I ACA 132/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła roszczenia o odszkodowanie za utratę części nieruchomości na skutek dekretu z 1945 r. Powódki, spadkobierczynie pierwotnej właścicielki, dochodziły od Skarbu Państwa kwoty 410 000 zł (ostatecznie ograniczonej do 348 910 zł na powódkę) tytułem odszkodowania. Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo, uznając, że decyzja dekretowa z 1965 r. była nieważna, a jej wydanie spowodowało szkodę w majątku poprzedniczki prawnej powódek. Sąd Apelacyjny, rozpoznając apelację pozwanego, podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Okręgowego co do zasady odpowiedzialności Skarbu Państwa. Zmienił jednak wyrok w części dotyczącej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, uznając, że zasądzenie odrębnych kwot dla każdej z powódek było niezasadne, gdy reprezentował je wspólny pełnomocnik. W pozostałym zakresie apelacja pozwanego została oddalona.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dekretu warszawskiego, odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez nieważne decyzje administracyjne, zasady rozliczania kosztów zastępstwa procesowego przy wspólnych pełnomocnikach.
Dotyczy specyficznego stanu prawnego związanego z dekretami warszawskimi i odpowiedzialnością Skarbu Państwa.
Zagadnienia prawne (3)
Czy wydanie nieważnej decyzji dekretowej z 1965 r. stanowi podstawę do zasądzenia odszkodowania od Skarbu Państwa na podstawie art. 160 k.p.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, wydanie nieważnej decyzji dekretowej, stwierdzonej decyzją nadzorczą, stanowi podstawę do zasądzenia odszkodowania, jeśli wykazano szkodę i związek przyczynowy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że stwierdzona decyzją nadzorczą nieważność decyzji dekretowej z 1965 r. jest równoznaczna z bezprawnym działaniem organów administracji. Ponieważ poprzedniczka prawna powódek utraciła prawo do własności czasowej (odpowiednik użytkowania wieczystego) na skutek tej decyzji, a strata ta nie została wyrównana, istniał związek przyczynowy między bezprawnym działaniem a szkodą.
Czy sąd powszechny może samodzielnie oceniać zgodność sposobu korzystania z nieruchomości z planami zabudowy przy rozpatrywaniu roszczeń z art. 160 k.p.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd powszechny nie jest władny samodzielnie badać zgodności sposobu korzystania z nieruchomości z planami zabudowy, gdyż ocena ta należy do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny podkreślił, że kompetencja do oceny zgodności sposobu korzystania z nieruchomości z planami zabudowy w kontekście wniosku o własność czasową na podstawie dekretu warszawskiego należy do organów administracyjnych. Sąd powszechny jest związany decyzją administracyjną stwierdzającą nieważność decyzji dekretowej.
Czy zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz każdej z powódek, reprezentowanych przez wspólnego pełnomocnika, jest prawidłowe?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, w przypadku wspólnego pełnomocnika dla kilku stron, zasądzenie kosztów powinno uwzględniać jedną stawkę wynagrodzenia, podzieloną między strony.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny uznał, że zasądzenie odrębnych kwot tytułem kosztów zastępstwa procesowego dla każdej z powódek, reprezentowanych przez jednego pełnomocnika, było niezasadne. Koszty powinny być ustalone na podstawie jednej stawki dla wspólnego pełnomocnika, uwzględniając stopień skomplikowania sprawy.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. M. | osoba_fizyczna | powódka |
| A. J. | osoba_fizyczna | powódka |
| H. R. | osoba_fizyczna | powódka |
| Skarb Państwa - Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej | organ_państwowy | pozwany |
Przepisy (11)
Główne
k.p.a. art. 160 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Stanowi podstawę prawną roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez wydanie nieważnej decyzji.
k.c. art. 361 § § 1
Kodeks cywilny
Określa zakres odszkodowania, w tym szkodę rzeczywistą (damnum emergens).
dekret warszawski art. 7 § ust. 1
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy
Reguluje prawo do własności czasowej (później użytkowania wieczystego) gruntów objętych dekretem.
dekret warszawski art. 7 § ust. 2
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy
Określa przesłanki negatywnego rozpoznania wniosku o własność czasową, w tym niezgodność sposobu korzystania z planem zabudowy.
Pomocnicze
k.p.c. art. 98 § § 1 i 3
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy zasady odpowiedzialności za wynik sprawy i zasądzania kosztów procesu.
k.p.c. art. 100 § in fine
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy wzajemnego zniesienia lub podziału kosztów.
k.p.c. art. 108 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy rozstrzygnięcia o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji.
k.p.a. art. 160 § § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Dotyczy odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organów.
k.c. art. 361 § § 2
Kodeks cywilny
Określa zakres odszkodowania, w tym utracone korzyści (lucrum cessans).
k.c. art. 67 § § 2
Kodeks cywilny
Dotyczy wskazania jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa, z którą związane jest roszczenie.
dekret warszawski art. 7 § ust. 4
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy
Reguluje możliwość przyznania nieruchomości zamiennej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Nieważność decyzji dekretowej z 1965 r. stwierdzona decyzją nadzorczą. • Istnienie związku przyczynowego między wydaniem nieważnej decyzji a szkodą majątkową. • Szkoda rzeczywista w postaci utraty prawa do własności czasowej. • Niewłaściwe rozliczenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym przez Sąd Okręgowy.
Odrzucone argumenty
Brak związku przyczynowego między decyzją dekretową a szkodą. • Możliwość pogodzenia sposobu korzystania z nieruchomości z planami zabudowy. • Pominięcie uprawnienia do otrzymania nieruchomości zamiennej. • Niewskazanie jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa odpowiedzialnej za roszczenie.
Godne uwagi sformułowania
prostuje oczywistą niedokładność • zmienia punkt IV, V i VI zaskarżonego wyroku w części w ten sposób, że oddala żądanie każdej z powódek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego • bezprawność wydania decyzji dekretowej z dnia 29 czerwca 1965 r. • sąd powszechny nie jest władny samodzielnie badać, czy odmowa przyznania własności czasowej była uzasadniona planem zabudowy
Skład orzekający
Hanna Muras
przewodniczący
Jacek Sadomski
sędzia
Robert Obrębski
sędzia (sprawozdawca)
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dekretu warszawskiego, odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez nieważne decyzje administracyjne, zasady rozliczania kosztów zastępstwa procesowego przy wspólnych pełnomocnikach."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu prawnego związanego z dekretami warszawskimi i odpowiedzialnością Skarbu Państwa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy historycznego dekretu warszawskiego i jego konsekwencji, co może być interesujące ze względu na aspekt historyczny i prawny. Rozstrzygnięcie w kwestii kosztów zastępstwa procesowego jest praktyczne dla prawników.
“Dekret Warszawski nadal generuje spory: Sąd Apelacyjny rozstrzyga o odszkodowaniu i kosztach procesu.”
Dane finansowe
WPS: 348 910 PLN
odszkodowanie: 348 910 PLN
zwrot kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym: 1800 PLN
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.