieskuteczność. Z tego względu czynność procesowa adwokata Krzysztofa Z. 
polegająca na złożeniu wniosku o doręczenie wyroku Sądu pierwszej instancji wraz 
z uzasadnieniem nie odniosła skutku w stosunku do strony pozwanej i nie otworzyła 
jej terminu do wniesienia apelacji określonego w art. 369 § 1 k.p.c. Inaczej rzecz 
ujmując, w imieniu strony pozwanej występowała osoba nieumocowana do 
działania w jej imieniu, więc wniosek tej osoby o doręczenie wyroku z 
uzasadnieniem nie stanowił wniosku strony pozwanej. Tak więc doręczenie 
orzeczenia sądu pierwszej instancji z uzasadnieniem nienależycie umocowanemu 
pełnomocnikowi strony (co nastąpiło w niniejszej sprawie - zob. k. 127-128 akt 
sądowych), którego czynności strona nie zatwierdziła, jest nieskuteczne i nie 
powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia apelacji (por. postanowienia 
Sądu Najwyższego: z dnia z dnia 18 lutego 2004 r., I CZ 180/03, LEX nr 602664; z 
dnia 2 lipca 2002 r., I PZ 58/02, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 7 – wkładka). 
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39814 k.p.c. 
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.