I 1 Co 990/24

sygn. akt I 1 Co 990/24 POSTANOWIENIE 31 października 2024 roku Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 31 października 2024 roku w Warszawie w egzekucji z nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) , z wniosku wierzyciela (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko dłużnikowi G. R. prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie Marzenę Skalską pod sygn. GKm 178/20 i GKm 179/20 na skutek wniosku wierzyciela z 14 czerwca 2024 roku o wyrażenie zgody na wyznaczenie terminulicytacji nieruchomości w przedmiocie skargi wierzyciela z 29 sierpnia 2024 roku na postanowienie referendarza sądowego z 13 sierpnia 2024 roku postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9521 § 4 k.p.c. sąd wyraża zgodę na wyznaczenie terminu licytacji na wniosek wierzyciela, którego egzekwowana należność główna wynosi mniej niż 5% sumy oszacowania lokalu mieszkalnego służącemu zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika, jeżeli przemawia za tym co najmniej jedna z dwóch następujących przesłanek: - wysokość i charakter dochodzonej należności, - brak możliwości zaspokojenia wierzyciela z innych składników majątku dłużnika. Referendarz sądowy nieprawidłowo jednak wyłożył ww. przepis, co doprowadziło go do błędnej konkluzji, że przesłanki te powinny zaistnieć kumulatywnie. W sprawie nie budziło wątpliwości, że należność główna wierzyciela jest (jak chodzi o należność główną) niewiele niższa niż 5% sumy oszacowania. Zarazem jednak jej charakter (cena z umowy sprzedaży przysługująca przedsiębiorcy, roszczenie z art. 299 k.s.h. ) nie uzasadnia wyjątkowego ich potraktowania. Ocenić należało natomiast drugą z alternatywnych przesłanek wyrażenia przez sąd zgody na wyznaczenie terminu licytacji. Referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu zważył bowiem, że z uwagi na brak wyceny zajętych udziałów dłużnika w spółkach kapitałowych uniemożliwia stwierdzenie, że brak jest możliwości zaspokojenia wierzyciela z innych składników majątku dłużnika. Wierzyciel z kolei, zaskarżając postanowienie referendarza sądowego, wywodził, że wycena byłaby oczywiście niecelowa, generując jedynie zbędne koszty, bowiem jak wynika z ogólnodostępnych informacji z rejestru przedsiębiorców KRS spółki od 10 lat nie składają sprawozdań finansowych i nie posiadają zarządów. Podkreślić należy, że wierzyciel, choć reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, nie sprostał ciężarowi wykazania przesłanek odstąpienia od ogólnej zasady, jaką jest ochrona mieszkania dłużnika przed egzekucją. Twierdzenie wierzyciela zawarte we wniosku z 14 czerwca 2024 r. o wyrażenie zgody na wyznaczenie terminu licytacji, jakoby dłużnik „nie posiadał innego majątku” (k. 18) okazało się nieprawdziwe. Po sfalsyfikowaniu tego twierdzenia przez referendarza sądowego, który przeprowadził dochodzenie z urzędu i oddalił wniosek, zawodowy pełnomocnik wierzyciela w skardze na postanowienie referendarza sądowego podniósł jedynie powyższe przypuszczenia co do niecelowości kontynuowania egzekucji z tych praw majątkowych. Sąd zweryfikował, że twierdzenie pełnomocnika wierzyciela kolejny raz są nierzetelne. Jak bowiem chodzi o (...) sp. z o.o. została już rozwiązana, jak chodzi o Cit Finanse (...) sp. z o.o. ma ona likwidatora i złożyła sprawozdanie finansowe w 2022 r., z kolei jak chodzi o (...) sp. z o.o. – z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że ma zarząd. Co istotne, art. 228 § 2 k.p.c. nie zwalnia zawodowego pełnomocnika z ciężaru przytoczeń ( onus proferendi ), a jedynie z ciężaru dowodu ( onus probandi ) co do przytoczonych twierdzeń (o konkretnych faktach), które są potwierdzone w powszechnie dostępnych źródłach. Co jeszcze istotniejsze, postępowanie egzekucyjne stanowi postępowanie sporne, gdzie sąd, który zgodnie z art. 9521 § 4 k.p.c. rozpatruje wniosek wierzyciela o wyrażenie zgody na wyznaczenie terminu licytacji, nie jest powołany do wyręczania wierzyciela, i to reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika, w wykazaniu zasadności jego wniosku (jego przesłanek). To obowiązkiem pełnomocnika wierzyciela jest zgromadzić materiał (twierdzenia i dowody) na wykazanie, że „brak jest możliwości zaspokojenia wierzyciela z innych składników majątku dłużnika”. Powinien mieć też świadomość, że z uwagi na wynikającą z art. 9521 k.p.c. zasadę ochrony mieszkania dłużnika (co znajduje umocowanie konstytucyjne – zob. art. 75 Konstytucji RP ), wyjątek od tej zasady (jakim jest wyrażenie zgody na wyznaczenie terminu licytacji mieszkania dłużnika) nie będzie wykładany rozszerzająco, a zgoda nie będzie udzielana w sytuacji, gdy przesłanki do jej wyrażenie nie zostaną wykazane w sposób rzetelny. Pełnomocnik wierzyciela tymczasem, pomijając początkowe zatajenie majątku dłużnika w postaci udziałów, następnie w ogóle się do tego majątku w rzetelny sposób nie odniósł, tj. pomijając już kwestię niezlecenia wyceny tych udziałów, nie przebadał i nie złożył ostatnich sprawozdań, nie podjął działań celem ustalenia, czy spółki te nie figurują w księgach wieczystych jako właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, względnie w ewidencji pojazdów jako właściciele pojazdów. To na pełnomocniku wierzyciela a nie sądzie (referendarzu sądowym) spoczywa ciężar zgromadzenia materiału pozwalającego na uznanie za wykazaną przesłanki z art. 9521 § 4 k.p.c. Nie zasługiwał też na uwzględnienie argument wierzyciela, powołujący się na koszty egzekucji z udziałów dłużnika (co do której wierzyciel przewiduje bezskuteczność), mając na uwadze, że koszty te będą mogły być od dłużnika dochodzone w ramach ewentualnej późniejszej egzekucji z bardzo wysoko (w stosunku do tych kosztów) wycenionej nieruchomości, jeśliby rzeczywiście egzekucja z udziałów okazała się nieskuteczna. Mając na uwadze powyższe, sąd zważył, że brak było podstaw do wyrażenia zgody na wyznaczenie terminu licytacji (z uwagi na niesprostanie przez wierzyciela ciężarowi wykazania przesłanki z art. 9521 § 4 k.p.c. ) i na podstawie art. 7673a § 3 k.p.c. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.