I ACa 111/16

Sygn. akt I ACa 111/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2016 roku Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Tomasz Żelazowski Sędziowie: SSA Wiesława Kaźmierska SSO del. Agnieszka Bednarek - Moraś (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Piotr Tarnowski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 roku na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa A. K. (1) przeciwko A. K. (2) i J. P. o zapłatę i wydanie na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2015 roku, sygn. akt I C 469/14 I. oddala apelację; II. zasądza od powódki na rzecz pozwanych kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wiesława Kaźmierska Tomasz Żelazowski Agnieszka Bednarek – Moraś Sygn. akt I ACa 111/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 roku, w sprawie I C 469/14 Sąd Okręgowy w S. oddalił powództwo A. K. (1) przeciwko A. K. (2) i J. P. o wydanie i zapłatę ( pkt I) oraz zasądził od powódki solidarnie na rzecz pozwanych kwotę 3617 złotych tytułem kosztów procesu ( pkt II). Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o ustalony w sposób następujący stan faktyczny sprawy: Powiat (...) był właścicielem nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer (...) o powierzchni 2,4043 ha, położonej w miejscowości Ploty, przy ulicy (...) . Na działce tej znajdował się min. teren bazy Obwodu Drogowego P. Zarządu Dróg Powiatowych w G. . Przedmiotowa nieruchomość choć znajduje się w granicach administracyjnych miasta P. , położona jest z daleka od budynków mieszkalnych. Powódka A. K. , która prowadziła Przedsiębiorstwo (...) (...) A. K. (1) , była zainteresowana prowadzeniem na ww. nieruchomości stacji paliw, a w związku z tym wydzierżawieniem tej nieruchomości. W dniu 2 września 2002 roku doszło do spotkania z powódką w Zarządzie Dróg Powiatowych w G. w sprawie uwag do treści przyszłej umowy dzierżawy części działki nr (...) . Ze spotkania został sporządzony protokół, w którego treści ^twierdzono, iż zgodnie z ofertą, przedmiotem dzierżawy są następujące nieruchomości na terenie bazy Obwodu Drogowego w P. przy ulicy (...) : hala magazynowa żelbetowa o powierzchni 430 m2; grunty przy nieczynnej stacji paliw wraz ze zbiornikami o pojemności 15 i 20 tysięcy litrów. W dniu 30 września 2002 roku pomiędzy Powiatem (...) , a A. K. prowadzącą Przedsiębiorstwo (...) A. K. (1) została zawarta na okres 20 lat umowa dzierżawy nr (...) gruntów wraz z budowlami stanowiącymi własność Powiatu (...) , położonych w P. przy ulicy (...) , na działce oznaczonej numerem geodezyjnym (...) , stanowiącej teren bazy Obwodu Drogowego P. Zarządu Dróg Powiatowych w G. . W umowie wskazano, iż w skład dzierżawy wchodzą: hala magazynowa żelbetowa o powierzchni 430 m ( 2) ; grunty o powierzchni 500 m ( 2) , w tym umieszczone tam dwa zbiorniki stalowe o pojemności 20 i 15 tysięcy litrów (§1). W umowie zaznaczono, że dzierżawiona nieruchomość będzie przeznaczona na prowadzenie kontenerowej stacji paliwową (§ 3) oraz że dzierżawca może przeprowadzić modernizację i adaptację istniejących obiektów zgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi oraz szczegółowymi przepisami dotyczącymi profilu danej działalności. Potrzebne w tym celu pozwolenia na budowę, opinie, ekspertyzy powódka miała uzyskać na własny koszt i ryzyko. W umowie postanowiono także, że dzierżawca nie może bez zgody wydzierżawiającego wznosić na dzierżawionych gruntach nowych trwałych obiektów budowlanych oraz że może wznosić na dzierżawionych gruntach budowle tymczasowe o charakterze lekkich konstrukcji, jak hala, wiata itp. dla swoich potrzeb do prowadzenia działalności gospodarczej za pisemnym uzgodnieniem wydzierżawiającego (§ 6). W grudniu 2005 roku na zlecenie powódki został opracowany przez technika budowlanego projekt powykonawczy dotyczący zagospodarowania części dzierżawionego terenu w P. przy ulicy (...) . W projekcie wskazano, że nieruchomość w części wydzierżawiona powódce zabudowana jest obiektami kubaturowymi właściciela i wyposażona w pełną infrastrukturę techniczną, teren będący przedmiotem dzierżawy zagospodarowany był budynkiem magazynowo - gospodarczym i stacją paliw składającą się z dwóch zbiorników podziemnych na paliwo płynne (etylina). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dzierżawca terenu dokonał remontu budynku magazynowo-gospodarczego dostosowując go do potrzeb obsługi klienta pod kątem stacji paliw. Ponadto, dokonano rozbudowy istniejącego punktu dystrybucyjnego o dwa zbiorniki podziemne na paliwo płynne (2x20.000 litrów) oraz dwa zbiorniki naziemne na gaz o pojemności 4.850 m3, każdy z dystrybutorami. W projekcie wskazano, że z zamierzeń planowanych do realizacji w 2006 roku inwestor, tj. Przedsiębiorstwo (...) K. K. zakłada wybudowanie - zainstalowanie jednego zbiornika naziemnego na olej napędowy o pojemności 15.000 litrów i jednego podziemnego o pojemności 20.000 litrów na etylinę, a docelowo stacja paliw ma składać się z czterech zbiorników podziemnych na paliwo płynne (etylina), dwóch zbiorników naziemnych na olej napędowy i dwóch zbiorników naziemnych na gaz z dystrybutorami LPG i niezbędną armaturą. W dniu 9 stycznia 2006 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wydał decyzję nakazującą Przedsiębiorstwu innowacyjno Wdrożeniowemu (...) A. K. (1) dokonanie rozbiórki rozbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę części stacji paliw położonej na terenie działki nr (...) w obrębie geodezyjnym (...) w części obejmującej: stanowisko napełniania gazem (dwa zbiorniki naziemne o pojemności 4.850 m.3 każdy, z dystrybutorem oraz zadaszeniem każdy), stanowisko napełniania olejem napędowym (zbiornik naziemny z dystrybutorem) oraz stanowisko napełniania paliw płynnych (zbiornik podziemny z dystrybutorem oraz zadaszeniem w postaci wiaty). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że A. K. (1) w okresie dzierżawy terenu nie posiadając pozwolenia na budowę dokonała rozbudowy istniejącej stacji paliw. W ramach wykonanych robót budowlanych wybudowano dwa zbiorniki naziemne na gaz o pojemności 4.850 litrów każdy, z dystrybutorem do napełniania gazem, a także jeden zbiornik naziemny na olej napędowy z dystrybutorem. Wymieniono istniejące dystrybutory stacji paliw na nowe oraz wykonano zadaszenia w postaci wiat nad dystrybutorami. W dniu wizji lokalnej w dniu 30 września 2005 roku pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G. stwierdzili, że na terenie zajmowanym na potrzeby stacji paliw znajduje się przystosowany na potrzeby obsługi klientów budynek oraz trzy czynne dystrybutory paliw płynnych obsługujące zbiorniki podziemne, a także dwa zbiorniki naziemne na gaz o pojemności 4.850 litrów każdy, z czynnym dystrybutorem napełniania gazem oraz jeden zbiornik naziemny na olej napędowy z dystrybutorem, który w dniu wizji pozostawał nieużytkowany. Ponadto stwierdzono, że na terenie stacji znajdują się wiaty stanowiące zadaszenia stanowisk napełniania paliwami. Ustalono, że trzy dystrybutory paliw płynnych obsługują trzy zbiorniki podziemne, z których prowadzi się sprzedaż oleju napędowego etyliny bezołowiowej oraz etyliny 95 - oktanowej. Inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę przedmiotowej stacji paliw. Teren, na którym budowano przedmiotową stację paliw nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 11 września 2008 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. stwierdził wykonanie przez Przedsiębiorstwo (...) - (...) A. K. (1) obowiązków wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 25 października 2005 roku mających na celu doprowadzenie wykonanych bez pozwolenia na budowę robót budowlanych związanych z remontem i zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego na budynek obsługi klienta położonego na terenie działki nr (...) w obrębie (...) do stanu zgodnego z prawem. W dniach 8 i 31 lipca 2008 roku oraz 22 sierpnia 2008 roku w (...) Stacji Paliw w P. prowadzonej przez powódkę A. K. (1) została przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Pracy kontrola, w wyniku której stwierdzono m.in., że na stacji zatrudnionych jest sześć osób oraz że w okresie eksploatowania stacji paliw od 2002 roku do dnia kontroli w obiekcie była dokonana rozbudowa, tj. wybudowano stanowisko do napełniania zbiorników samochodowych gazem płynnym propan - butan oraz zmodernizowano pomieszczenie pawilonu handlowego stacji paliw, łącznie z pomieszczeniem higieniczno - sanitarnym dla pracowników i klientów. W dniu 20 maja 2009 roku Zarząd Powiatu w G. podjął uchwałę nr (...) o sprzedaży w drodze przetargu nieruchomości zabudowanej położonej w obrębie nr 2 miasta P. przy ulicy (...) , oznaczoną nr działki (...) o powierzchni 24043 m 2 , stanowiącej własność Powiatu (...) . W dniu 26 maja 2009 roku dokonano odłączenia energii elektrycznej do (...) Stacji Paliw w P. prowadzonej przez powódkę A. K. (1) . W związku z zaległościami w opłatach, odłączeniem energii elektrycznej oraz chorobą powódka A. K. (1) zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej - (...) Stacja Paliw w P. . We wrześniu 2009 roku na zlecenie Powiatu (...) został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy określający wartości rynkową działki gruntowej nr (...) , stanowiącą nieruchomość zabudowaną położoną w obrębie P. - (...) , gmina P. . W operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy ustalił, że nieruchomość jest położona w północnej części miasta P. , działka przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr (...) i jest oddalona od centrum miasta P. o około 1 kilometr. Cała nieruchomość jest ogrodzona płotem z siatki stalowej, od strony drogi krajowej płotem z siatki w stalowych ramiakach z kątownika. Cała powierzchnia nieruchomości jest' zagospodarowana, a dojazd do poszczególnych budynków jest z dróg wewnętrznych utwardzonych asfaltem. W części południowej znajduje się stacja paliw, na którą składają się dystrybutory paliw ze zbiornikami podziemnymi oraz dwa zbiorniki gazu z dystrybutorem. Teren działki jest uzbrojony w energię elektryczną, wodociągi i kanalizację. Na nieruchomości posadowionych jest pięć budynków gospodarczych, tj. portiernia, budynek administracyjny, budynek magazynowy, budynek stacji paliw oraz budynek garażowy o łącznej powierzchni użytkowej 744,50 m ( 2) , dwie wiaty oraz urządzenia bazy paliw. Stacja paliw wyposażona jest w dwa zbiorniki stalowe o pojemnościach 15.000 i 20.000 litrów, 3 dystrybutory typu (...) , a także dwa zbiorniki gazowe emaliowane stalowe o pojemności 485 m3 każdy i dystrybutor LPG. Budynek bazy paliw jest po remoncie. Na dzień 9 października 2009 roku na terenie działki nr (...) w obrębie (...) miasta P. przy ulicy (...) znajdowało się łącznie 5 budynków gospodarczych, dwie wiały oraz urządzenia bazy paliw. W dniu 19 listopada 2009 roku na terenie stacji paliw w P. przy ulicy (...) zostały podjęte przez asesora komorniczego czynności w sprawie egzekucyjnej przeciwko A. K. (1) . W protokole z podjętych czynności stwierdzono, iż na terenie obiektu nie ujawniono żadnych rzeczy o wartości handlowej. Hala którą wcześniej wynajmowała powódka była otwarta, w środku znajdowały się worki z nieznaną substancją. Podczas czynności egzekucyjnych ze strony Zarządu' Dróg Powiatowych w G. był obecny R. M. . Przy samym wjeździe na działkę znajdowała się dyżurka, po prawej stronie były garaże, które użytkował Zarząd Dróg Powiatowych w G. i w których trzymał sprzęt, a po lewej stronie była hala, która była pusta w środku. Stacja paliw nie funkcjonowała i nie było na niej żadnych pracowników, ani innych osób. W dniu 25 listopada 2009 roku miała miejsce czynność komisyjnego protokolarnego odebrania użytkowanej przez powódkę działki nr (...) przy ulicy (...) w P. , na której znajdowała się prowadzona przez nią stacja paliw. Podczas tej czynności ze strony Zarządu Dróg Powiatowych w G. był obecny M. H. , I. D. i T. S. , natomiast ze strony powódki jej pełnomocnik M. K. . Z powyższej czynności został spisany protokół zdawczo - odbiorczy, w którym stwierdzono, iż na dzierżawionym terenie znajduje się stacja paliw, hala, wiata oraz budynek obsługi. W skład stacji paliw wchodzą trzy dystrybutory paliwowe (...) , jeden dystrybutor LPG oraz trzy zbiorniki paliwowe o pojemności po 20 tysięcy litrów i jeden o pojemności 15 tysięcy litrów, budynek obsługi składający się z trzech sanitariatów, dwóch umywalek, dwóch drzwi wejściowych przeszklonych, dwóch okien, wiata na magazyn olejów. Dystrybutory znajdują się pod zadaszeniem. Ponadto, w protokole zawarte zostało zastrzeżenie, iż przekazujący, czyli powódka A. K. (1) w imieniu i na rzecz której działał M. K. , zobowiązuje się do usunięcia pozostałych rzeczy stanowiących własność firmy (...) oraz że Zarząd Dróg Powiatowych w G. nie ponosi odpowiedzialności za pozostawione mienie firmy (...) . Cały teren działki nr (...) przy ulicy (...) w P. był wówczas ogrodzony. W ogłoszeniu o I przetargu ustnym nieograniczonym na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości zabudowanej, położonej w P. przy ulicy (...) wskazano, iż nieruchomość zabudowana jest: budynkiem portierni o powierzchni użytkowej 12,8 m ( 2) ; budynkiem administracyjnym o powierzchni użytkowej 56,5 m ( 2) ; budynkiem magazynowym o powierzchni użytkowej 433,0 m ( 2) ; budynkiem stacji paliw o powierzchni użytkowej 28,4 m ( 2) ; budynkiem garażowym o powierzchni użytkowej 213,8 m ( 2) ; wiatą o powierzchni zabudowy 162,0 m ( 2) ; urządzeniami bazy paliw, tj. dwoma zbiornikami stalowymi podziemnymi o pojemności 20 tysięcy litrów i 15 tysięcy litrów. Pierwszy przetarg nieograniczony ustny odbył się w dniu 5 lutego 2010 roku, nie doszło jednak do zbycia nieruchomości. W sporządzonym z przetargu protokole wskazano, iż nieruchomość położona w P. przy ulicy (...) jest zabudowana nieruchomościami i urządzeniami wymienionymi w ogłoszeniu o I przetargu. W marcu 2010 roku nabyciem ww. nieruchomości zainteresowali się A. K. i J. P. , w związku z tym kilkakrotnie ją oglądali wchodząc na teren działki, ha której znajdowała się stacja paliw. Stwierdzili wówczas, iż stacja paliw i budynek administracyjno-gospodarczy są zdewastowane. W budynku administracyjno-gospodarczym pozostały jedynie mury, nawet kable ze ścian były powyrywane. Rozmontowane były również dystrybutory do nalewania paliwa, pozostały po nich jedynie obudowy. Również inne elementy wyposażenia stacji paliw, które można było zdemontować czy odciąć, zostały skradzione. Jedynie zadaszenie nad zbiornikami gazu wykonane z blachy falistej i kątownika było w stanie dość dobrym. Teren działki był nadal ogrodzony, jednakże brama która była z jej tyłu również została zdemontowana i usunięta przez nieustalone osoby. Siatka z ogrodzenia została miejscami wycięta. Istniała możliwość wejścia na działkę i dostępu do urządzeń stacji paliw oraz budynku administracyjno - gospodarczego. A. K. (2) i J. P. byli zainteresowani nabyciem przedmiotowej nieruchomości przede wszystkim ze względu na inne znajdujące się na niej budynki, które chcieli wykorzystywać do prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. W ogłoszeniu o 11 przetargu ustnym nieograniczonym na sprzedaż nieruchomości zabudowanej przy ulicy (...) w P. oraz w protokole z tego przetargu, który odbył się 30 kwietnia 2010 roku wskazano, że nieruchomość ta zabudowana jest: budynkiem portierni o powierzchni użytkowej 12,8 m 2 ; budynkiem administracyjnym o powierzchni użytkowej 56,5 m 2 ; budynkiem magazynowym o powierzchni użytkowej 433,0 m 2 ; budynkiem stacji paliw o powierzchni użytkowej 28,4 m 2 ; budynkiem garażowym o powierzchni użytkowej 213,8 m 2 ; wiatą o powierzchni zabudowy 162,0 m 2 ; urządzeniami bazy paliw, tj. dwoma zbiornikami stalowymi podziemnymi o pojemności 20 tysięcy litrów i 15 tysięcy litrów. W wyniku II przetargu pozwani zostali wyłonieni jako kandydaci na nabywców. W dniu 30 kwietnia 2010 roku D. K. , małżonka A. K. która brała udział w licytacji oraz J. P. złożyli oświadczenia pisemne, że znany jest im przebieg granic oraz stan techniczny zabudowań. W dniu 23 czerwca 2010 roku zawarta została w formie aktu notarialnego umowa sprzedaży, na mocy której pozwani stali się współwłaścicielami w udziałach po Vi części nieruchomości składającej się z działki nr (...) o powierzchni 2,4043 ha, położonej w miejscowości P. przy ulicy (...) . W akcie notarialnym wskazano, że działka nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego, a w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. przedmiotowa działka znajduje się na'obszarze oznaczonym: „baza drogowa; sugerowane obszary zabudowy usługowej - oświaty, sportu, turystyki, administracji, kultury, w tym obiekty sakralne, inne ważniejsze usługi; postulowana strefa zabudowy wielofunkcyjnej'". Działka jest zabudowana: budynkiem portierni o powierzchni użytkowej 12,8 m 2 , budynkiem administracyjnym o powierzchni użytkowej 56,5 m 2 , budynkiem magazynowym o powierzchni użytkowej 433 m 2 , budynkiem stacji paliw o powierzchni użytkowej 28,4 m 2 , budynkiem garażowym o powierzchni użytkowej 213,8 m 2 , wiatą o powierzchni zabudowy 162 m 2 oraz urządzeniami bazy stacji paliw: dwoma zbiornikami stalowymi podziemnymi o pojemności 20 tysięcy litrów oraz 15 tysięcy litrów. Po dokonanej transakcji sprzedaży nieruchomości pozwani jeszcze w czerwcu 2010 roku otrzymali klucze do obiektu. Podczas czynności przekazania nie został sporządzony protokół zdawczo- odbiorczy. Pozwany A. K. (2) zorientował się, że w ziemi są zakopane nie dwa, lecz trzy zbiorniki. Podjęte przez niego próby wyjaśnienia tej sytuacji i uzyskania książki budowy obiektu nie powiodły się. W lipcu 2010 roku pozwani wydzierżawili przedmiotową stację paliw L. H. , prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowe (...) L. H. . W ramach prowadzonej działalności gospodarczej L. H. zajmuje się handlem detalicznym i hurtowym paliwami płynnymi. L. H. wraz z kierownikiem do spraw eksploatacji po dokonaniu oględzin stacji stwierdzili, że obiekt przedstawia zły stan techniczny. Stacja paliw była zdewastowana i zdemontowana. Firma L. H. podjęła się adaptacji stacji paliw i doprowadzenia jej do stanu używalności. Wykonane zostały wszystkie prace niezbędne do uruchomienia obiektu, stałe elementy infrastruktury. Po jednym z dystrybutorów pozostała rama i został on odbudowany. Elementy po pozostałych dystrybutorach nie nadawały się t do wykorzystania, przedstawiały wartość złomu, w związku z tym zostały zdemontowane i zwrócone pozwanym. Na stanowisku autogazu nie było żadnych elementów wyposażenia, jak np. odmierzacz gazu, czy pompa do wytwarzania gazu propan-butan, oprócz zbiorników na gaz. Jeszcze przed objęciem przez pozwanych w posiadanie terenu stacji paliw wraz z infrastrukturą, a następnie wydzierżawieniem tejże stacji L. H. , został usunięty z terenu stacji przez nieznane osoby zbiornik naziemny, nie było stanowiska do napełniania olejem napędowym, a z wiaty pozostały fragmenty. Wiata, podobnie jak pozostałe elementy wyposażenia i infrastruktury stacji paliw, została odtworzona w ramach prac, które wykonał L. H. . Prace adaptacyjne i odtworzeniowe trwały do grudnia 2010 roku, kiedy to stacja paliw została uruchomiona. Stacja paliw po jej ponownym uruchomieniu nie funkcjonowała długo, ponieważ krótko po rozpoczęciu działalności miała miejsce kontrola Powiatowego Nadzoru Budowlanego Starostwa Powiatowego w G. , w wyniku której L. H. dowiedział się o samowolach budowlanych, których wcześniej dopuszczono się na tym obiekcie i co do których nakazana była rozbiórka. Pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. pozwani jako współwłaściciele, nieruchomości zostali poinformowani, że w związku z rozbudową stacji paliw dokonaną bez pozwolenia na budowę przez poprzedniego dzierżawcę terenu, tj. Przedsiębiorstwo (...) A. K. (1) został wydany nakaz rozbiórki obejmujący: stanowisko napełniania gazem (dwa zbiorniki naziemne o pojemności 4850 m 3 każdy z dystrybutorem oraz zadaszeniem w postaci wiaty), stanowisko napełniania olejem napędowym (zbiornik naziemny z dystrybutorem) oraz stanowisko napełniania paliw płynnych (zbiornik podziemny z dystrybutorem oraz zadaszenie w postaci wiaty). Nakaz został nałożony decyzją Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z 9 stycznia 2006 roku, która została utrzymana w mocy decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z 13 marca 2006 roku, która jest ostateczna i podlega wykonaniu. . Pismem z 10 stycznia 2011 roku działający w imieniu powódki M. K. , zwrócił się do pozwanego A. K. (2) wskazując, że na terenie stacji paliw w P. przy ulicy (...) pozostawione zostało ich mienie ruchome, które zakupione zostało bez ich zgody od Starostwa Powiatowego w G. przez pozwanego i jego wspólnika oraz że w związku z opinią rzeczoznawcy nakłady poniesione na nieruchomość wynoszą 174.000 złotych. Zaznaczył, że mimo wcześniejszych rozmów dotyczących finansowego rozliczenia za przejęte ruchomości, z których pozwani czerpią pożytek, nie wykazują chęci polubownego zakończenia sprawy. Ponadto, wezwał pozwanych do zapłaty powyższej kwoty w terminie trzech dni od daty otrzymania pisma wskazując, że w przypadku braku wpłaty, sprawa zostanie skierowana do Prokuratury Rejonowej w G. . (...) Wykonując decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 9 stycznia 2006 roku, L. H. przy pomocy własnych pracowników oraz wynajętej firmy dokonał wydobycia zbiornika z ziemi, jak również demontażu jednego zbiornika wraz z całym układem technologicznym i całej stacji autogazu. W związku z prowadzonymi pracami stacja paliw przez kilka miesięcy nie mogła sprzedawać żadnych produktów. Po przeprowadzeniu oględzin w dniu 1 października 2013 roku Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozebrano stanowisko napełniania gazem oraz stanowisko napełniania olejem napędowym, jak również, że teren, na którym znajdował się podziemny zbiornik stanowiska napełniania paliw płynnych uporządkowany, zlikwidowano wiatę i dystrybutory. Po dokonaniu rozbiórki i stwierdzeniu tego stanu przez inspektora nadzoru budowlanego, uzyskana została decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja o pozwoleniu na budowę, a następnie na jej podstawie zrealizowana została inwestycja oraz uzyskana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Po usunięciu zbiornika z ziemi konieczne było zrekultywowanie terenu, usunięcie szkodliwych odpadów, zanieczyszczeń, a następnie zasypanie powstałego w ten sposób otworu. W związku z wejściem w życie w grudniu 2013 roku nowych przepisów nakładających obowiązek zachowania wysokich standardów w zakresie ochrony środowiska, w tym m.in. aby zbiorniki na paliwo byty dwupłaszczowe wraz z monitoringiem między-płaszczowym oraz monitoringiem wewnątrz-zbiornikowym, L. H. w 2013 roku dokonał modernizacji pozostałych dwóch w ziemi zbiorników, dostosowując je do nowych standardów. Na skutek zawiadomienia złożonego przez M. K. reprezentującego Przedsiębiorstwo (...) Prokuratura Rejonowa w Gryficach wszczęła śledztwo w sprawie mającego miejsce w okresie do 26 maja 2010 roku w P. przywłaszczenia mienia w postaci wyposażenia stacji paliw należącej do ww. Przedsiębiorstwa, znajdującej się przy ul. (...) 3, tj. o czyn z art. 284 § 1 kk . Postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej w Gryficach z 31 października 2011 roku śledztwo w powyższej sprawie zostało umorzone wobec stwierdzenia braku znamion przestępstwa, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. A. K. (1) wniosła do Sądu Rejonowego w Gryficach akt oskarżenia przeciwko A. K. (2) , zarzucając mu popełnienie czynów z art. 284 § 2 k.k. , art. 286 § 1 k.k. , art. 303 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. , z pominięciem obowiązku sporządzenia takiego aktu oskarżenia przez adwokata lub radcę prawnego. Postanowieniem z 18 lutego 2013 roku Sąd Rejonowy w Gryficach w sprawie o sygn. akt II K 91/13 umorzył postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k. , tj. wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Pismem z 11 czerwca 2013 roku pełnomocnik powódki wezwał pozwanych do wydania następujących rzeczy ruchomych, stanowiących wyposażenie stacji paliw w Płotach przy ulicy (...) : dwóch sztuk zbiornika naziemnego gazu propan - butan MAP 4850L o pojemności 4,85 m ( 3) każdy, jednej sztuki odmierzacza gazu ciekłego propan - butan model LPG 6010, odmierzacza gazu propan - butan, trzech sztuk zbiornika magazynowego bezciśnieniowego MAC 20M o pojemności 20 m 3 każdy, jednej sztuki dystrybutora (...) do Pb95, jednej sztuki dystrybutora (...) ' do Pb 98, jednej sztuki dystrybutora (...) do ON, jednej sztuki listwy pomiarowej do zbiorników magazynowych, konstrukcji dwóch wiat zadaszeniowych, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Pełnomocnik powódki dodał, że szacunkowa wartość rzeczy ruchomych wynosi około 80.000 złotych. Pismem z 4 października 2013 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. poinformował L. H. , że w stosunku do stacji paliw w P. przy ul. (...) aktualnie nie jest prowadzone jakiekolwiek postępowanie, dotychczasowe postępowanie z uwagi na wykonanie nałożonego obowiązku zostało zakończone. Pismem z 20 marca 2014 roku skierowanym do pozwanego A. K. (2) L. H. przedstawił rozliczenie dotyczące kosztów modernizacji stacji paliw w P. , wskazując m.in. że została dokonana: modernizacja dwóch zbiorników na olej napędowy i benzynę PB 95, rozbiórka stacji autogazu, wydobycie zbiornika, likwidacja dystrybutora PB 95 oraz zadaszenia i rozbiórka fundamentów pod LPG, wybudowanie punktu tankowania gazu, w tym uzyskanie projektu budowlanego, wtórnika mapy zasadniczej do celów projektowych, pozwolenia na budowę, wykonanie prac przez pracowników Przedsiębiorstwa Handlowego (...) L. H. , dzierżawa szalunków, uzyskanie materiałów do modernizacji instalacji LPG, montaż instalacji gazowej wraz z dystrybutorem LPG, pełnienie funkcji kierownika budowy, opracowanie dokumentacji elektrycznej, wykonanie geodezji terenu po rozbiórce stanowiska LPG oraz po wykonaniu stanowiska LPG, odbiór wykonanych prac przez Urząd Dozoru Technicznego. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy ocenił powództwo za niezasadne. Sąd meriti oddalił żądanie o wydanie rzeczy ruchomych oparte o treść art. 222 k.c. wskazując, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do poczynienia ustaleń, aby pozwani nabywając przedmiotową nieruchomość w dniu 23 czerwca 2010 roku, faktycznie weszli we władanie rzeczy ruchomych, urządzeń wymienionych przez powódkę w piśmie procesowym z 10 grudnia 2014 roku oraz aby następnie korzystali z tychże przedmiotów, jak również aby powódce przysługiwał tytuł własności do tychże, przedmiotów. W momencie gdy A. K. przystępowała do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci stacji paliw, na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się dwa zbiorniki stalowe o pojemności 20 i 15 tysięcy litrów. Zbiorniki te nie stanowiły zatem jej własności, a jedyną podstawą prawną ich użytkowania przez powódkę była właśnie ta umowa dzierżawy. Ponadto, dzierżawiła nieruchomość, na której już była wcześniej stacja paliw, a zatem - jak można zasadnie sądzić - była ona już wyposażona w pewną infrastrukturę, urządzenia niezbędne do jej prowadzenia. Sąd stwierdził, że z załączonych przez nią dokumentów wynika, że faktycznie podjęła się rozbudowy stacji paliw, dopuszczając się przy tym samowoli budowlanej, w wyniku czego wydana została przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia 9 stycznia 2006 roku o nakazaniu rozbiórki wymienionych w niej urządzeń, utrzymana następnie w mocy decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z 13 marca 2006 roku. Dokonana została także modernizacja budynku administracyjno - gospodarczego oraz wykonane zadaszenie z blachy falistej i z kątownika nad zbiornikami z paliwem i dystrybutorami. A. K. (1) nie przedstawiła jednakże żadnego dowodu, że przysługuje jej tytuł własności do przedmiotów, urządzeń o jakich mowa. Sąd powołując się na protokół zdawczo - odbiorczy z dnia 25 listopada 2009 roku, wskazał, iż budzi uzasadnione wątpliwości fakt, czy powódce faktycznie przysługiwał tytuł własności do wymienionych w nim enumeratywnie rzeczy ruchomych, skoro one pozostać na terenie stacji. Sąd stwierdził ponadto, iż brak dowodu w materiale sprawy na to, by pozwani rzeczywiście objęli faktyczne władztwo nad rzeczami ruchomymi, których zwrotu bądź też zapłaty ich równowartości, domagała się powódka w niniejszym postępowaniu. Odwołując się do zeznań świadka L. H. oraz pozwanego A. K. (2) Sąd stwierdził, że paliw przed objęciem jej w posiadanie przez pozwanych i przed uzyskaniem przez nich tytułu własności do działki nr (...) , na której znajduje się ta stacja, była zdewastowana, znajdujące się na niej elementy wyposażenia i infrastruktury nie nadawały się do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem i wymagały ich odbudowy, bądź też gruntownego remontu od podstaw. Aby stacja mogła funkcjonować, konieczne było odtworzenie elementów jej wyposażenia i infrastruktury. Prac tych podjął się L. H. , prowadzący Przedsiębiorstwo Handlowe (...) L. H. i trwały one do grudnia 2010 roku, kiedy to nastąpiło uruchomienie stacji, jednakże w wyniku kontroli Powiatowego Nadzoru Budowlanego konieczne stało się jej zamknięcie i dokonanie rozbiórki urządzeń wskazanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 stycznia 2006 roku. Sąd dodał, że nawet gdyby przyjąć wersję korzystną dla powódki, tj. iż rzeczy ruchome wymienione przez nią w piśmie procesowym z 10 grudnia 2014 roku stanowiły jej własność, znajdowały się na przedmiotowej nieruchomości stanowiąc część wyposażenia infrastruktury stacji paliw i w czasie objęcia tejże stacji przez pozwanych w posiadanie oraz faktycznego władztwa nad tymi rzeczami, znajdowały się w stanie zdatnym do użytkowania zgodnie z ich przeznaczenie, a nadto że rzeczy te nadal są w posiadaniu pozwanych, zgłoszone w pozwie żądanie o wydanie i tak nie mogłoby zostać uwzględnione. W tym zakresie Sąd uznał za zasadny zarzut pozwanych na podstawie art. 169 § 1 k.c. Sąd stwierdził, że pozwani nabyli przedmiotową nieruchomość od Powiatu (...) aktem notarialnym z 23 czerwca 2010 roku. Z tym momentem stali się jej właścicielami. W ocenie Sądu, pozwani w toku niniejszego postępowania wykazali, że nie mieli podstaw do tego, aby. uznać iż cokolwiek co znajduje się na nabywanej przez nich nieruchomości, nie zostało rozliczone z powódką. Ponadto, powódka wniosła pozew po upływie trzech lat od nabycia przez pozwanych nieruchomości przy ulicy (...) w P. Stąd też, gdyby również przyjąć, iż powódka została w sposób bezprawny pozbawiona posiadania nad rzeczami ruchomymi, których wydania domaga się w przedmiotowej sprawie, to i tak pozwani od momentu nabycia nieruchomości na której znajduje się stacja paliw przy ulicy (...) w P. na urzędowej licytacji publicznej, nabyli własność tychże rzeczy ruchomych (169 § 2 k.c. ) Przechodząc do żądania zapłaty kwoty 80.000 złotych za przejęte przez pozwanych, rzeczy ruchome, Sąd stwierdził że żądanie to nie zostało bliżej skonkretyzowane. Niemniej jednak, uwzględniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, stwierdził iż wywodzone jest z faktu wyrządzenia szkody w mieniu powódki na skutek przywłaszczenia i jego podstawę stanowi art. 415 k.c. Sąd ocenił je jako niezasadne, wskazując po pierwsze iż po stronie powódki nie wystąpiła szkoda, która byłoby spowodowana zawinionym działaniem lub zaniechaniem przez pozwanych. Nie wykazała, aby faktycznie była właścicielem rzeczy ruchomych i aby rzeczy te znajdowały się w momencie objęcia jej w posiadanie przez A. K. (2) i J. P. w stanie nadającym się do ich użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem, aby przedstawiały wartość materialną określoną przez powódkę. Ponadto, pozwani działając w dobrej wierze z chwilą nabycia w dniu 23 czerwca 2010 roku działki gruntu nr (...) w P. przy ulicy (...) wraz ze znajdującą się niej stacji paliw, nabyli również własność rzeczy ruchomych o jakich mowa. Oddalając żądanie w przedmiocie zapłaty za bezumowne korzystanie z ruchomości przez pozwanych, Sąd Rejonowy mając na uwadze treść art. 224 k.c. i art. 225 k.c. wskazał, że powódka nie wykazała, aby przysługiwało jej prawo własności względem rzeczy ruchomy wymienionych w jej piśmie procesowym z 10 grudnia 2014 roku. Istniały natomiast podstawy do tego, aby przyjąć iż to pozwani w wyniku zawarcia aktu notarialnego z 23 czerwca 2010 roku stali się ich właścicielami. Ponadto, rzeczy o jakich mowa w momencie nabycia przez A. K. i J. P. działki gruntu nr (...) przy ulicy (...) w P. oraz objęcia przez nich w posiadanie znajdującej się na tej działce stacji, paliw, były zdewastowane, zniszczona i zdemontowane, nie nadawały się do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. L. H. , który wydzierżawił od pozwanych przedmiotową stację paliw, musiał zatem rzeczy te odbudowywać. Gdy pozwani oraz L. H. dowiedzieli się, iż na terenie stacji w okresie, gdy dzierżawiła ją jeszcze pozwana dopuszczono się samowoli budowlanych, musieli dokonać demontażu wszystkich urządzeń, których dotyczyły decyzje d nakazaniu rozbiórki, w tym wydobycia jednego z podziemnych zbiorników, zrekultywować teren, a następnie po uzyskaniu stosownych decyzji i pozwoleń, odbudować je na nowo i uzyskać stosowne pozwolenia na budowę. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka, zarzucając mu: a) nieważność postępowania z powodu pozbawienia powódki możliwości obrony swych praw- art. 379 pkt 5 k.p.c. b) naruszenie prawa materialnego tj. art. 169 § 2 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do nabycia rzeczy ruchomych przez pozwanych doszło z chwilą upływu 3 lat, od daty utraty tych rzeczy przez powódkę, niezależnie od pozostawania w dobrej bądź złej wierze w sytuacji, gdy powołana norma uzależnia skuteczność nabycia własności od pozostawania w dobre wierze przez okres 3 lat; c) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, skutkującą przyjęciem że nabył nieruchomości, które nie były przedmiotem umowy sprzedaży, a które jak twierdzi odkrył po pewnym czasie. Wskazując na powyższe apelująca wniosła o stwierdzenie nieważności postępowania i uchylenie wyroku, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Odnosząc się do pierwszego z ww. zarzutów apelująca podniosła, że Sąd I Instancji nie dopuścił do działania pełnomocnika powódki, uprzednio nie badając w sposób wyczerpujący jego umocowania, a konkretnie tego czy nie wynika ono z łączącego strony stosunku zlecenia, faktu zarządzania majątkiem powódki. Sąd powinien odroczyć rozprawę i poinformować powódkę, że jej pełnomocnik nie został dopuszczony do udziału w sprawie. Sąd tego zaniechał, rozprawę przeprowadził i przesłuchał świadków. Sąd poinformował powódkę, że jej obecność na rozprawie w dniu 28 maja 2015 roku nie jest konieczna, po czym wysłał wezwanie, które zostało powódce doręczone w dniu 13 maja 2015 roku. W tym czasie powódka miała zaplanowany urlop, a po wtóre Sąd podawał sprzeczne informacje. Z niezawinionych przyczyn powódka nie była obecna na ostatniej rozprawie. W jej ocenie nie bez znaczenia pozostaje także fakt oddalenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, czym zbudzono w powódce przekonanie, że jej prawa są chronione w sposób należyty. W kwestii pozostałych zarzutów apelująca podniosła, że zostaną przez nią uzasadnione na rozprawie apelacyjnej. Na rozprawie przed Sadem Apelacyjnym w dniu 9 czerwca 2016 r. nie stawiła się, ani powódka ani jej zawodowy pełnomocnik. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powódki okazała się niezasadna. Na wstępie rozważań wskazać należy, że postępowanie apelacyjne, jakkolwiek jest postępowaniem odwoławczym i kontrolnym, to jednakże zachowuje charakter postępowania rozpoznawczego. Oznacza to, że Sąd Odwoławczy ma pełną swobodę jurysdykcyjną, ograniczoną jedynie granicami zaskarżenia. Podkreślić też należy, że Sąd ten nie może poprzestać jedynie na ustosunkowaniu się do zarzutów apelacyjnych. Merytoryczny bowiem charakter orzekania Sądu II instancji polega na tym,.że ma on obowiązek poczynić własne ustalenia i ocenić je samodzielnie z punktu widzenia prawa materialnego, a więc dokonać subsumcji. Z tego też względu Sąd ten może, a jeżeli je dostrzeże - powinien, naprawić wszystkie stwierdzone w postępowaniu apelacyjnym naruszenia prawa materialnego popełnione przez Sad I instancji i to niezależnie od tego, czy zostały one podniesione w apelacji, jeśli tylko mieszczą się w granicach zaskarżenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.04.2000 r., III CKN 812/98 i in.). Granice zaskarżenia w przedmiotowej sprawie wyznaczyła w apelacji powódka zaskarżając orzeczenie Sadu I instancji w całości. Zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie wystarczającym dla poczynienia ustaleń faktycznych mających wpływ na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zgromadzone w sprawie dowody poddał wszechstronnej, wnikliwej ocenie, ustalając prawidłowo stan faktyczny sprawy. Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Okręgowy, zdaniem Sądu Apelacyjnego, odpowiada wymogom stawianym przez przepis art. 233 § 1 k.p.c , uwzględnia cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i tym samym pozostaje pod ochroną wynikającą z powołanego przepisu. Nie nosi ona cech dowolności, szczegółowo odnosi się przeprowadzonych w sprawie dowodów. Sąd Odwoławczy, podziela przeprowadzoną przez Sąd I instancji ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, tym samym akceptuje poczynione w oparciu o te ocenę ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne uznając je za własne, bez ich ponownego przytaczania. W pierwszej kolejności należało odnieść się od zarzutu najdalej idącego, jakim bez wątpienia był zarzut - nieważności postępowania, albowiem jego uwzględnienie skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego wyroku zniesieniem postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zdaniem apelującej nieważność postępowania w okolicznościach sprawy polegała na pozbawieniu powódki możliwości obrony jego praw- art. 397 pkt 5 k.p.c. i była spowodowana niedopuszczeniem do udziału w sprawie jej pełnomocnika w osobie M. K. , nie poinformowaniu o tym fakcie powódki, a następnie przeprowadzenie rozprawy, na której przesłuchano świadków. Ponadto, apelująca upatruje podstaw nieważności w jej nieobecności na rozprawie w dniu 28 maja 2015 roku, która była niezawiniona i spowodowana sprzecznymi pouczeniami Sądu oraz oddaleniu jej wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd Apelacyjny dokonując ponownej analizy sprawy i dokonywanych w niej czynności doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które miałyby świadczyć o nieważności postępowania. Przypomnieć należy, iż, zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Zgodnie z dominującym w judykaturze zapatrywaniem, tak rozumiane pozbawienie strony możności obrony swych praw następuje, gdy z powodu wadliwych czynności procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła ona brać i nie brała udziału nie tylko w toku całego postępowania, ale także w jego istotnej części, przy czym chodzi o całkowite faktyczne pozbawienie możności obrony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II CKN 399/01). Analizując zatem, czy doszło do pozbawienia strony możności działania, trzeba w pierwszej kolejności rozważyć, czy nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, następnie ustalić, czy uchybienie to wpłynęło na możność strony do działania w postępowaniu, w końcu zaś ocenić, czy pomimo zaistnienia tych okoliczności strona mogła bronić swych praw w postępowaniu. Dopiero w razie kumulatywnego spełnienia wszystkich tych przesłanek można przyjąć, że strona została pozbawiona możności działania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., V CSK 488/07). Sytuacja taka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zachowując chronologię czynności procesowych podejmowanych w toku niniejszego postępowania wskazania wymaga, iż w dniu 17 listopada 2014 roku do akt sprawy wpłynęło pismo powódki z informacją, iż udziela pełnomocnictwa do jej reprezentowania w niniejszym postępowaniu- M. K. - pracownikowi firmy Przedsiębiorstwo (...) A. K. (1) . Do rzeczonego wniosku załączone także pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego ( Rep. A nr (...) ) udzielone w dniu 12.10.2005 roku przez A. K. - M. K. do zastępowania wyżej wymienionej przed wszystkimi, władzami, urzędami, bankami, administracją samorządową i rządową, przed osobami fizycznymi i prawnymi we wszystkich sprawa dotyczących działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa (...) A. K. (1) ( vide k. 57). Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 24.11.2015 r., Sąd Okręgowy odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika M. K. . Zgodnie z art. 86 k.p.c. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Krąg podmiotowy osób, które mogą pełnić w postępowaniu cywilnym funkcję pełnomocnika, a także rodzaj spraw, w jakich osoby te mogą występować w takim charakterze określa art. 87 k.p.c. W myśl art. 87 k.p.c. ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania; tj. z 21.01.2014 r.,Dz.U.2014.101)- Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a w sprawach własności przemysłowej także rzecznik patentowy, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia ( § 1 ). Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Osoba prawna prowadząca, na podstawie odrębnych przepisów, obsługę prawną przedsiębiorcy, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej może udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, którego obsługę prawną prowadzi - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli została do tego upoważniona przez ten podmiot (§2.) Jednocześnie wskazać należy, iż wskazane powyżej wyliczenie ma charakter wyczerpujący, co w znaczny sposób ogranicza swobodę wyboru pełnomocnika. M. K. , nie posiadał statusu żadnego z profesjonalnych pełnomocników ( radcy prawnego, adwokata, rzecznika patentowego). Zgłaszając jego udział w sprawie nie wykazano, że należał do pozostałej kategorii podmiotów. Co więcej brak ten został przez niego przyznany wprost na rozprawie w dniu 24.11.2015r. (vide e- protokół od 00:02:00), kiedy to M. K. podał, iż powódka nie prowadzi już działalności gospodarczej i nie pozostaje on już z nią w stosunku pracy, podał, iż wcześniej był pełnomocnikiem w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Dodać również należy, iż kopii pełnomocnictwa z dnia 12 października 2005 r. (k. 57) udzielonego przez powódką tej osobie do zastępowania w sprawach dotyczących działalności gospodarczej Przedsiębiorstwo (...) A. K. (1) nie wynika by był on uprawniony do działania w jej imieniu przed Sądami. Brak takiego umocowania potwierdza również udzielenie odrębnego pełnomocnictwa procesowego do reorientacji powódki w niniejszej sprawie z 7 listopada 2014 r. (k. 56) i to nie jako dla osoby z którą łączy ją jakikolwiek stosunek zlecenia lub zarządu majątkiem, ale jako pracownika. Dla pełnej krytyki stanowiska powódki wskazać należy, iż pełnomocnictwo procesowe dla zarządcy, musi pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawowanym zarządem lub prowadzonymi interesami mocodawcy, Z zakresu umocowania wyłączone są te sprawy, które wykraczają poza zakres zarządu lub interesów strony. Z kolei dopuszczalność udzielenia pełnomocnictwa osobie pozostającej ze stroną w stałym stosunku zlecenia jest ograniczona tylko do spraw, których przedmiot wchodzi w zakres tego zlecenia. Inaczej mówiąc, sprawa, w której zleceniobiorca ma być umocowany, musi mieścić się w przedmiotowym zasięgu stosunku zlecenia. Obowiązek wykazania zdolności pełnienia funkcji pełnomocnika dotyczy wszystkich podmiotów, wymienionych w art. 87 k.p.c. Pełnomocnictwo z dnia 7 listopada 2014 r. udzielone przez powódkę choć obejmowało swoim zakresem reprezentację przed sądem okręgowym, to jednak nie mogło być skutecznie udzielone. Zauważyć bowiem należy, iż powódka nie prowadzi działalności gospodarczej w postaci Przedsiębiorstwa (...) (...) A. K. (1) . Działalność została wyrejestrowana w 2012 roku, co wynika z twierdzeń samej powódki, jak też informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ( rejestr dostępny powszechnie- na www. prod.ceidg.gov.pl). M. K. w dniu 7.11.2014 r., ( data udzielenia pełnomocnictwa) nie był już pracownikiem wyżej wymienionej firmy ( gdyż nie istniała), nie związany stosunkiem zlecenia, ani nie zarządzał jej majątkiem. W rezultacie, nie mógł on pełnić funkcji pełnomocnika w niniejszym postępowaniu. Przeciwnie, to przeprowadzenie postępowania z jego udziałem w tej roli, naraziłoby Sąd na słuszny zarzut nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 2 k.p.c. Dyspozycja tego przepisu dotyczy między innymi sytuacji, gdy w charakterze pełnomocnika występowała osoba, która w ogóle pełnomocnikiem być nie mogła ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2012r., II UK 291/11, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03 lutego 201 lr., I Uk 256/11). Sąd Okręgowy nie miał obowiązku poinformowania o tym powódki, gdyż postanowienie o odmowie dopuszczenia M. K. do działania w charakterze pełnomocnika, Sąd wydał i ogłosił na rozprawie, o której powódka została zawiadomiona, lecz na skutek własnej decyzji nie stawiła się ( vide : k. 45- 46, k. 53). Zgodnie z art. 357 § 2 k.p.c. jedynie postanowienia zapadłe na posiedzeniu niejawnym doręcza się stronom z urzędu. Podnieść również należy, iż nie był to ostatni termin rozprawy, a powódka nie zgłosiła zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c , ani też nie wniosła o powtórzenie dokonanych na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. czynności. Odnosząc się do kwestii odmowy ustanowienia dla powódki pełnomocnika z urzędu, to orzecznictwie Sądu Najwyższego wśród przyczyn nieważności postępowania objętych zakresem cytowanego przepisu ( art. 379 pkt 5 k.p.c. ) wymienia się zaniechanie rozpoznania wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu lub bezzasadne oddalenie takiego wniosku ( tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II CKN 399/01). Jednocześnie, zgodnie wykładnią przyjętą przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I UK 195/09 (LEX nr 577812), wskazać należy, że odmowa przyznania fachowego pełnomocnika z urzędu - mimo spełnienia określonych warunków - może być kwalifikowana jako przyczyna nieważności postępowania z art. 379 pkt 5 k.p.c. tylko w sytuacjach, w których strona swoim zachowaniem wykazuje nieznajomość reguł postępowania lub nieporadność, prowadzącą do tego, że przy faktycznym lub prawnym skomplikowaniu sprawy nie jest w stanie wykorzystać prawnych możliwości prawidłowego jej prowadzenia. Wydane w dniu 23 grudnia 2014 roku orzeczenie ( vide k. 113) zostało poprzedzone wnikliwą analizą akt sprawy pod kątem okoliczności mających znaczenie z punktu widzenia normy art. 117 k.p.c , w wyniku której Sąd ocenił, że dotychczas przedsiębrane przez powódkę czynności nie uzasadniały uznania go za osobę, której takowa pomoc jest potrzebna. Ocena taka jest tym celniejsza, że powódka redagując pozew w sposób prawidłowy wskazała podstawę prawną swoich żądań. Charakter sprawy nie był skomplikowany i nie wymagał wiedzy i doświadczenia prawniczego, a w zasadzie koncentrował się na wykazaniu twierdzeń dowodami. O takiej konieczności powódka zresztą została pouczona przez Sąd. Zarzutu nieważności nie uzasadnia także niestawiennictwo powódki na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, albowiem z akt sprawy wynika, iż została nań wezwana w celu przesłuchania pismem z dnia 8 maja 2015 r., i pouczona o skutkach niestawiennictwa oraz sposobach jego usprawiedliwienia ( vide k. 232). Wezwanie to zostało doręczone powódce w dniu 16 maja 2015 r., ( vide k. 235), a zatem w terminie zgodnym z art. 149 § 2 k.p.c , tj. nie krótszym niż tydzień przed posiedzeniem. Powódka na wyznaczony termin nie stawiła się, w żaden sposób nie usprawiedliwiając swojej nieobecności. W konsekwencji Sąd dysponując prawidłowo doręczonym wezwaniem i żadnymi innymi okolicznościami, które uzasadniałyby odroczenie rozprawy w tym dniu( art. 214 k.p.c. )- nie miał żadnych podstaw, by jej nie przeprowadzić. Podnieść też należy, iż powódka nawet nie podjęła próby wykazania, że po otrzymaniu wezwania na termin rozprawy celem przesłuchania jej w charakterze strony, uzyskała sprzeczne informacje co do obowiązku stawienia się na ostatniej rozprawie, nie podnosiła również, by zaistniały jakieś istotne przeszkody uniemożliwiające jej stawiennictwo na tym terminie. Powódka wskazała jedynie, iż miała zaplanowany urlop i wypełniony czas. Zważywszy na fakt, iż pozostaje ona bez pracy, trudno ocenić, iż przeszkoda ta była nie do pokonania. Nadto strona nie poinformowała o tym, że się nie może stawić Sądu i nie wnioskowała o zmianę terminu lub odroczenie rozprawy. W tym stanie rzeczy nie można uznać jej niestawiennictwa za usprawiedliwione. W tym miejscu wskazać również należy, iż powódka i jej zawodowy pełnomocnik-adwokat A. P. mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawili się również na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 czerwca 2016 r. W dniu 24 maja 2016 r. na biurze podawczym Sądu Apelacyjnego złożono pismo procesowe pełnomocnika powódki z dnia 16 maja 2016 roku w którym wniósł on o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 9 czerwca 2016 r. podnosząc, iż na ten sam dzień Sąd Rejonowy w Gliwicach Wydziała Karny w dniu 11 kwietnia 2016 r. wyznaczył rozprawę, celem wysłuchania przemówienia stron, na którym to terminie obecność tego pełnomocnika jest konieczna i niezbędna. Wniosek pełnomocnika powódki został przez Sad Odwoławczy oddalony jako nieuzasadniony. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 214 § 1 k.p.c. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość w doręczeniu wezwania albo jeżeli nieobecność strony jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Żadna z wyżej wymienionych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie występowała. Zawiadomienie o rozprawie apelacyjnej pełnomocnik powódki odebrał w dniu 13 kwietnia 2016 roku (k. 366), nadto z treści pełnomocnictwa wynika jednoznacznie, iż strony już w dacie jego udzielenia przewidziały prawo udzielenia dalszych pełnomocnictw sybstytucyjnych (k. 344). W tym stanie rzeczy należało uznać, iż pełnomocnik powódki miał możliwość i czas na to, by wobec zbieżności terminów rozpraw, zapewnić sobie zastępstwo na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Gliwicach lub przed Sądem Apelacyjnym w Szczecinie. Podnieść również należy, iż sytuacje takie nie należą do rzadkich i wymagają takiego zorganizowania świadczonych przez siebie usług prawnych, by nie stanowiło to przeszkody do procedowania spraw z udziałem pełnomocnika. Z cała pewnością nie jest to przeszkoda nie do przezwyciężenia. Przechodząc do meritum, Sąd Apelacyjny dokonując ponownego rozpoznania sprawy doszedł do przekonania, iż żądanie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie w żadnym zakresie. Powódka w niniejszym postępowaniu domagała się wydania rzeczy ruchomych wymienionych w piśmie z 10 grudnia 2014 roku, które według jej twierdzeń zostały pozostawione na stacji paliw przy ul. (...) w P. , alternatywnie zapłaty ich równowartości określonej na kwotę 80.000 złotych. Jednocześnie wystąpiła z żądaniem zasądzenia na jej rzecz kwoty 82.000 złotych za bezumowne korzystanie z rzeczy ruchomych w okresie od 21 czerwca 2010 roku do 21 listopada 2013 roku. W ocenie Sądu Odwoławczego powódka nie wykazała zasadności żadnego z ww. żądań. Roszczenie windykacyjne przewidziane w art. 222 § 1 k.c. jest roszczeniem właściciela o wydanie rzeczy, która znajduje się we władaniu innej osoby. Do uwzględnienia powództwa koniecznym jest zatem stwierdzenie po stronie powodowej statusu właściciela rzeczy, władania tymi rzeczami przez pozwanych, a także braku przesłanki negatywnej, jaką jest istnienie po stronie pozwanych skutecznych względem właściciela uprawnień do władania nimi. Ciężar dowodu rozkłada się tak, że strona powodowa występując z roszczeniem z art. art. 222 § 1 k.c. musi wykazać, że przysługuje jej prawo własności rzeczy, których wydania się domaga, albowiem to ona z tego faktu wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c ). Ponadto, zobowiązana jest udowodnić, że strona pozwana faktycznie włada, będąc nieuprawnionym, jej rzeczą. Z kolei, obrona pozwanego polega na wykazaniu, że „ przysługuje mu prawo do władania rzeczą". Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iżby powódce przysługiwało prawo własności rzeczy wymienionych w piśmie z dnia 10 grudnia 2014 roku. Powódka na tę okoliczność nie przedstawiła żadnego dowodu. W tym zakresie, należy iż powódka w dacie zawarcia umowy dzierżawy - 30.09.2002 roku objęła w posiadanie nieruchomość, na której znajdowała się już infrastruktura do prowadzenia działalności w postaci stacji paliw. Stąd też tak dużego znaczenia nabrała kwestia wykazania przez powódkę tego, jakie rzeczy zostały przez nią zainstalowane, zmodernizowane. Ocena, że w dacie zakończenia umowy dzierżawy na nieruchomości nie było ruchomości stanowiących własność powódki jest tym celniejsza, jeżeli zważy się na treść protokołu przekazania nieruchomości z dnia 25 listopada 2009 roku, zgodnie z którym wymienione w nim ruchomości w postaci: trzech dystrybutorów firmy (...) , jednego dystrybutora LPG, trzech zbiorników LPG po 20.000 litrów i jeden po 15.000 litrów, budynek obsługi składający się: z trzech sanitariów, dwóch umywalek, dwóch drzwi przeszklonych, dwóch okien oraz wiaty na magazyn olejów oraz dystrybutorów paliwowych pod zadaszeniem i według niego miały na nieruchomości pozostać, a usunięte miały być inne rzeczy stanowiące własność przedsiębiorstwa (...) . Materiał dowodowy wskazuje, że istotnie podjęła się próby rozbudowy stacji, niemniej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 9 stycznia 2006 roku- nakazano rozbiórkę: stanowiska napełniania gazem (2 zbiorniki po 4.850 m 3 ), stanowiska napełniania olejem napędowym (zbiornik naziemny z dystrybutorem) oraz stanowiska napełniania paliwami płynnymi (zbiornik podziemny z dystrybutorem). Trafna okazała się także ocena Sądu I instancji, że powódka nie wykazała, by pozwani objęli faktyczne władztwo nad wymienionymi przez powódkę ruchomościami. Powyższe ustalenie ma wsparcie w materiale osobowym w postaci zeznania świadka L. H. , pozwanego- A. K. (2) , z których wynika, że stacja jeszcze przed objęciem jej w posiadanie była zdewastowania. Znajdujące się nań elementy wyposażenia oraz infrastruktury nie nadawały się do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem- żaden z dystrybutorów paliwa nie funkcjonował, a po jednym z nich pozostał jedynie szkielet. Ponadto brak było jakichkolwiek elementów na stanowisku autogazu oraz wyposażenia stanowiska do napełniania oleju napędowego w tym zbiornika naziemnego. Z wiaty blachy falistej pozostały jedynie fragmenty. W rezultacie, rzeczy które nie zostały skradzione z uwagi na brak nadzoru nad tym terenem, uległy zniszczeniu do takiego stopnia, że potrzebna była ich gruntowna odbudowa i remont. Nadto, kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego po objęciu stacji przez L. H. , na podstawie umowy dzierżawy z pozwanymi skutkowała tym, że musiał on wydobyć zakopane w ziemi zbiorniki, dokonać całkowitego demontażu stacji autogazu- usnąć zatem wszelkie pozostałości po urządzeniach wskazanych w decyzji PINB w G. z dnia 9 stycznia 2006 roku. Za niezasadne ocenić należało także żądanie zapłaty na rzecz powódki równowartości owych ruchomości, skoro powódka nie wykazała, iżby -była ich właścicielem, by znajdowały się kiedykolwiek w posiadaniu pozwanych i posiadały jakąkolwiek wartość materialną. Przedstawiona powyżej argumentacja nie była jedyną, jaka przemawiała za koniecznością oddalenia powództwa. W ocenie Sądu Apelacyjnego nawet przy założeniu, że powódka była właścicielem rzeczy wymienionych w piśmie z dnia 10 grudnia 2014 roku, to nie mogłaby żądać ich wydania z uwagi na słuszne powołanie się przez pozwanych na art. 169 § 1 k.c. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia tej normy prawa materialnego. Przepis art. 169 § 1 k.c. skutek w postaci nabycia własności ruchomości od nieuprawnionego z chwilą objęcia jej w posiadanie uzależnia od wydania rzeczy czyli faktycznego przeniesienia posiadania oraz dobre wiary nabywcy w tej chwili. Nabycie własności rzeczy z tą datą wyklucza zła data nabywcy. Zabieg legislacyjny użyty przez ustawodawcę w treści tego przepisu, polegający na określeniu jej w sposób negatywny, jako stan wykluczający złą wiarę nabywcy, oznacza że dowód złej wiary obciąża tego, kto taki zarzut zgłasza- w tym wypadku powódkę. Klucze do obiektu zostały przekazane pozwanym jeszcze w czerwcu 2010 roku. Z tą datą pozwani objęli faktyczne władztwo nad ruchomościami. Powódka nie wykazała natomiast, iż pozwani mieli podstawę do uznania, że ruchomości znajdujące się na terenie stacji paliw nie stanowią własności Powiatu (...) , wszak zostały one nabyte w drodze przetargu publicznego i po tym jak teren stacji był opuszczony przez pewien czas. W kontekście apelacji zaznaczenia ponadto wymaga, że dopiero gdy nabywca wie o tym, że zbywca nie jest uprawniony do rozporządzania rzeczą lub z łatwością mógłby się o tym dowiedzieć ( zła wiara) do nabycia własności niezbędna jest dodatkowa przesłanka w postaci upływu trzech lat od daty utraty rzeczy przez właściciela. Niewątpliwie pozwani w ciągu trzech lat od daty nabycia nieruchomości od Powiatu dowiedzieli się trakcie postępowań karnych, iż powódka rości sobie pretensje do ruchomości na nie zlokalizowanych, zatem utraciliby dobrą wiarę, jednak nie można zapominać, iż ograniczenie wynikające z § 2 art. 169 k.c. nie dotyczy rzeczy nabytych w drodze licytacji publicznej, a w taki sposób [pozwani nabyli własność nieruchomości wraz z jej wyposażeniem. Sąd Apelacyjny podzielił także ocenę prawną żądania o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z wymienionych przez powódkę ruchomości wywodzonego z art. 224 § 2 k.c. w związku z art. 225 k.c. Wskazać bowiem wypada, że wymienione w tych przepisach roszczenia przysługują właścicielowi rzeczy, uzupełniają roszczenie windykacyjne o wydanie rzeczy i wiążą się z samoistnym posiadaniem rzeczy przez posiadacza. Źródłem tych roszczeń jest zatem bycie właścicielem oraz samoistne posiadanie cudzej rzeczy. Powtórzyć ponownie wypada, że powódka nie wykazała, by przysługiwał jej status właściciela rzeczy ruchomych wskazanych w piśmie z dnia 10 grudnia 2014 roku, by zostały one objęte w posiadanie przez pozwanych, skoro zostały zdewastowane, bądź rozkradzione przed objęciem własności stacji benzynowej. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z regułą odpowiedzialności stron za wynik procesu w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.c , Obaj pozwani byli reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, a zatem powódka powinna zwrócić im koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, które zgodnie z przepisami § 6 pkt. 6 oraz § 13 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, wynoszą 2.700 zł.