I 1 Co 79/25

sygn. akt I 1 Co 79/25 POSTANOWIENIE 19 lutego 2025 roku Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 19 lutego 2025 roku w Warszawie w sprawie z wniosku wierzyciela G. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W. przeciwko dłużnikowi D. S. o egzekucję świadczenia pieniężnego prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie Piotra Szewca pod sygn. Km 11803/13 na skutek wniosku wierzyciela z 2 stycznia 2025 r. o obniżenie opłaty egzekucyjnej postanawia oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja obniżenia opłaty egzekucyjnej z art. 48 ust. 1 u.k.k. nie stanowi narzędzia polemizowania z samą istotą opłat stosunkowych, a do tego w istocie zmierza argumentacja pełnomocnika wierzyciela. Wskazuje on bowiem, jak chodzi o istotę jego stanowiska, że 935,95 zł to kwota zbyt wysoka w zestawieniu z czynnościami, jakie musiał podjąć komornik. Jednakże ustawodawca ustalił, że w egzekucji pobierane są opłaty stosunkowe od wartości egzekwowanego świadczenia, a nie opłaty ryczałtowe za poszczególne podejmowane przez komornika sądowego czynności. Celem ochrony przez zbyt wygórowanymi opłatami wprowadzono ich górny pułap w art. 25 ust. 1 u.k.k. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest, że przy egzekucji świadczeń o niskiej wartości opłaty pobierane przez komornika będą ustalane w wysokości niepokrywającej kosztów działalności kancelarii, z kolei przy egzekucji świadczeń o wysokiej wartości – w wysokości przekraczającej te koszty. Zgodnie z art. 48 ust. 1 u.k.k. jeśli sytuacja majątkowa i wysokość dochodów obciążonego opłatą nie uzasadnia obniżenia tej opłaty, do jej obniżenia niezbędne jest stwierdzenie „szczególnych okoliczności odnoszących się do nakładu pracy komornika”. Pojęcia tego nie można zrównać, jak próbuje pełnomocnik wierzyciela, do „nieznacznego nakładu pracy komornika”. Chodzi bowiem o zaistnienie „szczególnych okoliczności”. Ze szczególnymi okolicznościami mamy do czynienia wówczas, gdy realia konkretnej sprawy jawią jako szczególne, wyjątkowe, nadzwyczajne. Innymi słowy, nakład pracy komornika w danej sprawie musiałby być nie „niski w stosunku do opłaty” tylko „niski w stosunku do innych spraw, w których naliczana jest analogiczna opłata”. Wówczas bowiem można by było zasadnie twierdzić, że dana sprawa jest „szczególna” na tle analogicznych spraw, a tym samym ziściła się przesłanka „szczególnych okoliczności” odnoszących się do nakładu pracy komornika. Taka wykładnia art. 48 ust. 1 u.k.k. koreluje z powszechnie przyjmowanym poglądem, że instytucja obniżenia opłaty egzekucyjnej stanowi instytucję wyjątkową. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy , nie sposób dostrzec, jak chodzi o nakład pracy komornika, „szczególnej” różnicy w stosunku do analogicznych postępowań (a już na pewno nie na "korzyść" wierzyciela). Pełnomocnik wierzyciela nie wskazał zresztą żadnych konkretnych okoliczności o tym świadczących. Dość wskazać, że w dzisiejszych czasach prowadzenie egzekucji przez zajęcie rachunków bankowych czy świadczeń emerytalno-rentowych jest standardem a nie wyjątkiem. Przyjmując konsekwentnie stanowisko wierzyciela, trzeba by dojść do wniosku, że w każdej sprawie, w której skuteczna była egzekucja wysokiego świadczenia pieniężnego z rachunku bankowego, na wniosek dłużnika opłata powinna być obniżana z uwagi na „niski nakład pracy komornika” (egzekucja tym sposobem polega bowiem na ustaleniu w OGNIVO rachunków dłużnika, a następnie ich zajęciu), co prowadziłoby do absurdu (uczynienia z wyjątku zasady). Dość też wskazać, że wielokroć egzekucja wymaga od komornika niższego nakładu pracy niż w niniejszej sprawie. Po pierwsze, niniejsze postępowanie było długotrwałe (trwało 12 lat). Po drugie, komornik musiał samodzielnie ustalić majątek, z którego można było prowadzić egzekucję (rachunek bankowy, świadczenie z ubezpieczenia społecznego, wierzytelność w stosunku do US), w tym wielokrotnie ponawiać zapytania do instytucji. Po czwarte, księgował wpłaty i wykonywał wypłaty kilkadziesiąt razy. Mając na uwadze powyższe, wniosek był niezasadny w stopniu oczywistym. Opłata stosunkowa, mając na uwadze obciążenie komornika i okresem trwania postępowania i kilkudziesięcioma czynnościami podjętymi w jego toku jest zdecydowanie niewygórowana, tym bardziej więc nie można mówić o żadnych "szczególnych okolicznościach" co do nakładu pracy komornika w niniejszej sprawie (a już na pewno, nie na korzyść wierzyciela). Zarządzenia: 1. zakreślić sprawę w rep. 1 Co; 2. odpis postanowienia doręczyć: 1. pełnomocnikowi wierzyciela; 2. komornikowi z odpisem wniosku. Warszawa, 19 lutego 2025 roku asesor sądowy Mateusz Janicki