I 1Ca 316/14

Sprawa dotyczyła powództwa o zapłatę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, wniesionego przez Skarb Państwa (reprezentowany przez powoda) przeciwko spółce I. P. T. Sp. z o.o. Powód domagał się zasądzenia kwoty 30 016 zł wraz z odsetkami. Sąd Rejonowy w Koninie, wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., uwzględnił powództwo, zasądzając dochodzoną kwotę i orzekając o kosztach. Podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie, że pozwana jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa i nie uiściła należnej opłaty rocznej za 2013 r. w terminie. Sąd Rejonowy powołał się na przepisy Kodeksu cywilnego (art. 238 k.c.) oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 71 ust. 1 i 4 u.g.n.), wskazując, że opłaty roczne są wymagalne z góry do 31 marca każdego roku. Pozwana złożyła apelację, zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego zmiany poprzez rozłożenie zasądzonej należności na raty lub uchylenie wyroku. Sąd Okręgowy w Koninie, wyrokiem z dnia 3 października 2014 r., oddalił apelację jako nieuzasadnioną. Sąd Okręgowy uznał, że pozwana nie wykazała istnienia szczególnie uzasadnionych wypadków, które uzasadniałyby zastosowanie art. 320 k.p.c. (rozłożenie świadczenia na raty). Podkreślono, że pozwana miała świadomość swojej trudnej sytuacji finansowej i nie podjęła prób negocjacji ani nie skorzystała z możliwości ustalenia innego terminu płatności przewidzianej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Sąd odwoławczy stwierdził, że trudności finansowe pozwanej nie mogą być stawiane ponad uzasadniony interes wierzyciela, a pozwana nie przedstawiła dowodów na to, że byłaby w stanie wykonać zobowiązanie nawet po rozłożeniu na raty.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający