I 1 Ca 503/20

Sygn. akt I 1 Ca 503/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2021r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja Odwoławcza I Wydziału Cywilnego w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Nazdrowicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. we Włocławku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. R. przeciwko Powiatowi (...) w R. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Rypinie z dnia 8 października 2020 roku, sygn. akt I C 587/19 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. zasądza od pozwanego Powiatu (...) w R. na rzecz powoda A. R. kwotę 1076,50 zł (jeden tysiąc siedemdziesiąt sześć złotych pięćdziesiąt groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałej części; 3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję. SSO Mariusz Nazdrowicz Sygn. akt I 1 Ca 503/20 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Rypinie oddalił powództwo A. R. przeciwko Powiatowi (...) w R. o zapłatę kwoty 1076,50 zł (z bliżej wskazanymi w pozwie odsetkami) tytułem odszkodowania za zniszczoną w wyniku zdarzenia drogowego felgę i oponę w należącym do powoda samochodzie (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od A. R. na rzecz pozwanego kwotę 197 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2). Przyjmując, że spełnione zostały wymienione w art. 415 kc przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego w postaci zaistnienia czynu skutkującego tą odpowiedzialnością, winy i związku przyczynowego uznał, że powód nie wykazał wysokości doznanej szkody, gdyż nie złożył wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Nie był tu wystarczający przedłożony kosztorys naprawy pojazdu sporządzony przez ubezpieczyciela pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego jak i materialnego. W ramach pierwszej grupy zarzutów wskazał na obrazę przepisów art. 233 § 1 kpc (wskutek nienależytej oceny mocy dowodowej Kosztorysu E. nr (...) ), art. 232 kpc (wobec nieprzeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyrządzonej szkody) i art. 5 kpc poprzez udzielenie niewystarczających pouczeń co do środków dowodowych mających zobrazować wysokość szkody. Naruszenie prawa materialnego apelujący dopatrywał się w niezastosowaniu przepisów art. 363 § 2 kc w zw. z art. 361 § 2 kc wskutek ich niezastosowania, co doprowadziło do niezrekompensowania zaistniałej szkody. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę kwestionowanego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości ewentualnie - „ z daleko posuniętej ostrożności” – o odstąpienie od obciążania go należnymi pozwanemu kosztami procesu. Powiat (...) w R. wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów procesu za drugą instancję. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacje skutkowała koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenia całej dochodzonej kwoty głównej oraz przeważającej części odsetek. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy w pierwszej kolejności zauważyć, że rozpatrywana sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd I instancji w postępowaniu uproszczonym ( art. 505 § 1 w nowym brzmieniu i n. kpc ). Ustawa z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.1469) rozszerzyła zakres spraw dotychczas rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym – od chwili wejścia jej w życie w postępowaniu tym rozpoznaje się sprawy o świadczenie, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia z rękojmi i gwarancji – jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty. W przepisach intertemporalnych zawartych w ustawie z dnia 4 lipca 2019 roku ustawodawca przyjął zasadę bezpośredniego działania ustawy nowej (zasadę aktualności postępowania) stanowiąc w art. 9 ust. 2, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 roku. Wyjątki przewidują dalsze przepisy, ale żadne z nich nie obejmuje postępowania uproszczonego. Bez znaczenia było więc to, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane pozwem, który wpłynął 9 października 2019 roku (a więc przed dniem 7 listopada 2019 roku tj. datą wejścia w życie większości przepisów ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku). W myśl przywołanej reguły zastosowanie znajdowały tu przepisy o postępowaniu uproszczonym w znowelizowanym brzmieniu. Wśród tych przepisów zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miał przepis art. 505 7 kpc . Zawiera on reguły korzystania w postępowaniu uproszczonym z opinii biegłego. Wskazują one na to, że dowód taki w tym postępowaniu nie jest zasadą jak w innych. Nawet gdyby zachodziła potrzeba zasięgnięcia opinii biegłego to od uznania Sądu należy samodzielne dokonanie oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii. Decyzja w kwestii tego, czy w danych okolicznościach faktycznych prawidłowe rozstrzygnięcie sporu wymaga bezwzględnie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego czy też własna ocena Sądu jest wystarczająca należy do Sądu. Nie może jednak w tym zakresie istnieć dowolność. Ocena Sądu powinna być poparta wnioskami wynikającymi z już zebranego materiału dowodowego, gdy przy zastosowaniu reguł wnioskowania z bardzo dużym prawdopodobieństwem można przesądzić m.in. o wysokości dochodzonego świadczenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanego przypadku w ocenie Sądu odwoławczego nie tylko nie było jakiejkolwiek potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego, ale zgromadzony materiał dowodowy – i tutaj skarżący ma w pełni rację - w zupełności wystarczał do rozstrzygnięcia sprawy. W tym kontekście całkowicie zasadny był zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc wskutek nieustalenia wysokości szkody na podstawie Kosztorysu E. Nr (...) sporządzonego w postępowaniu szkodowym prowadzonym przez (...) S.A. V. (...) (ubezpieczyciela pozwanego od odpowiedzialności cywilnej). Naturalnie opinia rzeczoznawcy sporządzona w związku z likwidacją szkody ubezpieczeniowej nie stanowi dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 278 kpc . Jest to dokument prywatny ( art. 245 kpc ), z którym nie wiąże się – jak w przypadku dokumentu urzędowego – domniemanie prawne zgodności treści dokumentu z rzeczywistym stanem rzeczy. Może być jednak podstawą ustaleń faktycznych oraz wyrokowania, a jego moc dowodowa jest oceniana według zasad określonych w art. 233 § 1 kpc (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2018 roku II CSK 195/18 nie publ., LEX nr 2541449, wyroki tego Sądu: z dnia 7 lipca 2016 roku III CSK 317/15 nie publ., LEX nr 2135809 i z dnia 13 grudnia 2013 roku III CSK 66/13 nie publ., LEX nr 1463871). Wspomniany dokument został wytworzony w ramach postępowania szkodowego prowadzonego przez profesjonalistę w zakresie m.in. likwidacji szkód, a jego autorem był uprawniony rzeczoznawca. Nie został więc on sporządzony na zlecenie pokrzywdzonego, co zawsze może budzić określone wątpliwości odnośnie wiarygodności w takiej sytuacji wyceny. Nie widać w związku z tym żadnych przyczyn, aby kosztorys miał w jakikolwiek sposób preferować stronę powodową i zatracał cechę obiektywizmu. W tym warunkach nie sposób przecenić jego znaczenia tym bardziej, że dotyczył relatywnie niewielkiej i nieskomplikowanej szkody. Wobec powyższego brak jakichkolwiek przeszkód do uwzględnienia go w zakresie ustalenia wysokości szkody. Zasadność jednego z zarzutów apelacyjnych pociągająca za sobą skuteczność apelacji sprawia, że zbędne i bezprzedmiotowe jest rozważania trafności pozostałych. Sąd Okręgowy z określoną wyżej modyfikacją w części dotyczącej wysokości szkody przyjął za własne ustalenia Sądu Rejonowego czyniąc je podstawą orzekania w postępowaniu apelacyjnym. W całości natomiast podzielił rozważania prawne Sądu meriti odnośnie podstaw odpowiedzialności i winy pozwanego, zbędne jest więc tutaj ich powielanie. Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok podlegał w przeważającej części zmianie na podstawie art. 386 § 1 kpc i w oparciu o przepis art. 415 kpc Sąd odwoławczy zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną kwotę 1076,50 zł. O odsetkach za opóźnienie rozstrzygnięto w myśl art. 481 § 1 kpc . Wprawdzie powód dochodził ich od 25 lipca 2019 roku, ale w tym zakresie roszczenie było bezzasadne. Nie ma tu bowiem znaczenia data zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi i obowiązujące go terminy jej likwidacji, gdyż czynności te dotyczyły innego podmiotu niż pozwany. Zobowiązanie sprawcy szkody do jej naprawienia ma charakter bezterminowy ( art. 455 kc ), co oznacza, że dłużnik powinien spełnić świadczenie po wezwaniu przez wierzyciela do spełnienia. Samo jednak powiadomienie o szkodzie z żądaniem jej naprawienia (a taki właśnie charakter miało pismo z dnia 10.06.2019 r., k. 14) bez wskazania wysokości szkody nie sprawia, by zobowiązanie bezterminowe przekształciło się w terminowe. Skutek taki nastąpił z chwilą doręczenia odpisu pozwu, co miało miejsce w dniu 7 stycznia 2020 roku (k. 55). Od tego dnia zaczął biec termin spełnienia świadczenia, a w takich przypadkach za „niezwłoczny” w rozumieniu art. 455 kc należy przyjąć okres 14 – dniowy. Odsetki podlegały wiec zasądzeniu od dnia 15 stycznia 2020 roku. Dalej idąca apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 kpc . O kosztach procesu za obie instancje rozstrzygnięto w myśl art. 98 § 1 kpc . Powodowi jako wygrywającemu sprawę w całości przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych kosztów, sprowadzających się w postępowaniu przed Sądem I instancji do opłaty od pozwu (100 zł), a w postępowaniu apelacyjnym do opłaty od apelacji ( 100 zł ). SSO Mariusz Nazdrowicz