I ACA 15/23

sygn. akt I ACa 15/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 8 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Paweł Rygiel Sędziowie: - Protokolant: - po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2024 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. B. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. o zapłatę zadośćuczynienia, rentę oraz ustalenie na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt I C 1614/20 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a/ punktowi II nadaje treść: „II. zasądza od Towarzystwa (...) .A. w W. na rzecz A. B. rentę: 1. za okres od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 października 2018 r. rentę w kwotach po 154 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 2. za okres od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. rentę w kwotach po 122,58 zł (sto dwadzieścia dwa złote 58/100) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 3. za okres od 1 lipca 2019 r. do dnia 31 października 2019 r. rentę w kwotach po 320,55 zł (trzysta dwadzieścia złotych 55/100) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 4. za okres od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. rentę w kwotach po 289.13 zł (dwieście osiemdziesiąt dziewięć 13/100) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 5. za okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. rentę w kwotach po 112,08 zł (sto dwanaście złotych 08/100) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 6. za miesiąc lipiec 2020 r. rentę w kwocie 482,76 zł (czterysta osiemdziesiąt dwa złote 76/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 7. za miesiąc sierpień 2020 r. rentę w kwocie 144,55 zł (sto czterdzieści cztery złote 55/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 8. za miesiąc wrzesień 2020 r. rentę w kwocie 320,87 zł (trzysta dwadzieścia złotych 87/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 9. za miesiąc październik 2020 r. rentę w kwocie 216,68 zł (dwieście szesnaście złotych 68/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnieni od dnia 11 października 2020 r. do dnia zapłaty, 10. za miesiące listopad i grudzień 2020 r. rentę w kwotach po 1.272,53 zł (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt dwa złote 53/100) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 - odpowiednio - listopada i grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, 11. za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 marca 2021 r. rentę w kwotach po 1.500,41 zł (jeden tysiąc pięćset złotych 41/100) miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty, 12. za miesiąc kwiecień 2021 r. rentę w kwocie 444,56 zł (czterysta czterdzieści cztery złote 56/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty, 13. za miesiąc maj 2021 r. rentę w kwocie 303,51 zł (trzysta trzy złote 51/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty, 14. za miesiąc czerwiec 2021 r. rentę w kwocie 444,56 zł (czterysta czterdzieści cztery złote 56/100), z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty”; b/ punktowi III nadaje treść: „III. w pozostałej części powództwo oddala”; c/ uchyla dotychczasowy punkt IV; d/ dotychczasowym punktom V i VI nadaje – odpowiednio – oznaczenia IV i V; 2. odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania apelacyjnego. sygn. akt I ACa 15/23 UZASADNIENIE wyroku z dnia 8 kwietnia 2024 r. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy: - zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz powódki A. B. kwotę 190.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty (pkt I sentencji); - zasądził ( w pkt II) od strony pozwanej na rzecz powódki rentę : 1. za okres od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 października 2018 r . rentę w kwotach po 1 022,98 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 2. za okres od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. rentę w kwotach po 991,56 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 3. za okres od 1 lipca 2019 r. do dnia 31 października 2019 r. rentę w kwotach po 1 210,91 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 4. za okres od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. rentę w kwotach po 1 179,49 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 5. za okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. rentę w kwotach po 1 002,44 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie każdej z kwot od dnia 4 października 2020 r. do dnia zapłaty, 6. za miesiąc lipiec 2020 r. rentę w kwocie 1 592,58 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 października 202 r. do dnia zapłaty, 7. za miesiąc sierpień 2020 r. rentę w kwocie 1 254,37 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 października 202 r. do dnia zapłaty, 8. za miesiąc wrzesień 2020 r. rentę w kwocie 1 430,69 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 października 202 r. do dnia zapłaty, 9. za miesiąc październik 2020 r. rentę w kwocie 1 326,50 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnieni od dnia 11 października 2020 r. do dnia zapłaty, 10.za miesiące listopad i grudzień 2020 r. rentę w kwotach po 2 382,35 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 – odpowiednio - listopada i grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, 11.za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 marca 2021 r. rentę w kwotach po 2 566,89 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty, 12.za miesiąc kwiecień 2021 r. rentę w kwocie 1 511,04 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty, 13.za miesiąc maj 2021 r. rentę w kwocie 1 369,99 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty, 14.za miesiąc czerwiec 2021 r. rentę w kwocie 1 511,04 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty, 15.za miesiąc lipiec 2021 r. rentę w kwocie 332,62 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 lipca 2021 r. do dnia zapłaty, 16.za miesiąc sierpień 2021 r. rentę w kwocie 323,80 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty, 17.za miesiąc wrzesień 2021 r. rentę w kwocie 331,79 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 września 2021 r. do dnia zapłaty, 18.za miesiąc październik 2021 r. rentę w kwocie 300,50 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 października 2021 r. do dnia zapłaty, 19.za miesiąc listopad 2021 r. rentę w kwocie 299,34 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia zapłaty, 20.za miesiąc grudzień 2021 r. rentę w kwocie 17,40 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty, 21.za miesiąc styczeń 2022 r. rentę w kwocie 215,21 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty, 22.za miesiąc luty 2022 r. rentę w kwocie 209,62 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia zapłaty, 23.za okres od dnia 1 marca 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. rentę w kwotach po 253,50 zł miesięcznie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty, 24.za miesiąc lipiec 2022 r. rentę w kwocie 619,39 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia zapłaty; - zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki za okres od dnia 1 sierpnia 2022 r. rentę w kwotach po 619,30 zł miesięcznie, płatną do 10 – go dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty (pkt III); - oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt IV); - rozliczył koszty procesu i koszty sądowe (pkt V i VI). Sąd I instancji wskazał, że w dniu 2 grudnia 2009 r. doszło do katastrofy w ruchu lądowym, w wyniku której została poszkodowana powódka. Sprawca tej katastrofy był ubezpieczony w pozwanym Towarzystwie (...) S.A. w W. . W toku postępowania likwidacyjnego strona pozwana przyznała i wypłaciła powódce kwotę 60.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Dalej Sąd ustalił w sposób szczegółowy zakres obrażeń powódki, przebieg jej leczenia oraz skutki dla zdrowia o życia powódki wynikające z wypadku. Wskazał m.in., że: 1/ Powódka doznała obrażeń w postaci zmiażdżenia palców dłoni prawej, złamania otwartego kości przedramienia prawego, rany tłuczonej twarzy okolicy czoła, nad górną wagą i okolicy brody oraz pęknięcia żuchwy. 2/ W szpitalu, gdzie poddana była zabiegom operacyjnym, A. B. przebywała do dnia 18 grudnia 2009 r., a następnie poddana była długiej rehabilitacji; 3/ W chwili obecnej u powódki występuje pourazowa dysfunkcja w obrębie prawej dłoni nadgarstka i przedramienia (powódka była osobą praworęczną); zabiegi rehabilitacyjne mogą nieznacznie poprawić i utrzymać aktualną sprawność i funkcję tej kończyny; nie ma możliwości, by powódka powróciła do sprawności sprzed wypadku. Doznane przez powódkę obrażenia w przyszłości mogą skutkować powstaniem i nasileniem się zmian zwyrodnieniowych pourazowych z postępującym zespołem bólowym. 4/ Po wypadku na ciele powódki pozostały blizny obejmujące skórę twarzy (czoło, okolica wargi górnej, podbródek) oraz kończyny górnej prawej (amputacja palców III – V, zniekształcenie paliczka dystalnego palca II, blizna w okolicy prawego nadgarstka). Ze względu na charakter blizn i czas, jaki upłynął od zdarzenia, nie jest możliwe całkowite usunięcie blizn. 5/ W wyniku wypadku powódka doznała przejściowych zaburzeń adaptacyjnych o obrazie depresyjnym, doświadczała negatywnych emocji o wysokim nasileniu: stanów napięcia, niepokoju, rozstroju emocjonalnego i psychofizycznego, potem stanów przygnębiennych z powodu widocznej niepełnosprawności. Utrata palców ograniczała powódkę w codziennym życiu, co powodowało wybuchy złości, nerwowość, poczucie zależności od otoczenia; po urodzeniu dziecka powódka obawiała się, że nie podoła pielęgnacji niemowlęcia. U powódki wystąpiła silna obawa o przyszłość, możliwość zdobycia i wykonywania zawodu, powódka czuła się nieatrakcyjna, bała się odrzucenia przez otoczenie, wsparcie otrzymywała ze strony matki i koleżanek ze studiów. 6/ Orzeczeniem z dnia 26 stycznia 2010 r. powódka na stałe została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, ze wskazaniami do pracy w warunkach pracy chronionej; powódce został przyznany bezterminowo zasiłek pielęgnacyjny. Sąd ustalił ponadto okoliczności dotyczące sytuacji życiowej A. B. . Wskazał, że uzyskała ona kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik masażysta. W 2012 r. zdobyła tytuł zawodowy licencjat pielęgniarstwa, a w 2014 r. ukończyła studia drugiego stopnia w obszarze nauk medycznych, nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej na kierunku pielęgniarstwo. W wyniku wypadku powódka utraciła całkowicie zdolność do pracy w wyuczonym zawodzie pielęgniarki i masażysty. Ze względu na posiadany stopień niepełnosprawności istnieje możliwość dostosowania przez pracodawcę stanowiska pracy do dysfunkcji narządu ruchu występującej u powódki – powódka może obsługiwać urządzenia do masażu typu łóżko masujące, do obsługi których nie jest wymagana pełna sprawność manualna dłoni. W okresie od 3 marca 2014 r. do 9 września 2014 r. powódka zatrudniona była ,w Zespole (...) w P. jako pielęgniarka. W dniu 9 maja 2016 r. zatrudniona została na okres próbny do 9 sierpnia 2016 r. w Szpitalu (...) w C. jako pielęgniarka, jednakże została oceniona negatywnie jako niespełniająca wymogów do dalszego zatrudnienia na tym stanowisku z uwagi na ograniczenia fizyczne. Od sierpnia 2016 r. powódka podejmowała zatrudnienie w Sanatorium (...) sp. z o.o. w B. jako fizjoterapeuta, gdzie zatrudniona jest do chwili obecnej, a jej aktualne wynagrodzenie wynosi 4.403,68 zł netto. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał zgłoszone roszczenia za uzasadnione, jako znajdujące oparcie w treści art. 444 k.c. i art. 445 § 1 k.c. Po poczynieniu rozważań obejmujących wykładnię art. 445 § 1 k.c. oraz przy odniesieniu się do okoliczności faktycznych sprawy, Sąd I instancji uznał, iż powódce należy się zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wysokości 250.000 zł. Po uwzględnieniu zatem, że strona wypłaciła już powódce z tego tytułu kwotę 60.000 zł, do zasądzenia pozostała dalsza suma w wysokości 190.000 zł. O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł na podstawie art. 455 § 1 k.c. i art. 481 § 1 k.c. Za uzasadnione Sąd uznał także oparte na podstawie art. 444 § 2 k.c. roszczenie powódki o rentę z tytułu częściowej utraty przez powódkę zdolności do pracy zarobkowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powódka osiąga niższe wynagrodzenie niż mogłaby uzyskać gdyby pracowała w wyuczonym zawodzie pielęgniarki lub masażysty. Dla wyliczenia należnej renty Sąd, w ślad za twierdzeniami powódki, odwołał się do zasad wynikających z ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, która weszła w życie w dniu 16 sierpnia 2017 r. Stosownie do treści art. 7 tej ustawy, do dnia 30 czerwca 2019 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty 3900 zł brutto, zaś od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty 4200 zł brutto. Ustawa w załączniku „Współczynniki pracy” w punkcie 2 załącznika - farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, psycholog kliniczny, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia – wskazuje współczynnik pracy 1,29. Współczynnik ten obowiązuje jednakże dopiero od dnia 29 czerwca 2022 r., t.j. od daty wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Dz.U.2022.1352). Współczynnik 1,06 obowiązywał dopiero od dnia 22 czerwca 2021 r. (zmiana wynikająca z ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Dz.U.2021.1104). We wcześniejszym okresie, przed dniem 22 czerwca 2021 załącznik do ustawy „Współczynniki pracy wskazywał: - w punkcie 7 pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia współczynnik 1,06 - w punkcie 8 pielęgniarka albo położna, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa współczynnik 0,81. W takiej sytuacji, za podstawę dokonania wyliczeń co do przysługiwania powódce miesięcznej renty i jej wysokości, przyjąć należy kwoty wynagrodzenia miesięcznego netto wskazane przez stronę pozwaną w piśmie procesowym z dnia 19 września 2022 r., to jest kwoty: 1. w okresie lipiec 2017 r. – czerwiec 2019 r. 2 919,55 zł netto, 2. w okresie lipiec 2019 r. – czerwiec 2020 r. 3 138,90 zł netto, 3. w okresie lipiec 2020 r. – grudzień 2020 r. 3 729,04 zł netto, 4. w okresie styczeń 2021 r. – czerwiec 2021 r. 3 913,58 zł netto, 5. w okresie lipiec 2021 r. – grudzień 2021 r. 3 950,16 zł netto, 6. w okresie styczeń 2022 r. – czerwiec 2022 r. 4 320,23 zł netto, 7. w okresie od lipca 2022 r. 5 238,91 zł netto. Co do wysokości osiąganych w tym czasie przez powódkę dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę i zasiłku pielęgnacyjnego Sąd stwierdził, że wskazywane przez powódkę kwoty nie były kwestionowane przez stronę pozwaną, a ponadto wynikały z załączonych do pisma procesowego powódki z dnia 22 sierpnia 2022 r. wydruków – potwierdzeń transakcji. Zestawiając zatem wysokość wynagrodzenia, jakie osiągnęłaby powódka, gdyby pracowała w zawodzie pielęgniarki z tytułem magistra z wysokością faktycznie osiąganych dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę i zasiłku pielęgnacyjnego stwierdzić należy, że w okresie od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. powódka utraciła dochody w wysokości: 25. za okres od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 października 2018 r . w kwotach po 1 022,98 zł, 26. za okres od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. w kwotach po 991,56 zł, 27. za okres od 1 lipca 2019 r. do dnia 31 października 2019 r. w kwotach po 1 210,91 zł, 28. za okres od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. w kwotach po 1 179,49 zł, 29. za okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. w kwotach po 1 002,44 zł, 30. za miesiąc lipiec 2020 r. w kwocie 1 592,58 zł , 31. za miesiąc sierpień 2020 r. w kwocie 1 254,37 zł, 32. za miesiąc wrzesień 2020 r. w kwocie 1 430,69 zł, 33. za miesiąc październik 2020 r. w kwocie 1 326,50 zł, 34. za miesiące listopad i grudzień 2020 r. w kwotach po 2 382,35 zł, 35. za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 marca 2021 r. w kwotach po 2 566,89 zł, 36. za miesiąc kwiecień 2021 r. w kwocie 1 511,04 zł, 37. za miesiąc maj 2021 r. w kwocie 1 369,99 zł, 38. za miesiąc czerwiec 2021 r. w kwocie 1 511,04 zł, 39. za miesiąc lipiec 2021 r. w kwocie 332,62 zł, 40. za miesiąc sierpień 2021 r. w kwocie 323,80 zł, 41. za miesiąc wrzesień 2021 r. w kwocie 331,79 zł , 42. za miesiąc październik 2021 r. w kwocie 300,50 zł, 43. za miesiąc listopad 2021 r. w kwocie 299,34 zł, 44. za miesiąc grudzień 2021 r. w kwocie 17,40 zł, 45. za miesiąc styczeń 2022 r. w kwocie 215,21 zł, 46. za miesiąc luty 2022 r. w kwocie 209,62 zł, 47. za okres od dnia 1 marca 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. w kwotach po 253,50 zł, 48. za miesiąc lipiec 2022 r. w kwocie 619,39 zł. Na rzecz powódki za okres od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. zasądzona została więc renta w kwotach odpadających utraconym dochodom w poszczególnych miesiącach. Nadto od sierpnia 2022 r. na rzecz powódki zasądzona została miesięczna rent w kwotach po 619,20 zł odpowiadająca różnicy wynagrodzenia, jakie osiągnęłaby pracując w wyuczonym zawodzie (5 238,91 zł netto) a faktycznie pobieranym wynagrodzeniem i zasiłkiem pielęgnacyjnym (4 403,68 zł + 215,84 zł). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Od powyższego orzeczenia apelację wniosła strona pozwana, zaskarżając wyrok: - w pkt II ppkt 1-2 – co do kwot po 868,98 zł w odniesieniu do każdego podpunktu; - w pkt II ppkt 3-5 – co do kwot po 890,36 zł w odniesieniu do każdego podpunktu; - w pkt II ppkt 6-10 – co do kwot po 1.109,82 zł w odniesieniu do każdego podpunktu; - w pkt II ppkt 11-14 – co do kwot po 1.066,48 zł w odniesieniu do każdego podpunktu; - w pkt II ppkt 15 – co do kwoty 332,62 zł; - w pkt II ppkt 16 – co do kwoty 332,80 zł; - w pkt II ppkt 17 – co do kwoty 331,79 zł; - w pkt II ppkt 18 – co do kwoty 300,50 zł; - w pkt II ppkt 19 – co do kwoty 299,34 zł; - w pkt II ppkt 20 – co do kwoty 17,40 zł; - w pkt II ppkt 21 – co do kwoty 215,21 zł; - w pkt II ppkt 22 – co do kwoty 209,62 zł; - w pkt II ppkt 23 – co do kwoty 253,50 zł; - w pkt II ppkt 24 – co do kwoty 619,39 zł; - w pkt II ppkt 15 – co do kwoty 332,62 zł; - w kolejnym pkt (nie zawierającym podpunktów), IV oraz V ppkt 2 – w całości. Pozwany ubezpieczyciel zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to: - art. 3 ust.1 oraz art. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w zw. z pkt 7 oraz 8 tabeli stanowiącej załącznik do w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym do czerwca 2021 r. – poprzez zastosowanie nieprawidłowego współczynnika pracy tj z pkt 7 tabeli w wysokości 1,05 zamiast z pkt 8 tabeli w wysokości 0,73; - art. 3 ust.1 oraz art. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w zw. z pkt 7 oraz 8 tabeli stanowiącej załącznik do w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym od lipca 2021 r. do czerwca 2022 r. – poprzez zastosowanie nieprawidłowego współczynnika pracy tj z pkt 7 tabeli w wysokości 1,06 zamiast z pkt 8 tabeli w wysokości 0,81; - art. 3 ust.1 oraz art. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w zw. z pkt 7 oraz 8 tabeli stanowiącej załącznik do w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym od lipca 2022 r. – poprzez zastosowanie nieprawidłowego współczynnika pracy tj z pkt 2 tabeli w wysokości 1,29 zamiast z pkt 5 tabeli w wysokości 1,02; - art. 444 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyznaniem powódce miesięcznej renty z tytułu częściowej utraty zdolności do wykonywania pracy w sytuacji, gdy aktualne dochody przewyższają te, które mogłaby osiągnąć wykonując wyuczony zawód pielęgniarki. W uwzględnieniu podniesionych zarzutów pozwany wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja strony pozwanej jest uzasadniona. Ustalenia faktyczne Sądu I instancji są prawidłowe i Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. W istocie nie są one sporne. Podobnie, poza sporem pozostaje zasadność roszczeń powódki o zasądzenie tak zadośćuczynienia jak i renty z tytułu częściowej utraty przez powódkę zdolności do wykonywania pracy. W szczególności nie jest kwestionowana zasada przyznania powódce świadczeń rentowych i przyjęty przez Sąd I instancji sposób wyliczenia należnych z tego tytułu kwot. Nie budzi przecież wątpliwości, że poszczególne należności winny być wyliczone z odwołaniem do zasad wynikających z ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w tym art. 7 tej ustawy przewidującego, że najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty 3900 zł brutto, zaś od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. - jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty 4200 zł brutto. Tak ustalone, możliwe do osiągnięcia przez powódkę wynagrodzenie podlega porównaniu z wynagrodzeniem rzeczywiście osiągniętym przez A. B. , a różnica stanowi kwotę utraconego dochodu. Istota sporu sprowadza się wyłącznie do zarzutu, iż Sąd I instancji, dla wyliczenia możliwego do osiągnięcia przez powódkę zarobku, z odwołaniem się do zasad wynikających z w/w ustawy, zastosował wadliwy współczynnik, o którym w niej mowa. Zarzut ten jest uzasadniony, a pomyłka Sądu I instancji wynika po części z akceptacji wyliczeń podanych przez same strony w pismach procesowych. W szczególności Sąd w wyliczeniach oparł się na danych wskazanych przez samą stronę pozwaną w piśmie procesowym z dnia 19 września 2022 r. (k. 433). Tym niemniej, uprzednia omyłka strony, a w konsekwencji omyłka Sądu w wyliczeniu, musi zostać skorygowana w postępowaniu apelacyjnym, bowiem Sąd odwoławczy ma obowiązek prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. I tak, rację ma apelujący ubezpieczyciel, że w stosunku do powódki, w okresie do czerwca 2022 r. winien znaleźć zastosowanie współczynnik określony w pkt 8 tabeli stanowiącej załącznik do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Powódka nie uzyskała bowiem tytułu specjalisty, co uprawniałoby do zastosowania w stosunku do niej współczynnika z pkt 7 tabeli. Podobnie, od lipca 2022 r. w stosunku do powódki zastosowanie znajduje współczynnik z pkt 5 tabeli, a nie z pkt 2. W rezultacie, podstawą wyliczeń możliwego do osiągnięcia przez powódkę wynagrodzenia winien mieć zastosowanie współczynnik: - w okresie do czerwca 2021 r. – 0,73; - w okresie od lipca 2021 r. do czerwca 2022 r. – 0,81; - w okresie od lipca 2023 r. – 1,02. Tymczasem Sąd I instancji w przyjętych przez siebie wyliczeniach, w ślad za danymi wskazanymi w piśmie strony pozwanej z dnia 19 września 2022 r., przyjął błędnie współczynniki – odpowiednio – 1,05, 1,06 i 1,29. W konsekwencji, w sposób prawidłowy strona pozwana wylicza w apelacji należne powódce kwoty za poszczególne okresy, prawidłowo wskazując kwoty objęte zaskarżeniem nienależnie zasądzone na przecz powódki. Biorąc to pod uwagę Sąd Apelacyjny – na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. - skorygował wyrok Sądu I Instancji, pomniejszając o kwestionowane kwoty należności zasądzone w pkt II ppkt 1-14, oddalając powództwo w całości co do należności od lipca 2021 r. (pkt II ppkt 15-24) oraz co do świadczeń rentowych na przyszłość (pkt III sentencji zaskarżonego wyroku). Jednocześnie Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do korygowania rozstrzygnięcia o kosztach procesu oraz kosztach sądowych (pkt V i VI zaskarżonego wyroku, którym Sąd Apelacyjny przydał oznaczenie IV i V), jak też nie znalazł podstaw do zasądzenia od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego. Zważyć należy, że konieczność uwzględnienia apelacji ubezpieczyciela wynika z omyłko Sądu I instancji wywołanej przez samego pozwanego – to ta strona w piśmie procesowym z dnia 19 września 2022 r. wskazała wadliwe dane, na których oparł się Sąd Okręgowy. W ocenie Sądu Apelacyjnego ta okoliczność uzasadnia odstąpienie od obciążenia powódki kosztami postępowania apelacyjnego ( art. 102 k.p.c. ).